Жакоб Риістің 1890 жылғы «Басқа жартысының өмірі» фотожурналистикалық кітабы Нью-Йорктегі кедейлердің тұрмыс жағдайын көрсетіп, реформаларға түрткі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1890 жылғы Джейкоб Риістің фотожурналистика кітабы
1890 photojournalism book by Jacob Riis
"How the Other Half Lives: Studies among the Tenements of New York" (1890) – Джейкоб Риістің фотожурналистиканың ерте туындысы, 1880-ші жылдардағы Нью-Йорк қаласындағы кедей үйлердегі нашар тұрмыс жағдайларын көрнекті бейнелейді. Бұл фотосуреттер Нью-Йорк қаласының жоғарғы және орта таптарына шұңқырларды көрсету арқылы болашақтағы "әшкерелеуші" журналистиканың негізі болды. Олар жұмысшы табының тұрғын үйін жақсарту реформаларына үлкен әсер етті, кітап жарық көргеннен кейін дереу және бүгінгі күнге дейін осы әсері сақталып келеді.
How the Other Half Lives: Studies among the Tenements of New York (1890) is an early publication of photojournalism by Jacob Riis, documenting squalid living conditions in New York City slums in the 1880s. The photographs served as a basis for future "muckraking" journalism by exposing the slums to New York City's upper and middle classes. They inspired many reforms of working class housing, both immediately after publication as well as making a lasting impact in today's society.
XIX ғасыр, Нью-Йорк қаласы
1880 жылдары жоғарғы және орта тапқа жататын көптеген адамдар кедей иммигранттар арасындағы қауіпті жағдайлар туралы хабарсыз болды. Азамат соғысынан кейін ел өнеркәсіптік қуатқа айналып, көбінесе қалалық сипатқа ие болды. Сондай-ақ, Оңтүстік Еуропа, Шығыс Еуропа, Азия және еврей иммигранттарының көпшілігі біліктілігі төмен, "уәде етілген жерге" – АҚШ-қа қоныстанды. Бұл көші-қон бұрынғы толқындардан мүлдем өзгеше болды, себебі батыс еуропалық және протестант емес адамдардың көптеп келуіне байланысты. Осының салдарынан "жаңа" және "ескі" иммигранттар арасындағы айырмашылық одан да үлкен болды. 1880 жылдары АҚШ-қа 5,2 миллионнан астам иммигрант келді, олардың көпшілігі Нью-Йорк қаласында қоныстанды. Бұл Нью-Йорк қаласының халқын 25%-ға арттырды, демек, үйжай мәселесі одан да шиеленісті болды. Азамат соғысынан кейінгі жылдары ең нашар тұрғын үйлерде тұрған бұрынғы тұрғындардың көпшілігі осы жағдайлардан шығуға жеткілікті қаржылық мүмкіндікке ие болды немесе соғыста қаза тапты. Сонымен қатар, 1889 жылы Боуэридегі жоғары теміржол құрылысы осы дамып келе жатқан ауданды соғысқа дейінгідей, тіпті одан да нашарлаған жағдайға түсірді. "Жартысы қалай тіршілік етеді" кітабы жарыққа шықпастан бұрын, адамдар бұл елді мекендерді проблема деп қарастырған. Кейбір саяси реформаторлар байлықты тең бөлудің мәселені шешетініне сенсе, социалистер мемлекеттік меншікке беру және байлықты қайта бөлудің мәселені шешетініне сенеді. Америкалық Қызыл Крест, Қайырымдылық және түзетулер жөніндегі ұлттық конференция, Әйелдердің христиандық қоңыржайлық одағы сияқты ұлттық ұйымдар тұрғын үй мәселесінің әртүрлі аспектілеріне қатысты, бірақ бұл күш-жігерлер ұлттық емес, жергілікті деңгейде жүзеге асырылды.
