Балтимордің Ішкі Бейіні

Кіріспе

Балтимор порты

Ішкі порты – Балтимор қаласындағы тарихи теңіз порты, туристік орын және маңызды нысан. 2009 жылы Urban Land Institute оны "кәсіпорыннан кейінгі су жағалауын жаңартудың дүниежүзілік үлгісі" деп сипаттады. Ішкі порт Джонс шарлауының құйылысында орналасқан, бұл Патапско өзенінің кең және қысқа солтүстік-батыс саласын құрайды. Аймаққа Президент көшесінің басы мен Америкалық көрермендік өнер мұражайы арасындағы сызықтың батысындағы су алабы кіреді. "Ішкі порт" атауы тек су үшін ғана емес, сонымен қатар қаланың төңірегіндегі аймақ үшін де қолданылады, шамамен Президент көшесі шығыс шекарасы, Ломбард көшесі – солтүстік, Грин көшесі – батыс және Ки көшесі – оңтүстік шекарасы болып табылады. Порттан Ориол паркіне (Камден-Ярдс) және M&T Bank стадионына жаяу жетуге болады. Су таксисі жолаушыларды Феллс Пойнт, Кантон және Форт МакГенриге жеткізеді.

Тарих

Балтимор 18 ғасырдан бері АҚШ-тың маңызды теңіз порты болғанмен, Ішкі портың тарихи тұңғырлығы, оны қазу арқылы тереңдетпегенше, ірі кемелерге немесе ауыр өнеркәсіпке ыңғайлы емес еді. Олар Локуст-Пойнт, Феллс-Пойнт және Кантонға шоғырландырылған. 20 ғасырдың ортасында Балтимор АҚШ-тың көптеген өнеркәсіптік қалаларындағы құрылымдық өзгерістерге байланысты экономикалық құлдыраудан зардап шекті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін контейнерлік кемелердің келуімен ескі порттар тастап кетілді. Кейіннен ескі порттар қалаларды су жағалауларымен қайта байланыстыру және қоғамдық кеңістіктерді, туризмді, бизнесті және тұрғын үйлерді дамыту үшін орталықтар ретінде бейімделді. 1940 жылдары Бу кемелері сауда қауымдастығының төрағасы Джон Х. Тредгилл порт арқылы өтетін көпірді зерттеуді бастады. Балтимордың Ішкі порты арқылы өтетін көпір туралы идея жиі талқыланды. Қауымдастықтың төрағасы ретінде Тредгилл Балтимор кеме тасымалына көп тәуелді болғандықтан және көпір Балтимор портындағы кемелердің қозғалысына кері әсер етеді деп қорқып, порт арқылы өтетін көпір туралы идеядан бас тартуды ұсынды. 1950 жылдары Тредгилл Балтимор порты комиссиясының төрағасы болып тағайындалды. 1950 жылдары экономикалық өзгерістер Ішкі порттың жүк және жолаушылар тасымалын тоқтатты, мысалы, Old Bay Line компаниясының кемелері. Шіріп бара жатқан қоймалар мен пирстер кейіннен бұзылып, олардың орнына ашық, шөппен жабылған саябақтар салынды, олар демалыс үшін және мерекелік шаралар үшін пайдаланылды. Су жағалауы кеңсе ғимараттары, қонақ үйлер және ойын-сауық орындарымен қоршалған, жүлделі саябақтар мен алаңдармен біртіндеп өзгертілді, бұл қаланың құлдырауын тоқтатты және әлемнің қалалары үшін қалалық жаңарудың үлгісіне айналды. Балтимордың Ішкі порты аймағының жаңартылуы 1958 жылдың наурыз айында қалалық кеңес пен мэр Томас Д'Алесандроның Чарльз орталығы жобасын қабылдауымен басталды. 1958-1965 жылдар аралығында Балтимор кеңсе ғимараттары, қонақ үйлер және сауда дүкендерімен Чарльз орталығын қайта құру арқылы бизнес ауданының орталығын жаңартты. 1963 жылы мэр Теодор Р. Маккелдиннің екінші мерзімінің басында қайта құру бағдарламасы Ішкі портты қоршаған аумақты қамту үшін кеңейтілді. Иннер-Харбордың жағалауында корпоративтік кеңселер мен қонақ үйлер салынды. Демалыс және қоғамдық жиналыстар үшін қоғамдық саябақ пен серуендеу жолы салынды. 1976 жылдың 4 шілдесінде АҚШ-тың 200 жылдығына арналған Нью-Йорктегі "Tall Ships" кемелерінің кездесуінен кейін Балтиморға басқа елдерден сегіз кеме келді, олар көптеген туристерді тартты. Бұл қызығушылық басқа туристік нысандарды дамытуға көмектесті, соның ішінде Ұлттық аквариум, Мэриленд ғылым орталығы және 1980 жылдың 4 шілдесінде ашылған Harborplace фестивальдік базары (The Rouse Company басқарады). Жақын жердегі Балтимор конгресс орталығы мен Hyatt Regency Baltimore қонақ үйі қызметтерге қосылды және халықтың тығыздығы мен келушілердің көбеюіне әкелді. 1970 және 1980 жылдары Ішкі порттың табысымен Балтимор әлемдік туристік орынға және қала құрылысы мен дамуының үлгісіне айналды. Ол 100-ден астам басқа қалаларға әсер етті және 40-тан астам ұлттық немесе халықаралық наградаларды жеңіп алды, соның ішінде 1984 жылы Америка сәулетшілер институтының "АҚШ тарихындағы ірі ауқымды қалалық жобалау мен дамудың ең үлкен жетістіктерінің бірі" ретінде танылуы. Соңғы жылдары Ішкі порттың шығысында (Феллс-Пойнт және Кішкентай Италия бағытында) су жағалауы бойында кондоминиумдар, сауда алаңдары, мейрамханалар мен қонақ үйлер салынды – бұл үздіксіз жүріп жатқан Harbor East жобасы. Ішкі порттың айналасында құрылыс үшін көп жер қалмағанмен, қолданыстағы жерге көптеген жоспарлар жасалды, бірақ олар іске аспады. Жақында аяқталған жобаларға кеңсе кеңістігін, көше деңгейіндегі сауда орындарын және кондоминиумдарды қамтитын көп мақсатты жобалар, сондай-ақ Ки шоссесіндегі, Ішкі порттың оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан Ritz Carlton Residences сияқты қонақ үй жобалары кіреді. 2003 жылдың қыркүйек айында "Изабель" дауылы Ішкі порт аймағын су басып кетті. Балтимордағы Дүниежүзілік сауда орталығы бір ай бойы жабық болды, бірақ Charles Center Inner Harbor Management, Inc. бас әзірлеуші тобы жасаған Ішкі портты дамыту ережелерінің арқасында басқа барлық ғимараттар судан сақталды. 2004 жылдың наурыз айында Форт МакГенридің жанындағы Патапско өзенінің Солтүстік-Батыс тармағында дауыл кезінде су таксисі құлап кетті. Ішкі порттан бір шақырымнан астам қашықтықта болған оқиға жаңалықтарда және қарапайым бақылаушылар арасында Ішкі портпен байланысты болды. Апатта бес жолаушы қаза тапты, ал Ұлттық көлік қауіпсіздігі кеңесінің мәлімдемесіне сәйкес, оның себебі шағын понтонды кеме күтпеген күшті жел мен толқындарға тап болды.

