Капацитивтік электрондық дискі жүйесінің тарихы

Кіріспе

Аналогты бейнедискілерді ойнату жүйесі

Capacitance Electronic Disc (CED) – Radio Corporation of America (RCA) компаниясы әзірлеген аналогты бейнедискілерді ойнату жүйесі. Бұл жүйеде бейне және дыбыс арнайы ине және жоғары тығыздықтағы ойықтар жүйесі арқылы, грампластинкаларға ұқсас әдіспен теледидарда ойнатылатын. Алғаш рет 1964 жылы ұсынылған CED жүйесі, ұзақ ойналатын пластинканың тығыздығын екі ретке арттыратын технологиялық жетістік ретінде танылды. Осы жетістігіне қарамастан, CED жүйесі нашар жоспарлау, RCA басшылығымен туындаған келіспеушіліктер және жүйенің дамуын 17 жылға баяулатқан, өндірісін тоқтатқан бірнеше техникалық қиындықтардың салдарынан сәтсіз аяқталды. 1981 жылға дейін ол лазерлік бейнедискілермен (DiscoVision, кейін LaserVision және LaserDisc деп аталды), сондай-ақ Betamax және VHS бейнекассета форматтарымен ескірген болатын. Жүйенің сатылымы күтілген көрсеткіштерге жетпеді. 1984 жылдың көктемінде RCA плеерлерді өндіруді тоқтататынын хабарлады, бірақ 1986 жылға дейін бейнедискілерді өндіруді жалғастырды, осы процесте шамамен 650 миллион доллар зиян шекті. RCA бастапқыда 1984 жылдың соңында SKT425 CED плеерін өздерінің жоғары сапалы Dimensia жүйесімен бірге шығаруды жоспарлаған, бірақ Dimensia жүйесі шығарылар алдында CED плеерін өндіруді тоқтатты. Бұл формат көбінесе «бейнедиск» деп аталды, бұл сол кездегі LaserDisc форматымен шатасуға себеп болды. LaserDisc дисктері лазер сәулесімен оптикалық түрде оқылады, ал CED дисктері инемен (дәстүрлі грампластинка сияқты) физикалық түрде оқылады. Екі жүйе де бір-бірімен үйлесімсіз. RCA CED жүйесі үшін «SelectaVision» тауарлық атауын пайдаланды, бұл атау RCA брендінің кейбір VCR-лері мен RCA компаниясындағы басқа да тәжірибелік жобалар үшін де қолданылды. Видео жоғары тығыздық жүйесі CED жүйесіне ұқсас.

