Солтүстік Германия Конфедерациясы (Soltüstik Germaniya Konfederatsiyasi)
North German Confederation
Солтүстік Германия Конфедерациясы (1866-1871): Пруссия жетекшілігімен құрылған, Германияның бірігуіне негіз болған федералды мемлекет. Тарихы, конституциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Германиядағы федералды мемлекет, 1866–1871 жылдар
Federal state in Northern Germany, 1866–1871
Солтүстік Германия Конфедерациясы бастапқыда 1866 жылдың тамызында Пруссия Корольдігінің басшылығымен құрылған неміс әскери одағы болды, кейін бір жыл өткен соң ол де-факто федералды мемлекетке, яғни конфедерациялық мемлекетке айналды. Ол 1867 жылдың шілдесінен 1870 жылдың желтоқсанына дейін өмір сүрді. Германияның бірігуінің маңызды кезеңі болған ол, қазіргі Германия Федеративтік Республикасы ретінде танылған, қазіргі заманғы Германия ұлттық мемлекетінің ең алғашқы заңды алдыңғысы саналды. Конфедерация 1866 жылғы Аустрия-Пруссия соғысында Пруссияның екі шағын даниялық герцогтық – Шлезвиг-Гольштейнге иелік ету үшін одержан жеңісінен кейін құрылды. Бұл Прага бейбіт шартының жасалуына әкеп соқты, онда Пруссия Австрияны және оның одақтастарын қолданыстағы Германия Конфедерациясының таратылуын қабылдауға мәжбүр етті (Австрия империясының басшылығымен Германия мемлекеттерінің бірлестігі). Осылайша, Солтүстік Германиядағы федералды мемлекет нысанында Германияның бірігуінің «кіші неміс» жолы ашылды. Мұндай мемлекеттің құрылуы 1866 жылдың тамызында Солтүстік Германия Конфедерациясы туралы шартқа қол қойылғаннан кейін, бастапқыда әскери одақ ретінде жүзеге асты. Ал 1867 жылдың 1 шілдесінде оның тұңғыш федералды конституциясы қабылданды, ол конституциялық монархияны орнатып, Пруссия патшасын мемлекет басшысы ретінде Бундеспрезидиумға ие етті. Заңдар тек Рейхстагтың (ерлердің жалпы сайлау құқығына негізделген парламент) және Федералды Кеңестің (Bundesrat, штаттардың өкілдігі) келісімімен ғана қабылданатын болды. Конфедерацияның алғашқы үш жарым жылында консервативті-либералдық ынтымақтастық (солтүстік) Германияны заң және инфрақұрылым жағынан біріктіруге бағытталған маңызды қадамдар жасады. Саяси жүйе мен саяси партиялар 1870 жылдан кейін де өзгеріссіз қалды. Ұйымдасқаннан кейін көп ұзамай Солтүстік Германия Конфедерациясы мен француз императоры Наполеон III басқарған Екінші Француз империясы арасында шиеленіс пайда болды. 1870 жылдың жазында Испания тағына жаңа корольді тағайындау мәселесі Франко-Пруссия соғысына ұласты. Ол кезде Конфедерацияның құрамында 30 миллионға жуық адам тұрды, олардың 80 пайызы Пруссияда өмір сүрді, демек, болашақ Германия империясының халқының шамамен 75 пайызын құрады. Осы жағдайларға байланысты, бұған дейін Конфедерацияға қарсы болған Оңтүстік Германияның Баден, Гессен-Дармштадт, Вюртемберг және Бавария штаттары оған қосылуға шешім қабылдады. 1871 жылдың 1 қаңтарында күшіне енген жаңа, қысқа мерзімді конституция өз преамбуласында және 11-бабында «Германия империясы» деп жариялады, бірақ ол «Германия Конфедерациясының» бірі ретінде аталғанына қарамастан, тек төрт ай ғана сақталды. Франциямен соғыста жеңіске жеткеннен кейін неміс князьдері мен жоғары әскери шенділер Вильгельмді Версаль сарайындағы айналар залында «неміс императоры» деп жариялады. Конфедерациядан Империяға көшу 1871 жылдың 4 мамырында монархия жойылғанға дейін қолданылған Германия империясының Конституциясы күшіне енген кезде аяқталды, ал Франция 1871 жылдың 10 мамырында Франкфурт шарты арқылы империяны мойындады.