In the 1880s many people in upper and middle class society were unaware of the dangerous conditions in the slums among poor immigrants. After the Civil War, the country transformed into an industrial superpower and became largely urban. Also, a wave of unskilled southern European, eastern European, Asian, and Jewish immigrants came to settle in the "promised land" of the United States. This migration was vastly different from the previous booms due to the influx of non western European and non Protestant individuals. Therefore, making the split between the "new" and "old" immigrants much larger. In the 1880s, over 5.2 million immigrants came to the United States, with many of these people staying in New York City. This increased New York City's population by 25%, therefore making the tenement problem much more extreme. In the years after the Civil War, many of the former residents of the most notorious slums were wealthy enough to move out of these conditions, or had died in the war. Also, the elevated railway in the Bowery in 1889 transformed this evolving neighborhood back into the squalid, seedy neighborhood it was before the war, and even made it worse. The slums were viewed as a problem by people before the publication of How the Other Half Lives. Some political reformers believed that a wider distribution of wealth would fix the problem, while the Socialists believed that public ownership and a redistribution of wealth would fix the problem. National organizations such as the American Red Cross, The National Conference of Charities and Corrections, and the Women's Christian Temperance Union were involved in different aspects of the slum problem, but these efforts were local in scope instead of national.
Үй-жайлар
1865 жылға қарай Нью-Йорк қаласында барлығы 15 309 пәтерлі үй болды, ал қала халқының саны 1 миллионға жуықтады. Бұл үйлер 25 футттан 100 футқа (8 метрден 30 метрге) дейінгі жер участағындағы шектеулермен, ең жоғары тығыздыққа есептелген, кедейлерге арналған тұрғын үй түрі ретінде белгілі болды. 1867 жылғы Пәтерлік үйлер заңы қабылданғанда, пәтерлік үй былай анықталды:
By 1865, a total of 15,309 tenements existed in New York City, and the city's population was approaching 1,000,000. It was colloquially known to be a housing type for the poor made for maximum densities, within the constraints of a 25 by 100 foot (8 by 30 metre) lot. When the Tenement House Act of 1867 was passed, the tenement was defined as:
Бір-бірінен тәуелсіз тұратын және үй-жайда өз тамағын пісіретін үштен астам отбасының үйі немесе тұрғылықты жері ретінде жалға берілген, жалға алынған немесе пайдаланылатын, немесе бір қабатта екіден астам отбасы, олар бірге тұрып, тамақ пісіріп, залдарда, баспалдақтарда, аулаларда, дәретханаларда немесе жеке бөлмелерде ортақ құқықтарға ие болатын кез келген үй, ғимарат немесе оның бөлігі. Осы заң жарияланғанда, пәтерлік үйлердің негізгі «дембел» орналасуы алғаш рет қолданылды. Бұл стильдің мақсаты – осы тұрғын үйлерге көбірек табиғи жарық пен ауа ағынын қамтамасыз ету, сондай-ақ су дәретханаларын қосу және 1867 жылғы Пәтерлік үйлер заңында баяндалған өрт қауіпсіздігі ережелерін сақтау болды. Алайда, осы пәтерлік үйлердің көптеген иелері олардың жағдайын жақсартуға көңіл бөлген жоқ. Жаңа заңның орындалуы туралы сұрағанда, ғимараттар бақылаушысы бұл пәтерлердегі қатты ағаштан қанағаттанғанын айтты, себебі ол «баяу жанады».
Any house, building, or portion thereof, which is rented, leased, let or hired out to be occupied or is occupied, as the home or residence of more than three families living independently of one another and doing their own cooking upon the premises, or by more than two families upon a floor, so living and cooking and having a common right in the halls, stairways, yards, water closets, or privies, or some of them. It was with the publication of this act that the basic "dumbbell" layout of the tenement was first used. This tenement style was supposed to allow more natural light and air ventilation into these living quarters, as well as adding more water closets and allowing for the fire safety regulations explained in the Tenement House Act of 1867. On top of this, many of the landlords of these tenements did little to improve their conditions. When asked about the enforcement of the new statutes, the Superintendent of Buildings said that he was satisfied with hard wood in these tenements because it "burned slowly."