Басталуы және босатылуы

RCA 1964 жылы видеодиск жүйесін «Discpix» атауымен видеоны фонограф тәрізді қайта шығару әдісін жасауға тырысты. Алғашқы жылдары зерттеулер мен дамулар баяу болды, себебі RCA CED командасы бастапқыда төрт адамнан тұрды, бірақ 1972 жылы CED командасы он минутқа дейін түсті бейне сақтай алатын диск жасады («Lum Fong» деп аталған Get Smart эпизодының «A Tale of Two Tails» бөлігі). Алғашқы CED прототиптік дискілер көп қабатты болды, олар винил негізінен, никель өткізгіш қабатынан, жарқырау разряды оқшаулағыш қабатынан және силикон майлауыш қабатынан тұрды. Стилустың/дискінің тозуын және өндірістің күрделілігін толық шеше алмау RCA-ны дискінің қарапайым конструкциясын іздеуге мәжбүр етті. Соңғы диск өткізгіштік қасиетін беру үшін көміртек қосылған ПВХ-тан жасалды. Стилустың және жолақтың қызмет ету мерзімін ұзарту үшін дискіге майлау ретінде силиконның жұқа қабаты жағылды. CED видеодискілері бастапқыда LP пластинкаларға ұқсас мұқабаларда сақталып, қолмен ұсталды, бірақ сынақтар кезінде шаңның дискіге тиюі жолақтың өткізіп алуына себеп болды. Егер дискіге шаң жиналса, шаң ауадан ылғалды сіңіріп, дискі бетіне жабысып, стилустың тоқтап қалуына әкелетін жағдайда кері секіруге мүмкіндік берді. Сондықтан дискіні пластикалық қаптамаға салып, ойнатқыштан алу идеясы пайда болды, бұл шаңға тиюді азайтуға бағытталған. 17 жылдық зерттеулер мен дамулардан кейін, алғашқы CED ойнатқышы (SFT100W моделі) 1981 жылдың 22 наурызында сатылымға шықты. Сонымен қатар, шамамен 50 видеодискілік каталог жарияланды. Алғашқы шығарылған атау «Өмір үшін жарыс, Чарли Браун» болды. Бірақ даму жұмыстары жалғасты. Шығарылғаннан кейін CED ойнатқыштарының сатылымы баяу болды. 1979 жылдың соңында жаңа жүйе ресми түрде жарияланғанда RCA жылдық 5-6 миллион ойнатқыш және 200-500 миллион видеодискі сатуды күткен. Компания 1981 жылдың соңына дейін 200 000 ойнатқыш сатуды жоспарлаған, бірақ одан әлдеқайда аз сатылды, ал 1982 және 1983 жылдары сату көлемінде елеулі жақсару болған жоқ. Макиавелли «Жаңа тәртіпті енгізуде басшылық етуден гөрі қиын, қауіпті немесе табысы күмәнді нәрсе жоқ» деп атап өткен. Менің ойымша, видеодискілер үшін бұл сөздер ерекше маңызға ие болды. – Д-р Джей Джей Брэндингер, RCA SelectaVision Видеодискі операцияларының вице-президенті, 1986 жылдың 27 маусымы. Ұзақ даму кезеңі – саяси жағдайдың тұрақсыздығы мен RCA жоғары басшылығындағы жиі ауысымдарға байланысты – CED жүйесінің құлауына да себеп болды. RCA бастапқыда видеодискі жүйесін 1977 жылы шығаруды жоспарлаған, сол кезде дискілер бір жағына 30 минуттан астам бейне сақтай алмады және дискіні жасау үшін қолданылған никель сияқты қоспа өндіріс үшін жеткілікті берік болмады. Дискіні өңдеу кезінде олардың күтілгеннен тез нашарлауы инженерлерді озаттырғандықтан сигналдың нашарлауы да мәселе болды. Бір жағына 60 минуттан астам бейне сақтау мүмкіндігі 120 минуттан астам фильмдерді бір CED дискісінде шығаруға мүмкіндік бермеді. VHS және Betamax жүйелерінде бұл оңай болды, мысалы, T 120 VHS кассетасы (екі сағат төрт минуттық таспаны сақтайды) осы фильмдердің көпшілігін сақтай алатын. Бірақ CED жүйесінде мұндай мүмкіндік болған жоқ. Джеймс Бонд сериясының кейбір фильмдері, «Мэри Поппинс», «Жұлдыздар жолы: Кинофильм» және «Джедидің оралуы» сияқты танымал фильмдерді екі CED дискісінде шығаруға тура келді. Бұл үш фильмнің барлығы әдетте бір VHS/Betamax кассетасында кездесетін. RCA 1985 жылға қарай CED ойнатқыштары американдық үйлердің шамамен 50%-ында болады деп болжаған, сондай-ақ 1986 жылы көптеген RCA қызметкерлеріне CED жобасына қатысқандары үшін сыйлық ретінде берілген «Видеодискі естеліктері» атты еске алу дискісі шығарылды.

