Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1890–1911 жылдар аралығындағы еуропалық өнер және сәулет стилі
1890–1911 European style of art and architecture
Арт-нуво ( /ɑːr//t// //n//uː/'/v//oʊ/ AR(T) nooVOH, aʁ nuvo;) – халықаралық өнер, сәулет және қолданбалы өнер стилі, әсіресе сәндік өнер саласында. Ол көбінесе өсімдіктер мен гүлдердің иілген сызықтары сияқты табиғи формалардан шабыттанды. Арт-нувоның тағы бір ерекшелігі – динамизм және қозғалыс сезімі, көбінесе асимметрия немесе сызбалы желілер арқылы беріледі, сондай-ақ темір, шыны, керамика және кейінірек бетон сияқты заманауи материалдарды қолдану арқылы ерекше формалар мен кеңірек ашық кеңістіктер жасалды. Бұл стиль 1890 мен 1910 жылдар аралығында «Әсем дәуір» кезеңінде танымал болды және 19 ғасыр сәулеті мен сәндік өнерінің академиялық, эклектикалық және тарихилік бағыттарына қарсы реакция болды. Арт-нувоның басты мақсаты – бейнелеу өнері (әсіресе сурет және мүсін) мен қолданбалы өнер арасындағы дәстүрлі шекараны жою болатын. Ол көбінесе интерьер дизайны, графика, жиһаз, шыны өнер, тоқыма, керамика, зергерлік бұйымдар және металл өңдеуде қолданылды. Бұл стиль 19 ғасырдың жетекші теоретиктеріне, мысалы француз сәулетшісі Эжен Эммануэль Виолет-ле-Дюк (1814–1879) және британдық өнер сыншысы Джон Раскинге (1819–1900) жауап берді. Ұлыбританияда Уильям Моррис пен Өнер және қолөнер қозғалысы оған ықпал етті. Немец сәулетшілері мен дизайнерлері тұрғындарды көтеріп, шабыттандыру үшін сәулет, жиһаз және өнерді бір стильде біріктіретін рухани жағынан көтеріңкі «Gesamtkunstwerk» (жалпы өнер туындысы) іздеді. Бұл стиль тез арада Парижге тарады, онда Гектор Гимар Брюссельде Хортаның жұмысын көріп, осы стильді жаңа Париж метросының кіреберістерінде қолданды. 1900 жылы Париж халықаралық көрмесінде өзінің шыңына жетті, онда Луи Тиффани сияқты суретшілердің Арт-нуво туындылары таныстырылды. Ол Альфонс Муханың плакаттарында және Рене Лалик пен Эмиль Галленің шыны бұйымдарында графикалық өнерде пайда болды. Ұлыбританиядан, Бельгиядан және Франциядан Арт-нуво Еуропаның қалған бөліктеріне тарады, әр елде әртүрлі атаулар мен ерекшеліктерге ие болды (төмендегі «Атаулар» бөлімін қараңыз). Ол көбінесе астаналарда ғана емес, сонымен қатар өнеркәсіптік ерекшеліктерді қалыптастыруға ұмтылған тез дамитын қалаларда (Италиядағы Турин мен Палермо; Шотландиядағы Глазго; Германиядағы Мюнхен мен Дармштадт; Испаниядағы Каталониядағы Барселона), сондай-ақ тәуелсіздік қозғалыстарының орталықтарында (Финляндиядағы Хельсинки, бұл кезде Ресей империясының бір бөлігі) пайда болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Арт-нуво стилінің дамуы тоқтап қалды. 1920 жылдары ол Ар-деко және кейіннен Модернизммен ауыстырылды. Арт-нуво стилі 1960 жылдардың соңында сыншылардың назарына қайта түсті, 1970 жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайында Гектор Гимардың жұмыстарының ірі көрмесі өтті.
Art Nouveau (,/ɑː//r//(//t//)// //n//uː/'/v//oʊ/ AR(T) nooVOH, aʁ nuvo; ) is an international style of art, architecture, and applied art, especially the decorative arts. It was often inspired by natural forms such as the sinuous curves of plants and flowers. Other characteristics of Art Nouveau were a sense of dynamism and movement, often given by asymmetry or whiplash lines, and the use of modern materials, particularly iron, glass, ceramics and later concrete, to create unusual forms and larger open spaces. It was popular between 1890 and 1910 during the Belle Époque period, and was a reaction against the academicism, eclecticism and historicism of 19th century architecture and decorative art. One major objective of Art Nouveau was to break down the traditional distinction between fine arts (especially painting and sculpture) and applied arts. It was most widely used in interior design, graphic arts, furniture, glass art, textiles, ceramics, jewellery and metal work. The style responded to leading 19 century theoreticians, such as French architect Eugène Emmanuel Viollet le Duc (1814–1879) and British art critic John Ruskin (1819–1900). In Britain, it was influenced by William Morris and the Arts and Crafts movement. German architects and designers sought a spiritually uplifting Gesamtkunstwerk ('total work of art') that would unify the architecture, furnishings, and art in the interior in a common style, to uplift and inspire the residents. It moved quickly to Paris, where it was adapted by Hector Guimard, who saw Horta's work in Brussels and applied the style to the entrances of the new Paris Métro. It reached its peak at the 1900 Paris International Exposition, which introduced the Art Nouveau work of artists such as Louis Tiffany. It appeared in graphic arts in the posters of Alphonse Mucha, and the glassware of René Lalique and Émile Gallé. From Britain, Belgium and France, Art Nouveau spread to the rest of Europe, taking on different names and characteristics in each country (see Naming section below). It often appeared not only in capitals, but also in rapidly growing cities that wanted to establish artistic identities (Turin and Palermo in Italy; Glasgow in Scotland; Munich and Darmstadt in Germany; Barcelona in Catalonia, Spain), as well as in centres of independence movements (Helsinki in Finland, then part of the Russian Empire). By 1914, with the beginning of the First World War, Art Nouveau was largely exhausted. In the 1920s, it was replaced as the dominant architectural and decorative art style by Art Deco and then Modernism. The Art Nouveau style began to receive more positive attention from critics in the late 1960s, with a major exhibition of the work of Hector Guimard at the Museum of Modern Art in 1970.
Париж Maison de l'Art Nouveau (1895) және Берангер қамалы (18951898)
Франко-германдық өнер сатушы және баспагер Зигфрид Бинг осы стильді жария етуде маңызды рөл атқарды. 1891 жылы ол Жапония өнеріне арналған журнал шығарды, ол жапондық өнерді Еуропаға танытуға көмектесті. 1892 жылы ол жеті суретшінің көрмесін ұйымдастырды, олардың арасында Пьер Боннар, Феликс Валлотон, Эдуард Вуйяр, Тулуз-Лотрек және Эжен Грассе болды, онда заманауи сурет және декоративтік жұмыстар қойылды. Бұл көрме 1895 жылы Société nationale des beaux arts-та көрсетілді. Сол жылы Бинг Париждегі 22 rue de Provence мекенжайында жаңа галерея ашты, ол Maison de l'Art Nouveau деп аталды және көркем және сәндік өнердің жаңа туындыларына арналды. Галереяның интерьері мен жиһаздарын бельгиялық сәулетші Генри ван де Вельде жобалады, ол модерн сәулетінің алғашқы өкілдерінің бірі болды. Maison de l'Art Nouveau Жорж Серат, Пол Синяк және Тулуз-Лотрек суреттерін, Луи Комфорт Тиффани мен Эмиль Галленің шыны бұйымдарын, Рене Лаликтің зергерлік өнімдерін және Обри Бердслидің плакаттарын көрсетті. Көрмедегі туындылар стилі жағынан біртекті болған жоқ. Бинг 1902 жылы былай деп жазды: «Арт-нуво, құрылған сәтінен бастап, ешқандай жағдайда жалпылама аталым болу құрметін алуға ұмтылмады. Бұл жас және құлшыныспен толған суретшілердің жиналатын орны болған үйдің ғана атауы еді, олар өздерінің заманауи тенденцияларын көрсетуге асығып-сабығысқан». Бұл стиль көршілес Францияда тез танылды. Хортаның «Тассель» үйін көргеннен кейін Гектор Гимар 1895 және 1898 жылдар арасында жаңа стильдегі алғашқы Париж ғимараттарының бірі – Беранжер үйін салдырды. Париждегілер Наполеон III тұсында Жорж Эжен Хаусман салған бульварлардың архитектурасының бірқалыптылығына наразылық білдірген еді. Беранжер үйі нео-готика мен модерннің ерекше үйлесімі болды, қисық сызықтары мен табиғи формаларымен ерекшеленді. Өзінің жұмысын жарнамалауда шебер болған Гимар былай деп мәлімдеді: «Қалай болғанда да параллельдік пен симметриядан сақтану керек. Табиғат – ең ұлы құрылысшы, ал табиғат параллель және симметриялық ештеңе жасамайды». Париждегілер Гимардың түпнұсқа және көркем стилін құптады; Беранжер үйі Париждегі ең жақсы жаңа қасбеттердің бірі деп танылды, бұл Гимардың мансабын бастады. Гимарға жаңа Париж метросының кіреберістерін жобалау тапсырылды, бұл стильді қалаға келген миллиондаған туристердің назарына жеткізді. Көрме Еуропа мен одан тыс елдерден келген модерн дизайнерлері мен суретшілерінің алғашқы халықаралық көрмесі болды. Сыйлық иегерлері мен қатысушылардың арасында Босния және Герцеговина павильоны үшін фрескалар салған және павильонның мейрамханасының мәзірін жасаған Альфонс Муха, Берлиннен келген декораторлар мен дизайнерлер Бруно Пол және Бруно Мёринг, Туриннен келген Карло Бугатти, Бавариядан Бернхардт Панкок, ресейлік сәулетші-дизайнер Федор Шехтель және АҚШ-тан Луи Комфорт Тиффани және компания болды. Жюри мүшесі болып вендік архитектор Отто Вагнер өз пәтеріндегі ванна бөлмесінің модерн стиліндегі үлгісін ұсынды, онда шыны ванна орнатылған. Йозеф Хоффман Париж көрмесінде Вена көрмесін ұйымдастырды, Вена сецессиясының дизайнын ерекше атап көрсетті. Элиэль Сааринен алғаш рет Финляндия павильонының шығармашылық дизайнымен халықаралық деңгейде танылды. Париж көрмесі ең ірі болғанымен, басқа көрмелер де стильді танымал етуге үлкен үлес қосты. 1888 жылғы Барселонада өткен Дүниежүзілік көрме Испаниядағы Модернизм стилінің бастауын берді, онда Луис Доменек и Монтанердің бірнеше ғимараты салынды. 1902 жылы Италияның Турин қаласында өткен «Халықаралық сәндік заманауи өнер көрмесінде» Еуропаның әртүрлі елдерінен келген дизайнерлер, оның ішінде Бельгиядан Виктор Хорта және Венадан Жозеф Мария Олбрих, сондай-ақ Карло Бугатти, Галилео Чини және Эудженио Кварти сияқты жергілікті суретшілер өнер туындыларын көрсетті.
The Franco German art dealer and publisher Siegfried Bing played a key role in publicizing the style. In 1891, he founded a magazine devoted to the art of Japan, which helped publicize Japonism in Europe. In 1892, he organized an exhibit of seven artists, among them Pierre Bonnard, Félix Vallotton, Édouard Vuillard, Toulouse Lautrec and Eugène Grasset, which included both modern painting and decorative work. This exhibition was shown at the Société nationale des beaux arts in 1895. In the same year, Bing opened a new gallery at 22 rue de Provence in Paris, the Maison de l'Art Nouveau, devoted to new works in both the fine and decorative arts. The interior and furniture of the gallery were designed by the Belgian architect Henry van de Velde, one of the pioneers of Art Nouveau architecture. The Maison de l'Art Nouveau showed paintings by Georges Seurat, Paul Signac and Toulouse Lautrec, glass from Louis Comfort Tiffany and Émile Gallé, jewellery by René Lalique, and posters by Aubrey Beardsley. The works shown there were not at all uniform in style. Bing wrote in 1902, "Art Nouveau, at the time of its creation, did not aspire in any way to have the honor of becoming a generic term. It was simply the name of a house opened as a rallying point for all the young and ardent artists impatient to show the modernity of their tendencies." The style was quickly noticed in neighbouring France. After visiting Horta's Hôtel Tassel, Hector Guimard built the Castel Béranger, among the first Paris buildings in the new style, between 1895 and 1898. Parisians had been complaining of the monotony of the architecture of the boulevards built under Napoleon III by Georges Eugène Haussmann. The Castel Beranger was a curious blend of Neo Gothic and Art Nouveau, with curving whiplash lines and natural forms. Guimard, a skilled publicist for his work, declared: "What must be avoided at all cost is the parallel and symmetry. Nature is the greatest builder of all, and nature makes nothing that is parallel and nothing that is symmetric." Parisians welcomed Guimard's original and picturesque style; the Castel Béranger was chosen as one of the best new façades in Paris, launching Guimard's career. Guimard was given the commission to design the entrances for the new Paris Métro system, which brought the style to the attention of the millions of visitors to the city's 1900 [[Exposition Universelle (1900). The Exposition was the first international showcase for Art Nouveau designers and artists from across Europe and beyond. Prize winners and participants included Alphonse Mucha, who made murals for the pavilion of Bosnia Herzegovina and designed the menu for the restaurant of the pavilion; the decorators and designers Bruno Paul and Bruno Möhring from Berlin; Carlo Bugatti from Turin; Bernhardt Pankok from Bavaria; The Russian architect designer Fyodor Schechtel, and Louis Comfort Tiffany and Company from the United States. The Viennese architect Otto Wagner was a member of the jury, and presented a model of the Art Nouveau bathroom of his own town apartment in Vienna, featuring a glass bathtub. Josef Hoffmann designed the Viennese exhibit at the Paris exposition, highlighting the designs of the Vienna Secession. Eliel Saarinen first won international recognition for his imaginative design of the pavilion of Finland. While the Paris Exposition was by far the largest, other expositions did much to popularize the style. The 1888 Barcelona Universal Exposition marked the beginning of the Modernisme style in Spain, with some buildings of Lluís Domènech i Montaner. The Esposizione internazionale d'arte decorativa moderna of 1902 in Turin, Italy, showcased designers from across Europe, including Victor Horta from Belgium and Joseph Maria Olbrich from Vienna, along with local artists such as Carlo Bugatti, Galileo Chini and Eugenio Quarti.
