Кіріспе
Нью-Йорк метро станциясы Куинс аймағындағы Флашинг-Мейн-стрит станциясы бастапқыда Интербороу жылдам транзит компаниясы (IRT) мен Бруклин-Манхэттен транзит корпорациясы (BMT) арасындағы екі келісімшарт аясында салынған. Ол 1928 жылдың 21 қаңтарында ашылып, Куинстегі Флашинг желісінің бір бөлігін аяқтады. Станциядан шығысқа қарай желіні ұзарту жоспарланған, бірақ ол ешқашан іске аспады. Станция 1990-шы жылдары жаңартылды. Метрополитендік көлік басқармасы (MTA) 2022 жылы станцияда төрт жаңа кіреберіс қоса, қосымша баспалдақтар салуға кірісті. Станцияда екі аралды платформа және үш жол бар; платформалар шығыс жағынан біріктірілген. Жер бетінде тоғыз кіреберіс бар, олар Main Street және Lippmann Plaza-дағы екі жеке тарифтік бақылау аймақтарына жетелейді. Станцияда лифт орнатылған, ол 1990 жылғы Мүгедектерге қатысты заңға сәйкес келеді. Станция Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген. 2019 жылы ол Манхэттеннен тыс ең көп келушілерді қабылдаған станция және жүйедегі ең көп келушілерді қабылдаған 12-ші метро станциясы болды.
The Flushing–Main Street station was originally built as part of the Dual Contracts between the Interborough Rapid Transit Company (IRT) and the Brooklyn–Manhattan Transit Corporation (BMT). It opened on January 21, 1928, completing the segment of the Flushing Line in Queens. Although plans existed for the line to be extended east of the station, such an extension was never built. The station was renovated in the 1990s. The Metropolitan Transportation Authority (MTA) began constructing additional staircases, including four new entrances, at the station in 2022. The station has two island platforms and three tracks; the platforms are connected at their eastern end. There are nine entrances at street level, leading to two separate fare control areas at Main Street and at Lippmann Plaza. There is an elevator, which makes the station compliant with the Americans with Disabilities Act of 1990. The station is listed on the National Register of Historic Places. In 2019, it was the busiest station outside of Manhattan, as well as the 12th busiest subway station in the system.
Жоспарлау және құрылыс
1913 жылғы екі келісімшартқа сәйкес, Интербороу жылдам транзит компаниясы (IRT) және Бруклин жылдам транзит компаниясы (BRT; кейін Бруклин–Манхэттен транзит корпорациясы, немесе BMT) Бруклин, Куинс және Бронкста жаңа желілер салуға міндеттелді. Куинс Бруклин мен Бронксқа қарағанда IRT және BRT желілерінен кем алды, себебі қаланың Қоғамдық қызмет комиссиясы (PSC) Куинстің салыстырмалы түрде дамылмағандығына байланысты, екі басқа округтегі метроның тығыздығын азайтуды алдымен қадағалағысы келді. IRT Флашинг желісі округтегі екі келісімшарт желісінің бірі болуы тиіс еді және ол Флашинг пен Лонг-Айленд-Ситиді, Куинстің ең ежелгі елді мекендерін, Штайнвей туннелі арқылы Манхэттенмен байланыстыратын еді. Желінің көп бөлігі 1910 жылдардың басында салынғанда, маршруттың көп бөлігі дамытылмаған жерлер арқылы өтті және Рузвельт даңғылы сол кезде салынбаған еді. Желі жоспарланған кезде Downtown Flushing – тыныш голланд үлгісіндегі ауыл болды; қазіргі Рузвельт даңғылының орнында сол аудандағы маңызды сауда көшесі болған Amity Street орналасқан. IRT, егер пайданың кез келген шығыны қала тарапынан өтелсе, желіні пайдалану шартына келісті. Келісімнің бір бөлігі ретінде PSC Флашингке дейін шығысқа қарай желі салуға міндеттенді. 