RCA began developing the videodisc system in 1964, in an attempt to produce a phonograph like method of reproducing video under the name 'Discpix'. Research and development was slow in the early years, as the RCA CED team originally consisted of only four men, but by 1972, the CED team had produced a disc capable of holding ten minutes of color video (a portion of the Get Smart episode "A Tale of Two Tails", re titled "Lum Fong"). The first CED prototype discs were multi layered, consisting of a vinyl substrate, nickel conductive layer, glow discharge insulating layer and silicone lubricant top layer. Failure to fully solve the stylus/disc wear and manufacturing complexity forced RCA to seek simpler construction of the disc. The final disc was crafted using PVC blended with carbon to make the disc conductive. To preserve stylus and groove life, a thin layer of silicone was applied to the disc as a lubricant. CED videodiscs were originally conceived as being housed in jackets and handled by hand similar to LP records, but during testing it was shown that exposure to dust caused skipped grooves. If dust was allowed to settle on the discs, the dust would absorb moisture from the air and cement the dust particle to the disc surface, causing the stylus to jump back in a locked groove situation. Thus, an idea was developed in which the disc would be stored and handled in a plastic caddy from which the CED would be extracted by the player so that exposure to dust would be minimized. After 17 years of research and development, the first CED player (model SFT100W) went on sale on March 22, 1981. A catalog of approximately 50 videodisc titles was released at the same time. The first title to be manufactured was Race for Your Life, Charlie Brown. However, development pushed ahead. Once released, sales for the CED players were slow. When the forthcoming system was formally announced in late 1979, RCA had projected annual sales of between five and six million players and 200 to 500 million videodiscs. The company had expected to sell 200,000 players by the end of 1981, but only about half that number had been sold, and there was little improvement in sales throughout 1982 and 1983.
" Machiavelli noted that ' there is nothing more difficult to take in hand, more perilous to conduct, or more uncertain in its success, than to take the lead in the introduction of a new order of things ' At videodisc, I believe these words had special significance " Dr. Jay J. Brandinger, Vice President, RCA SelectaVision Videodisc Operations, June 27, 1986. The extremely long period of development—caused in part by political turmoil and a great deal of turnover in the high management of RCA—also contributed to the demise of the CED system. RCA had originally slated the videodisc system for a 1977 release; at that point, discs were not able to hold more than 30 minutes of video per side and the nickel like compound used to make the discs was not sturdy enough for manufacture. Signal degradation was also an issue, as handling the discs was causing them to deteriorate more rapidly than expected, baffling engineers. Sixty minutes per side rendered it impossible for most movies over 120 minutes to be released on one CED disc. This was easily attainable on VHS and Betamax, as a T 120 VHS, for example (which holds two hours and four minutes of tape), could carry most of these movies. However, this was not the case on CED. Many popular films such as some of the James Bond series, Mary Poppins, Star Trek: The Motion Picture and Return of the Jedi had to be released on two CED discs. All three of these examples were typically seen on one VHS/Betamax cassette. RCA had projected that by 1985, CED players would be in close to 50% of American homes, and Memories of VideoDisc, a commemorative CED given to many RCA employees involved with the CED project, both in 1986.