Франциядағы модерн
1900 жылғы көрмеден кейін модерн стилінің астанасы Париж болды. Осы стильдегі ең әсем үйлерді Жюль Лавиротт салған, ол ғимараттардың фасадтарын керамикалық мүсіндермен толық жапқан. Ең жарқын мысалы – Лавиротт ғимараты, Рапп даңғылы, 29-үй (1901). Офистер мен универмагтардың ішкі аулалары биік болды, шыныдан жасалған күмбездермен және керамикалық әшекейлермен безендірілген. Бұл стиль мейрамханалар мен кафелерде, оның ішінде Рояль көшесіндегі Максим (3-үй) және Лион вокзалындағы Le Train bleu (1900) ерекше танымал болды. Париждің мәртебесі шетелдік суретшілерді қалаға тартып әкелді. Швейцарияда туған суретші Эжен Грасс француз модернінің плакаттарын жасаушылардың бірі болды. Ол 1885 жылы әйгілі Le Chat Noir кабаресін безендіруге көмектесті, Париж мерекесіне арналған алғашқы плакаттарын жасады және 1890 жылы Сара Бернхардтың атақты плакатын салды. Парижде ол Герин өнер мектебінде (École normale d'enseignement du dessin) сабақ берді, оның студенттері Аугусто Джакометти мен Поль Бертон болды. Швейцарияда туған Теофиль Александр Штайнлен 1896 жылы Париж кабаресі Le Chat noir үшін әйгілі плакат жасады. Чех суретшісі Альфонс Муха (1860–1939) 1888 жылы Парижге келді, ал 1895 жылы «Ренассанс» театрында Викториен Сардудың «Гисмонда» пьесасында актриса Сара Бернхардт үшін плакат жасады. Бұл плакаттың сәттілігі Бернхардтың тағы алты пьесасының плакаттарын жасауға келісімшарт жасауға әкелді. Лотарингиядағы Нанси қаласы осы жаңа стильдің екінші француз астанасы болды. 1901 жылы «Альянс провинциаль дес индустрии д'арт» (Альянс провинциаль дес индустрии д'арт), сондай-ақ «Эколь де Нанси» деп белгілі болған ұйым құрылды, ол сурет салу мен мүсінді сәндік өнерден жоғары қоятын дәстүрлі иерархияны бұзуға бағытталған. Онда жұмыс істеген маңызды суретшілердің қатарында шыныдан ваза және шам жасаушы Эмиль Галле, шыны дизайнымен айналысқан Доум ағайындылары және гүл және өсімдік мотивтерімен әсем жиһаз жасаған дизайнер Луи Майорель болды. Архитектор Анри Соваж 1902 жылы Вилла Майорельмен Нанси қаласына жаңа архитектуралық стильді әкелді. Француз стилі жаңа журналдар арқылы кеңінен тарады, олардың ішінде The Studio, Arts et Idées және Art et Décoration журналдары болды. Олардың фотосуреттері мен түрлі түсті литографиялары стильді дизайнерлерге және әлемнің бай клиенттеріне таныстырды. Францияда бұл стиль 1900 жылы өркендеп, содан кейін тез арада модадан шығып, 1905 жылға қарай Францияда толығымен жоғалып кетті. Арт-нуво – бұл сәнді стиль, оған білікті және жоғары жалақы алатын шеберлер қажет болды, оны көптеп және арзан өндіру мүмкін емес еді. Арт-нуво стиліндегі сирек өндірілетін өнімдердің бірі – парфюмериялық құтылар, олар бүгінгі күнге дейін осы стильде жасалып келеді.
Following the 1900 Exposition, the capital of Art Nouveau was Paris. The most extravagant residences in the style were built by Jules Lavirotte, who entirely covered the façades with ceramic sculptural decoration. The most flamboyant example is the Lavirotte Building, at 29, avenue Rapp (1901). Office buildings and department stores featured high courtyards covered with stained glass cupolas and ceramic decoration. The style was particularly popular in restaurants and cafés, including Maxim's at 3, rue Royale, and Le Train bleu at the Gare de Lyon (1900). The status of Paris attracted foreign artists to the city. The Swiss born artist Eugène Grasset was one of the first creators of French Art Nouveau posters. He helped decorate the famous cabaret Le Chat Noir in 1885, made his first posters for the Fêtes de Paris and a celebrated poster of Sarah Bernhardt in 1890. In Paris, he taught at the Guérin school of art (École normale d'enseignement du dessin), where his students included Augusto Giacometti and Paul Berthon. Swiss born Théophile Alexandre Steinlen created the famous poster for the Paris cabaret Le Chat noir in 1896. The Czech artist Alphonse Mucha (1860–1939) arrived in Paris in 1888, and in 1895, made a poster for actress Sarah Bernhardt in the play Gismonda by Victorien Sardou in Théâtre de la Renaissance. The success of this poster led to a contract to produce posters for six more plays by Bernhardt. The city of Nancy in Lorraine became the other French capital of the new style. In 1901, the Alliance provinciale des industries d'art, also known as the École de Nancy, was founded, dedicated to upsetting the hierarchy that put painting and sculpture above the decorative arts. The major artists working there included the glass vase and lamp creators Émile Gallé, the Daum brothers in glass design, and the designer Louis Majorelle, who created furniture with graceful floral and vegetal forms. The architect Henri Sauvage brought the new architectural style to Nancy with his Villa Majorelle in 1902. The French style was widely propagated by new magazines, including The Studio, Arts et Idées and Art et Décoration, whose photographs and colour lithographs made the style known to designers and wealthy clients around the world. In France, the style reached its summit in 1900, and thereafter slipped rapidly out of fashion, virtually disappearing from France by 1905. Art Nouveau was a luxury style, which required expert and highly paid craftsmen, and could not be easily or cheaply mass produced. One of the few Art Nouveau products that could be mass produced was the perfume bottle, and these are still manufactured in the style today.
Бельгиядағы модерн
Бельгия – модерн өнерінің алғашқы орталықтарының бірі болды, бұл негізінен Виктор Хортаның сәулет өнерінің арқасында мүмкін болды. Ол 1893 жылы салынған модерн стиліндегі алғашқы үйлердің бірі – «Тассель» қонақ үйін, сондай-ақ осы стильдегі тағы үш қалалық үйді жобалады. Қазір бұл үйлер ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген. Хортаның жұмысы жас Гектор Гимарға зор әсер етті, ол «Тассель» қонақ үйі салынып жатқанда оны көруге келді және кейіннен Хортаны модерннің «жаратушысы» деп мәлімдеді. Хортаның жаңалығы фасады емес, үйдің ішкі кеңістігі болды. Ол кеңістікті ашып, бөлмелерді жарықпен толтыру үшін көп мөлшерде темір мен шыныны пайдаланды, сондай-ақ өсімдік пішіндеріндегі темір бағаналармен және қоршаулармен әсемдеді. Бұл мотивтер едендер мен қабырғаларда, сондай-ақ Хортаның өзі жобалаған жиһаздар мен кілемдерде де көрінетін. Пол Ханкар – Брюссель модернінің тағы бір пионері. Оның үйі 1893 жылы, Хортаның «Тассель» қонақ үйімен бірдей жылы аяқталды және фасадында сграффито суреттері бар. Ханкарға Виолет ле Дюк пен ағылшын Өнер және қолөнер қозғалысының идеялары әсер етті. Оның мақсаты – сәндік және көркем өнерді үйлесімді тұтасқа біріктіру болды. Ол мүсінші Альфред Крик пен суретші Адольф Креспинге үйлердің қасбеттерін олардың туындыларымен безендіруді тапсырды. Ең жарқын мысалы – Брюссельдегі 48 Defacqz / Defacqzstraat көшесіндегі суретші Альберт Чиамберлани үшін салынған үй мен студия. Ол үшін ол Quattrocento немесе 15 ғасыр Италиясының сәндік архитектурасын еске түсіретін, боялған фигуралар мен ою-өрнектермен жабылған сграффито суреттерінен тұратын әсем фасад жасады. Бельгия дизайнерлері Бельгия Конгосынан әкелінген пил сүйегінің мол қорынан пайдаланды. Филипп Вольферс сияқты суретшілердің жасағандарынан тас, металл және пил сүйегін біріктіретін мүсіндер кең таралды.
Belgium was an early centre of Art Nouveau, thanks largely to the architecture of Victor Horta, who designed one of the first Art Nouveau houses, the Hôtel Tassel in 1893, and three other townhouses in variations of the same style. They are now UNESCO World Heritage sites. Horta had a strong influence on the work of the young Hector Guimard, who came to see the Hôtel Tassel under construction, and later declared that Horta was the "inventor" of the Art Nouveau. Horta's innovation was not the façade, but the interior, using an abundance of iron and glass to open up space and flood the rooms with light, and decorating them with wrought iron columns and railings in curving vegetal forms, which were echoed on the floors and walls, as well as the furniture and carpets which Horta designed. Paul Hankar was another pioneer of Brussels' Art Nouveau. His house was completed in 1893, the same year as Horta's Hôtel Tassel, and featured sgraffiti murals on the façade. Hankar was influenced by both Viollet le Duc and the ideas of the English Arts and Crafts movement. His conception idea was to bring together decorative and fine arts in a coherent whole. He commissioned the sculptor Alfred Crick and the painter Adolphe Crespin [fr] to decorate the façades of houses with their work. The most striking example was the house and studio built for the artist Albert Ciamberlani at 48, rue Defacqz/Defacqzstraat in Brussels, for which he created an exuberant façade covered with sgraffito murals with painted figures and ornament, recreating the decorative architecture of the Quattrocento, or 15th century Italy. Belgian designers took advantage of an abundant supply of ivory imported from the Belgian Congo; mixed sculptures, combining stone, metal and ivory, by such artists as Philippe Wolfers, was popular.
Нидерландыдағы Nieuwe Kunst
Нидерландыда бұл стиль Nieuwe Stijl («Жаңа стиль») немесе Nieuwe Kunst («Жаңа өнер») деп белгілі болды және Бельгиядағы гүлдік және иілген стильден өзгеше бағыт алды. Ол неміс югендстилі мен австриялық Вена сецессиясының геометриялық және стильденген формаларының ықпалына түсті. Оған Индонезиядан, содан кейін Голландиялық Шығыс Индиядан әкелінген өнер және ағаш, әсіресе Явадан келген маталар мен батиктердің дизайны әсер етті. Бұл стильдегі ең маңызды сәулетші және жиһаз дизайны Хендрик Петрус Берлаж болды, ол тарихи стильдерді сынап, таза функционалдық сәулетті жақтады. Ол былай деп жазды: «Алданған өнерге қарсы күресу қажет, жалғанды тану қажет, сонда ғана мәнді, ал емес иллюзияны табуға болады». Виктор Хорта мен Гауди сияқты, ол Виолет ле Дюк архитектуралық теорияларының жақтаушысы болды. Оның жиһаздары қатаң функционалдық болу үшін және ағаштың табиғи пішіндерін құрметтеу үшін жасалған, оны металл сияқты иіп немесе бұрап жасамау үшін. Ол мысыр жиһазының мысалын келтірді және тік бұрышты орындықтарды артық көрді. Оның алғашқы және ең танымал сәулеттік жұмысы – Беурс ван Берлаж (1896–1903), Амстердам тауар биржасы, ол оны конструктивизм қағидаларын сақтап салды. Барлығы функционалды болды, соның ішінде басты залдың қабырғаларын безендірген қадалардың тізбегі де. Ол ғимараттарына көбінесе биік мұнараларды қосты, бұл сол кезеңдегі басқа модерн сәулетшілері, соның ішінде Венадағы Йозеф Мария Олбрих және Финляндиядағы Элиэль Сааринен де қолданған тәжірибе болды. Бұл стильдегі басқа ғимараттарға American Hotel (1898–1900), сондай-ақ Берлаж; және Амстердамдағы Герман Хендрик Баандерс және Геррит ван Аркельдің салып біткен Astoria (1904–1905); Харлемдегі теміржол вокзалы (1906–1908) және Роттердамдағы Голландия-Америка желілерінің бұрынғы кеңсе ғимараты (1917), қазір Нью-Йорк қонақ үйі кіреді. Бұл стильдегі көрнекті графикалық суретшілер мен иллюстраторлардың қатарында Ян Туроп болды, оның туындылары мистика мен символизмге бейімделген, тіпті салат майына арналған плакаттарында да. Олардың түстері мен дизайнында Ява өнерінің ықпалы да көрінетін. Голландия керамикасы мен фарфорының маңызды тұлғалары Юрриан Кок және Тео Коленбрандер болды. Олар түрлі-түсті гүлдік өрнектерді және дәстүрлі модерн мотивтерін, сондай-ақ Ява батиктерінен алынған қара және ақ түстердің контрастын қолданды, ерекше керамикалық формаларды жасады.
In the Netherlands, the style was known as the Nieuwe Stijl ('New Style'), or Nieuwe Kunst ('New Art'), and it took a different direction from the more floral and curving style in Belgium. It was influenced by the more geometric and stylized forms of the German Jugendstil and Austrian Vienna Secession. It was also influenced by the art and imported woods from Indonesia, then the Dutch East Indies, particularly the designs of the textiles and batik from Java. The most important architect and furniture designer in the style was Hendrik Petrus Berlage, who denounced historical styles and advocated a purely functional architecture. He wrote, "It is necessary to fight against the art of illusion, to and to recognize the lie, in order to find the essence and not the illusion." Like Victor Horta and Gaudí, he was an admirer of architectural theories of Viollet le Duc. His furniture was designed to be strictly functional, and to respect the natural forms of wood, rather than bending or twisting it as if it were metal. He pointed to the example of Egyptian furniture, and preferred chairs with right angles. His first and most famous architectural work was the Beurs van Berlage (1896–1903), the Amsterdam Commodities Exchange, which he built following the principles of constructivism. Everything was functional, including the lines of rivets that decorated the walls of the main room. He often included very tall towers to his buildings to make them more prominent, a practice used by other Art Nouveau architects of the period, including Joseph Maria Olbrich in Vienna and Eliel Saarinen in Finland. Other buildings in the style include the American Hotel (1898–1900), also by Berlage; and Astoria (1904–1905) by Herman Hendrik Baanders and Gerrit van Arkel in Amsterdam; the railway station in Haarlem (1906–1908), and the former office building of the Holland America Lines (1917) in Rotterdam, now the Hotel New York. Prominent graphic artists and illustrators in the style included Jan Toorop, whose work inclined toward mysticism and symbolism, even in his posters for salad oil. In their colors and designs, they also sometimes showed the influence of the art of Java. Important figures in Dutch ceramics and porcelain included Jurriaan Kok and Theo Colenbrander. They used colorful floral pattern and more traditional Art Nouveau motifs, combined with unusual forms of pottery and contrasting dark and light colors, borrowed from the batik decoration of Java.
