Уильям Тревор: ирланд жазушы, драматург, әңгімеші. «Букер» жүлдесіне 5 рет ұсынылған, әдебиет әлемінің көрнекті тұлғасы. Биографиясы мен марапаттары туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирланд жазушысы (1928–2016)
Виктория Крестінің иегері
Irish writer (1928 2016)
the Victoria Cross recipient
Уильям Тревор Кокс (24 мамыр 1928 – 20 қараша 2016), Уильям Тревор деген қаламдымымен белгілі, ирланд романшысы, драматургі және әңгімелер авторы. Ирландия әдебиетінің көрнекті қайраткерлерінің бірі, ол ағылшын тіліндегі әңгімелердің ең ұлы заманауи жазушыларының бірі саналады. Тревор үш рет Уитбред жүлдесін жеңіп алды және бес рет Букер жүлдесіне ұсынылды, соңғысы – оның «Махаббат және жаз» (2009) романы үшін, ол 2011 жылы Халықаралық Дублин әдеби жүлдесінің тізіміне де ілікті. Оның есімі Әдебиет бойынша Нобель жүлдесіне үміткер ретінде де айтылды. 2008 жылы Италияда Халықаралық Нонино жүлдесін жеңіп алды. 2014 жылы Тревор Аосданадан Саои атағын алды. Тревор 1954 жылдан 88 жасқа толғанша Англияда тұрды.
William Trevor Cox (24 May 1928 – 20 November 2016), known by his pen name William Trevor, was an Irish novelist, playwright, and short story writer. One of the elder statesmen of the Irish literary world, he is widely regarded as one of the greatest contemporary writers of short stories in the English language. Trevor won the Whitbread Prize three times and was nominated five times for the Booker Prize, the last for his novel Love and Summer (2009), which was also shortlisted for the International Dublin Literary Award in 2011. His name was also mentioned in relation to the Nobel Prize in Literature. He won the 2008 International Nonino Prize in Italy. In 2014, Trevor was bestowed Saoi by the Aosdána. Trevor resided in England from 1954 until his death at the age of 88.
Өмірбаян
Ол Уильям Тревор Кокс ретінде Ирландияның Митчелстаун қаласында орта таптық, англо-ирландтық протестант (Ирландия шіркеуі) отбасында дүниеге келді. Әкесі банк қызметкері болғандықтан, ол Скибберин, Типперри, Югал және Эннискорти сияқты бірнеше провинциялық қалаларға бірнеше рет көшіп өтті. Ол Дублиндегі Сент-Колумба колледжінде (онда оны Оисин Келли оқытты) және Дублиндегі Тринити колледжінде, онда тарих мамандығы бойынша білім алды, бірнеше мектепте білім алды. Тринити колледжін бітіргеннен кейін Тревор Кокс есімімен мүсінші болып жұмыс істеді және табысын оқыту арқылы толықтырды. 1952 жылы Джейн Райанға үйленіп, Англияға эмиграция жасады, мұғалім, мүсінші, содан кейін жарнама агенттігінде копирайтер болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол әйелімен бірінші ұлын дүниеге әкелді. 1952 жылы ол Рагби қаласының жанындағы дайындық мектебінде сурет салу мұғалімі болды. Треворге Барлық Әулиелер шіркеуі (Браунстон, Нортгемптоншир) сияқты бірнеше шіркеулер үшін рельефтер жасау тапсырылды. 1956 жылы ол Сомерсетке мүсінші болып жұмыс істеуге кетті және шіркеулерге тапсырыстар орындады. 1960 жылы ағаштан мүсін жасауды тоқтатты. Оның алғашқы романы «Мінездің өлшемі» 1958 жылы (Лондонның Хатчинсон баспасы) жарық көрді, бірақ сыншылар тарапынан көп назар алмады. Кейіннен ол бұл туындысынан бас тартты және «Irish Times» газетіндегі некрологында айтылғандай, «оны қайта басылуына рұқсат бермеді». Уильям Тревор 2016 жылдың 20 қарашасында ұйықтағанда бейбіт түрде қайтыс болды. Ол 88 жасқа толыпты.