Технология

CED – диаметрі өткізгіш винил табақшалар. Метрикалық атаулардан аулақ болу үшін оларды әдетте "12 дюймдік дискілер" деп атайды. CED-нің екі жағында спиральді ойық бар. Оның ені 657 нм, ал ұзындығы 19 км-ге жетеді. Дискілер ойнату кезінде тұрақты бұрыштық жылдамдықпен айналады (NTSC үшін 450 айналым/мин, PAL үшін 375 айналым/мин), әрбір айналымда сегіз өзара байланысқан өріс немесе төрт толық бейне кадр болады. Бұл дискі бетінде спицалар ретінде көрінеді, ал әрбір өріс арасындағы саңылау белгілі бір жарықта анық байқалады. Бұл қымбат электрондық кадр сақтағышы жоқ ойнатқыштарда тоқтату мүмкін емес еді дегенді білдіреді. Титан электроды бар, кіл пішіндес стилус саңылауда өте жеңіл қысыммен (65 мг) жылғады, ал диск пен стилус арқылы электрондық тізбек құрылады. Аудио дискідегідей, стилус дискіні сыртқы жиегінен бастап ортаға қарай оқиды. Видео және аудио сигналдары видеодискілерде композиттік аналогтық сигнал түрінде сақталады, ол ойықтың төменгі жағындағы тік толқындар түрінде кодталады, бұл шұңқырларға ұқсас. Бұл толқындар стилус ұшының ойықтағы ұзындығынан қысқа толқын ұзындығына ие, ал стилус олардың үстінен жылғады; стилус ұшы мен өткізгіш бет арасындағы қашықтық, стилус астындағы ойықтағы толқындардың тереңдігіне байланысты, диск пен көміртекті ПВХ дискі арасындағы сыйымдылықты тікелей бақылайды. Бұл өзгермелі сыйымдылық резонанстық тізбектің жиілігін өзгертеді, FM электр сигналын тудырады, содан кейін ойнатқыштың электроникасы оны бейне және аудио сигналдарына айналдырады. CED-ге атын берген сыйымды стилус қабылдағыш жүйесін дәстүрлі фонограф технологиясымен салыстыруға болады. Фонограф стилусы жазба ойығындағы өзгерістерге байланысты физикалық түрде дірілдейді, ал бұл дірілдер механикалық түрлендіргішпен (фоно-пикап) электр сигналына айналады, ал CED стилусы әдетте дірілдемейді және тек CED ойығын (және диск бетін) бақылау үшін қозғалады, ал стилустан сигнал электр сигналы ретінде алынады. Бұл күрделі жүйе, жоғары айналу жылдамдығымен біріктіріліп, бірнеше мегагерцке дейін жолақтықты бейнесигналдарды кодтау үшін қажет, бұл тек аудио сигналы үшін 20 килогерцке қарағанда екі рет айырмашылықты құрайды. Сонымен қатар, ойықтың төменгі жағындағы толқындарды шұңқырлармен салыстыруға болады, бірақ CED ойығындағы тік толқын қырлары мен құлдырауларының арақашықтығы үздіксіз өзгеретіндігін ескеру қажет, өйткені CED – аналогтық орта. Әдетте, "шұңқырлар" термині ақпараттық ортада қолданылғанда, CD және DVD сияқты цифрлық оптикалық ортадағы шұңқырлар сияқты, қалыңдықтары мен тереңдіктері бар ерекшеліктерді білдіреді. Өте жеңіл қысым күшін сақтау үшін стилус қолды бұрылуды сезімталдайтын катушкалармен қоршалады, ал ойнатқыштың тізбегі осы катушкалардан келетін сигналдарға жауап береді. Басқа катушкалар стилусты бұрып, қысымды нәзік реттеу үшін қолданылады. Бұл жүйе спиральді оптикалық жолды жалғау үшін компакт-диск ойнатқыштарында қолданылатын жүйеге өте ұқсас, онда сервомотор әдетте оптикалық пикапты қадаммен жылжытады, ал катушкалар жиынтығы лазерлік линзаны жақсы жолға қояды, екеуі де оптикалық сенсорлық құрылғымен басқарылады, бұл CED стилустың бұрылуын сезімдейтін катушкалардың аналогы. CED ойнатқышы үшін бұл бақылаудың қосымша артықшылығы бар, стилус сүйреу бұрышы фонографтың тонұрауындағы жағдайдан айырмашылығы, стилус сүйреу бұрышы және тиісінше стилус жағындағы күш тонұрауының бұрышына байланысты өзгереді, бұл өз кезегінде стилус жазбасындағы радиалдық жағдайға байланысты. Фонограф үшін, онда стилус ұшы бар, сызықтық бақылау пластинкалар мен стилилердің тозуын азайту және бақылау тұрақтылығын арттыру үшін өте жақсы, ал CED ойнатқышы үшін сызықтық бақылау - бұл әрқашан саңылауға жанасатын кіл пішіндес стилус үшін қажеттілік. Бұдан басқа, CED стилусына өте жеңіл қысым күшін жеткізу диск пен стилус тозу жылдамдығын шектейтін, қажетті жоғары айналу жылдамдығында ұзақ ойнау уақытын қамтамасыз ету үшін қажетті нәзік ойық аралығын (яғни спиральдің іргелес айналымдарының нәзік арақашықтығын) қолдануға мүмкіндік береді. Диск жүк салынған кезде оны алып тастайтын кассирдің ішіне орналастырылады. Дискінің өзі "орқа" - пластикалық сақинамен қоршалған (сыртқы шетінде шын мәнінде төрт бұрышты), қалың, түзу жиекті жиекті, ол кадидің сыртына созылып, оған кіреді. Адам дискті құрайтын кадиді ойнатқыштың ішіне енгізгенде, ойнатқыш омыртқаны ұстап алады, ал адам кадиді шығарғанда диск пен омыртқа ойнатқышта қалады. Кадидің ашылу жиегінің ішкі жағында дискте болуы мүмкін кез келген шаңды немесе қоқысты ұстауға арналған мата жолақтары бар. Адам кадиді шығарғаннан кейін, ойнатқыш дискті дискіні айналдырады, ал қолмен барлық SFT және көптеген SGT префиксі бар RCA ойнатқыштарында немесе RCA SGT 250 және ойнатқыштардың барлық басқа модельдері мен брендтерінде автоматты түрде. Ойнату басталғаннан кейін, ойнатқыш дискті жылдамдыққа дейін айналдырады, сонымен қатар пикап қолды диск бетіне жылжытып, стилусты диск басына түсіреді. Тоқтату түймесін басқанда, стилус дискіден алынып, тұрақ орнына қайтарылады, ал диск пен омыртқа кади ұясымен сәйкес келу үшін қайта көтеріледі. Дайын болғанда, ұясы ашылады, ал кади енгізіліп, адам шығара алады, енді диск оның ішінде.

