Герман империясының оңшыл саяси партиясы

Кіріспе

Германия консервативтік партиясы (Deutschkonservative Partei, DkP) – 1876 жылы құрылған Германия империясының оңшыл саяси партиясы. Ол негізінен бай жер иелері неміс дворяндары мен пруссиялық юнкерлер класын ұсынды. Партия Германияның бірігуіне, ұлттық сайлаулардағы жалпыға бірдей және тең сайлау құқығына, сондай-ақ қарқынды индустрияландыруға жауап ретінде пайда болды. Бисмарк Германиясында бұл партия кең идеологиялық ұйымнан мүдделік партияға айналды. 1870-ші жылдардың басында Отто фон Бисмарк еркін сауданы және католицизмге қарсылықты қолдайтын Ұлттық либералдық партияның негізінде көпшілікті құрады. 1870-ші жылдардың соңында Бисмарк олармен қарым-қатынасын үзді, сол кезде Германия консервативтік партиясы мен еркін консервативтік партиясы шығыстағы жер иелері юнкерлерді және ірі қалалардағы өсіп келе жатқан өнеркәсіптік басшыларды біріктірді. Олар Бисмарк пен 1918 жылға дейінгі канцлерлердің негізгі қолдаушыларына айналды. Роберт М. Бердалдың сөзіне сүйенсек, бұл қайта бағытталу "жер иелері аристократиясының капиталистік 'сыныптық' жүйедегі жаңа орнына бейімделуінің баяу және қиын процесін көрсетті, бұл Пруссия қоғамының капиталистік емес 'қабаттық' құрылымын алмастырды".

Саясат

Неміс консервативтік партиясы жалпы алғанда неміс дворяндарының, Эльбаның шығысында тұратын юнкерлердің жер иеліктерінің және Пруссия одағының евангелистік шіркеуінің мүдделерін білдіретін болып саналды. Саяси күші Пруссия диетасында болды, онда үш санатты сайлау жүйесі ауылдық элита мен байларға пропорционалсыз үстемдік берді. Партия мүшелері көбінесе пруссиялық дәстүршілдер болды және 1871 жылғы Германияның бірігуіне бастапқыда күмәнді қарады. Бұл оларды бизнес-магнаттардың басымдығымен ерекшеленетін еркін консервативтік партиядан ажыратады, олар канцлер Отто фон Бисмарктің саясатын толық қолдады. Ескі консерваторлар, мысалы, фельдмаршал Гельмут фон Мольтке немесе Элард фон Ольденбург Янушаудың саясаты монархияның билігін нығайтуға, экономикалық либерализм мен демократияға, Пруссияда сайлау реформасын енгізуге немесе Германияда толыққанды парламенттік үкімет құруға қарсы болды. Ұлттық сайлау құқығының енгізілуі федералдық деңгейде ДКП-ның беделін күрт төмендетті. 1878 жылғы федералдық сайлауда партия дауыстардың 13,0 пайызын алып, 59 депутаттан тұратын рейхстагқа өтті. Содан кейін, немістердің ауылдық аймақтардан батыстағы жаңа өнеркәсіптік орталықтарға қоныс аударуы (Остфлюхт) партияның дауыс жинау мүмкіндігін азайтты. Олар Адольф Стокер басқаратын Христиандық-әлеуметтік партиямен сайлау альянсын құрып, мүмкіндікті пайдаланып антисемитизмді қабылдады. Томас Чайлдерс консерваторлардың Германиядағы антисемитизмді өз платформасына енгізген алғашқы ірі партия екенін айтты. 1892 жылғы партия бағдарламасында «зияратты еврей әсері» айыпталды, бірақ бұл көзқарас партияның сайлаудағы сәтсіздігін тоқтатпағандықтан, бұл мәселе екінші деңгейге түсірілді. Стокер 1896 жылы одақтан бас тартты. Көбінесе протестанттардан құралған ДКП «мәдени күреске» (Kulturkampf) қарсы болды, бірақ Бисмарк Ұзақ депрессия кезінде Ресей мен АҚШ-тан астық импортын шектеу арқылы протекционистік саясатты бастағанда оны қолдады. Содан кейін ДКП оның ізбасары Лео фон Капривидің «Жаңа бағытына» қарсы күресті, сондай-ақ канцлер Бернхард фон Бюлоға сенімсіздік білдірді, ол мұралық салық реформасын жүзеге асыруға тырысқаннан кейін 1909 жылы «Дейли телеграф ісінен» кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Партия кайзер Вильгельм II-нің теңіз саясатын және Германияның Ұлыбританиямен қарулану жарысын қолдады, бірақ бастапқыда колонизациядан және Пангермандық лиганың белсенділерінен қашықтап қарады. Партия 1918 жылдың қарашасында монархия құлағаннан кейін және неміс революциясынан кейін таратылды. Оның көптеген жақтастары жаңадан құрылған Германия Ұлттық халық партиясына қосылды. Deutschkonservative Partei 1946 жылы құрылған Deutsche Rechtspartei партиясымен тікелей байланысы болған жоқ, ол Батыс Германияның кейбір аймақтарында Deutsche Konservative Partei (Неміс консервативтік партиясы) атауын пайдаланды. Партия мүшелері Вильгельм фон Рауххаупт, Отто фон Мантейффель, Эрнст фон Хейдебранд және дер Ласа, Куно фон Вестарп, Ханс Хьюго фон Клейст Ретцов, Филипп фон Натузиус Людом, Элард фон Ольденбург Янушау, Ханс фон Каниц, Генрих фон Салиш, Георг Оертл, Густав фон Гослер немесе Вильгельм Иоахим фон Хаммерштейн болды.