Британиядағы қазіргі стиль және Глазго мектебі
Арт-нуво Британияда 1860-шы жылдары басталып, 1880-шы жылдары халықаралық деңгейде танылған өнер және қолөнер қозғалысының тамырынан өркендеді. Ол сәндік өнерге көбірек мән беруді қажет етті және орта ғасырлық қолөнер мен дизайн, сондай-ақ табиғаттан шабыт алды. Модерн стилінің ертедегі көрнекті мысалы – Артур Макмурдоның 1883 жылы жарық көрген, сол жылы шыққан сэр Кристофер Реннің қалалық шіркеулері туралы эссесінің мұқабасы, сондай-ақ сол жылы жасалған Магоган креслосы. Британиядағы маңызды жаңашылдардың бірі – графикалық дизайнер Обри Бердсли, оның суреттері стильдің ең танымал белгісі болған иілген сызықтарды бейнеледі. 1880-жылдардан бастап жасалған еркін ағып тұрған металлдан жасалған әсем бұйымдар немесе кейбір жалпақ гүлдік мата дизайндары да бар, олардың көпшілігі 19-ғасыр дизайнының үлгілерінен әсер алды. Бұл стильде маңызды орын алған басқа британдық графиктер – Уолтер Крейн мен Чарльз Эшби. Лондондағы "Либерти" дүкені түрлі-түсті стильді гүлдік дизайндарымен, сондай-ақ шотланд тегіндес Манксман Арчибальд Нокстың күміс, қалайы және зергерлік бұйымдарының дизайны арқылы маңызды рөл атқарды. Оның зергерлік бұйымдарының материалдары мен формалары зергерлік өнерінің тарихи дәстүрінен толығымен бөлініп тұрды. Арт-нуво сәулеті мен жиһаз дизайны үшін Ұлыбританиядағы ең маңызды орталық – Глазго, Чарльз Ренни Маккинтош пен Глазго мектебінің туындылары, олардың жұмыстары шотланд барондарының сәулеті мен жапон дизайнынан шабыт алды. 1895 жылдан бастап Маккинтош өзінің дизайндарын Лондон, Вена және Туриндегі халықаралық көрмелерде көрсетті. Оның дизайны Венадағы Сецессия стиліне ерекше әсер етті. Оның сәулеттік туындыларына Глазго геральді ғимараты (1894) және Глазго өнер мектебінің кітапханасы (1897) кіреді. Ол әйелі Маргарет Макдональд Маккинтошпен тығыз жұмыс істеп, белгілі суретші және дизайнер ретінде үлкен беделге ие болды. Олар геометриялық түзу сызықтарды нәзік иілген гүлдік өрнектермен үйлестіріп, стильдің әйгілі символы – Глазго розасымен бірге керемет дизайн жасады. Леон Виктор Солон, Минтонның арт-директоры ретінде Арт-нуво керамикасына маңызды үлес қосты. Ол плакаттар мен "сецессионистік тауарлар" ретінде сатылатын түтікшелі вазалар жасауда шеберлік танытты (әдетте Вена өнер қозғалысының атымен аталады). Керамикадан басқа, ол Лик жібек өнеркәсібі үшін тоқыма бұйымдарын және 1895 жылы Сазерленд байлауын патенттеген кітапты байлаушы (Ньюкаслдан Г. Т. Баггули) үшін дублирлерді жобалады. Джордж Скиппер Англиядағы ең белсенді Арт-нуво сәулетшісі болды. Эдвард Эверардтың баспаханасын орналастыру үшін 1900–1901 жылдары салынған Бристольдегі Эдвард Эверард ғимараты Арт-нуво стиліндегі фасадымен ерекшеленеді. Суреттегі бейнелер – баспа өнеріндегі көрнекті тұлғалар Иоганн Гутенберг пен Уильям Моррис. Қанатты бейне "Нұр Рухының" символы, ал шам мен айна ұстаған бейне жарық пен шындықтың символы.
Art Nouveau had its roots in Britain, in the Arts and Crafts movement which started in 1860s and reached international recognition by 1880s. It called for better treatment of decorative arts, and took inspiration in medieval craftmanship and design, and nature. One notable early example of the Modern Style is Arthur Mackmurdo's design for the cover of his essay on the city churches of Sir Christopher Wren, published in 1883, as is his Mahogany chair from the same year. Other important innovators in Britain included the graphic designers Aubrey Beardsley whose drawings featured the curved lines that became the most recognizable feature of the style. Free flowing wrought iron from the 1880s could also be adduced, or some flat floral textile designs, most of which owed some impetus to patterns of 19th century design. Other British graphic artists who had an important place in the style included Walter Crane and Charles Ashbee. The Liberty department store in London played an important role, through its colourful stylized floral designs for textiles, and the silver, pewter, and jewellery designs of Manxman (of Scottish descent) Archibald Knox. His jewellery designs in materials and forms broke away entirely from the historical traditions of jewellery design. For Art Nouveau architecture and furniture design, the most important centre in Britain was Glasgow, with the creations of Charles Rennie Mackintosh and the Glasgow School, whose work was inspired by Scottish baronial architecture and Japanese design. Beginning in 1895, Mackintosh displayed his designs at international expositions in London, Vienna, and Turin; his designs particularly influenced the Secession Style in Vienna. His architectural creations included the Glasgow Herald Building (1894) and the library of the Glasgow School of Art (1897). He also established a major reputation as a furniture designer and decorator, working closely with his wife, Margaret Macdonald Mackintosh, a prominent painter and designer. Together they created striking designs that combined geometric straight lines with gently curving floral decoration, particularly a famous symbol of the style, the Glasgow Rose". Léon Victor Solon, made an important contribution to Art Nouveau ceramics as art director at Mintons. He specialised in plaques and in tube lined vases marketed as "secessionist ware" (usually described as named after the Viennese art movement). Apart from ceramics, he designed textiles for the Leek silk industry and doublures for a bookbinder (G. T. Bagguley of Newcastle under Lyme), who patented the Sutherland binding in 1895. George Skipper was perhaps the most active Art Nouveau architect in England. The Edward Everard building in Bristol, built during 1900–01 to house the printing works of Edward Everard, features an Art Nouveau façade. The figures depicted are of Johannes Gutenberg and William Morris, both eminent in the field of printing. A winged figure symbolises the "Spirit of Light", while a figure holding a lamp and mirror symbolises light and truth.
Германиядағы югенд стилі
Неміс модернінің неміс тіліндегі атауы – Югендстиль немесе «Жастар стилі». Атау Мюнхенде жарық көрген «Югенд» атты көркем журналдан алынған. Журналды 1896 жылы Георг Хирт құрды және ол 1916 жылы қайтыс болғанға дейін редакторы болып қалды. Журнал 1940 жылға дейін басылып тұрды. 20 ғасырдың басында Югендстиль көбінесе графика өнеріне ғана қатысты. Ол әсіресе «Югенд», «Pan» және «Simplicissimus» сияқты неміс журналдарында кездесетін типография мен графикалық дизайн үлгілерін білдірді. Кейін Югендстиль Германия мен Нидерландыдағы модерн өнерінің басқа түрлеріне де қолданыла бастады. Бұл термин неміс тілінен Балтық елдері мен Скандинавия елдерінің бірнеше тіліне модерн стилін сипаттау үшін қабылданды (қараңыз «Атаулар» бөлімі). 1892 жылы Георг Хирт Мюнхеннің көркем суретшілер қауымдастығы үшін «Мюнхен сецессиясы» деген атты таңдады. 1897 жылы құрылған «Вена сецессиясы» мен «Берлин сецессиясы» да өз атауларын Мюнхен тобынан алды. «Югенд» және «Simplicissimus» журналдары (Мюнхенде жарық көрген) және «Pan» журналы (Берлинде жарық көрген) Югендстильдің маңызды жақтастары болды. Югендстиль өнерінде икемді қисықтар мен геометриялық сызықтар үйлесім тапты және роман, жарнама мен көрме плакаттарының мұқабаларында қолданылды. Дизайнерлер көбінесе кескінмен үйлесетін жаңа қаріптер жасады, мысалы, 1904 жылы Арнольд Беклин жасаған қаріп. Отто Экманн «Die Jugend» және «Pan» журналдарымен байланысты ең белгілі неміс суретшілерінің бірі болды. Оның сүйікті жануары – аққу, оның ықпалы соншалық, аққу бүкіл қозғалыстың символына айналды. Бұл стильдегі тағы бір танымал дизайнер – Ричард Римершмид, ол жиһаз, керамика және Ар-Декоға көшуді білдіретін қарапайым, геометриялық стильдегі әртүрлі сәндік бұйымдар жасады. Мюнхенде тұратын швейцариялық суретші Герман Обрист цикламен гүлінің сабағынан алынған қозғалыс сезімін беретін екі қисық сызықты бейнеледі, бұл «coup de fouet» немесе «қамшының соққысы» мотиві деп аталды. Дармштадт суретшілер колониясын 1899 жылы Гессеннің ұлы герцогы Эрнест Людвиг құрды. Ұлы герцогтың үйін және колониядағы ең ірі құрылысты (Кейірім мұнарасын) салған архитектор – Вена сецессиясының негізін қалаушылардың бірі Жозеф Мария Олбрих болды. Колонияның басқа да белгілі суретшілері – Питер Беренс және Ханс Кристиансен. Эрнест Людвиг ғасырдың басында Бад-Наухайм қаласындағы шипажай кешенін қайта құруды да тапсырды. 1905-1911 жылдары Вильгельм Йосттың басшылығымен жаңа Спрудельхоф кешені салынды, ол Югендстильдің басты мақсатына – барлық өнер түрлерін біріктіруге қол жеткізді. Арт-нуво стиліндегі құрылыс салуды Гессен және Рейн ханшайымы Елизавета да тапсырды. Ол 1908 жылы Мәскеуде Марфо-Мариинский монастырына негіз салды, ал оның католиконы Арт-нуво шедеврі деп танылды. Германия империясындағы тағы бір маңызды одақ – 1907 жылы Мюнхенде Герман Мутезиус бастамасымен Дармштадт колониясының суретшілері (Жозеф Мария Олбрих, Питер Беренс), Вена сецессиясының негізін қалаушыларының бірі Йозеф Хоффман, сондай-ақ Хоффман құрған «Wiener Werkstätte», Ричард Римершмид, Бруно Пол және басқа суретшілер мен компаниялар құрған «Deutscher Werkbund» болды. Кейін бельгиялық Генри ван де Вельде де бұл қозғалысқа қосылды. Ол Ваймарда құрған Ұлы герцогтік өнер және қолөнер мектебі Баухаустың алдағысы болды. Берлинде Югендстиль бірнеше теміржол станцияларын салу үшін таңдалды. Ең танымал – Бруно Мёринг салған Бюловстрассе станциясы (1900-1902), басқа мысалдар – Мексикоплац (1902-1904), Ботаника бақшасы (1908-1909), Фрохнау (1908-1910), Виттенбергплац (1911-1913) және Панков (1912-1914) станциялары. Берлиндегі тағы бір маңызды құрылыс – 1906 жылы салынған Hackesche Höfe, оның аулалық фасады полихромды шыныланған кірпішпен безенді. Страсбургтегі (кейін Германия империясының Рейхсланд Эльзас-Лотарингиясының астанасы болған) модерн өзінің ерекшелігімен көзге түсті, өйткені ол Нанси мен Брюссельдің ықпалын Дармштадт пен Венаның ықпалымен біріктіріп, қаланың германдық және француздық мәдениеттер арасындағы тарихын көрсететін жергілікті синтезді жасады.