1913 жылдың қаңтар айында Флашингтегі жоғарылатылған желіге қатысты пікірталас жалғасып жатқанда, Уайтстоун жақсарту қауымдастығы Уайтстоунға, Колледж-Пойнтқа және Бейсайдқа жоғарылатылған желі құрылысын ұсынды. Алайда, осы топтың бір бөлігі Уайтстоунға дейін желі ұзартылмаса, Флашинг желісінің құрылысына қарсылық білдіруді қалады. 20 қаңтарда Флашинг арқылы метро желісін жер астына салу туралы талап қойылғаннан кейін, оңтүстік Флашингтегі қауымдастықтарды білдіретін топтар сол кездегі LIRR-дің Орталық тармағы бойындағы жоғарылатылған желі құрылысын ілгерілету үшін бірікті. Бейсайдқа қарайғы кеңейту 1913 жылдың маусымында шартты түрде мақұлданды, бірақ Флашингке бастапқы кеңейту құрылысы аяқталғаннан кейін ғана. LIRR президенті Ральф Петерс Порт Вашингтон және Уайтстоун тармақтарын жыл сайын 250 000 доллар төлеммен IRT-ге жылдам транзит үшін жалға беруді ұсынды, басқа техникалық шығындардан басқа. Жалға алу мерзімі он жылды құрады, сондай-ақ жалға алу мерзімін тағы он жылға ұзарту мүмкіндігі қарастырылды. PSC осы бағытта IRT-нің жалға алушы болу идеясын жақтады, бірақ Коронамен байланысты қайда орналастыру керектігін білмеді. Жалға беру шартына қарсы шыққан жалғыз топ – Флашинг қауымдастығы, олар Флашинг метросының бастапқы жоспарын артық көрді. PSC бас инженері баяндамасында Уайтстоун және Бейсайд желілерін күн сайын екі бағытта 20 600 жолаушы пайдаланатынын, ал 1927 жылға қарай күніне әр бағытта 34 000 жолаушы болады деп жазды. Келіссөздер 1917 жылы тоқтап қалды, бірақ IRT бір айдан кейін келісімнен бас тартты, себебі сол кезде мұндай келісім жасау орынсыз болды. Бұл жоспар 1939 жылы қайта жаңғыртылды. BOT 1945 жылға дейін Флашинг желісін кеңейтуді ұсынып келді, ол кезде Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталды және жаңа бюджеттер Флашингке қарайғы кеңейтуге мүмкіндік бермеді. Содан бері Нью-Йорк қаласының транзиттік басқармасы шығысқа қарайғы кеңейту туралы бірнеше ұсынысты жүзеге асыра алмады. Жолаушылар ағынының жоғары деңгейіне байланысты, 1940 жылдан бастап жергілікті тұрғындар станцияның шығыс жағында қосымша шығуды және қолданыстағы баспалдақтарды кеңейтуді сұрады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін шығысқа жаңа кіреберіс салынды. Жаңа кіреберіс құрылысы 1947 жылдың 5 қарашасында басталды. Ашылғаннан кейін жаңа кіреберіс негізгі тарифтік бақылау аймағындағы тығыздықты азайта алмады. IRT бағыттарына 1948 жылы нөмірленген белгілер берілді, бұл "R типіндегі" жылжымалы құрамды енгізумен байланысты болды, онда әр бағыт үшін нөмірленген белгілері бар жол көрсеткіштері болды. Таймс-скверден Флашингке дейінгі бағыт 7-бағыт деп аталды. 1949 жылдың 17 қазанында BMT/IRT Флашинг желісін бірлесіп пайдалану аяқталды және желі IRT-нің жауапкершілігіне өтті. BMT/IRT қос қызметінің аяқталуынан кейін Нью-Йорк қаласының көлік басқармасы Флашинг желісінің платформалары 11 IRT вагонының ұзындығына дейін ұзартылатындығын хабарлады; бұрын платформалар тек тоғыз 51 футтық IRT вагонына ғана сыйып тұрды. 1955–1956 жылдары Куинсборо Плазадан басқа Флашинг желісіндегі Мейн-стриттегі және барлық басқа станциялар 565 фут (172 м) 11 вагондардан тұратын пойызды орналастыру үшін кеңейтілді. 1960 жылдары Рузвельт даңғылының солтүстік жағына қосымша кіреберіс салынды. Алайда, 7-бағытта тоғыз вагондар 1962 жылға дейін жүріп тұрды, содан кейін олар он вагондарға дейін ұзартылды. 1964 жылы Нью-Йоркте өткен Дүниежүзілік көрменің ашылуымен пойыздар саны он бір вагондарға дейін ұлғайтылды.