While Baltimore has been a major U. S. seaport since the 18th century, the historically shallow water of the Inner Harbor prior to its manipulation through dredging was not conducive to large ships or heavy industry. These were concentrated in Locust Point, Fell's Point, and Canton. In the mid 20th century, Baltimore suffered from the economic decline of restructuring common to many industrial cities in the United States. Old harbors were abandoned with the arrival of container ships after World War II. Later, the old harbors were adapted as focal points to reconnect cities with their waterfronts, and develop public spaces, tourism, business, and housing. During the 1940s, John H. Threadgill, the head of the Steamship Trade Association, initiated a study for a cross harbor bridge. A bridge across the Inner Harbor of Baltimore was one idea that was discussed frequently. In his capacity as head of the association, Threadgill ultimately recommended that the idea for a cross harbor bridge be abandoned, due to the fact that Baltimore relied heavily on a shipping trade and fears that the bridge would negatively impede the flow of shipping traffic at the Port of Baltimore. Threadgill was named head of Baltimore's Port Commission during the 1950s. In the 1950s, economic changes ended both the freight and passenger use of the Inner Harbor, such as the Old Bay Line's steamers. Rotting warehouses and piers were eventually torn down and replaced by open, grass covered parkland that was used for recreational purposes and occasional large events. The waterfront was gradually transformed with award winning parks and plazas surrounded by office buildings, hotels and leisure attractions, which reversed the city's decline and became a model for urban renaissance in cities around the world. The renewal of Baltimore's Inner Harbor area began with the adoption of the Charles Center project by the City Council and Mayor Thomas D'Alesandro in March 1958. Between 1958 and 1965, Baltimore renewed the center of its business district by rebuilding Charles Center with office buildings, hotels, and retail shops. At the beginning of mayor Theodore R. McKeldin's second term in 1963, the redevelopment program was expanded to include surrounding the Inner Harbor. Corporate headquarters and hotels were built around the shoreline of the Inner Harbor. A public park and promenade were added for leisure activity and community gatherings. On July 4, 1976, following the rendezvous of Tall Ships in New York for the U. S. Bicentennial, eight ships from other nations visited Baltimore, where they attracted a huge number of tourists. This interest helped spur the development of other tourist attractions – including the National Aquarium, Maryland Science Center, and the Harborplace festival marketplace (operated by The Rouse Company), which opened on July 4, 1980. The nearby Baltimore Convention Center and Hyatt Regency Baltimore Hotel added to the services and resulted in population density and visitors. With the success of the Inner Harbor in the 1970s and 1980s, Baltimore became a worldwide tourist destination and model of urban planning and development. It influenced more than 100 other cities and won more than 40 national or international awards, including a citation by the American Institute of Architects in 1984 as "one of the supreme achievements of large scale urban design and development in U. S. history". In recent years, the area along the waterfront to the east of the Inner Harbor (in the direction of Fells Point and Little Italy) has been developed with condominiums, retail space, restaurants, and hotels – an ongoing project known as Harbor East. While little development land remains around the Inner Harbor, the available land has been subject to many plans, which have not been realized. Recently completed projects include mixed use developments incorporating office space, street level retail, and condominiums, as well as hotel projects such as the Ritz Carlton Residences, a condominium project on Key Highway at the southeast corner of the Inner Harbor. In September 2003, the Inner Harbor area was flooded by Hurricane Isabel. The Baltimore World Trade Center remained closed for a month, but all the other buildings were saved from flooding by the Inner Harbor development controls, which were created by the master developer team of Charles Center Inner Harbor Management, Inc. In March 2004, a water taxi capsized during a storm on the Northwest Branch of the Patapsco River near Fort McHenry. While occurring over a mile downstream of the Inner Harbor, the accident was associated with the Inner Harbor by news reports and casual observers. Five passengers died in the accident, which the National Transportation Safety Board determined was caused when the small pontoon style vessel encountered unpredictable strong winds and waves.