Жақып Риис
1870 жылы Джейкоб Рис Даниядан Нью-Йорк қаласына көшіп келді, өзін көрсетуге құлшынды. Жұмыс табу қиындық тудырғандықтан, ол Нью-Йорктің төменгі шығыс жағындағы шалап ауданда баспана тапты. Біраз уақытқа Данияға оралып, кейін Нью-Йоркке полиция тілшісі болу үшін қайта келді. Осы кезеңде Риис шын ниетпен христиан дініне келді және "Құдайға және адамдарға қызмет етуге" өзін арнады. Риис фотосуретке "хобби" ретінде көшті және полициялық есептерін жазу кезінде оны пайдалы құрал деп тапты. Магний ұнтағын қолданғаннан кейін, ол тұрғын үйлердің қараңғы және лас жағдайларын түсіре алды. "Екінші жартысы қалай өмір сүреді" кітабы Риис кітаптарының бірі ғана, ол Нью-Йорктің шалап аудандарындағы жағдайды көрсетеді. Оның шалап өміріне терең үңілуді қамтитын басқа да еңбектері: "Кедей балалар", "Тұрғын үй балалары", "Шалаппен күрес" және "Молбери көшесінен тыс".
Jacob Riis emigrated from Denmark in 1870 to New York City, eager to prove himself. Finding it difficult to find work, he found a home in the slums of New York's Lower East Side. He went back to Denmark for a short time, returning to New York to become a police reporter. During this time, Riis became a devout Christian and devoted himself to "the service of God and his fellows." Riis turned to photography as a sort of "pastime" and found it a useful tool when writing his police reports. Once he began using magnesium flash powder, he could capture the dark and dingy conditions of the tenements. How the Other Half Lives was only one book in Riis' bibliography highlighting the conditions in the slums of New York. Some of his other works that highlighted more in depth views into slum life were The Children of the Poor, Children of the Tenements, The Battle with the Slums, and Out of Mulberry Street.
Қорытынды
1888 жылдың қаңтар айында Риис детективтік камера сатып алып, Нью-Йорк қаласындағы кемқона жайлардағы өмірді суретке түсіру үшін экспедицияға шықты. Бұл Риістің өзі сурет түсіруімен қатар, басқа фотографтардың суреттерін де пайдалануын қамтыды. 1889 жылдың ақпан айында Риис Scribner's Magazine журналындағы лекциялары негізінде мақала жазды, ол үлкен сәттілікке ие болды. Риістің еңбегінің кітап түрі 1890 жылдың қаңтарында «How the Other Half Lives: Studies among the Tenements of New York» деген атпен жарық көрді. Кітаптың атауы француз жазушысы Франсуа Рабледің «Пантагруэль» еңбегіндегі «әлемнің жартысы екінші жартысының қалай өмір сүретінін білмейді» («la moitié du monde ne sait comment l'autre vit») деген сөзіне сілтеме жасайды. «How the Other Half Lives: Studies among the Tenements of New York» Нью-Йорктегі кемқона жайлардағы тұрмыс жағдайларын, сондай-ақ кейбір пәтерлердегі жұмысшыларға күніне бірнеше цент төленетін шеберханаларды (sweatshops) сипаттайды. Кітапта жұмыс істейтін балалардың жағдайы түсіндіріледі; олар фабрикаларда және басқа да жұмыстарда еңбек ететін. Кейбір балалар киім тігушілер мен газет сатушыларға (newsies) айналды. Риис бай адамдардың ашкөздігі мен бейжайдығы салдарынан құлап қалған пәтерлер жүйесін сипаттайды. Ол кедейлердің жоғары қылмыс деңгейі, маскүнемдік және бейбақтық мінез-құлқы мен үйсіздігі арасындағы байланыс бар екенін айтады. Ол өзінің сөздері мен суреттері арқылы кедейлердің жағдайын «адамдардың жүрегіне тиетіндей» етіп көрсетеді. Риис кездесетін этникалық топтардың көпшілігін ұяттаушылықпен және көптеген стереотиптермен қараса да, осы қауымдастықтардағы кедейліктің себебі оларды қоршаған жағдайларға байланысты деген жалпы гипотезасын сақтайды. Риіс көбінесе «этникалық иерархияны» ұстанады, әсіресе қытайларға қатысты. Риис «How the Other Half Lives» кітабын мәселені қалай шешу керектігі туралы жоспармен аяқтайды. Ол бұл жоспардың орындалуы мүмкін екенін және жоғарғы таптар мұндай іскерлікпен тек қаржылық пайда ғана емес, сонымен қатар моральдық міндеттемелерге