German Art Nouveau is commonly known by its German name, Jugendstil, or 'Youth Style'. The name is taken from the artistic journal, [[Jugend (magazine) ('Youth'), which was published in Munich. The magazine was founded in 1896 by Georg Hirth, who remained editor until his death in 1916. The magazine survived until 1940. During the early 20th century, Jugendstil was applied only to the graphic arts. It referred especially to the forms of typography and graphic design found in German magazines such as Jugend, Pan, and Simplicissimus. Jugendstil was later applied to other versions of Art Nouveau in Germany, the Netherlands. The term was borrowed from German by several languages of the Baltic states and Nordic countries to describe Art Nouveau (see Naming section). In 1892 Georg Hirth chose the name Munich Secession for the Association of Visual Artists of Munich. The Vienna Secession, founded in 1897, and the Berlin Secession also took their names from the Munich group. The journals Jugend and Simplicissimus, published in Munich, and Pan, published in Berlin, were important proponents of the Jugendstil. Jugendstil art combined sinuous curves and more geometric lines, and was used for covers of novels, advertisements, and exhibition posters. Designers often created original styles of typeface that worked harmoniously with the image, e. g. Arnold Böcklin typeface in 1904. Otto Eckmann was one of the most prominent German artists associated with both Die Jugend and Pan. His favourite animal was the swan, and so great was his influence that the swan came to serve as the symbol of the entire movement. Another prominent designer in the style was Richard Riemerschmid, who made furniture, pottery, and other decorative objects in a sober, geometric style that pointed forward toward Art Deco. The Swiss artist Hermann Obrist, living in Munich, illustrated the coup de fouet or whiplash motif, a highly stylized double curve suggesting motion taken from the stem of the cyclamen flower. The Darmstadt Artists' Colony was founded in 1899 by Ernest Ludwig, Grand Duke of Hesse. The architect who built Grand Duke's house, as well as the largest structure of the colony (Wedding tower), was Joseph Maria Olbrich, one of the Vienna Secession founders. Other notable artists of the colony were Peter Behrens and Hans Christiansen. Ernest Ludwig also commissioned to rebuild the spa complex in Bad Nauheim at the beginning of century. A completely new Sprudelhof [de] complex was constructed in 1905–1911 under the direction of Wilhelm Jost [de] and attained one of the main objectives of Jugendstil: a synthesis of all the arts. Another member of the reigning family who commissioned an Art Nouveau structure was Princess Elisabeth of Hesse and by Rhine. She founded Marfo Mariinsky Convent in Moscow in 1908 and its katholikon is recognized as an Art Nouveau masterpiece. Another notable union in German Empire was the Deutscher Werkbund, founded in 1907 in Munich at the instigation of Hermann Muthesius by artists of Darmstadt Colony Joseph Maria Olbrich, Peter Behrens; by another founder of Vienna Secession Josef Hoffmann, as well as by Wiener Werkstätte (founded by Hoffmann), by Richard Riemerschmid, Bruno Paul and other artists and companies. Later Belgian Henry van de Velde joined the movement. The Grand Ducal School of Arts and Crafts [de], founded by him in Weimar, was a predecessor of Bauhaus, one of the most influential currents in Modernist architecture. In Berlin, Jugendstil was chosen for the construction of several railway stations. The most notable is Bülowstraße by Bruno Möhring (1900–1902), other examples are Mexikoplatz (1902–1904), Botanischer Garten (1908–1909), Frohnau (1908–1910), Wittenbergplatz (1911–1913) and Pankow (1912–1914) stations. Another notable structure of Berlin is Hackesche Höfe (1906) which used polychrome glazed brick for the courtyard façade. Art Nouveau in Strasbourg (then part of the German Empire as the capital of the Reichsland Elsaß Lothringen) was a specific brand, in that it combined influences from Nancy and Brussels, with influences from Darmstadt and Vienna, to operate a local synthesis which reflected the history of the city between the Germanic and the French realms.
Вена бөлінісі
Вена модерннің ерекше түрінің орталығы болды, ол Вена сецессиясы деп аталды. Бұл қозғалыс 1892 жылы құрылған Мюнхен сецессиясының атын алды. Вена сецессиясы 1897 жылғы сәуірде Густав Климт, Коломан Мозер, Йозеф Хоффман, Йозеф Мария Олбрих, Макс Курцвейл, Эрнст Штёр және басқалар кіретін суретшілер тобымен құрылды. Ол өзінің шәкірттері Хоффман мен Ольбрихтің ізімен қозғалыс пайда болғаннан кейін көп ұзамай оған қосылды. Оның маңызды жобаларына қалалық теміржол желісінің бірнеше станциялары (Штадтбан), Линке Виензейльдегі ғимараттар (Мажолика үйі, Медальондар үйі және Кёстлерғассадағы үй) кірді. Карлплац станциясы қазір Вена мұражайының көрме залы болып табылады. Штайнхоф психиатриялық ауруханасының Штейнхоф шіркеуі (1904–1907) – дәстүрлі күмбезді сыртқы пішінімен, бірақ әсем, заманауи алтын және ақ ішкі безендірілісімен, көптеген әсем шынылармен жарықтандырылған, ерекше және жақсы жасалған сецессиялық діни сәулет үлгісі. 1899 жылы Йозеф Мария Олбрих Дармштадт суретшілер колониясына көшіп кетті, 1903 жылы Коломан Мозер мен Йозеф Хоффман дизайнерлер мен жиһаз, кілем, тоқыма және сәндік бұйымдар шеберлері үшін оқу мектебі және шеберханасы болған Wiener Werkstätte-ні құрды. 1905 жылы Коломан Мозер мен Густав Климт Вена сецессиясынан бөлініп шықты, ал 1907 жылы Коломан Мозер Wiener Werkstätte-ні тастап кетті, ал оның екінші негізін қалаушысы Йозеф Хоффман Deutscher Werkbund-қа қосылды. 2009 жылғы маусымда ЮНЕСКО оны дүниежүзілік мұра нысаны деп таныды.
Vienna became the centre of a distinct variant of Art Nouveau, which became known as the Vienna Secession. The movement took its name from Munich Secession established in 1892. Vienna Secession was founded in April 1897 by a group of artists that included Gustav Klimt, Koloman Moser, Josef Hoffmann, Joseph Maria Olbrich, Max Kurzweil, Ernst Stöhr, and others. he joined the movement soon after its inception to follow his students Hoffmann and Olbrich. His major projects included several stations of the urban rail network (the Stadtbahn), the Linke Wienzeile Buildings (consisting of Majolica House, the House of Medallions and the house at Köstlergasse). The Karlsplatz Station is now an exhibition hall of the Vienna Museum. The Kirche am Steinhof of Steinhof Psychiatric hospital (1904–1907) is a unique and finely crafted example of Secession religious architecture, with a traditional domed exterior but sleek, modern gold and white interior lit by abundance of modern stained glass. In 1899 Joseph Maria Olbrich moved to Darmstadt Artists' Colony, in 1903 Koloman Moser and Josef Hoffmann founded the Wiener Werkstätte, a training school and workshop for designers and craftsmen of furniture, carpets, textiles and decorative objects. In 1905 Koloman Moser and Gustav Klimt separated from Vienna Secession, later in 1907 Koloman Moser left Wiener Werkstätte as well, while its other founder Josef Hoffmann joined the Deutscher Werkbund. It was designated as a World Heritage Site by UNESCO in June 2009.
Венгрия тілінде Szecesszió
Сцецессио ("Secession" венгр тілінде) ізашары және көшбасшысы, архитектор Одон Лехнер, венгр сәулетінің тарихи стильден модернизмге өтуін белгілеген ғимараттар салды. Оның венгр сәулет стиліне қатысты идеясы – сәулет керамикасын және шығыс мотивтерін пайдалану болды. Ол өз туындыларында 1886 жылы Золнай фарфор фабрикасы өндіріске енгізген пигорганитті қолданды. Олардың ішінде Қолданбалы өнер мұражайы (1893–1896), сондай-ақ Геологиялық мұражай (1896–1899) және Пошта үнемдеме банкі (1899–1902) ғимараты бар, бәрі де Будапештте орналасқан. Алайда, венгр сәулетшілер қауымдастығы Лехнердің жетістіктеріне қарсылық көрсеткендіктен, ол бұрынғы ғимараттарымен салыстыруға болатын жаңа тапсырыстарды алу мүмкіншілігінен айырылды. Оның ең танымал ғимараттары: Зебегеньдегі Рим-католик шіркеуі (1908–09), Будапешт қалалық зообағының павильондары (1909–1912) және Сепсисентгиоргидегі (қазіргі Сфынту-Георге, Румыния) Секели ұлттық мұражайы (1911–12). Сцецессио өнерін қолдаған қозғалыс – Аладар Кёросфői Криеш құрған Гёделлő өнер колониясы. Ол Джон Раскин мен Уильям Моррис шәкірттерінің бірі және 1901 жылдан бастап Будапешттегі Корольдік қолданбалы өнер мектебінің профессоры болды. Оның суретшілері көптеген жобаларға қатысты, соның ішінде Будапешттегі Франц Лист атындағы музыка академиясы да бар. Гёделлő өнер колониясының өкілі Микса Рот та бірнеше ондаған Сцецессио жобаларына қатысты, оның ішінде Будапешттегі Грешам сарайы (витраж, 1906) және Török Bank [fr] (мозаика, 1906) ғимараттары, сондай-ақ Марошвашархелидегі Мәдениет сарайына (1911–1913) мозаикалар мен витраждар жасады. Ерекше жиһаз дизайнімен көзге түскен Одон Фараго [hu] дәстүрлі халық сәулетін, шығыс сәулетін және халықаралық модерн стилін ерекше көркемдікпен үйлестірді. Тағы бір венгр дизайнері Пал Хорти [hu] еменнен жасалған, эбен және мыспен әсемделген, қарапайым және функционалды стильде жиһаз жасады.
The pioneer and prophet of the Szecesszió ('Secession' in Hungarian), the architect Ödön Lechner, created buildings which marked a transition from historicism to modernism for Hungarian architecture. His idea for a Hungarian architectural style was the use of architectural ceramics and oriental motifs. In his works, he used pygorganite placed in production by 1886 by Zsolnay Porcelain Manufactory. include the Museum of Applied Arts (1893–1896), other building with similar distinctive features are Geological Museum (1896–1899) and The Postal Savings Bank building (1899–1902), all in Budapest. However, due to the opposition of Hungarian architectural establishment to Lechner's success, he soon was unable to get new commissions comparable to his earlier buildings. His most notable buildings include the Roman Catholic Church in Zebegény (1908–09), pavilions for the Budapest Municipal Zoo (1909–1912) and the Székely National Museum in Sepsiszentgyörgy (now Sfântu Gheorghe, Romania, 1911–12). The movement that promoted Szecesszió in arts was Gödöllő Art Colony, founded by Aladár Körösfői Kriesch, also a follower John Ruskin and William Morris and a professor at the Royal School of Applied Arts in Budapest in 1901. Its artists took part in many projects, including the Franz Liszt Academy of Music in Budapest. An associate to Gödöllő Art Colony, Miksa Róth was also involved in several dozen Szecesszió projects, including Budapest buildings including Gresham Palace (stained glass, 1906) and Török Bank [fr] (mosaics, 1906) and also created mosaics and stained glass for Palace of Culture (1911–1913) in Marosvásárhely. A notable furniture designer is Ödön Faragó [hu] who combined traditional popular architecture, oriental architecture and international Art Nouveau in a highly picturesque style. Pál Horti [hu], another Hungarian designer, had a much more sober and functional style, made of oak with delicate traceries of ebony and brass.
Богемия, Моравия және Словакияның бөлінуі
Прагадағы ең көрнекті Сецессия ғимараттары ерекше архитектурасы, мүсіндері және суреттерімен толық өнердің үлгілері болып табылады. Басты теміржол вокзалы (1901–1909) Йозеф Фантаның жобасы бойынша салынды. Онда Вацлав Янсаның суреттері, Ладислав Шалун мен Станислав Сучарданың, сондай-ақ басқа суретшілердің мүсіндері бар. Муниципалдық үй (1904–1912) Освальд Поливка мен Антонин Балшанек жобалаған, оны әйгілі чех суретшісі Альфонс Муха суреттеді, ал Йозеф Маратка мен Ладислав Шалунның мүсіндері орнатылған. Поливка, Маратка және Шалун Станислав Сучардамен бірге Жаңа қалалық әкімшілік ғимаратының (1908–1911) құрылысында бірлесіп жұмыс істеді, ал Муха кейіннен Санкт-Витус соборының әйнек суреттерін өзінің ерекше стилінде бояды. Бұл кезеңдегі ең маңызды чех сәулетшісі – Венада Отто Вагнерден оқыған Ян Котера. Оның ең танымал туындылары – Прагадағы 12 Вацлав алаңындағы Петерка үйі (1899–1900), Простейовтағы Ұлттық үй (1905–1907) және Градец-Краловедегі Шығыс Богемия мұражайы (1909–1912). Көптеген маңызды веналық сәулетшілер Моравияда немесе Австриялық Силезияда дүниеге келген, мысалы Йозеф Хоффман, Губерт Гесснер, Жозеф Мария Олбрих және Леопольд Бауэр. Венгриялық Сецессио және ұлттық сәулет элементтерін үйлестіру стилі словак сәулетшісі Душан Юрковичке тән болды. Оның ең ерекше жұмыстары – Сзаколькадағы Мәдениет үйі (қазіргі Словакиядағы Скалица, 1905), 1901–1903 жылдары Лугачовицедегі (қазіргі Чехия) шипажай ғимараттары және Галициядағы (қазіргі Польша) Новый Жмигород маңындағы 35 соғыс зираты, олардың көпшілігі жергілікті Лемко (Русин) халықтық өнері мен ағаш өңдеу өнерінен күшті әсер алды (1915–1917).
The most notable Secession buildings in Prague are examples of total art with distinctive architecture, sculpture and paintings. The main railway station (1901–1909) was designed by Josef Fanta and features paintings of Václav Jansa and sculptures of Ladislav Šaloun and Stanislav Sucharda along with other artists. The Municipal House (1904–1912) was designed by Osvald Polívka and Antonín Balšánek, painted by famous Czech painter Alphonse Mucha and features sculptures of Josef Mařatka and Ladislav Šaloun. Polívka, Mařatka, and Šaloun simultaneously cooperated in the construction of New City Hall (1908–1911) along with Stanislav Sucharda, and Mucha later painted St. Vitus Cathedral's stained glass windows in his distinctive style. The most important Czech architect of this period was Jan Kotěra, who studied in Vienna under Otto Wagner. His best known works are the Peterka House at 12 Wenceslas Square in Prague (1899–1900), the National House in Prostějov (1905–1907) and the Museum of Eastern Bohemia in Hradec Králové (1909–1912). Many important Vienesse architects were born in Moravia or Austrian Silesia, like Josef Hoffmann, Hubert Gessner, Joseph Maria Olbrich and Leopold Bauer. The style of combining Hungarian Szecesszió and national architectural elements was typical for a Slovak architect Dušan Jurkovič. His most original works are the Cultural House in Szakolca (now Skalica in Slovakia, 1905), the buildings of spa in Luhačovice (now Czech Republic) in 1901–1903 and 35 war cemeteries near Nowy Żmigród in Galicia (now Poland), most of them heavily influenced by local Lemko (Rusyn) folk art and carpentry (1915–1917).