The Bayside extension was tentatively approved in June 1913, but only after the construction of the initial extension to Flushing. The LIRR president at the time, Ralph Peters, offered to lease the Port Washington and Whitestone Branches to the IRT for rapid transit use for $250,000 annually , excluding other maintenance costs. The lease would last for ten years, with an option to extend the lease by ten more years. The PSC favored the idea of the IRT being a lessee along these lines, but did not know where to put the Corona connection. The only group who opposed the lease agreement was the Flushing Association, who preferred the original Flushing subway plan. The PSC's chief engineer wrote in a report that a combined 20,600 riders would use the Whitestone and Bayside lines each day in either direction, and that by 1927, there would be 34,000 riders per day per direction. Negotiations continued to be stalled in 1917. but the IRT withdrew from the agreement a month later, citing that it was inappropriate to enter such an agreement at that time. That plan was revived in 1939. The BOT kept proposing an extension of the Flushing Line past Main Street until 1945, when World War II ended and new budgets did not allow for a Flushing extension. Since then, several New York City Transit Authority proposals for an eastward extension have all failed. Due to the high level of passenger use, beginning in 1940 local residents requested an additional exit at the east end of the station, and the widening of existing staircases. A new eastern entrance was added after World War II. Ground broke on the new entrance on November 5, 1947, Upon its initial opening, the new entrance did little to relieve crowding at the main fare control area. The IRT routes were given numbered designations in 1948 with the introduction of "R type" rolling stock, which contained rollsigns with numbered designations for each service. The route from Times Square to Flushing became known as the 7. On October 17, 1949, the joint BMT/IRT operation of the Flushing Line ended, and the line became the responsibility of the IRT. After the end of BMT/IRT dual service, the New York City Board of Transportation announced that the Flushing Line platforms would be lengthened to 11 IRT car lengths; the platforms were only able to fit nine 51 foot long IRT cars beforehand. The platforms at Main Street and all other stations on the Flushing Line, with the exception of Queensboro Plaza, were extended in 1955–1956 to accommodate 565 feet (172 m), 11 car trains. An additional entrance was constructed to the north side of Roosevelt Avenue in the 1960s. However, nine car trains continued to run on the 7 route until 1962, when they were extended to ten cars. With the opening of the 1964 New York World's Fair, trains were lengthened to eleven cars.
Жүргізуші
2019 жылы станциядағы жолаушылар саны 17 568 837 адамды құрады, бұл оны жүйе бойынша 12-ші ең көп жолаушы тасымалдайтын станция, Манхэттеннен тыс ең көп жолаушы тасымалдайтын станция және бір бағыт бойынша қызмет көрсететін ең көп жолаушы тасымалдайтын станция етті. Бұл бір жұмыс күніне шамамен 56 503 жолаушыға тең. Нью-Йорк қаласында COVID-19 пандемиясының салдарынан 2020 жылы жолаушылар саны күрт төмендеді, сол жылы станцияға барлығы 6 944 923 жолаушы келді. Флашинг–Мейн-стрит станциясы 2020 жылы жүйе бойынша 10-шы орында болды. Дегенмен, Манхэттенде жолаушылар санының күрт азаюына байланысты, ол енді Манхэттеннен тыс ең көп жолаушы тасымалдайтын станция емес, осы көрсеткіш бойынша Джексон Хайтс–Рузвельт-авеню/74-ші көше станциясы оны басып өтті.