ие екенін мәлімдейді. «How the Other Half Lives» кітабының құрылымы он тоғызыншы ғасырдың қайырымдылық жазбаларының жалпы жоспарына сәйкес келеді: қылмыс, протестанттық ізгіліктер мен жамандықтар (сарылық, жалқаулық, тәртіпсіздік, тазалықсыздық), өмір сүрудің қиын жағдайлары, аурулар, ұятсыздық (әсіресе әйелдерде), отбасының ыдырауы, олардың жағдайын жақсартуға көмектесетін институттар, сондай-ақ болашақ реформалардың көздері. Фотосуреттердің қолданылуы осы кемқона жайлардың жайсыз жағдайларын дәлелдеуге және осы жайларда тұратын адамдарға деген көңіл жағдайды арттыруға мүмкіндік берді. Риис газет оқырмандарын кедейлердің өздерінің таңдауымен емес, олардың қауіпті және антисанитарлық жағдайда өмір сүруінің себебі бұзылған моральдық нормалардың емес, қоғамның салдарынан туындағанына көндірді; кемқона жайлар қарауға немесе қашуға емес, түзетуге болатын нәрсе екенін түсіндірді.
In January 1888, Riis bought a detective camera and went on an expedition to gather images of what life was like in the slums of New York City. This both included Riis' taking his own photos as well as his using the images of other photographers. In February 1889, Riis wrote a magazine article based on his lectures in Scribner's Magazine, which was a resounding success. The book version of Riis' work was published in January 1890 as How the Other Half Lives: Studies among the Tenements of New York. The title of the book is a reference to a sentence by French writer François Rabelais, who wrote in Pantagruel: "one half of the world does not know how the other half lives" ("la moitié du monde ne sait comment l'autre vit"). How the Other Half Lives: Studies among the Tenements of New York explained the living conditions in New York slums as well as the sweatshops in some tenements, which paid workers only a few cents per day. The book explains the plight of working children; they would work in factories and at other jobs. Some children became garment workers and newsies (newsboys). Riis describes a system of tenement housing that had failed, as he claims, because of greed and neglect from wealthier people. He claims a correlation between the high crime rate, drunkenness, and reckless behavior of the poor and their lack of a proper home. Chapter by chapter he uses his words and photographs to expose the conditions inhabited by the poor in a manner that "spoke directly to people's hearts". While Riis treats many of the ethnic groups he encounters with slurs and numerous stereotypes, he still keeps his general hypothesis that the reason for the poverty in these communities is caused by the conditions surrounding them. Riis often does have an "ethnic hierarchy," often its most extreme toward the Chinese. Riis ends How the Other Half Lives with a plan of how to fix the problem. He asserts that the plan is achievable and that the upper classes will not only profit financially from such ventures, but have a moral obligation to tend to them as well. How the Other Half Lives follows a general outline for the charity writings of the nineteenth century: a section on crime, the Protestant virtues and vices (intemperance, idleness, disorder, uncleanliness), miserable conditions of living, disease, the loss of modesty (especially women), the dissolution of the family, the institutions that would help in their uplift, as well as future sources of reform. The difference introduced photography to prove the squalid conditions and to increase sympathy for the individuals living in these slums. Riis finally convinced the average reader of newspapers that the poor were not so by choice; that the dangerous and unhygienic conditions in which they lived were imposed by society, rather than the result of loose moral standards; that the slums were something that needed to be fixed rather than gaped at or shunned.