CEDs are conductive vinyl platters that are in diameter. To avoid metric names they are usually called "12 inch discs". A CED has a spiral groove on both sides. The groove is 657 nm wide and has a length of up to 12 miles (19 km). The discs rotate at a constant angular speed during playback (450 rpm for NTSC, 375 rpm for PAL) and each rotation contains eight interlaced fields, or four full frames of video. These appear as spokes on the disc surface, with the gap between each field clearly visible under certain light. This meant that freeze frame was impossible on players without an expensive electronic frame store facility. A keel shaped stylus with a titanium electrode layer rides in the groove with extremely light tracking force (65 mg) and an electronic circuit is formed through the disc and stylus. Like an audio turntable, the stylus reads the disc, starting at the outer edge and going towards the center. The video and audio signals are stored on the Videodiscs in a composite analog signal which is encoded into vertical undulations in the bottom of the groove, somewhat like pits. These undulations have a shorter wavelength than the length of the stylus tip in the groove, and the stylus rides over them; the varying distance between the stylus tip and the conductive surface due to the depth of the undulations in the groove under the stylus directly controls the capacitance between the stylus and the conductive carbon loaded PVC disc. This varying capacitance in turn alters the frequency of a resonant circuit, producing an FM electrical signal, which is then decoded into video and audio signals by the player's electronics. The capacitive stylus pickup system which gives the CED its name can be contrasted with the technology of the conventional phonograph. Whereas the phonograph stylus physically vibrates with the variations in the record groove, and those vibrations are converted by a mechanical transducer (the phono pickup) to an electrical signal, the CED stylus normally does not vibrate and moves only to track the CED groove (and the disc surface—out of plane), while the signal from the stylus is natively obtained as an electrical signal. This more sophisticated system, combined with a high revolution rate, is necessary to enable the encoding of video signals with bandwidth of a few megahertz, compared to a maximum of 20 kilohertz for an audio only signal—a difference of two orders of magnitude. Also, while the undulations in the bottom of the groove may be likened to pits, it is important to note that the spacing of vertical wave crests and troughs in a CED groove is continuously variable, as the CED is an analog medium. Usually, the term "pits", when used in the context of information media, refers to features with sharply defined edges and discrete lengths and depths, such as the pits on digital optical media such as CDs and DVDs. In order to maintain an extremely light tracking force, the stylus arm is surrounded by coils, which sense deflection, and a circuit in the player responds to the signals from these coils by moving the stylus head carriage in steps as the groove pulls the stylus across the disc. Other coils are used to deflect the stylus, to finely adjust tracking. This system is very similar to—yet predates—the one used in Compact Disc players to follow the spiral optical track, where typically a servo motor moves the optical pickup in steps for coarse tracking and a set of coils shifts the laser lens for fine tracking, both guided by an optical sensing device, which is the analogue of CED stylus deflection sensing coils. For the CED player, this tracking arrangement has the additional benefit that the stylus drag angle remains uniformly tangent to the groove, unlike the case for a phonograph tonearm, in which the stylus drag angle and consequently the stylus side force varies with the tonearm angle, which in turn depends on the radial position on the record of the stylus. Whereas for a phonograph, where the stylus has a pinpoint tip, linear tracking is merely ideal to reduce wear of records and styli and to maximize tracking stability, for a CED player linear tracking is a necessity for the keel shaped stylus, which must always stay tangent to the groove. Furthermore, the achievement of an extremely light tracking force on the CED stylus enables the use of a fine groove pitch (i. e. fine spacing of adjacent revolutions of the spiral), necessary to provide a long playing time at the required high rotational speed, while also limiting the rate of disc and stylus wear. The disc is stored inside a caddy, from which the player extracts it when it is loaded. The disc itself is surrounded by a "spine", a plastic ring (actually square on the outside edge) with a thick, straight rim like edge, which extends outside of, and latches into, the caddy. When a person inserts a caddy containing a disc into the player, the player captures the spine, and both the disc and the spine are left in the player as the person pulls the caddy out. The inner edges of the opening of the caddy have felt strips designed to catch any dust or other debris that could be on the disc as it is extracted. Once the caddy has been withdrawn by the person, the player loads the disc onto the turntable, either manually with all SFT and most SGT prefix RCA players or automatically with the RCA SGT 250 and all other models and brands of players. When playback has been started, the player spins the disc up to speed while moving the pickup arm over the disc surface and lowering the stylus onto the beginning of the disc. When Stop is pressed, the stylus is lifted from the disc and returned to its parking location, and the disc and spine are lifted up again to align with the caddy slot. When ready, the slot is unlocked, and the caddy can be inserted and withdrawn by a person, now with the disc back inside.