He was born as William Trevor Cox in Mitchelstown, County Cork, Ireland, to a middle class, Anglo Irish Protestant (Church of Ireland) family. He moved several times to other provincial towns, including Skibbereen, Tipperary, Youghal and Enniscorthy, as a result of his father's work as a bank official. He was educated at a succession of schools including St Columba's College, Dublin (where he was taught by Oisín Kelly) and at Trinity College Dublin, from which he received a degree in history. Trevor worked as a sculptor under the name Trevor Cox after he graduated from Trinity College, supplementing his income by teaching. He married Jane Ryan in 1952 and emigrated to England, working as a teacher, a sculptor and then as a copywriter for an advertising agency. During this time he and his wife had their first son. In 1952 he became an art teacher at Bilton Grange, a prep school near Rugby. Trevor was commissioned to carve reliefs for several churches, including All Saints, Braunston, Northamptonshire. In 1956 he moved to Somerset to work as a sculptor and carried out commissions for churches. He stopped wood carving in 1960. His first novel, A Standard of Behaviour, was published in 1958 (by Hutchinson of London), but received little critical success. He later disowned this work, and, according to his obituary in The Irish Times, "refused to have it republished". William Trevor died peacefully in his sleep on 20 November 2016. He was 88 years old.
Шығармалары мен тақырыптары
Ол бірнеше әңгімелер жинағын жазды, олар жақсы қабылданып, құрметке ие болды. Оның қысқа әңгімелері көбінесе чеховтық үлгіде жазылған. Тревордың шығармаларындағы кейіпкерлер әдетте қоғамның маргиналды мүшелері: балалар, қарттар, жалғыз орта жастағы ерлер мен әйелдер немесе бақытсыз некеде тұрғандар. Өмірдің шындығын қабылдай алмайтындар өздеріне балама әлемдер құрып, соларға құрысады. Көптеген әңгімелерде готикалық элементтер қолданылып, зұлымдықтың мәні мен оның ессіздікпен байланысы зерттеледі. Тревор Джеймс Джойстың өзінің әңгіме жазуына тигізген әсерін мойындады, ал оның шығармаларында "көкшелердің, ескі шөптердің және қоқыстың иісі" сезіледі, бірақ жалпы көрініс мұңды емес, өйткені, әсіресе оның ерте туындыларында автордың ирониялық юморы оқырманға әлемнің трагикомедиялық бейнесін ұсынады. Ол көптеген шығармаларын сахнаға, телевидениеге және радиоға бейімдеді. 1990 жылы Пэт О'Коннор режиссерлік еткен «Бақытсыздық шебері» фильміне айналды, ал 1999 жылы Атом Эгоян түсірген «Фелицияның саяхаты» фильмі шықты. Тревор өзінің әңгімелерін Англия мен Ирландияда жасайды; олар қара комедиялардан бастап ирланд тарихы мен саясатына негізделген әңгімелерге дейін жетеді. Жиі кездесетін тақырып – протестант (әдетте Ирландия шіркеуі) жер иелері мен католик шаруалар арасындағы шиеленіс. Оның алғашқы кітаптарында эксцентрикалық, педантикалық формальды сөйлейтін адамдар көп, олардың күлкілі әрекеттері бейтарап баяндаушы дауысымен айтылады. Романның бір орталық кейіпкерінің орнына, бірдей маңызға ие бірнеше басты кейіпкерлер бар, олар институционалдық ортада біріктіріледі, ол олардың жеке оқиғаларының жиналыс нүктесі болып табылады. Кейінгі романдар тақырыптық және техникалық тұрғыдан күрделірек. Әлемдегі инабаттың қызметі зерттеледі, сондай-ақ бірнеше баяндаушы дауыстары бір оқиғаны әртүрлі бұрыштардан қарастыру үшін қолданылады. Сенімсіз баяндаушылар мен әртүрлі перспективалар қазіргі өмірдің фрагменттілігі мен белгісіздігін көрсетеді. Тревор «Бақытсыздық шебері» және «Люси Голттың тарихы» романдарында «үлкен үйдің» құлдырап бара жатқан институтын да зерттеді.