Жарияланғаннан кейін
Мақала танымал болды, және Риис оны 1890 жылы Scribner's Books баспасында жарық көрген кітапқа дамытуға шамамен бір жыл жұмсады. Кітапта журналдардағы мақалалардан гөрі көбірек иллюстрациялар мен жарты тонды суреттер болды. Кітап сәтті болды. Жарияланғаннан кейін көп ұзамай "Нью-Йорк Таймс" газеті кітаптың мазмұнын жоғары бағалап, оны "қуатты кітап" деп атады. "Басқа жартысы қалай өмір сүреді" кітабына деген мақтаулар елдің көптеген газеттерінде жалғасты. Осы ынталы сын-пікірлердің көптегені христиандық бюллетеньдерде жарияланды, олар Риістің кедейліктің моральдық мәселелеріне қатысты көзқарасын жақсы көрді. Риістің еңбектерін бағалаған танымал тұлғалардың бірі Теодор Рузвельт болды. Рузвельт, полиция басқармасының төрағасы болған екі жыл ішінде Риіспен жақын қарым-қатынас орнатты. Рузвельт және Риіс бірлесіп полиция жатақханаларын тарату, мемлекеттік қызмет заңын жаңартпау, тұрғын үй комиссиясын құру, фабрика инспекторларының санын арттыру, сегіз сағаттық жұмыс күні мен еңбекақы ставкалары заңмен бекітілуі, әйелдер мен балалардың жұмыс уақытын реттеу және көптеген басқа еңбек реформаларын жүзеге асырды.
The article proved to be popular, and Riis spent the better part of a year expanding it into the book published by Scribner's Books in 1890. It offered more illustrations and halftones than the magazine articles could offer. The book was successful. Soon after its publication, The New York Times lauded its content, calling it a "powerful book". The praise for How the Other Half Lives continued in many other newspapers across the country. Many of these enthusiastic reviews were seen in Christian newsletters, which enjoyed Riis' view on the moral issues of poverty. One of the most famous people who liked Riis' work was Theodore Roosevelt. Roosevelt became close to Riis during the former's two years as the President of the Police Board. Roosevelt and Riis worked together to abolish police lodging houses, as well as the reenactment of the Civil Service Law, the Tenement House Commission, laws that increased the amount of factory inspectors, making the eight hour and prevailing rate of wages law effective, regulation of the working hours of women and children, as well as multiple other labor reforms.
Ұзаққа созылатын әсері
Ристің күш-жігерінен оянғандықтан, жұмысшы кедейлердің жағдайын жақсарту үшін көптеген реформалар тез қабылдалды. 1894 жылы Тенмент Хаус комитеті құрылды. 1895 жылы олар Нью-Йорк қаласындағы артқы үйлерді заңсыз деп жариялаған және тұрғын үйлердің жазбаша сипаттамасын фотосуреттермен толықтырған алғашқы ресми құжатты жариялады. "Жартысы қалай өмір сүреді" кітабы да ұлттық деңгейде реформаларға түрткіс болды. Еңбек департаменті 1895 жылы "Жұмысшы халықтың тұрғын үйі" деген басылымды шығарды, ол онжылдықтың екінші маңызды тұрғын үй зерттеуі болды. Жакоб Риіс кедейлердің тұрмыс жағдайын фотосуреттер арқылы көрсетуші алғашқы адам болды. Кедейліктегі өмірді егжей-тегжейлі баяндайтын басқа да еңбектер: Доротеа Лангедің Farm Security Administration тапсырысымен түсірілген шаңды дала кезіндегі көшпенділердің суреттері; Майкл Харрингтонның "Басқа Америка" кітабы; және Саша Абрамскийдің "Америкалық кедейлік жолы: Жартысы әлі де қалай өмір сүреді" кітабы.
Because of this awakening caused by Riis' efforts, many reforms were quickly compiled to improve conditions for the working poor. In 1894, the Tenement House Committee was established. In 1895, they published the New York Tenement House Act, which outlawed rear tenements, and also was the first official document to supplement a written description of tenement housing with photographs. How the Other Half Lives also inspired reform on a national scale. The Department of Labor published The Housing of the Working People in 1895, which was the second major tenement study of the decade. Jacob Riis was only the first to expose the conditions that the impoverished lived in using photographs. Some other works that detailed life in poverty were the images of the migrants during the Dust Bowl commissioned by the Farm Security Administration by Dorothea Lange; The Other America by Michael Harrington; and The American Way of Poverty: How the Other Half Still Lives by Sasha Abramsky.