Свальбард теңіз асты байланыс кабель жүйесі

Кіріспе

Су асты байланыс кабелі – Свальбардты Норвегияның материгімен байланыстыратын екі еселі су асты байланыс кабелі. Екі оптикалық талшықты кабель екі бөліктен тұрады: Харстадтан Андёйдегі Брейвикаға дейін және Брейвикадан Свальбардтағы Лонгйербьенге жақын Хотеллнесетке дейін. Харстадтан Брейвикаға дейінгі бөліктер ұзын, ал Брейвикадан Хотеллнесетке дейінгі бөліктер әрқайсысы сегіз талшық жұптан тұрады және әр бөлікте жиырма оптикалық байланыс ретрансляторы бар. Әр бөліктің жылдамдығы секундына 10 гигабит (Гб/с) құрайды, ал болашақтағы мүмкін сыйымдылығы 2500 Гбит/с. Бұл жүйе қазір архипелагқа телекоммуникациялық байланыс жасаудың жалғыз жолы болып табылады. Кабельдерді жоспарлау 2002 жылы Норвегия Ғарыш орталығы (NSC) бастады, олар Свальбард спутниктік станциясындағы (SvalSat) бизнесін кеңейту үшін өткізу қабілетін артырғысы келді. Ол кезде Свальбардтан барлық телекоммуникациялар байланыс спутнигі арқылы жүзеге асырылды. Қаржыландыру Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасымен (NASA) жасалған келісім арқылы қамтамасыз етілді. Кабель жүйесін Tyco Telecommunications компаниясы жеткізді, ал кабельді төсеу жұмысын Global Marine Systems компаниясы 2003 жылдың шілде және тамыз айларында жүзеге асырды.

Тарих

Шпицберген SvalSat орналасуы үшін таңдалды, өйткені оның жоғары ендігі төмен Жер орбитасындағы барлық спутниктерге, орбитасы жоғарырақ болса да, тек бір ғана жердегі станцияны пайдалануға мүмкіндік береді, сонымен қатар әрбір орбитадан дерек жүктеуге болатын еді. SvalSat 1999 жылдың 15 сәуірінде ашылды. Ол NASA және NS арасындағы ынтымақтастық нәтижесінде құрылды. Дегенмен, жердегі станцияның қуаты оның кеңжолақты өткізу қабілетімен шектелген еді. Деректерді Intelsat арқылы 55 Мбит/с жылдамдықпен жіберу жүзеге асырылды, бұл архипелагтың телефон және интернет байланысы қажеттіліктерін қамтамасыз етті. 2002 жылы Telenor және NSC SvalSat-ты материкке талшықты кабель арқылы қосу мүмкіндігін зерттеу үшін қосымша зерттеу жүргізді. Бұл жобаның құны 400-500 миллион NOK, немесе 50 миллион АҚШ долларына бағаланды, бұл резервтік спутникті пайдалана отырып, бір кабельді салуды қарастырды. 24 және 25 шілдеде мүдделі тараптардың кездесуі өтті, онда NASA, Біріктірілген бағдарлама кеңсесі (IPO), Еуропалық метеорологиялық спутниктерді пайдалану ұйымы (EUMETSAT) және Еуропалық ғарыш агенттігі (ESA) өкілдері қатысты. Сол жылы Ұлттық полярлық орбиталық операциялық экологиялық спутниктік жүйе өз жердегі станциясы үшін Свалбард орнына Хельсинкині таңдады, себебі Хельсинки талшықты желіге қосылған. Қазан айында NSC компаниясына бір талшықты кабельді салуға 30-40 миллион АҚШ доллары аралығында әртүрлі бағалар ұсынылды. 2002 жылдың 31 қазанында NASA-мен келіссөздер жүргізілді, нәтижесінде NASA желіге 20 миллион АҚШ долларын жеті жыл ішінде төлеуге келісті. Келесі күні Telenor бұл жобаға қатысуға қызығушылық танытпағанын мәлімдеді. Бірақ Telenor бірнеше аптадан кейін өз пікірін өзгертті және 18 қарашада жобаны іске қосуға келісті. 21 желтоқсанда тендер жарияланды, оның соңғы мерзімі 3 ақпанға белгіленді. Желіні Andøya арқылы өткізуге шешім қабылданды, өйткені ол Тронхеймнің солтүстігіндегі Норвегия жағалауындағы траулерлер жоқ жалғыз аймақ еді. Тендерді ұзарту мерзімі 25 ақпанға дейін созылды. Ұсыныстар 40 миллион АҚШ долларына екі кабельдік сақина салу мүмкіндігін көрсетті. Алайда, кабельді салушы компаниялар төлемді жеті жылға бөліп төлеуге келіспеді.

Svalbard was chosen for the location of SvalSat because of its high latitude which allows all satellites in a low Earth orbit with an orbit above to use only a single ground station, yet allow downloading from every orbit. SvalSat opened on 15 April 1999. It was established as a cooperation between NASA and NS. However, the ground station's capacity was limited by its broadband capacity. Transmission took place via a 55 Mbit/s connection via Intelsat, which served the archipelago's needs within telephone and Internet connection. Telenor and the NSC conducted a feasibility study in 2002 for connecting SvalSat to the mainland by fiber. It was estimated to cost between NOK 400 and 500 million, or US$50 million, which presumed the laying of one cable with satellite used as backup. A stakeholder meeting was held on 24 and 25 July, which saw representatives from NASA, the Integrated Programme Office (IPO), the European Organisation for the Exploitation of Meteorological Satellites (EUMETSAT) and the European Space Agency (ESA). Later that year the National Polar orbiting Operational Environmental Satellite System selected Helsinki over Svalbard for its ground station, largely because of the former's connection to the fiber network. NSC was in October offered various prices between US$30 and 40 million for the laying of a single fiber cable. NSC conducted negotiations with NASA on 31 October 2002, resulting in an understanding of NASA being able to provide $US20 million towards the line, paid over seven years. The following day Telenor stated they were not interested in participating in the venture. Telenor changed its opinion in the following weeks and agreed to press forward on 18 November. The invitation to tender was issued on 21 December, with a deadline of 3 February. Bringing the line out from Andøya was selected because it is the only trawler free area along the Norwegian coast north of Trondheim. The tender deadline was extended to 25 February. The bids showed the possibility of laying a twin cable ring for US$40 million. However, the cable laying companies were not willing to accept a payment over seven years.