The North German Confederation was initially a German military alliance established in August 1866 under the leadership of the Kingdom of Prussia, which was transformed in the subsequent year into a confederated state (a de facto federal state) that existed from July 1867 to December 1870. A milestone of the German Unification, it was the earliest continual legal predecessor of the modern German nation state known today as the Federal Republic of Germany. The Confederation came into existence following the Prussian victory in the Austro Prussian War of 1866 over the lordship of two small Danish duchies (Schleswig Holstein) resulting in the Peace of Prague, where Prussia pressured Austria and its allies into accepting the dissolution of the existing German Confederation (an association of German states under the leadership of the Austrian Empire), thus paving the way for the Lesser German version of German unification in the form of a federal state in Northern Germany. Construction of such state became a reality in August 1866, following the North German Confederation Treaty, initially as a military alliance only, while its first federal constitution establishing a constitutional monarchy with the Prussian king holding as the head of state the Bundespräsidium was adopted on 1 July 1867. Laws could only be enabled with the consent of the Reichstag (a parliament based on universal male suffrage) and the Federal Council (Bundesrat, a representation of the states). During the initial three and a half years of the Confederation, a conservative liberal cooperation undertook important steps to unify (Northern) Germany with regard to law and infrastructure. The designed political system and the political parties remained essentially the same also after 1870. Shortly after its inception, tensions emerged between the North German Confederation and the Second French Empire, which was ruled by the French Emperor Napoleon III. In Summer 1870, a dispute over a new king for Spain escalated into the Franco Prussian War. At the time, the original Confederation had nearly 30 million inhabitants of whom 80% lived in Prussia, thus making up roughly 75% of the population of the future German Empire. Under these circumstances, the South German states of Baden, Hesse Darmstadt, Württemberg and Bavaria previously opposed to the Confederation ultimately decided to join it. A new short lived constitution subsequently entered into force on 1 January 1871 proclaiming in its preamble and article 11 the "German Empire" despite being titled as one of a new "German Confederation", but it lasted only four months. Following the victory in the war with France, the German princes and senior military commanders proclaimed Wilhelm "German Emperor" in the Hall of Mirrors at the Palace of Versailles. Transition from the Confederation to the Empire was completed when the Constitution of the German Empire which prevailed until the demise of the monarchy entered into force on 4 May 1871, while France recognised the empire on 10 May 1871 in the Treaty of Frankfurt.
Кіріспе
1815–1833 жылдардың көп бөлігінде Австрия мен Пруссия бірлесіп жұмыс істеді және неміс халқының либералдық және ұлттық талап-тілектерін басу үшін Германия конфедерациясын пайдаланды.
For most of 1815–1833, Austria and Prussia worked together and used the German Confederation as a tool to suppress liberal and national ambitions in the German population.
Zollverein (қазақ тілінде)
Кіші неміс шешіміне қарай жасалған алғашқы маңызды қадам – 1833 жылғы шарттармен құрылған кеден одағы Цолльверин болды, және Пруссия осы кеден одағының басты қозғаушы күші еді. Ол ресми түрде 1834 жылдың 1 қаңтарында іске қосылса да, оның бастаулары 1818 жылдан бері құрылған неміс мемлекеттері арасындағы түрлі кеден одақтарына жетеді. Цолльверин Австрия басқарған Германия конфедерациясына (1815–1866) бағынбады, ал Австрияның өзі оның тым қорғаушылық сауда саясаты, кедендік аумағын жеке Австрия, Венгрия және Галиция-Лодомерия аймақтарына бөлуге келмейтіндігі, сондай-ақ князь фон Меттернихтің осы идеяға қарсы болуы себепті одан шеттетілді. Дегенмен, 1866 жылға қарай Цолльверин Германия мемлекеттерінің көп бөлігін өз құрамына біріктіруге қол жеткізді.
The first major step towards a Lesser German solution was the Zollverein, a customs union formed by the treaties of 1833, with Prussia being the primary driver behind the customs union. Although it was formally inaugurated on 1 January 1834, its origins may be traced to a variety of custom unions among the German states, formed beginning from 1818. The Zollverein was not subordinate to the Austrian led German Confederation (1815–1866) and Austria itself was excluded because of its highly protectionist trade policy, the unwillingness to split its customs territory into the separate Austrian, Hungarian and Galician Lodomerian ones, as well as due to opposition of Prince von Metternich to the idea. Nevertheless, the Zollverein managed to include by 1866 the majority of the German states.