Кемшіліктер

Лазерлік дискі технологиясымен салыстырғанда, CED технологиясы фонограф тәрізді тікелей контактілі орта болғандықтан кемшіліктері болды: RCA компаниясының бағалауынша, CED дискісін идеал жағдайда 500 рет ойнатуға болады. Ал салыстырарлық жағдайда, таза, лазерлік шірімеуі бар лазерлік дискіні теориялық тұрғыдан шексіз рет ойнатуға болады (дегенмен, жиі немесе салқындата пайдалану дискінің зақымдануына әкелуі мүмкін). CED жүйесі дискілерді оқу үшін ине қолданғандықтан, бейнедискілердің зақымдануын болдырмау үшін ойнатқыштағы инені үнемі ауыстыру қажет болатын, ал тозығы жеткен және зақымдалған дискілер тұтынушылар үшін де мәселе тудыратын еді. Дискі тозығы жеткенде бейне және дыбыс сапасы күрт нашарлап, дискінің ойнатылуы тоқтап қалуы мүмкін еді. VHS кассеталарынан айырмашылығы, CED (LaserDisc сияқты) дискіні аударуды қажет етті (бірақ кейбір LaserDisc ойнатқыштары лазерді дискінің бір жағынан екінші жағына жылжыту арқылы дискіні физикалық түрде аудармай-ақ екі жағын да оқи алатын, бірақ бұл ойнатуды тоқтатуға әкелетін еді) өйткені дискінің бір жағына бар болғаны 60 минуттық бейне сақтауға болады (Ұлыбританиядағы PAL дискілерінде айналу жылдамдығының төмендеуіне байланысты 75 минут). Егер фильмнің ұзақтығы екі сағаттан асса, оны екі дискіге бөліп сақтау қажет болатын. Кейбір жағдайларда, егер фильмнің көрсетілу уақыты екі сағаттан сәл ұзақ болса, студиялар екі дискіні шығару шығынын болдырмау үшін фильмдегі қысқа көріністерді қысқартып немесе уақытты сығу (фильмнің артық уақытын жылдамдату) тәсілін қолданатын. Бұл мәселе CED-ге ғана тән емес: LaserDisc дискілерінде де осындай қиындықтар болды, ал "Он Буйрық" (1956) сияқты ұзақ фильмдерді VHS, Beta және LaserDisc форматтарында бірнеше таспа немесе дискіде сақтау қажет болатын. Ұлыбританияда екі дискілі PAL нұсқасы шығарылмады. Аз маңызды кемшіліктерінің бірі – пауза кезінде кадрды тоқтату мүмкіндігінің болмауы, өйткені CED дискілері CAV LaserDisc дискілеріндегі бір айналымда бір кадрға қарағанда төрт кадрды сканерлейтін, ал компьютерлік технология сол кезде ойнатқышты кадрлық буфермен жабдықтауға жеткілікті деңгейде дамымаған еді. Дегенмен, көптеген ойнатқыштарда осы төрт кадрды үздіксіз қайталауға мүмкіндік беретін «беттік режим» болды. CED дискілері VHS кассеталарынан үлкен, LaserDisc дискілерінен қалың және пластикалық қаптамаларының болуына байланысты айтарлықтай ауыр болды.