Галисиядағы бөліну
Галициядағы ең маңызды Сецессия орталықтары Краков, Львов және Бельско-Бяла қалалары болды. Краковтағы осы стильдің ең маңызды мысалы – Францишек Мачинскийдің Венадағы Сецессия залының ықпалымен жобалаған Өнер сарайы (1898–1901). Мачинскийдің Краковта Тадеуш Стрыеньскиймен бірлесе жобалаған басқа маңызды жұмыстары: «Глобус» үйі (1904–1905) және Ескі театр (1903–1906). Ең маңызды интерьер дизайнерлері – Станислав Выспианский мен Йозеф Мехоффер, олар көптеген витраж терезелер мен ғимараттардың ішкі кеңістіктерін жобалады. Алғашқысының ең маңызды жұмыстары – Францискан шіркеуіндегі және Краков медициналық қоғамы үйіндегі (1905) витраждар, соңғысының жұмыстары – «Глобус» үйінің ішкі кеңістігі. Львовтағы ең маңызды сәулетші – Венада білім алған және Отто Вагнердің ықпалында болған Владислав Садловский. Ол Львов теміржол вокзалын (1899–1904), Львов филармониясын (1905–1908) және Индустриялық мектепті (1907–1908) жобалады. Вагнердің ықпалында болған тағы бір маңызды сәулетші – Иван Левинский. Бельско-Бяладағы ең танымал ғимараттардың бірі – Эммануэль Росттың 1903 жылғы «Бақа үйі». Сецессияның басқа маңызды мысалдары Вена сәулетшілерімен жобаланды: 1 Барлицкого көшесіндегі үйдің авторы Макс Фабиани (1900), сондай-ақ 51 Стояловского көшесіндегі үйді (1903) және Санкт-Николай соборын (1909–1910) қайта жаңартуды жобалаған Леопольд Бауэр.
The most important centres of Secession in Galicia were Kraków, Lviv and Bielsko Biała. The most important example of the style in Kraków is the Palace of Art (1898–1901), designed by Franciszek Mączyński under the influence of the Secession Hall in Vienna. Other important works Mączyński designed in Kraków together with Tadeusz Stryjeński: the House Under the Globe (1904–1905) and the Old Theater (1903–1906). The most important interior designers were Stanisław Wyspiański and Józef Mehoffer, who designed many stained glass windows and building interiors. The most important work of the former are the stained glasses in the Franciscan Church and in the House of the Krakow Medical Society (1905) and of the latter in the interior of the House Under the Globe. In Lviv the most important architect was Władysław Sadłowski, who studied in Vienna and was influenced by Otto Wagner. He designed the Lviv railway station (1899–1904), the Lviv's Philharmonic (1905–1908), and the Industrial School (1907–1908). Other important architected, also inspired by Wagner, was Ivan Levynskyi. One of the most famous buildings in Bielsko Biała is the so called Frog House by Emanuel Rost (1903). Other important examples of Secession were designed by Vienesse architects: Max Fabiani, the author of the house at 1 Barlickiego Street (1900) as well as Leopold Bauer, who designed the house at 51 Stojałowskiego Street (1903) and the rebuilding of the Saint Nicholas' Cathedral (1909–10).
Словения, Босния, Хорватия және Триесттегі сецессия
Словенияның ең өнімді Сецессия стиліндегі архитекторы – Сирил Метод Кох. Ол Венада Отто Вагнердің шеберханасында оқыды және 1894 жылдан 1923 жылға дейін Лейбах (қазіргі Любляна, Словения) қалалық кеңесінде жұмыс істеді. 1895 жылы Лейбахта болған жер сілкінісінен кейін, ол 1900 жылдан 1910 жылға дейін Сецессия стилінде көптеген зайырлы ғимараттарды жобалады.
The most prolific Slovenian Secession architect was Ciril Metod Koch. He studied at Otto Wagner's classes in Vienna and worked in the Laybach (now Ljubljana, Slovenia) City Council from 1894 to 1923. After the earthquake in Laybach in 1895, he designed many secular buildings in Secession style that he adopted from 1900 to 1910:
Румыниядағы Арта 1900 немесе Арт-нуво
Румынияда модерн стилі Батыс Еуропадағыдай кезеңде (1890-шы жылдардың басында, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталарға дейін) пайда болды, бірақ осы стильдегі ғимараттар аз, негізінен Beaux Arts стилі басым. Олардың ең танымал мысалы – Констанца казиноы. Румыния архитектурасының көптеген үлгілері шын мәнінде Beaux Arts пен модерн стилінің қосындысы болып табылады, мысалы, Бухаресттегі Ромул Пореску үйі немесе Василе Ласкар көшесіндегі 61-үй. Бұл стиль румындық архитектурада белгілі бір дәрежеде шектеулі болды, себебі ол сол кездегі Австро-Венгрия империясының құрамындағы Трансильванияда танымал еді, онда румындар, халықтың көпшілігі болғанына қарамастан, қысымға ұшырап, кемсітілді. Сондықтан, 1900-шы және 1910-шы жылдардың басында модерн стилінде үй салғысы келгендер стильдің еске түсіретін кейбір нәзік әшекейлерін ғана қолдана алды, ал қалғаны толығымен Beaux Arts стилінде немесе сирек жағдайларда румындық жаңғыру стилінде болды. Мысалы, Бухаресттегі Фанни мен Исак Поппердің үйі (Сфинтелдер көшесі, 1-үй), 1914 жылы Альфред Поппердің жобасы бойынша салынған, негізінен академиялық Beaux Arts стилінде, бірақ екі пилястраның негізінде билейтін және музыкалық аспаптарда ойнайтын әйелдердің модерн рельефтері мен аркалы есіктің үстіндегі гүлдері бар. Стильді еске түсіретін жиі кездесетін элемент – қисық ағаш элементтері бар аркалы терезелер. Дегенмен, бұл терезе элементтері міндетті түрде модерн стилінде болмауы мүмкін, өйткені Beaux Arts және рококо стиліндегі архитектура да, әсіресе 1890-шы, 1900-шы және 1910-шы жылдары, қисық және икемді сызықтарды қолдануға бейім. Румыниядағы ең белгілі модерн суретшілерінің бірі – Штефан Лучиан, ол қысқа мерзім ішінде модерннің инновациялық және декоративтік бағыттарын қабылдады. Бұл кезең 1897 жылы құрылған Илеана қоғамының құрылуымен сәйкес келді, ол қоғамның негізін қалаушы мүшесі болды және Union Hotel-де "Тәуелсіз суретшілер көрмесі" (1898) атты көрме ұйымдастырды, сондай-ақ "Илеана журналы" журналын шығарды. Трансильванияда модерн және румындық жаңғыру стиліндегі ғимараттардың мысалдары бар, алғашқысы Австро-Венгрия дәуірінен қалған. Олардың көпшілігі "Румынияның модерн астанасы" атанған Орадеяда, сондай-ақ Тимишоара, Таргу Муреш және Сибиу қалаларында кездеседі.
Art Nouveau appears in Romania during the same years as it does in Western Europe (early 1890s until the outbreak of World War I in 1914), but here few are the buildings in this style, the Beaux Arts being predominant. The most famous of them is the Constanța Casino. Most of the Romanian examples of Art Nouveau architecture are actually mixes of Beaux Arts and Art Nouveau, like the Romulus Porescu House or house no. 61 on Strada Vasile Lascăr, both in Bucharest. This is because the style was somewhat illegal in Romanian architecture, due to being popular in Transilvania, part of the Austro Hungarian Empire at that time, where Romanians were suppressed and discriminated, despite being the majority of the population. So, the people who wanted an Art Nouveau home in the 1900s and early 1910s could only put some subtile ornaments reminiscent of the style, while the rest was completely Beaux Arts or in some rare cases Romanian Revival. An example of this is the Fanny and Isac Popper House in Bucharest (Strada Sfinților no. 1), 1914, by Alfred Popper, which is primarily in the Beaux Arts academic style, but has some Art Nouveau reliefs of women dancing and playing musical instruments at the bases of the two pilasters and flowers above the arch door. A frequent feature reminiscent of the style are the arch windows which have curvy woodwork elements. However, this window feature may not necessarily be Art Nouveau, since Beaux Arts and Rococo Revival architecture tends to use curvy and sinuous lines, especially during the 1890s, 1900s and 1910s. One of the most notable Art Nouveau painters from Romania was Ștefan Luchian, who quickly took over the innovative and decorative directions of Art Nouveau for a short period of time. The moment was synchronized with the founding of the Ileana Society in 1897, of which he was a founding member, a company that organized an exhibition (1898) at the Union Hotel entitled The Exhibition of Independent Artists and published a magazine – the Ileana Magazine. Transylvania has examples of both Art Nouveau and Romanian Revival buildings, the former being from the Austro Hungarian era. Most of them can be found in Oradea, nicknamed the "Art Nouveau capital of Romania", but also in Timișoara, Târgu Mureș and Sibiu.
Италиядағы Стиль Либерти
Италиядағы модерн стилі арте нова, стиле флореаль, стиле модерно және әсіресе стиле либерти деп аталды. Либерти стилі өзінің атын Артур Ласенби Либертиден және ол 1874 жылы Лондонда құрған дүкеннен алды – Либерти универмагы, Жапония мен Қашық Шығыстан әшекейлер, маталар мен өнер туындыларын импорттауға маманданған, және Италияда әсіресе танымал болған түрлі-түсті маталарымен көзге түсетін дүкен. Бұл стильдегі белгілі итальяндық дизайнерлердің бірі Галилео Чини болды, оның керамикасы көбінесе майолика өрнектерінен шабыттанды. Кейіннен ол суретші және театрлық декоратор ретінде танымал болды; ол Пуччинидің екі атақты операсы – «Джанни Шикки» мен «Турандот» операларына декорациялар жасады. Либерти стилінің ерекше белгісі – боялған немесе керамикадан жасалған түрлі-түсті фрескалар мен мүсіндер, интерьерде де, экстерьерде де қолданылатын. Олар классикалық және гүлдік мотивтерді пайдаланды, мысалы, Acque della Salute моншаларында және Милан қаласындағы Casa Guazzoni үйінде. Либерти стиліндегі дизайнның ең маңызды тұлғасы – архитектор және декоратор Карло Бугатти, Рембрандт Бугаттидің әкесі, Либерти стиліндегі мүсінші және әйгілі автомобиль дизайнері Этторе Бугатти. Ол Миланның Брера академиясында, содан кейін Париждегі Сәндік өнер академиясында оқыды. Оның туындылары экзотикалық және ерекше болып ерекшеленді, оларға күміс бұйымдар, тоқымалар, керамика және музыкалық аспаптар кірді, бірақ ол ең алдымен 1888 жылғы Милан көркемөнерлер жәрмеңкесінде алғаш рет көрсетілген инновациялық жиһаз дизайндарымен танылды. Оның жиһаздарында кілт тесігі пішіні жиі кездеседі, және пергамент пен жібек, сүйек пен піл сүйегінен жасалған инкрустациялармен әшекейленген. Сонымен қатар, олар кейде құрылысымен бақалар мен кобраларды еске түсіретін ерекше органикалық пішінге ие болды.
Art Nouveau in Italy was known as arte nuova, stile floreale, stile moderno and especially stile Liberty. Liberty style took its name from Arthur Lasenby Liberty and the store he founded in 1874 in London, Liberty department store, which specialised in importing ornaments, textiles and art objects from Japan and the Far East, and whose colourful textiles which were particularly popular in Italy. Notable Italian designers in the style included Galileo Chini, whose ceramics were often inspired both by majolica patterns. He was later known as a painter and a theatrical scenery designer; he designed the sets for two celebrated Puccini operas Gianni Schicchi and Turandot. Colorful frescoes, painted or in ceramics, and sculpture, both in the interior and exterior, were a popular feature of Liberty style. They drew upon both classical and floral themes. as in the baths of Acque della Salute, and in the Casa Guazzoni in Milan. The most important figure in Liberty style design was Carlo Bugatti, the son of an architect and decorator, father of Rembrandt Bugatti, Liberty sculptor, and of Ettore Bugatti, famous automobile designer. He studied at the Milanese Academy of Brera, and later the Académie des Beaux Arts in Paris. His work was distinguished by its exoticism and eccentricity, included silverware, textiles, ceramics, and musical instruments, but he is best remembered for his innovative furniture designs, shown first in the 1888 Milan Fine Arts Fair. His furniture often featured a keyhole design, and had unusual coverings, including parchment and silk, and inlays of bone and ivory. It also sometimes had surprising organic shapes, copied after snails and cobras.
Сербиядағы модерн және сецессия
Австрия-Мажарстанға жақын орналасқандықтан және Воеводина 1918 жылға дейін империяның бір бөлігі болғандықтан, Вена сецессиясы мен Венгрия сецессиясы бүгінгі Сербияның солтүстігінде, сондай-ақ Белград астанасында кең таралған бағыттар болды. Австрия және Венгрияның белгілі сәулетшілері Суботица, Нови-Сад, Палич, Зреньянин, Врбас, Сента және Кикинда қалаларында көптеген ғимараттарды жобалаған. Белградтағы, Панчеводағы, Аранджеловацтағы және Врнячка-Банжадағы модерн архитектурасы француз, неміс, австриялық, венгр және жергілікті серб бағыттарының үйлесімінен құралған. Суботица синагогасының әсем, қисық гүлдік безендірілісінен бастап, Белград телеграф ғимаратындағы Морава стиліндегі розеталарға дейін, модерн архитектурасы қазіргі Сербияда түрлі формаларда көрініс береді. 1900 жылдардың басында Сава және Дунай өзендерінен солтүстікке қарай, жандана түлген венгр ұлттық сезімі Суботица мен Сентадағы ғимараттарға жергілікті гүлдік этностық мотивтерді енгізді, ал шағын Сербия Корольдігінде Бранко Танезевич және Драгутин Инкиостири Меденяк (екеуі де Австро-Венгрия империясында туған) сияқты ұлттық романтиктер Сербияның дәстүрлі мотивтерін керемет ғимараттарға көшірді. Милан Антонович және Никола Несторович сияқты басқа сәулетшілер сол кездегі сәнді, иілген сызықтар мен табиғи мотивтерді бай демеушілердің үйлері мен іскерлік орындарына әкелді, осылайша олар өздерінің әлемдік көрегендігін көрсетіп, Париж, Мюнхен және Венадағы соңғы үрдістермен бірге болды.