Франкфурт Парламенті және Эрфурт одағы
1849 жылы Франкфурттағы Ұлттық жиналыс Пруссия патшасын Кіші Германияның императоры (Австриясыз Германия) деп сайлады. Патша бұған бас тартып, Германияны 1849–1850 жылдардағы Эрфурт одағы арқылы біріктіруге тырысты. 1850 жылдың басында конституцияны талқылау үшін одақ парламенті жиналғанда, қатысқан штаттардың көпшілігі Солтүстік және Орталық Германия штаттары болды. Австрия және Оңтүстік Германияның Вюртемберг және Бавария штаттары 1850 жылдың соңында Пруссияны одақ жоспарларынан бас тартуға мәжбүр етті. 1866 жылдың сәуір және маусым айларында Пруссия Кіші Германияны тағы ұсынды. Ұсыныстың басты қағидасы – жалпы ерлер сайлау құқығы негізінде Германия парламентін сайлау болды. Ұсыныста 1849 жылғы Франкфурт сайлау заңы туралы айқын мәлімдеме жасалды. Пруссияның премьер-министрі Отто фон Бисмарк сол кездегі ұлттық және либералдық қозғалыстардың арасында қолдау табуды көздеді. Австрия және оның одақтастары ұсыныстан бас тартты. 1866 жылдың жазында Австрия мен Пруссия өз одақтастарымен бірге Аустрия-Пруссия соғысында соғысты.
In 1849, the National Assembly in Frankfurt elected the Prussian king as the Emperor of a Lesser Germany (a Germany without Austria). The king refused and tried to unite Germany with the Erfurt Union of 1849–1850. When the union parliament met in early 1850 to discuss the constitution, the participating states were mainly only those in Northern and Central Germany. Austria and the southern German states Württemberg and Bavaria forced Prussia to give up its union plans in late 1850. In April and June 1866, Prussia proposed a Lesser Germany again. A corner stone of the proposal was the election of a German parliament based on universal male suffrage. The proposal explicitly mentioned the Frankfurt election law of 1849. Otto von Bismarck, the minister president of Prussia, wanted to gain sympathy within the national and liberal movement of the time. Austria and its allies refused the proposal. In summer 1866 Austria and Prussia fought with their respective allies in the Austro Prussian War.
Прага бейбітшілігі және Германия Конфедерациясының таралуы
Пруссия мен Австрия Никольсбургтің алдын ала (26 шілде) және Праганың соңғы бейбіт шартын (23 тамыз) жасады. Австрия Пруссияның Германия конфедерациясын тарату туралы талабын қабылдады. Пруссияға Германияда Майн өзенінің солтүстігінде "тығыз федерация" құруға рұқсат берілді. Бисмарк бұл шектеу туралы француз императоры Наполеон III-мен бейбіт келіссөздері басталар алдында келісімге келген еді.
Prussia and Austria signed a Nikolsburg preliminary (26 July) and a final peace treaty of Prague (23 August). Austria accepted the Prussian demand for the German Confederation to be dissolved. Prussia was allowed to create instead a "closer federation" (ein engerer Bund) in Germany north of the river Main. Bismarck had already agreed on this limitation with the French emperor Napoleon III prior to the peace talks.
Әскери одақ
1866 жылдың 18 тамызында Пруссия және Солтүстік және Орталық Германия мемлекеттерінің көптеген өкілдері Бюнднис (одақ) құру туралы Солтүстік Германия Конфедерациясы шартын жасады. Шарты бойынша бір жылға әскери одақ құрылды. Сондай-ақ, аталған мемлекеттер 1866 жылдың маусым айындағы пруссиялық ұсыныстар негізінде федеративтік мемлекет құруға ниеттендіктерін растады. Олар конституция жобасын талқылау үшін парламент сайлауға келісті. Сонымен қатар, Пруссия мемлекетінің бастауы болған Шығыс Пруссия, сондай-ақ Пруссия бақылауындағы, поляк немесе кашуб тілінде сөйлейтін Позен провинциясы мен Батыс Пруссия аумақтары Германияға ресми түрде қосылды. 1866 жылғы соғыстағы бұрынғы қарсыластары Саксония мен Гессен-Дармштадт жаңа федерацияға қосылуға өз бейбіт келісімдері арқылы келісуге мәжбүр болды (Гессен-Дармштадт тек Солтүстік провинциясы – Үстіңгі Гессенмен бірге қосылды). Кейін 1866 жылы тағы да бірнеше мемлекет аталған келісімге қосылды. Пруссия парламентінің либералдары Солтүстік Германияның барлық аумақтарын Пруссияға толығымен қосып алуды жақтады. Ұқсас жолмен Сардиния-Пьемонт Италия Корольдігін құрған болатын. Бірақ Бисмарк басқа тәсілді таңдады. Пруссия 1866 жылдың қазан айында бұрынғы әскери қарсыластары Ганновер, Гессен-Кассель, Нассау, Франкфурт еркін қаласы және Гессен-Дармштадттың Гессен-Гомбург аймағын ғана қосып алды. Бұл аймақтар Пруссияның екі жаңа провинциясы – Ганновер және Гессен-Нассау болып біріктірілді. Шлезвиг пен Холштейн де Пруссия провинциясы болды.