He wrote several collections of short stories that were well received. His short stories often follow a Chekhovian pattern. The characters in Trevor's work are typically marginalized members of society: children, the elderly, single middle aged men and women, or the unhappily married. Those who cannot accept the reality of their lives create their own alternative worlds into which they retreat. A number of the stories use Gothic elements to explore the nature of evil and its connection to madness. Trevor acknowledged the influence of James Joyce on his short story writing, and "the odour of ashpits and old weeds and offal" can be detected in his work, but the overall impression is not of gloominess, since, particularly in his early work, the author's wry humour offers the reader a tragicomic version of the world. He adapted much of his work for stage, television and radio. In 1990, Fools of Fortune was made into a film directed by Pat O'Connor, followed by a 1999 film adaptation of Felicia's Journey, which was directed by Atom Egoyan. Trevor set his stories in both England and Ireland; they range from black comedies to tales based on Irish history and politics. A common theme is the tension between Protestant (usually Church of Ireland) landowners and Catholic tenants. His early books are peopled by eccentrics who speak in a pedantically formal manner and engage in hilariously comic activities that are recounted by a detached narrative voice. Instead of one central figure, the novels feature several protagonists of equal importance, drawn together by an institutional setting, which acts as a convergence point for their individual stories. The later novels are thematically and technically more complex. The operation of grace in the world is explored, and several narrative voices are used to view the same events from different angles. Unreliable narrators and different perspectives reflect the fragmentation and uncertainty of modern life. Trevor also explored the decaying institution of the "Big House" in his novels Fools of Fortune and The Story of Lucy Gault.
Марапаттар мен құрметтер
Тревор Ирландия әдебиет академиясының және Aosdána мүшесі болды. 1977 жылы "әдебиетке қосқан үлесі" үшін құрметті CBE орденімен марапатталды, ал 1994 жылы Әдебиет серігі атанды. 2002 жылы әдебиетке қосқан үлесі үшін құрметті KBE орденін алды. Ол 2008 жылы Италияда Халықаралық Нонино сыйлығын жеңіп алды. Тревор Букер сыйлығына бес рет ұсынылды, 1970, 1976, 1991 және 2002 жылдары финалдық тізімге, ал 2009 жылы ұзақ тізімге енді. Ол үш рет Уитбред сыйлығын және бір рет Хоторден сыйлығын жеңіп алды. 2002 жылдан бастап американдық емес авторлар О. Генри сыйлығына үміткер бола бастағаннан бері Тревор төрт рет "Қасиетті мүсіндер" (2002), "Киім тігушінің баласы" (2006), "Бөлме" (2007), сол жылы қазылар алқасының сүйіктісі және "Фоли а Дё" (2008) әңгімелері үшін сыйлықты жеңіп алды. 2011 жылы Тревор Халықаралық Дублин әдеби сыйлығының шорт-листіне кірді.
Trevor was a member of the Irish Academy of Letters and Aosdána. He was awarded an honorary CBE in 1977 for "services to literature", and was made a Companion of Literature in 1994. In 2002 he received an honorary KBE in recognition of his services to literature. He won the 2008 International Nonino Prize in Italy. Trevor was nominated for the Booker Prize five times, making the shortlist in 1970, 1976, 1991 and 2002, and the longlist in 2009. He won the Whitbread Prize three times and the Hawthornden Prize once. Since 2002, when non American authors became eligible to compete for the O. Henry Award, Trevor won the award four times, for his stories Sacred Statues (2002), The Dressmaker's Child (2006), The Room (2007), a juror favourite of that year, and Folie à Deux (2008). Trevor was shortlisted for the International Dublin Literary Award in 2011.
Мұралық
2004 жылы 25 тамызда Уильям Треворға арналған ескерткіш оның туған жері Митчелстаун қаласында ашылды. Бұл Лиам Лавери мен Эйтн Рингтің қоладан жасаған мүсіні, ол лекторий нысанында, ашық кітап түрінде бейнеленген. Кітапта жазушының суреті мен цитаты, сондай-ақ оның үш Whitbread жүлдесін жеңіп алған туындыларының атаулары және тағы екі маңызды еңбегі жазылған. 2008 жылдың 23 мамырында, оның 80 жылдық мерейтойына бір күн бұрын, Луис МакРедмонд Митчелстаундағы Үстіңгі Корк көшесіндегі Тревор дүниеге келген үйді көрсететін еске алу тақтасын ашты.
A monument to William Trevor was unveiled in Trevor's native Mitchelstown on 25 August 2004. It is a bronze sculpture by Liam Lavery and Eithne Ring in the form of a lectern, with an open book incorporating an image of the writer and a quotation, as well as the titles of his three Whitbread Prize winning works, and two others of significance. On 23 May 2008, the eve of his 80th birthday, a commemorative plaque, indicating the house on Upper Cork Street, Mitchelstown, where Trevor was born, was unveiled by Louis McRedmond.