Нью-Йорк метросының Астор Плейс станциясының тарихы

Кіріспе

Нью-Йорк метро станциясы Манхэттендегі Астор Плейс станциясы 1904 жылғы 27 қазанда Нью-Йорк метросының алғашқы 28 станциясының бірі ретінде ашылды. Бұл станция қалалық әкімдіктен 145-ші көшеге дейінгі Бродвей–Седьмая авеню желісіндегі жергілікті пойыздарға қызмет көрсетті. Батыс жағындағы (қазіргі Бродвей–Седьмая авеню желісі Ван Кортландт паркіне – 242-ші көше) және Шығыс жағындағы (қазіргі Ленокс авеню желісі) пойыздар осы станса арқылы өтті. Батыс жағындағы жергілікті пойыздарның оңтүстік терминалы жұмыс сағаттарында қалалық әкімдікте, ал қалған уақытта Оңтүстік паромда болды, сондай-ақ олардың солтүстік терминалы 242-ші көшеде орналасқан. Шығыс жағындағы жергілікті пойыздар қалалық әкімдіктен Ленокс даңғылына (145-ші көшеге) дейін қатынайтын.

1900-жылдан 1930-жылға дейін

Хадсон мен Манхэттен темір жолының (H&M; қазір PATH) жоспарлары, 20 ғасырдың басында жасалған, Тоғызыншы көше арқылы Үстіңгі Хадсон құбырларынан Астор Плейс станциясына дейін созылатын қосымша желіні қамтыды. Ол кезде Нью-Джерси мен Манхэттен арасындағы Үстіңгі құбырлар 1874 жылдан бері үзіліспен салынып келді. 1904 жылы Уильям Гиббс МакАдуға Үстіңгі құбырларды аяқтау құқығы берілді. Жоспардың бір бөлігі ретінде ол Кристофер көшесі мен Тоғызыншы көшеден шығысқа қарай, Екінші авенюге немесе Астор Плейске дейін өтетін шығыс-батыс бағыттық желіні салу және пайдаланудың мәңгілік құқығын сақтайтын. Үстіңгі құбырлар 1908 жылы 33-ші көшеде ашылса да,

1909 жылы, жолдардағы тығыздықты азайту мақсатында, Нью-Йорк мемлекеттік қызмет комиссиясы бастапқы IRT метрополитенінің станцияларындағы платформаларды ұзартуды ұсынды. 1910 жылдың 18 қаңтарында IRT-нің құрылыс шартында жасалған өзгерістерге сәйкес, компания станция платформаларын он вагондық экспресс және алты вагондық қалалық пойыздарды қабылдауға лайықты етіп ұзартуға міндетті болды. Платформаларды ұзартуға жұмсалған 1,5 миллион доллардан (қазіргі шақтағы құны миллион доллар) өзге, қосымша кіреберістер мен шығу орындарын салуға 500 000 доллар (қазіргі шақтағы құны миллион доллар) жұмсалды. Бұл жақсартулар сыйымдылықты 25 пайызға арттырады деп күтілді. Астор Плейс станциясының солтүстік платформасы әр бағытта 3 метрге (10 фут) ұзартылды.

1922 жылдың желтоқсанында Транзит комиссиясы бастапқы IRT желісіндегі 14 қалалық стансада, оның ішінде Астор Плейс және Лексингтон авеню желісіндегі тағы жеті стансада платформаларды ұзартуға 3 миллион долларлық жобаны мақұлдады. Бұл стансалардағы платформалардың ұзындығы арттырылатын еді. Комиссия 1923 жылдың қыркүйегінде платформаларды ұзарту жобасын кейінге шегерді, сол кезде жобаның құны 5,6 миллион долларға жеткен еді.

1940-1960 жылдар

Қалалық үкімет 1940 жылғы 12 маусымда IRT операцияларын өз басқаруына алды. 1954 жылы "Wanamaker" универмагы жабылғаннан кейін екі ғимараттан тұратын кешеннің солтүстік ғимараты сатылып, бұзылды. 1956 жылғы шілдеде ғимаратты бұзу кезінде өрт шықты. Өрт сөндіріліп жатқанда, су жертөледе жиналып, рельстерге параллель жер асты өзеніне құйылды, бұл, әдетте, Минетта ағысының саласы болған. Су тасқыны бетон қабатының үстіндегі топырақ қабатынан тұратын, қолданыстағы рельс жолын құлатты. Осының салдарынан жаңа бетонды рельс жолдары орнатылуға тиіс болды. Жөндеу жұмыстарына шамамен 250 000 доллар жұмсалды. Сонымен қатар, 1959 жылдың соңында, платформаларды кеңейту жөніндегі келісімшарттар , , , , , , Астор-Плейс және станцияларында жасалды. 1960 жылғы сәуірде осы станциялардағы платформаларды ұзартуға 3 509 000 долларлық (қазіргі шақта миллион долларға тең) жоба басталды. Канал көшесі, Спринг көшесі, Бликер көшесі және Астор-Плейс станцияларындағы солтүстік платформалар ұзартылды; осы станциялардағы платформалардың ұзартылған бөлімдері 1962 жылғы 19 ақпанда ашылды.