On 18 August 1866, Prussia and a larger number of North and Central German states signed the North German Confederation Treaty establishing a Bündniß (alliance). The treaty created a military alliance for one year. It also affirmed that the states wanted to form a federal state based on the Prussian proposals of June 1866. They agreed to have a parliament elected to discuss a draft constitution. At the same time, the original East Prussian cradle of the Prussian statehood as well as the Prussian held Polish or Kashubian speaking territories of Province of Posen and West Prussia were formally ′annexed into Germany. Saxony and Hesse Darmstadt, former enemies in the war of 1866, had to agree their accession to the new federation in their respective peace treaties (Hesse Darmstadt only joined with its northern province, Upper Hesse). Later in 1866, other states joined the treaty. The liberals in the Prussian parliament favored a wholesale annexation of all North German territories by Prussia. In a similar way, Sardinia–Piedmont had created the Kingdom of Italy. But Bismarck chose a different approach. Prussia incorporated (in October 1866) only the former military opponents Hannover, Hesse Kassel, Nassau, the free city of Frankfurt, and the Hesse Homburg area of Hesse Darmstadt. These areas were combined into the two new Prussian provinces of Hannover and Hesse Nassau. Schleswig and Holstein also became a Prussian province.
Федералды конституция құруға
Бисмарк консервативті және демократиялық саясаткерлерден кеңес сұрады және ақырында басқа штаттардың үкіметтеріне конституция жобасын ұсынды. Сонымен қатар, 1866 жылдың соңында Пруссия және басқа мемлекеттер Солтүстік Германия парламенті сайлауын дайындады. Бұл құрылтайшы Рейхстаг 1867 жылдың ақпан айында мемлекеттік заңдарға негізделіп сайланды. Құрылтайшы Рейхстаг ақпаннан сәуірге дейін жиналды. Бисмаркпен тығыз келіссөздер барысында конституция жобасын кейбір маңызды тұстарында өзгертті. Құрылтайшы Рейхстаг парламент емес, тек конституция жобасын талқылау және қабылдау органы болды. Содан кейін, мемлекеттік парламенттер оны (1 маусым 1867 ж.) ратификациялады, сондықтан 1 шілдеде конституция күшіне енді. Тамыз айында жаңа федеративтік мемлекеттің бірінші Рейхстагы сайланды. Жаңа федералды үкіметтің нысанының қалыптасуына басты фактор болған нәрсе – жақында аяқталған Америка Азаматтық соғысының салдары болды, оның барысында оңтүстік штаттар күштеп Америка Құрама Штаттарына қайта қосылып, құлдық жойылды. Америкада азаматтық соғысқа себеп болған құлдық институтына немістердің көпшілігі аса қызығушылық танытпаса да, сол кезде АҚШ-тан тыс жерлерде құлдардың оңтүстік штаттардың Америка Одағынан бөлінуіне жаза ретінде ғана босатылған деген пікір қалыптасқан еді. Осыны ескере отырып, Оңтүстік Германиядағы көптеген католиктер Пруссия бір күні біріккен Германияда сепаратистік дағдарысты жасауға тырысып, оны бүкіл Германияда католицизмге қарсы зорлық-зомбылықпен күш көрсету үшін сылтау ретінде пайдалануы мүмкін деп қорқынышты. Сондықтан Бисмарк жаңа федеративтік мемлекетті Германия Конфедерациясы дәстүріндегі конфедерация ретінде көрсетуге ниеттенді, соның ішінде елдің атауы мен конституция жобасындағы бірнеше ережелерді осымен түсіндіруге болады. Бисмарк федеративтік мемлекетті оңтүстік неміс мемлекеттері үшін тартымдырақ (немесе кем дегенде жағымсыз емес) етуі керек еді.