Due to the close proximity to Austria–Hungary and Vojvodina being part of the empire until 1918, both the Vienna Secession and Hungarian Szecesszió were prevalent movements in what is today's northern Serbia, as well as the Capital of Belgrade. Famous Austrian and Hungarian architects would design many buildings in Subotica, Novi Sad, Palić, Zrenjanin, Vrbas, Senta, and Kikinda. Art Nouveau heritage in Belgrade, Pančevo, Aranđelovac, and Vrnjačka Banja are a mixture of French, German, Austrian, Hungarian, and local Serbian movements. From the curvy floral beauty of the Subotica's Synagogue to the Morava style inspired rosettes on Belgrade's telegraph building, Art Nouveau architecture takes various shapes in present day Serbia. Back in early 1900s, north of the Sava and the Danube, resurgent Hungarian national sentiment infused the buildings in Subotica and Senta with local floral ethnic motifs, while in the tiny Kingdom of Serbia, national romantics like Branko Tanezević and Dragutin Inkiostiri Medenjak (both born in the Austro Hungarian Empire), translated Serbia's traditional motifs into marvellous buildings. Other architects, like Milan Antonović and Nikola Nestorović brought the then fashionable sinuous lines and natural motifs to the homes and businesses of their wealthy patrons, so they could show off their worldliness and keeping up with the trends in Paris, Munich and Vienna.
Испаниядағы модернизм және модернизм
Бұл стильдің ерекше бір түрі Каталонияның Барселона қаласында, шамамен Белгия мен Францияда модерн стилі пайда болған кезден бастап қалыптасты. Ол каталон тілінде Modernisme, ал испан тілінде Modernismo деп аталды. Оның ең белгілі өкілі Антони Гауди болды. Гауди Гюэлл сарайында (1886–1890) гүл және органикалық формаларды жаңаша қолданды. ЮНЕСКО мәлімдемесіне сәйкес, "парктің архитектурасы өнер және қолөнер қозғалысы, символизм, экспрессионизм және рационализм элементтерін біріктірді және 20 ғасырлық модернизмнің көптеген формалары мен техникаларына жол ашты және әсер етті". Ол керамика, боялған шыны, темір салынды бұйымдар, ағаш кескіштігі сияқты қолөнерді архитектурасына үйлестірді. Гюэлл павильондарында (1884–1887) және содан кейін Парк Гюэллде (1900–1914) ол қалдық керамикалық бөліктерді пайдаланатын trencadís деп аталатын жаңа техниканы қолданды. Оның 1903 жылғы Каса Батльо (1904–1906) және Каса Мила (1906–1912) жобалары, сондай-ақ Саграда Фамилия сияқты кейінгі құрылыстар модерн элементтерін жаңартылған нео-готикамен үйлестірді. Тағы бір маңызды модернист – Жозеп Пуиг и Кадафальх, ол Каса Марти және оның Els Quatre Gats кафесін, Казимир Касарамона тоқыма фабрикасын (қазір CaixaFòrum өнер мұражайы), Каса Макая, Каса Аматллер, Палау дель Баро де Квадрасты (2013 жылға дейін 10 жыл бойы Casa Àsia-ға қызмет еткен) және "Шыбықтар үйі" деп аталатын ғимаратты жобалады. Валенсия аймағында да ерекше модерн қозғалысы болды. Оның ішіндегі көрнекті сәулетшілер – Деметрио Рибес Марко, Висенте Паскуаль Пастор, Тимотео Бриет Монто және Хосе Мария Мануэль Кортина Перес. Валенсия модернінің ерекшеліктері – фасадта да, әшекейлеуде де керамиканың кеңінен қолданылуы, сондай-ақ аймақтық мотивтердің пайдаланылуы. Тағы бір ерекше түрі – мадридтік модерн немесе Modernismo madrileño, оның ішінде Лонгория сарайы, Мадрид казиносы және Альмудена зираты сияқты маңызды ғимараттар бар. Мадридтің белгілі модернистері – архитекторлар Хосе Лопес Саллаберри, Фернандо Арбос и Треманти және т.б. Модернизм қозғалысы суреттер, мүсіндер, шыны және металл бұйымдары, мозаика, керамика және жиһазды қамтитын мол мұра қалдырды. Оның бір бөлігі Каталония Ұлттық өнер мұражайында сақталған. Париждегі Le Chat Noir кафесінен шабыдаланған Пере Ромеу и Боррас [ca] Барселонада Els Quatre Gats (каталон тілінде "Төрт мысық") деп аталатын кафе ашуға шешім қабылдады. Кафе Барселонаның ең белгілі модернистерінің бас қосып отыратын орталығына айналды, мысалы Пабло Пикассо мен Рамон Касас и Карбо, олар плакаттары мен открыткалары арқылы қозғалысты насихаттауға көмектесті. Кафе үшін ол "Рамон Касас және Пере Ромеу тандемде" атты суретті жасады, ол 1901 жылы жаңа ғасырды бейнелейтін "Рамон Касас және Пере Ромеу автомобильде" атты басқа бір композициямен ауыстырылды. Антони Гауди салған үйлерге арналған жиһаздарды жобалады, мысалы, "Сәйкес үйге" арналған кресло. Ол тағы бір белгілі каталондық жиһаз дизайнері Гаспар Хомарға (1870–1953) әсер етті, ол жиһаздарында маркетри және мозаиканы жиі үйлестірді.
A highly original variant of the style emerged in Barcelona, Catalonia, at about the same time that the Art Nouveau style appeared in Belgium and France. It was called Modernisme in Catalan and Modernismo in Spanish. Its most famous creator was Antoni Gaudí. Gaudí used floral and organic forms in a very novel way in Palau Güell (1886–1890). According to UNESCO, "the architecture of the park combined elements from the Arts and Crafts movement, Symbolism, Expressionism, and Rationalism, and presaged and influenced many forms and techniques of 20th century Modernism." He integrated crafts as ceramics, stained glass, wrought ironwork forging and carpentry into his architecture. In his Güell Pavilions (1884–1887) and then Parc Güell (1900–1914) he also used a new technique called trencadís, which used waste ceramic pieces. His designs from about 1903, the Casa Batlló (1904–1906) and Casa Milà (1906–1912), Later structures such as Sagrada Família combined Art Nouveau elements with revivalist Neo Gothic. Another major modernista was Josep Puig i Cadafalch, who designed the Casa Martí and its Els Quatre Gats café, the Casimir Casaramona textile factory (now the CaixaFòrum art museum), Casa Macaya, Casa Amatller, the Palau del Baró de Quadras (housing Casa Àsia for 10 years until 2013) and the italic=unset ('House of Spikes'). A distinctive Art Nouveau movement was also in the Valencian Community. Some of the notable architects were Demetrio Ribes Marco, Vicente Pascual Pastor, Timoteo Briet Montaud, and José María Manuel Cortina Pérez. Valencian Art Nouveau defining characteristics are a notable use of ceramics in decoration, both in the façade and in ornamentation, and also the use of Valencian regional motives. Another remarkable variant is the Madrilenian Art Nouveau or Modernismo madrileño, with such notable buildings as the Longoria Palace, the Casino de Madrid or the Cementerio de la Almudena, among others. Renowned modernistas from Madrid were architects José López Sallaberry, Fernando Arbós y Tremanti and es. The Modernisme movement left a wide art heritage including drawings, paintings, sculptures, glass and metal work, mosaics, ceramics, and furniture. A part of it can be found in Museu Nacional d'Art de Catalunya. Inspired by a Paris café called Le Chat Noir, where he had previously worked, Pere Romeu i Borràs [ca] decided to open a café in Barcelona that was named Els Quatre Gats (Four Cats in Catalan). The café became a central meeting point for Barcelona's most prominent figures of Modernisme, such as Pablo Picasso and Ramon Casas i Carbó who helped to promote the movement by his posters and postcards. For the café he created a picture called Ramon Casas and Pere Romeu on a Tandem that was replaced with his another composition entitled Ramon Casas and Pere Romeu in an Automobile in 1901, symbolizing the new century. Antoni Gaudí designed furniture for many of the houses he built; one example is an armchair called the for the Battle House. He influenced another notable Catalan furniture designer, Gaspar Homar [ca] (1870–1953) who often combined marquetry and mosaics with his furnishings.
Португалиядағы Arte Nova
Авейродағы (Португалия) модерн стилінің нұсқасы Arte Nova деп аталды, ал оның ерекше ерекшелігі – әсемдік пен көркемдік: бұл стильді өз байлықтарын үйдің сыртқы қабырғаларында көрсеткісі келген буржуазия қолданды, ал интерьерін консервативті қалдырды. Arte Nova-ның тағы бір ерекшелігі – модерн мотивтерімен жергілікті түрде жасалған плиткаларды пайдалану болды. Мысалдардың ішінде – Лиссабондағы Мануэль Жоаким Норте Жуниордың (1904–1905) Доктор Анастасио Гонсалвес музей-тұрғын үйі, Жоао Квейроздың (1921) Кафе Маджестик және Портудағы Ксавье Эстевестің (1906) Ливрария Лелло кітап дүкені бар.
The Art Nouveau variant in Aveiro (Portugal) was called Arte Nova, and its principal characteristic feature was ostentation: the style was used by bourgeoisie who wanted to express their wealth on the façades while leaving the interiors conservative. Another distinctive feature of Arte Nova was the use of locally produced tiles with Art Nouveau motifs. Some of them are the Museum Residence Dr. Anastácio Gonçalves by Manuel Joaquim Norte Júnior [pt] (1904–1905) in Lisbon, Café Majestic by João Queiroz [pt] (1921) and Livraria Lello bookstore by Xavier Esteves [pt] (1906), both in Porto.
Финляндия
Арт-нуво стилі солтүстік елдерде танымал болды, онда ол көбінесе Югендстиль деп аталатын, және әр елдің ұлттық романтикалық стилімен жиі үйлестірілді. Югендстиль стиліндегі ғимараттардың ең көп саны Финляндияның Ұлы Герцогтығында кездеседі, ол кезде Ресей империясының құрамында болған. Югендстиль дәуірі фин өнерінің алтын ғасырымен және ұлттық оянумен бірге келді. 1900 жылғы Париж көрмесінен кейін фин суретшілерінің басшысы Аксэли Галлен-Каллела болды. Ол фин ұлттық эпосы – «Калевала» суреттерімен, сондай-ақ Герцогтықтағы көптеген Югендстиль ғимараттарын салумен танымал. Көрменің фин павильонының сәулетшілері Герман Гезеллиус, Армас Линдгрен және Элиэль Сааринен болды. Олар 1896 жылдан 1905 жылға дейін бірлесіп жұмыс істеді және Хельсинкидегі «Похьола» сақтандыру ғимараты (1899–1901) және Финляндия ұлттық мұражайы (1905–1910) сияқты көптеген маңызды ғимараттарды, сондай-ақ Киркконуммидегі Hvitträsk ортақ резиденциясын (1902) құрды. Архитекторлар скандинавиялық аңыздар мен табиғаттан шабыттанды, сондықтан кедір-бүдыр граниттік фасады фин ұлтына жататындығының символына айналды. Фирма тарағаннан кейін Сааринен Хельсинки теміржол вокзалын (1905–1914) американдық архитектураның ықпалымен айқын формада жобалады.
Art Nouveau was popular in the Nordic countries, where it was usually known as Jugendstil, and was often combined with the National Romantic Style of each country. The Nordic country with the largest number of Jugendstil buildings is the Grand Duchy of Finland, then a part of Russian Empire. The Jugendstil period coincided with Golden Age of Finnish Art and national awakening. After Paris Exposition in 1900 the leading Finnish artist was Akseli Gallen Kallela. He is known for his illustrations of the Kalevala, the Finnish national epic, as well as for painting numerous Judendstil buildings in the Duchy. The architects of the Finnish pavilion at the Exposition were Herman Gesellius, Armas Lindgren, and Eliel Saarinen. They worked together from 1896 to 1905 and created many notable buildings in Helsinki including Pohjola Insurance building (1899–1901) and National Museum of Finland (1905–1910) as well as their joint residence Hvitträsk in Kirkkonummi (1902). Architects were inspired by Nordic legends and nature, rough granite façade thus became a symbol for belonging to the Finnish nation. After the firm dissolved, Saarinen designed the Helsinki Railway Station (1905–1914) in clearer forms, influenced by American architecture.
Норвегия
Норвегия да (Швециядан) тәуелсіздікке ұмтылып, жергілікті модерн викингтердің халықтық өнері мен қолөнерінен шабыттанған қайта жанданумен байланысты болды. Белгілі дизайнерлерге Ларс Кисарвик, ол дәстүрлі викинг және кельт үлгілері бар орындықтар жасаған, және Герхард Мунте, ол ежелгі викинг кемелерінен стильделген айдаһар басы бар орындық, сондай-ақ түрлі плакаттар, суреттер мен графика жасаған кіретін. Норвегияның Олесунд қаласы Скандинавияда модерннің басты орталығы деп есептеледі, себебі ол 1904 жылғы 23 қаңтардағы өрттен кейін толығымен қайта құрылды. 1904 және 1907 жылдар аралығында инженер Фредерик Несер жасаған қала құрылысы жоспары бойынша шамамен 350 ғимарат салынды. Бірлік пен әртүрліліктің үйлесуі «Аль стиль» деп аталатын стильді дүниеге келтірді. Бұл стильдегі ғимараттардың сызықтық декорациясы бар, сонымен қатар Югендстиль мен жергілікті элементтердің ықпалы көрінеді, мысалы, тақтадан салынған шіркеулердің мұнаралары немесе қырлы шатырлар. Сондай-ақ, Данияның Орхус қаласындағы бұрынғы қалалық кітапхана (қазіргі Данияның Ұлттық бизнес мұрағаты) (1898–1901). Соңғысының архитекторы – сол кезде Ұлттық романтикалық стильдің жақтаушысы болған Хак Кампман, ол Архуста кеден үйі, театр және Вилла Кампенді де салған. Данияның ең танымал модерн дизайнері – күміс шебері Георг Йенсен болды. 1914 жылы Мальмёде өткен Балтық көрмесі Швециядағы Югендстильдің соңғы маңызды көрінісі ретінде қарастырылады.