The German Conservative Party was generally seen as representing the interests of the German nobility, the Junker landowners living east of the Elbe and the Evangelical Church of the Prussian Union and had its political stronghold in the Prussian Diet, where the three class franchise gave rural elites and the wealthy disproportionate representation. Predominantly Prussian traditionalists, the party members had been skeptical at first about the 1871 unification of Germany—unlike the Free Conservative Party, a national conservative split off dominated by business magnates unrestrictedly supporting the policies of Chancellor Otto von Bismarck. The policies of Old Conservatives like Field Marshal Helmuth von Moltke or Elard von Oldenburg Januschau generally embraced support for the powers of the monarchy and opposition to economic liberalism and democratization, the introduction of electoral reform in Prussia, or true parliamentary government in Germany as a whole. Due to universal suffrage, on federal level the DKP had to face strikingly decreased significance. In the 1878 federal election, it gained 13.0% of the votes cast and entered the Reichstag parliament with 59 deputies. Afterwards, the party, which furthermore lost votes as Germans moved from rural areas to new industrial centers in the west (Ostflucht), forged an electoral alliance with the Christian Social Party under Adolf Stoecker, opportunistically embracing antisemitism. Thomas Childers stated that the Conservatives were the first major party in Germany to incorporate antisemitism into its platform. The 1892 party program denounced a "demoralizing Jewish influence", but when this attitude failed to halt the party's fall in the polls this element was de emphasized. Stoecker finally revoked the alliance in 1896. Though predominantly Protestant, the DKP opposed the Kulturkampf, but supported Bismarck when during the Long Depression he began to implement protectionist policies by restricting grain imports from Russia and the United States. Following this, the DKP strongly opposed the New Course of his successor Leo von Caprivi and it also withdrew its confidence in Chancellor Bernhard von Bülow, when he tried to implement an inheritance tax reform and finally had to resign in 1909 after The Daily Telegraph Affair. The party supported Kaiser Wilhelm II's naval policies and Germany's arms race with the United Kingdom, but initially kept its distance towards colonialism and the activists of the Pan German League. The party was dissolved following the fall of the monarchy in November 1918 and the German Revolution. Most of its supporters turned to the newly established German National People's Party. The Deutschkonservative Partei had no direct connection to the Deutsche Rechtspartei founded in 1946, which used the name Deutsche Konservative Partei (German Conservative Party) in parts of West Germany. Members were for example Wilhelm von Rauchhaupt, Otto von Manteuffel, Ernst von Heydebrand und der Lasa, Kuno von Westarp, Hans Hugo von Kleist Retzow, Philipp von Nathusius Ludom, Elard von Oldenburg Januschau, Hans von Kanitz, Heinrich von Salisch, Georg Oertel, Gustav von Goßler or Wilhelm Joachim von Hammerstein.