Bismarck sought advice from conservative and democratic politicians and finally presented a draft constitution to the other state governments. At the same time, in late 1866, Prussia and the other states prepared the election of a North German parliament. This konstituierender Reichstag was elected in February 1867 based on state laws. The konstituierender Reichstag gathered from February to April. In close talks with Bismarck, it altered the draft constitution in some significant points. The konstituierender Reichstag was not a parliament but only an organ to discuss and accept the draft constitution. After that, the state parliaments (June 1867) ratified it so that on 1 July the constitution was enabled. In August, the first Reichstag of the new federal state was elected. A major factor in determining the form the new federal government would take was the aftermath of the recently concluded American Civil War, which had seen the southern states forcibly re incorporated into the United States of America and slavery abolished. While few Germans were particularly sympathetic toward the precise institution (i. e., slavery) which had precipitated civil war in America, the prevailing viewpoint outside the U. S. at this time was that the slaves had only been emancipated as a reprisal for Southern secession from the American Union. With this in mind, many Catholics especially in Southern Germany feared that Prussia might one day might attempt to engineer a similar sort of secession crisis within a united Germany and use it as a pretext to launch a violent repression against Catholicism throughout Germany. Thus, it was Bismarck's intention to make the new federal state look like a confederation in the tradition of the German Confederation and explains the name of the country and several provisions in the draft constitution — Bismarck needed to make the federal state more attractive (or at least less repulsive) to southern German states which might later join.
Саяси жүйе
1867 жылғы 16 сәуірдегі Солтүстік Германия Конституциясы 25 жастан асқан ерлер үшін жалпы сайлау құқығымен ұлттық парламент – Рейхстагты (Солтүстік Германия Конфедерациясы) құрды. Тағы бір маңызды орган – Германияның Бундесраты, «федералды кеңес» – мемлекеттік үкіметтердің өкілдерінен құралды. Заң қабылдау үшін Рейхстаг пен Бундесраттың көпшілігі қажет болды. Бұл одақтас үкіметтерге, яғни штаттарға (және штатқа байланысты, олардың ханзадаларына) маңызды вето құқығын берді. Атқарушы билік канцлерге жүктелді, ол елдің жалғыз жауапты федералды министрі болды. Формалды кабинет болған жоқ, ал Солтүстік Германия Конфедерациясы кезінде бар болғаны екі мемлекеттік департамент болды: канцлердің бас кеңсесі ретінде Бундесканцлерхамат және 1870 жылдың басынан бастап сыртқы істер министрлігі. Канцлер Бундеспрезидиуммен тағайындалып, қызметтен босатылды. Бұл лауазым Пруссия патшасына автоматты түрде тиесілі болды (м. 11). Ол де-факто Солтүстік Германия Конфедерациясының мемлекет басшысы болды. (Бисмарк «президент» атауының республикалық сипатын болдырмауды қалады.) Конфедерацияның басым бөлігі Пруссияның билігінде болды. Оның аумағы конфедерацияның бес бөлігінің төртін құрады, ал халқы қалған 21 мүше мемлекеттің халқынан көп болды. Пруссия патшасы мемлекет басшысының ролін атқарды. Канцлер Бисмарк сонымен қатар Пруссияның премьер-министрі және сыртқы істер министрі болды. Осы қызметінде ол Бундесраттағы Пруссияның дауыстарын басқарды. Пруссия Бундесраттағы 43 дауыстың 17-сіне ие болғанымен, ең ірі мемлекет болды, бірақ кіші мемлекеттермен одақ құрып, көпшілікті оңай қамтамасыз ете алды.
The North German Constitution of 16 April 1867 created a national parliament with universal suffrage (for men above the age of 25), the [[Reichstag (North German Confederation). Another important organ was the [[Bundesrat of Germany, the 'federal council' of the representatives of the state governments. To adopt a law, a majority in the Reichstag and in the Bundesrat was necessary. This gave the allied governments, meaning the states (and, depending on the state, their princes), an important veto. Executive power was vested in a chancellor, being the only responsible federal minister of the country. There was no formal cabinet, and in the time of the North German Confederation there were only two government departments anyway: the Bundeskanzleramt as the general office of the chancellor, and, since early 1870, the foreign office. The chancellor was installed and dismissed by the Bundespräsidium. This office belonged automatically to the Prussian king (art. 11). The holder was de facto the head of state of the North German Confederation. (Bismarck wanted to avoid the title Präsident with its republican air.) For all intents and purposes, the Confederation was dominated by Prussia. It had four fifths of the confederation's territory and population – more than the other 21 members combined. The Prussian king was a kind of head of state. Chancellor Bismarck was also prime minister and foreign minister of Prussia. In that role he instructed the Prussian votes in the Bundesrat. Prussia had 17 of 43 votes in the Bundesrat despite being by far the largest state but could easily get a majority by making alliances with the smaller states.