In comparison with LaserDisc technology, CEDs suffered from the fact that they were a phonograph style contact medium: RCA estimated that the number of times a CED could be played back, under ideal conditions, was 500. By comparison, a clean, laser rot free LaserDisc could, in theory, be played an unlimited number of times (although repeated or careless handling could still result in damage). Since the CED system used a stylus to read the discs, it was necessary to regularly change the stylus in the player to avoid damage to the videodiscs, while worn and damaged discs also caused problems for consumers. When a disc began to wear, video and audio quality would severely decline, and the disc would begin to skip. Unlike VHS tapes, CEDs (along with LaserDisc) required a disc flip (however, some LaserDisc players were able to read both sides of the disc without physically flipping the disc, achieved by moving the laser from one side of the disc to the other, but this still resulted in a pause of playback during the change) at some point during the course of almost all films as only sixty minutes of video could be stored per side (75 mins on UK PAL discs due to the slower rotation speed); if a feature ran over two hours, it would be necessary to spread the feature over two discs. In some cases, if a movie's theatrical running time was only slightly longer than two hours, studios would often trim short scenes throughout the movie and/or employ time compression (speeding the extra run time out of the film) in order to avoid the expense of issuing two discs. This problem was not unique to CEDs: LaserDiscs presented the same difficulty, and some longer features, such as The Ten Commandments (1956), still required more than one tape or disc in the VHS, Beta, and LaserDisc formats. There were no two disc UK PAL releases. Less significant disadvantages include lack of support for freeze frame during pause, since CEDs scanned four frames in one rotation versus one frame per rotation on CAV LaserDisc, while computer technology was not advanced enough at the time to outfit the player with a framebuffer affordably. However, a "page mode" was available on many players that would allow those four frames to be repeated in an endless loop. CEDs were also larger than VHS tapes, thicker than LaserDiscs, and considerably heavier due to the plastic caddies.

Ойыншылар

CED ойнатқыштарын төрт компания – RCA, Hitachi, Sanyo және Toshiba – жасады, бірақ тағы жеті компания осы компаниялар жасаған ойнатқыштарды сатты.

Медиа

Шығарылғаннан кейін CED форматы үшін 50 атау қолжетімді болды; RCA (компанияның Columbia Pictures пен серіктестігі, сондай-ақ Paramount және Disney шығарылымдарын қамтитын) және CBS Video Enterprises (кейін CBS/FOX Video) алғашқы 50 атауды өндірді. Өнім енгізілгеннен бері RCA-ның шығындары шамамен 650 миллион долларға бағаланды. Осы зор қаржылық шығындардың салдарынан 1986 жылы General Electric компаниясы RCA-ны сатып алды және RCA барлық бейне өнімдеріндегі "SelectaVision" таңбасын қолданудан бас тартты.