1970-ші жылдардан қазіргі уақытқа дейін

1979 жылы Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы 1904 жылдан кейін салынған қосымша құрылыстарды есепке алмай, бастапқы станцияның шекарасындағы кеңістікті қалалық ескерткіш деп жариялады. Бастапқы интерьерлер 2004 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Бұл тұрғындарды Астор-плейс комитетін құруға және станцияны қалпына келтіру үшін қаражат жинауға ынталандырды. 1981 жылы MTA метрода көркем өнерді орнату мақсатында «Мәдениет станциялары» бағдарламасын құрғанын хабарлады. «Мәдениет станциялары» бағдарламасы граффитиге қарсы күресу үшін басталып, Нью-Йорк қалалық кеңесінің заңнамасымен шабыттандырылды, ол мемлекеттік ғимараттар құрылысының құнының 1% өнерге жұмсалуын міндеттейді. Бағдарлама Париж метросының Лувр – Риволи станциясының үлгісімен жасалды, онда Лувр мұражайындағы туындылардың көшірмелері көрсетілген. Мәдени орындарға жақындығы үшін Астор-плейс, Ист-Паркуэй – Бруклин мұражайы, 66-шы көше – Линкольн орталығы және 5-ші авеню/53-ші көше сияқты төрт станция бағдарламаға іріктелді. Бастапқыда Астор-плейс және 5-ші авеню/53-ші көше станциялары үшін ғана қаржы қарастырылды. 1982 жылы Астор-плейс станциясын 2,25 миллион долларға қайта жаңарту жоспарланды. Метроның ең нашар күйдегі станцияларын қайта жаңартуға бағытталған «Станцияны қабылдау» бағдарламасы аясында Chemical Bank станцияны 2,5 миллион долларға (2010 жылы шамамен 1 миллион доллар) қайта жаңартуға қаржы бөлді, ал Астор-плейс комитеті жобаны бірлесіп қаржылады. Қаржыландырудың басқа көздері Федералдық қалалық көлік басқармасынан түскен 600 000 доллар және Винсент Астор қоры сияқты жекелеген көздерден түскен 125 000 доллар болды. Платформаларды қайта жаңарту үшін Prentice & Chan, Ohlhausen фирмасы шақырылды. Станцияны қайта жаңарту 1984 жылдың маусымында басталды және 1986 жылдың мамырында аяқталды. 1980 жылдардағы қайта жаңарту кезінде солтүстік және оңтүстік платформалар арасындағы жер асты жолы жабылып, іштен қапталды. Жоба аяқталғаннан кейін архитектура туралы жазатын Пол Голдбергер Астор-плейс станциясының «архитектуралық құндылығы кеңістігінде емес, көзді қуантатын ұсақ бөлшектерінде» деп жазды.

In 1979, the New York City Landmarks Preservation Commission designated the space within the boundaries of the original station, excluding expansions made after 1904, as a city landmark. The original interiors were listed on the National Register of Historic Places in 2004. This led residents to create the Committee for Astor Place to raise money for restoration of the station. In 1981, the MTA announced the creation of its Culture Stations program to install public art in the subway. The Culture Stations program was started to deter graffiti, and was inspired by legislation in the New York City Council that mandated that 1% of the cost of constructing public buildings be used for art. The program was modeled on the Louvre – Rivoli station on the Paris Métro, which featured reproductions of the artwork on display in the Louvre. Four stations, namely Astor Place, Eastern Parkway–Brooklyn Museum, 66th Street–Lincoln Center, and Fifth Avenue/53rd Street, were selected for the program due to their proximity to cultural institutions. Initially, there was funding only for the Astor Place and Fifth Avenue/53rd Street stations. By 1982, the Astor Place station was planned to be renovated for $2.25 million. As part of the Adopt a Station program, which sought to renovate some of the subway's most deteriorated stations, the Chemical Bank sponsored a $2.5 million renovation for the station (equivalent to $ million in ), while the Committee for Astor Place cosponsored the project. Other sources of funding included $600,000 from the Federal Urban Mass Transit Administration, as well as $125,000 from private sources such as the Vincent Astor Foundation. The firm of Prentice & Chan, Ohlhausen was hired to renovate the platforms. The station's renovation started in June 1984 and was completed by May 1986. An underpass between the northbound and southbound platforms was closed and covered up in the 1980s renovation. Following the completion of the project, architectural writer Paul Goldberger wrote that the Astor Place station's "value as architecture lies not in any generous space it offers, but in a series of pleasing details".

Станция схемасы

Басқа жергілікті станциялар сияқты, Астор Плейс төрт жол мен екі жақтанғы платформаға ие. 6-шы пойыз мұнда әрқашан тоқтайды, жұмыстың ең қарбалас уақыты мен түскі уақыттағы 6-шы пойыздар да қозғалыс бағытына қарай мұнда тоқтайды. Күндізгі уақытта екі экспресс жолын 4-ші және 5-ші пойыздар пайдаланады. Станция солтүстікке және оңтүстікке қарай орналасқан. Платформалар бастапқыда 200 фут (61 метр) ұзындықта болған, бастапқы IRT-дегі басқа жергілікті станциялар сияқты.