Кедендік одақ
1867 жылдың маусым айында Пруссия мен Солтүстік Германия Конфедерациясының құрамына кірмеген Оңтүстік Германия мемлекеттері арасында конференция өтті. Пруссияның ықпалымен келесі айда жаңа Кедендік одақ (Zollverein) шартына қол қойылды. Бұдан былай Кедендік одақты басқару Солтүстік Германия Конфедерациясының Бундесраты мен Рейхстагы арқылы жүзеге асырылды, біріншісіне Оңтүстік Германия үкіметтерінің өкілдері, ал екіншісіне – сол мемлекеттерден басқаларымен бірдей сайланған депутаттар қосылды. Кедендік мәселелерді қарағанда, осы институттар Федералдық Кеден Кеңесі және Кеден Парламенті (Zollparlament) деп аталды. Жаңа институттар 1868 жылдың 1 қаңтарынан бастап күшіне енді. Бисмарк Кедендік одақтың Германияны біріктіруге мүмкіндік беретініне үміттенді. Алайда, 1868 жылғы Кеден Парламенті сайлауында Оңтүстік Германияның көп бөлігі Пруссияға қарсы партияларды қолдады. Өзге жағынан, екі Мекленбург герцогтігі мен үш Ганза қаласы бастапқыда Кедендік одақтың құрамына кірген жоқ. Мекленбург пен Любек Солтүстік Германия Конфедерациясы құрылғаннан кейін жақын арада қосылды. Соңында, Пруссияның қысымымен 1888 жылы Гамбург Кедендік одаққа қосылды. Бремен де сол кезде қосылды. Бұған қарамастан, аталған мемлекеттердің бәрі, тіпті Кедендік одақтың құрамына кірмеген және оның шешімдеріне тікелей қатысы болмаған жағдайда да, федералдық институттардың жұмысына толыққанды қатысты.
In June 1867 a conference took place between Prussia and the south German states, who were not members of the North German Confederation. After pressure from Prussia, new Customs Union (Zollverein) treaties were signed the following month. Henceforth, the governing bodies of the Customs Union were the Bundesrat and Reichstag of the North German Confederation, augmented by representatives of the south German governments in the former and members from these states elected in the same way as the others in the latter. When augmented thus for customs matters, the institutions were known as the Federal Customs Council and the Customs Parliament (Zollparlament). On 1 January 1868, the new institutions came into force. Bismarck hoped that the Zollverein might become the vehicle of German unification. But in the 1868 Zollparlament election the South Germans voted mainly for anti Prussian parties. On the other hand, the two Mecklenburg duchies and three Hanseatic cities were initially not members of the Customs Union. The Mecklenburgs and Lübeck joined soon after the North German Confederation was formed. Eventually, after heavy Prussian pressure, Hamburg acceded to the Customs Union in 1888. Bremen joined at the same time. Despite this, all these states fully participated in the federal institutions, even while outside the Customs Union and not directly affected by their decisions in that regard.
Пошта маркалары
Конфедерацияның функцияларының бірі – поштаны басқару және пошта маркаларын шығару еді.
One of the functions of the confederation was to handle mail and issue postage stamps.