Norway also was aspiring independence (from Sweden) and local Art Nouveau was connected with a revival inspired by Viking folk art and crafts. Notable designers included Lars Kisarvik, who designed chairs with traditional Viking and Celtic patterns, and Gerhard Munthe, who designed a chair with a stylized dragon head emblem from ancient Viking ships, as well as a wide variety of posters, paintings and graphics. The Norwegian town of Ålesund is regarded as the main centre of Art Nouveau in Scandinavia because it was completely reconstructed after a fire of 23 January 1904. About 350 buildings were built between 1904 and 1907 under an urban plan designed by the engineer Frederik Næsser. The merger of unity and variety gave birth to a style known as Ål Stil. Buildings of the style have linear decor and echoes of both Jugendstil and vernacular elements, e. g. towers of stave churches or the crested roofs. and former City Library (now Danish National Business Archives) in Aarhus, Denmark (1898–1901). The architect of the latter is Hack Kampmann, then a proponent of National Romantic Style who also created Custom House, Theatre and Villa Kampen in Aarhus. Denmark's most notable Art Nouveau designer was the silversmith Georg Jensen. The Baltic Exhibition in Malmö 1914 can be seen as the last major manifestation of the Jugendstil in Sweden.
Ресейдегі заманауи
Модерн ("Заманауи") – 1898 жылы Мәскеу мен Санкт-Петербургте орыс суретшілері Александр Бенуа мен Леон Бакст және бас редактор Сергей Дягилевтің "Мир искусства" ("Сән әлемі") атты жаңа өнер журналын жариялаумен пайда болған модерннің өте түрлі-түсті ресейлік нұсқасы. Журнал Ресейдің белгілі суретшілерінің, соның ішінде Михаил Врубель, Константин Сомов, Исаак Левитан және кітап иллюстраторы Иван Билибиннің көрмелерін ұйымдастырды. "Сән әлемі" стилі француз модернінің өсімдіктер мен гүлдерін аз қолданды; ол орыс фольклоры мен ертегілерінің жарқын түстері мен экзотикалық дизайнына көп сүйенді. "Мир Искусстваның" ең ықпалды үлесі – Диагилев басқарған, Бакт пен Бенуа костюмдер мен декорацияларын жасаған жаңа балет компаниясының құрылуы болды. Жаңа балет тобының премьерасы 1909 жылы Парижде өтті және 1913 жылға дейін жыл сайын қойылды. Бенуа мен Баксттың экзотикалық және түрлі-түсті декорациялары француз өнері мен дизайнына үлкен әсер етті. Костюмдер мен сахналық безендірулер Париждің жетекші журналдарында – L'Illustration, La Vie Parisienne және Gazette du Bon Ton-да жарияланды, ал орыс стилі Парижде "à la Bakst" деп танылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс пен 1917 жылғы Ресей революциясы компанияны Парижге тоқтатып қойды, және ирониялық түрде, ол ешқашан Ресейде өнер көрсетпеді. Ресей сәулетшілерінің ішінде таза модерн стиліндегі ең көрнектісі Федор Шехтель болды. Ең танымал мысалы – Мәскеудегі Рябушинский үйі. Оны орыс кәсіпкері мен газет иесі салған, ал кейін Ресей революциясынан кейін жазушы Максим Горькийдің резиденциясына айналып, қазір Горький мұражайы болып табылады. Оның бетон, мәрмәр және граниттен жасалған, жылтыратылған қоспасынан құралған негізгі баспалдағы теңіз толқындары сияқты ағылып, иіліп жатқан сызықтармен және жүзетін медуза пішіндес шаммен жарықтандырылған. Ішкі кеңістігінде түрлі-түсті мозаикалық фрескалармен безендірілген есіктер, терезелер мен төбелер бар. Шехтель, сондай-ақ орыс символизмінің маңызды тұлғасы саналады, Мәскеудегі бірнеше ескерткіш ғимараттарды жобалады, соның ішінде Мәскеудің Ярославский теміржол вокзалын дәстүрлі Мәскеу стилінде қайта құрды. Осы кезеңдегі басқа да ресейлік сәулетшілер тарихи ресейлік сәулеттен шабыт алып, ресейлік қайта жаңғыру сәулетін жасады. Бұл ғимараттар көбінесе ағаштан салынды және Киев Русі сәулетімен байланысты болды. Мысалы, Сергей Малютиннің Талашкинодағы Теремок үйі (1901–1902) және Мәскеудегі Перцова үйі (1905–1907). Ол сондай-ақ "Мир Искусства" қозғалысының мүшесі болды. Санкт-Петербург сәулетшісі Николай Васильев 1923 жылы эмиграцияға кеткенге дейін әртүрлі стильдерде салды. Бұл ғимарат XII және XIII ғасырлардағы Владимирдегі Қасиетті Димитрий соборы мен Юрьев Польскийдегі Қасиетті Георгий соборының ою-өрнектерінен шабыттанған Сергей Вашков жасаған тас мүсіндерімен ерекшеленеді. Бұл ресейлік қайта жаңғыру сәулетінің тағы бір мысалы – Алексей Щусевтің жаңартылған орыс православие шіркеуі Марфо-Мариинский монастыры (1908–1912), кейінірек ирониялық түрде Мәскеудегі Ленин мавзолейін жобалады. Осы кезеңде Ресейдегі бірнеше өнер колониялары ресейлік қайта жаңғыру стилінде салынды. Екі ең танымал колония – Савва Мамонтовтың қаржыландырған Абрамцево және князь Мария Тенишеваның қаржыландырған Смоленск губерниясындағы Талашкино.
Модерн ('Modern') was a very colourful Russian variation of Art Nouveau which appeared in Moscow and Saint Petersburg in 1898 with the publication of a new art journal, Мир искусства (Mir Iskusstva, 'The World of Art'), by Russian artists Alexandre Benois and Léon Bakst, and chief editor Sergei Diaghilev. The magazine organized exhibitions of leading Russian artists, including Mikhail Vrubel, Konstantin Somov, Isaac Levitan, and the book illustrator Ivan Bilibin. The World of Art style made less use of the vegetal and floral forms of French Art Nouveau; it drew heavily upon the bright colours and exotic designs of Russian folklore and fairy tales. The most influential contribution of the Mir Iskusstva was the creation of a new ballet company, the italic=unset, headed by Diaghilev, with costumes and sets designed by Bakst and Benois. The new ballet company premiered in Paris in 1909, and performed there every year through 1913. The exotic and colourful sets designed by Benois and Bakst had a major impact on French art and design. The costume and set designs were reproduced in the leading Paris magazines, L'Illustration, [[La Vie Parisienne (magazine) and [[Gazette du Bon Ton, and the Russian style became known in Paris as à la Bakst. The company was stranded in Paris first by the outbreak of World War I, and then by the Russian Revolution in 1917, and ironically never performed in Russia. Of Russian architects, the most prominent in the pure Art Nouveau style was Fyodor Schechtel. The most famous example is the Ryabushinsky House in Moscow. It was built by a Russian businessman and newspaper owner, and then, after the Russian Revolution, became the residence of the writer Maxim Gorky, and is now the Gorky Museum. Its main staircase, made of a polished aggregate of concrete, marble and granite, has flowing, curling lines like the waves of the sea, and is illuminated by a lamp in the form of a floating jellyfish. The interior also features doors, windows and ceiling decorated with colorful frescoes of mosaic. Schechtel, who is also considered a major figure in Russian symbolism, designed several other landmark buildings in Moscow, including the rebuilding of the Moscow Yaroslavsky railway station, in a more traditional Moscow revival style. Other Russian architects of the period created Russian Revival architecture, which drew from historic Russian architecture. These buildings were created mostly in wood, and referred to the Architecture of Kievan Rus'. One example is the Teremok House in Talashkino (1901–1902) by Sergey Malyutin, and Pertsova House (also known as Pertsov House) in Moscow (1905–1907). He also was a member of Mir iskusstva movement. The Saint Petersburg architect Nikolai Vasilyev built in a range of styles before emigrating in 1923. This building is most notable for stone carvings made by Sergei Vashkov inspired by the carvings of Cathedral of Saint Demetrius in Vladimir and Saint George Cathedral in Yuryev Polsky of the XII and XIII centuries. Another example of this Russian Revival architecture is the Marfo Mariinsky Convent (1908–1912), an updated Russian Orthodox Church by Alexey Shchusev, who later, ironically, designed Lenin's Mausoleum in Moscow. Several art colonies in Russia in this period were built in the Russian Revival style. The two best known colonies were Abramtsevo, funded by Savva Mamontov, and Talashkino, Smolensk Governorate, funded by Princess Maria Tenisheva.
Украинаның заманауи сәулет өнері
XX ғасырдың басында украин жерлеріндегі (Ресей империясының оңтүстік-батыс бөлігі, Шығыс Галисия, Буковина және Австрия-Мажарстандағы Транскарпатия) архитектура украин халықтық сәулетінің, сондай-ақ Zakopane стилі сияқты еуропалық модерн үрдістерінің ықпалында дамыды. Украинаның "модерн" архитектурасы алғаш рет Полтава губерниясында көзге түсті, онда оның ең белсенді жақтаушылары Василий Крычевский мен Опанас Сластион болды. 1900 жылдардың соңы мен 1910 жылдардың басында Киевте, Харьковта, Одессада, Катеринославта және Ресей империясының тағы да бірнеше қалаларында "украин стилі" деп аталатын бірқатар ғимараттар салынды. Батыс Украинада, сол кезде Австрия-Мажарстанның құрамында болған, жергілікті украин стилі гуцул сәулетімен, сондай-ақ Батыс Еуропа үрдістерімен және Үлкен Украинаның ықпалымен қалыптасты.
Early 20th century architecture in Ukrainian lands (southwestern part of the Russian Empire, Eastern Galicia, Bukovyna and Transcarpathia in Austria Hungary) developed under the influence of Ukrainian folk architecture, as well as trends of European Art Nouveau, such as Zakopane Style. Ukrainian "modern" architecture first came to prominence in Poltava Governorate, where its most active promoters were Vasyl Krychevskyi and Opanas Slastion. In the late 1900s and early 1910s, a number of buildings in what was then known simply as "Ukrainian style" were constructed in Kyiv, Kharkiv, Odesa, Katerynoslav and a number of other places in the Russian Empire. In Western Ukraine, which was at that time part of Austria Hungary, the local Ukrainian style was influenced by Hutsul architecture, as well as Western European trends and influences from Great Ukraine.
Ла-Шо-де-Фонд, Швейцариядағы Сапин стилі
Style Sapin ("Fir tree Style") деп аталатын нұсқа Швейцариядағы Нойшатель кантонындағы Ла-Шо-де-Фонд қаласында пайда болды. Бұл стильді суретші және әртіс Шарль Л’Эплаттенье қалыптастырды, оған әсіресе "жыршы" ағашы және Жура тауларының өсімдіктер мен жануарлар дүниесі шабыт берді. Оның маңызды туындыларының бірі – қаладағы үшбұрышты ағаш пішіндерімен, қарағай конустарымен және аймақтың басқа да табиғи мотивтерімен безендірілген крематорий. Бұл стильге сонымен қатар Югендстиль мен Вена сецессиясының геометриялық стильдік элементтері де енді. Бұл стильдегі тағы бір көрнекті ғимарат – 1905 жылы Л’Эплаттеньенің шәкірті, он сегіз жасар Ле Корбюзье жобалап салған Вилла Фальле Ла-Шо-де-Фонд шалесі. Үйдің формасы дәстүрлі швейцариялық шалеге ұқсас, бірақ фасадының әшекейлеуінде үшбұрышты ағаштар және басқа да табиғи элементтер бар. Ле Корбюзье аймақта тағы екі шале салды, оның ішінде Вилла Стоцер дәстүрлі шале стилінде салынды.
A variation called Style Sapin ('Fir tree Style') emerged in La Chaux de Fonds in the Canton of Neuchâtel in Switzerland. The style was launched by the painter and artist Charles l’Eplattenier and was inspired especially by the sapin, 'fir tree', and other plants and wildlife of the Jura Mountains. One of his major works was the crematorium in the town, which featured triangular tree forms, pine cones, and other natural themes from the region. The style also blended in the more geometric stylistic elements of Jugendstil and Vienna Secession. Another notable building in the style is the Villa Fallet La Chaux de Fonds, a chalet designed and built in 1905 by a student of L'Epplattenier, the eighteen year old Le Corbusier. The form of the house was a traditional Swiss chalet, but the decoration of the façade included triangular trees and other natural features. Le Corbusier built two more chalets in the area, including the Villa Stotzer, in a more traditional chalet style.
