Кіріспе

Аргентинаның 13-ші президенті

Викторино де ла Плаза (2 қараша 1840 – 2 қазан 1919) – аргентиналық саясаткер және заңгер, 1914 жылдың 9 тамызынан 1916 жылдың 11 қазанына дейін Аргентина президенті қызметін атқарған. Хосе Роке Мариано де ла Плаза Элежальде мен Мануэла Сильваның екінші ұлы; оның ағасы Рафаэль де ла Плаза да саясаткер болды және Сантьяго-дель-Эстеро провинциясының губернаторы болды. Ол Буэнос-Айресте заң білімін алып, 1868 жылы докторлық дәрежесін алды, Далмасио Велес Сарсфилдтің хатшысы болды және Аргентина Азаматтық кодексін жазуға қатысты, Николас Авельянеданың (1876) кезінде Қаржы министрі, кейін Корриентес провинциясында (1878) және Сыртқы істер министрі (1882) және Қаржы министрі (1883–1885) қызметтерін атқарды. 1910 жылы Роке Саенс Пенья басқарған Ұлттық одақтың вице-президенті болып сайланды, Саенс Пеньяның қайтысынан кейін президенттікке өтіп, 1914-1916 жылдар аралығында елді басқарды. Саясаттан кеткен соң пневмониядан қайтыс болды. Ол Аргентина тарихындағы консервативті кезең деп аталатын кезеңнің соңғы президенті болды. Бұл кезең 1880 жылы басталды және Ла Плазаның Радикалдық азаматтық одаққа президенттікке ұтылуымен аяқталды. Бұның бәрі Саенс Пенья заңының арқасында болды, ол сайлау тізіміндегі барлық азаматтар үшін жасырын, міндетті дауыс беруді орнатып, міндетті әскери қызметтің нәтижесі болды.

Балалық шағы және ерте өмір

Викторино де Ла Плаза 1840 жылдың 2 қарашасында Аргентинаның Сальта провинциясындағы Пайагоста қаласында дүниеге келді. Ол Жозе Мариано Роке де Ла Плаза и Элежальде мен Мария Мануэла Сильваның ұлы болды. Оның ағасы Рафель де Ла Плаза Сантьяго-дель-Эстеро провинциясының губернаторы болған. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, анасы балаларды тәрбиелеуді өз міндетіне алды. Викторино Аргентинаның мемлекеттік мектебінде білімін бастады, бірақ ол ол мектепте көп ұзамай тұрды, себебі францискандық монастырға кірді. Бала кезінде ол аз жұмыс істеді, анасы дайындаған газеттер, тәттілер және эмпанадалар сатты. Содан кейін ол заңгер және кеңсе хатшысы болып жұмыс істеді. Кейіннен ол Жоғарғы Сот алдында емтихан тапсырып, 1859 жылы ротарий атағын алды. Ол Конфедерация үкіметінің стипендиясын жеңіп алды, ол оған Уругвай колледжіне түсуге мүмкіндік берді. Оның қашан қабылданып алғаны нақты белгісіз, бірақ ол 1859 және 1862 жылдар аралығында болғандығы мәлім. Оқу кезеңінен кейін ол Буэнос-Айрес университетіне оқуға барып, өзін үздік студент екенін дәлелдеді. Сондықтан президент Митре оны Ұлттық есеп басқармасының екінші хатшысы лауазымына тағайындады. Дегенмен, ол алғаш рет 1864 жылы кеңсе хатшысы болып тағайындалды.

Әскери мансап

Викторино Де Ла Плазаның әскери мансабы ерекше қысқа болды. Үштік одақ соғысы басталғанда, ол университеттік білімін тоқтатқаннан кейін артиллерия полкіне қосылды. Ол генерал Хулио де Ведияның көмекшісі болып таңдалды; Аргентина армиясының мапучелерге қарсы күресте және Үштік одақ соғысында көзге түскен, сондай-ақ Чако ұлттық аймағының губернаторы болған мүшесі. Ол 1866 жылғы 2 мамырда Эстеро-Беллако шайқасында және сол жылдың 24 мамырында Туюти шайқасында шайқасты. Соңынан Уругвай үкіметі оған Эстеро-Беллако шайқасындағы ерлігі үшін «Күміс күн» медалін, ал Туюти шайқасындағы көрсеткен қызметі үшін «Құрмет белдеуі» орденін табыс етті. Бартолом Митре оны капитан шеніне көтерді және оның батылдығы үшін алғыс білдірді. Дегенмен, ол өте жақсы көрсеткеніне қарамастан, денсаулығына байланысты Буэнос-Айреске қайта оралуға мәжбүр болды.

Заң

Буэнос-Айреске оралғаннан кейін ол Буэнос-Айрес университетінің құқық факультетіне қабылданды. 1868 жылдың 13 шілдесінде "Кредит капитал ретінде" атты диссертациясын қорғап бітірді. Оның тәрбиешісі Далмасио Велес Сарсфилд болды. Ол Далмасио Азаматтық кодексті жазғанда оның хатшысы болып жұмыс істеді.