Неміс империясына көшу
1870 жылдың ортасында Испания тағына қатысты дипломатиялық дағдарыс нәтижесінде Франко-Пруссия соғысы басталды. Соғыс барысында, 1870 жылдың қараша айында Бавария, Вюртемберг және Баден (Гессен-Дармштадттың Конфедерация құрамына кірмеген бөліктерімен бірге) оңтүстік Германия штаттары Солтүстік Германия Конфедерациясына қосылды. Осы оқиғаға байланысты ел жаңа конституция қабылдады және федеративтік мемлекеттің атауы «Германия империясы» (Deutsches Reich) деп өзгертілді. Германиялық сарапшылардың аз бөлігі Солтүстік Германия Конфедерациясы мен оңтүстік штаттарының жаңа федеративтік мемлекет – Германия империясын құрғанын айтады. Шындығында, Бисмарк оңтүстік Германия штаттарының мәртебесін сақтауға мүмкіндік жасады және осы себепті жаңа құрылымды білдіретін терминология қолданды. Бірақ Котулла заң бойынша оңтүстік штаттардың Солтүстік Германия Конфедерациясына қосылуы ғана мүмкін болғанын, мұндай қосылудың заңдық негізі Солтүстік Германия Федерациясының конституциясының 79-бабы екенін нақтылады. 1870 жылдың 10 желтоқсанында Солтүстік Германия Конфедерациясының Рейхстагы жаңа конституцияны қабылдады. Бұл конституция, мемлекетке «Deutsches Reich» (Германия мемлекеті немесе Германия империясы) деген жаңа атау берілгеніне және Конфедерацияның Бундеспрезидиумын ұстаған Пруссия короліне Германия императоры атағы берілгеніне қарамастан, әлі де «Deutscher Bund» (Германия Конфедерациясы) деп аталатын. Ол 1871 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді, бірақ небәрі төрт ай ғана сақталды. Франциямен соғыста жеңіске жеткеннен кейін неміс князьдері мен жоғары әскери шенеуніктер Вильгельмді Версаль сарайындағы Айналар залында «Германия императоры» деп жариялады. Бұл күн кейіннен «Германия империясының құрылуы» (Deutsche Reichsgründung) күні ретінде тойланды, бірақ конституциялық мәні болған жоқ. 1871 жылдың 3 наурызында жаңа Рейхстаг сайланғаннан кейін, 4 мамырда Германия империясының тұрақты конституциясы күшіне енген кезде Конфедерациядан Империяға өту процесі аяқталды. Бұл конституция монархия құлағанға дейін сақталды. Франция империяны 1871 жылдың 10 мамырында Франкфурт шарты арқылы мойындады. Үш конституция (1867, 1871 жылғы қаңтар және 1871 жылғы сәуір) бір-біріне өте ұқсас болды. Елді толыққанды федеративтік мемлекетке айналдыруға шамамен он жыл уақыт кетті. Осы кезеңде бірнеше үкіметтік ведомстволар (министрліктер сияқты), жауапты мемлекеттік хатшылар (министрлер сияқты, 1878) және императорлық сот (Reichsgericht, 1879) құрылды.
In mid 1870, a diplomatic crisis concerning the Spanish throne led eventually to the Franco Prussian War. During the war, in November 1870, the south German states of Bavaria, Württemberg, and Baden (together with the parts of Hesse Darmstadt that were left out of the Confederation) joined the North German Confederation. On this occasion, the country adopted a new constitution, and the name of the federal state was changed to Deutsches Reich (German Empire). According to a minority among German experts, the North German Confederation and the southern states created a new federal state (the German Empire). Indeed, Bismarck allowed the south German states to save face and therefore used terminology suggesting a new creation. But Kotulla emphasizes that legally only accession of the southern states to the North German Confederation was possible; the legal basis for such an accession was art. 79 of the North German federal constitution. On 10 December 1870 the Reichstag of the North German Confederation had adopted a new constitution, still titled as one of the Deutscher Bund (German Confederation) in spite of establishing for the state a new name Deutsches Reich (German Realm or German Empire) and granting the title of German Emperor to the King of Prussia holding the Bundespräsidium of the Confederation; it entered into force on 1 January 1871, but lasted only four months. Following the victory in the war with France, the German princes and senior military commanders proclaimed Wilhelm "German Emperor" in the Hall of Mirrors at the Palace of Versailles. This latter date was later customarily celebrated as the symbolic day of 'foundation of the German Empire' (Deutsche Reichsgründung), although it had no constitutional meaning. After a new Reichstag was elected on 3 March 1871, the transition from the Confederation to the Empire was completed when the permanent Constitution of the German Empire prevailing until the demise of the monarchy entered into force on 4 May 1871, while France recognised the empire on 10 May 1871 in the Treaty of Frankfurt. The three constitutions (1867, January 1871, and April 1871) were nearly identical. It took roughly a decade to develop the country into a fully grown federal state, with several governmental departments (a kind of ministries), responsible state secretaries (a kind of ministers, 1878), and an imperial court (Reichsgericht, 1879).