Сөз бостандығы

Балтимордың орталық және көлемді бөлігі ретінде Ішкі теңіз көптеген саяси және көркемдік іс-шаралардың ортасы болды. Қалада осы аймақтағы сөз бостандығына байланысты даулар үнемі жалғасуда. Алғашқы қақтығыстардың бірі гомосексуалдардың құқықтары үшін шеру өткізуге рұқсат алғандарға қатысты, бірақ қала олардың рұқсатын кері қайтарды. (Қала бес немесе одан аз адам ғана шеруге қатыса алатынын және олар ешқандай плакат ұстай алмайтынын хабарлады.) 1980 жылы Harborplace-тің жұмысын бастаған Rouse компаниясы көшеде өнер көрсетушілермен ұзақ жылдар бойы келіспеушілікте болды. Компания өнер көрсетулерді реттейді және жиі сөз бостандығын шектеуде айыпталады. Полиция офицерлері әзілді естіп, Rouse компаниясына хабарлады. Компания бұрын Роуэнға "әдепсіз әзілдері" және "бағдарлама басшыларына құрметсіздік танытқаны" үшін ескерту хат жіберген еді. Осы хабарламадан кейін компания оны бұл аймаққа кіргізбеуге тыйым салды. Топ 2002 жылдың 11 қыркүйегінен бері әр жұма сайын Маккельдин алаңында жиналады. 2003 жылдың 7 қазанында Роуэн мен "Қара киімдегі әйелдер" Балтимор қаласына қарсы сотқа шағымданып, сөз бостандығына құқықтарын қорғады. Оларға Америка Азаматтық Бостандықтар Одағының атынан адвокат Раджив Гойл көмектесті. Басқа жерлерде полиция наразылық акцияларын реттеу ережелерін сақтайды. 2011 жылдың 21 мамырында мұғалім Брюс Фридрих жануарлар құқығы туралы буклеттер таратқанда тұтқындаумен қорқытылды. 2011 жылдың 18 қыркүйегінде полиция суретші Марк Чейсті суреттерін "Ішкі теңіз амфитеатрының ішінде немесе жанында" сатқаны үшін тұтқындады. Чейс Бірінші түзетуге сәйкес наразылық білдіргенде, тұтқындаған офицер: "Сіздің конституциялық құқықтарыңыздың заңмен ешқандай қатысы жоқ", - деді.