Тиффани Стайл мен Луис Салливан АҚШ-та
Америка Құрама Штаттарында Луи Комфорт Тиффани фирмасы американдық модерн стилінің дамуында маңызды рөл атқарды. 1848 жылы туған ол Нью-Йорктегі Ұлттық дизайн академиясында оқыды, 24 жасында шынымен жұмыс істей бастады, әкесі құрған отбасылық бизнеске қосылды, ал 1885 жылы жеке кәсіпорнын ашып, жоғары сапалы шыны өндірісіне арнады және оны бояудың жаңа әдістерін жетілдірді. 1893 жылы ол шыны вазалар мен тостағандар жасауды бастады, жаңа техникаларды қолданып, осы арқылы шыны бұйымдардың пішіні мен түсіне жаңашылдық енгізді, сондай-ақ сәндік терезе шынысын жасаумен айналысты. Шыны қабаттарын басып, мәрмәрлендіріп, біріне бірі үйлестіре отырып, ерекше бай және әртүрлі түстерге қол жеткізді. 1895 жылы оның жаңа туындылары Зигфрид Бингтің модерн галереясында көрсетілді, бұл оған еуропалық жаңа клиенттер әкелді. 1902 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Тиффани фирмасының барлық ісін басқарды, бірақ шыны өнер бұйымдарын жобалауға және өндіруге көп уақыт бөлді. Томас Эдисонның ұсынысымен, ол қола мен темірден жасалған, немесе мозаикамен әшекейленген көп түсті шыны көлеңкелі электр шамдарын жасауды бастады. Бұл шамдар көптеген сериялар мен түрлерімен шығарылды, олардың әрқайсысы зергерлік бұйымдарға тән қамқорлықпен жасалды. Әрбір өнімге дизайнерлер мен шеберлер тобы еңбек етті. Тиффани шамдары модерн стилінің белгілі бір символына айналды, бірақ Тиффанидің шеберлері керемет терезелер, вазалар және басқа да шыны өнімдерін жасады. Тиффанидің шыны бұйымдары 1900 жылы Парижде өткен Универсалды көрмеде де үлкен жетістікке жетті; оның "Жандардың ұшуы" атты боялған шыны терезесі алтын медальді жеңіп алды. Колумбиялық көрме Тиффани үшін маңызды оқиға болды; оның жобалаған шіркеуі Өнер және өнеркәсіп павильонында қойылды. Тиффани шіркеуі және оның Нью-Йорктегі үйінің терезелерінің бірі қазір Флорида штатының Уинтер-парк қаласындағы Чарльз Хосмер Морс американдық өнер мұражайында сақталады. Америкалық модерн стилінің тағы бір маңызды өкілі – сәулетші Луис Салливан. Салливан американдық заманауи сәулет өнерінің алға қойған дамушыларының бірі болды. Ол Чикаго мектебінің негізін қалаушы, алғашқы көкжайлардың сәулетшісі және Франк Ллойд Райттың ұстазы болды. Оның ең танымал сөзі: «Форма функцияға бағыну керек». Оның ғимараттарының пішіні олардың мақсатына сәйкес қалыптасса, оның әшекейлері американдық модерн стилінің үлгісі болды. 1893 жылы Чикагода өткен Колумбиялық көрмеде, атақты Ақ қаланың неоклассикалық сәулетімен танымал болған ол, өте функционалды Көлік ғимараты үшін керемет модерн стиліндегі кіреберіс жасады. Карсон, Пири, Скотт және Компания ғимаратының (1899) (қазіргі Салливан орталығы) сәулеті өте заманауи және функционалды болғанымен, ол терезелерді стильді гүлдік өрнектермен безендірді. Ол Оватонна, Миннесотадағы Ұлттық фермерлік банк (1907–1908) және Айова штатындағы Гринеллдегі Саудагерлер ұлттық банкі үшін де бірегей әшекейлер ойлап тапты. Ол сәндік формалардың үздірімсіз тербеліске, толқынуға, араласуға және өзгеріске ұшырауы керек деп мәлімдеп, Ар-нувоның ерекше американдық түрін жасады. Ол үлкен дәлдікпен жасалған туындыларды жасады, кейде готикалық және модерн стилін біріктірді.
In the United States, the firm of Louis Comfort Tiffany played a central role in American Art Nouveau. Born in 1848, he studied at the National Academy of Design in New York City, began working with glass at the age of 24, entered the family business started by his father, and in 1885 set up his own enterprise devoted to fine glass, and developed new techniques for its colouring. In 1893, he began making glass vases and bowls, again developing new techniques that allowed more original shapes and colouring, and began experimenting with decorative window glass. Layers of glass were printed, marbled and superimposed, giving an exceptional richness and variety of colour in 1895 his new works were featured in the Art Nouveau gallery of Siegfried Bing, giving him a new European clientele. After the death of his father in 1902, he took over the entire Tiffany enterprise, but still devoted much of his time to designing and manufacturing glass art objects. At the urging of Thomas Edison, he began to manufacture electric lamps with multicoloured glass shades in structures of bronze and iron, or decorated with mosaics, produced in numerous series and editions, each made with the care of a piece of jewellery. A team of designers and craftsmen worked on each product. The Tiffany lamp in particular became one of the icons of the Art Nouveau, but Tiffany's craftsmen designed and made extraordinary windows, vases, and other glass art. Tiffany's glass also had great success at the 1900 Exposition Universelle in Paris; his stained glass window called the Flight of Souls won a gold medal. The Columbian Exposition was an important venue for Tiffany; a chapel he designed was shown at the Pavilion of Art and Industry. The Tiffany Chapel, along with one of the windows of Tiffany's home in New York, are now on display at the Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida. Another important figure in American Art Nouveau was the architect Louis Sullivan. Sullivan was a leading pioneer of American modern architecture. He was the founder of the Chicago School, the architect of some of the first skyscrapers, and the teacher of Frank Lloyd Wright. His most famous saying was "Form follows function." While the form of his buildings was shaped by their function, his decoration was an example of American Art Nouveau. At the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago, most famous for the neoclassical architecture of its renowned White City, he designed a spectacular Art Nouveau entrance for the very functional Transportation Building. While the architecture of his Carson, Pirie, Scott and Company Building (1899) (now the Sullivan Center) was strikingly modern and functional, he surrounded the windows with stylized floral decoration. He invented equally original decoration for the National Farmer's Bank of Owatonna, Minnestota (1907–1908) and the Merchants' National Bank in Grinell, Iowa. He invented a specifically American variety of Art Nouveau, declaring that decorative forms should oscillate, surge, mix and derive without end. He created works of great precision which sometimes combined Gothic with Art Nouveau themes.
Жанрлары
Арт-нуво сурет және мүсін өнерінде кездеседі, бірақ архитектура және декоративтік өнерде ең жақсы көрінеді. Ол графикалық өнер саласында, әсіресе плакаттар, интерьер дизайны, металл және шыныдан жасалған өнер туындылары, әшекейлер, жиһаз дизайны, керамика және тоқыма өнімдері үшін өте қолайлы болды.
Art Nouveau is represented in painting and sculpture, but it is most prominent in architecture and the decorative arts. It was well suited to the graphic arts, especially the poster, interior design, metal and glass art, jewellery, furniture design, ceramics and textiles.
Плакаттар мен графикалық өнер
Графикалық өнер модерн кезеңінде гүлденді, жаңа баспа технологияларының, әсіресе түсті литографияның арқасында, бұл түсті плакаттарды жаппай өндіруге мүмкіндік берді. Өнер енді галереялар, мұражайлар мен салонмен шектелмеді; оны Париж қабырғаларында, сондай-ақ Еуропа және АҚШ-та таралған суреттелген өнер журналдарында кездестіруге болады. Арт-нуво плакаттарының ең танымал тақырыбы – әйелдер, сұлулық, заманауилық және тартымдылықты бейнелейтін, көбінесе гүлдермен оралып жатқан әйелдер. Ұлыбританияда модерн стиліндегі графикалық өнердің жетекшісі – Обри Бердсли (1872–1898). Ол «Артурдың өлімі» кітабына гравировкаланған иллюстрациялармен, содан кейін Оскар Уайльдтың «Саломе» пьесасының (1893) қара-ақ суреттерімен көзге түсті, бұл оған даңқ әкелді. Сол жылы ол «The Studio» өнер журналы үшін иллюстрациялар мен плакаттар жасауды бастады, бұл Фернан Хнофф сияқты еуропалық суретшілерді Ұлыбританияда танытуға көмектесті. Оның иілген сызықтары мен күрделі гүлдік өрнектері мәтінмен бірге көптеген адамдардың назарын аударды. Швейцариялық француз суретшісі Эжен Грассе (1845–1917) француз модерн плакаттарының алғашқы жасаушыларының бірі болды. Ол 1885 жылы танымал «Le Chat noir» кабаресін безендіруге көмектесті және Париж мерекелеріне арналған алғашқы плакаттарын жасады. 1890 жылы ол Сара Бернхардтың әйгілі плакатын жасады, сондай-ақ көптеген кітап иллюстрацияларын да жасады. Суретші-дизайнерлер Жюль Шерет, Жорж де Фёре және суретші Анри де Тулуз-Лотрек Париж театрлары, кафелері, би залдары мен кабарелері үшін плакаттар жасады. Чех суретшісі Альфонс Муха (1860–1939) 1888 жылы Парижге келді, ал 1895 жылы Викториен Сардудың «Гисмонда» пьесасында актриса Сара Бернхардтың плакатын жасады. Бұл плакаттың сәттілігі Бернхардтың тағы алты пьесасының плакаттарын жасауға келісімшартқа әкелді. Келесі төрт жыл ішінде ол актриса үшін декорациялар, костюмдер, тіпті әшекейлер жасады. Театр плакаттарының табысына сүйене отырып, Муха темекі мен сабыннан бастап, сыра мен печеньеге дейін түрлі өнімдерге арналған плакаттар жасады, барлығында құм сағаты тәрізді дене бітімі бар идеалданған әйел бейнесі бейнеленген. Ол өзінің ерекше стилінде әшекейлерден бастап печенье қораптарына дейін өнімдерді жасауды жалғастырды. Венада графика мен плакаттардың ең өнімді дизайнера – Коломан Мозер (1868–1918) болды, ол Густав Климт пен Йозеф Хоффманмен бірге Сецессия қозғалысына белсенді қатысты және қозғалыстың «Ver Sacrum» журналы үшін иллюстрациялар мен мұқабалар, сондай-ақ картиналар, жиһаз және интерьер жасады.
The graphic arts flourished in the Art Nouveau period, thanks to new technologies of printing, particularly colour lithography, which allowed the mass production of colour posters. Art was no longer confined to galleries, museums and salons; it could be found on Paris walls, and in illustrated art magazines, which circulated throughout Europe and to the United States. The most popular theme of Art Nouveau posters was women; women symbolizing glamour, modernity and beauty, often surrounded by flowers. In Britain, the leading graphic artist in the Art Nouveau style was Aubrey Beardsley (1872–1898). He began with engraved book illustrations for Le Morte d'Arthur, then black and white illustrations for Salome by Oscar Wilde (1893), which brought him fame. In the same year, he began engraving illustrations and posters for the art magazine The Studio, which helped publicize European artists such as Fernand Khnopff in Britain. The curving lines and intricate floral patterns attracted as much attention as the text. The Swiss French artist Eugène Grasset (1845–1917) was one of the first creators of French Art Nouveau posters. He helped decorate the famous cabaret Le Chat noir in 1885 and made his first posters for the Fêtes de Paris. He made a celebrated poster of Sarah Bernhardt in 1890, and a wide variety of book illustrations. The artist designers Jules Chéret, Georges de Feure and the painter Henri de Toulouse Lautrec all made posters for Paris theaters, cafés, dance halls cabarets. The Czech artist Alphonse Mucha (1860–1939) arrived in Paris in 1888, and in 1895 made a poster for actress Sarah Bernhardt in the play Gismonda by Victorien Sardou. The success of this poster led to a contract to produce posters for six more plays by Bernhardt. Over the next four years, he also designed sets, costumes, and even jewellery for the actress. Based on the success of his theater posters, Mucha made posters for a variety of products, ranging from cigarettes and soap to beer biscuits, all featuring an idealized female figure with an hourglass figure. He went on to design products, from jewellery to biscuit boxes, in his distinctive style. In Vienna, the most prolific designer of graphics and posters was Koloman Moser (1868–1918), who actively participated in the Secession movement with Gustav Klimt and Josef Hoffmann, and made illustrations and covers for the magazine of the movement, Ver Sacrum, as well as paintings, furniture and decoration.
Шыны өнері
Шыны өнері – модерн стилінде жаңа және сан алуан өрнек табуға мүмкіндік берген құрал болды. Әсіресе Францияда, ашықтық пен мөлдірлік емес сипаттарының жаңа әсерлерін табу үшін көптеген тәжірибелер жүргізілді: гравировка, камео, екі қабаттама және қышқылмен өңдеу – бұл сериялы өндіріске жол ашатын техника. Нанси қаласы француз шыны өнеркәсібінің маңызды орталығына айналды, ал Эмиль Галленің шеберханасы және Огюст пен Антонин Даум басқарған Даум студиясы осы қалада орналасқан еді. Олар Эрнест Буссиер, Анри Берже (суретші) және Амальрик Уолтер сияқты көптеген белгілі дизайнерлермен жұмыс істеді. Олар әртүрлі түсті шыны сынықтарын жартылай дайын бұйымға басып, шыныны қаптаудың жаңа әдісін ойлап тапты. Олар көбінесе Луи Мажорельмен ынтымақтастық жасады, оның үйі мен шеберханасы Нансиде орналасқан еді. Арт-нуво стилінің тағы бір ерекшелігі – тұрғын үйлердегі залдарда гүлдік мотивтермен безендірілген витраждарды қолдану болды. Мұндай көптеген жұмыстарды Вилла Мажорель және басқа да үйлерге терезелер жасаған Жак Грюбер жасаған. Бельгиядағы жетекші фирма – Val Saint Lambert шыны зауыты, ол органикалық және гүлдік пішіндегі вазалар жасады, олардың көпшілігі Филипп Вольферстің жобалары бойынша жасалған. Вольферс металл әшекейлерімен бірге символистік шыныдан жасалған туындыларын жасауымен де танымал болды. Богемия, сол кезде Австро-Венгрия империясының кристалл өндірісімен мәшһүр аймағы, J. & L. Lobmeyr және Joh. Loetz Witwe компаниялары да жаңа бояу техникаларын сынап көрді, нәтижесінде жарық және бай түстер пайда болды. Германияда Карл Кёппинг эксперименттерге жетекшілік етті, ол гүлдер пішіндегі өте нәзік шыны бұйымдарын жасау үшін үрленген шыныны пайдаланды; соншалықты нәзік болғандықтан, бүгінгі күнгі сақталғандары өте аз. Венада Сецессион қозғалысының шыны дизайны Франция мен Бельгияға қарағанда геометриялық сипатқа ие болды; Отто Прутчер – қозғалыстың ең қатаң шыны дизайнері еді. Ұлыбританияда Маргарет Макдональд Маккинтош «Өнер сүйгіштің үйі» атты архитектуралық көрме үшін бірнеше гүлдік витраж дизайндарын жасады. АҚШ-та Луи Комфорт Тиффани және оның дизайнерлері шырақтарымен ерекше танымал болды, олардың шыны реңктерінде әдеттегі гүлдік мотивтер күрделі түрде біріктірілген. Тиффани шамдары 1893 жылы Чикагода өткен Колумбия көрмесінен кейін танымал болды, онда Тиффани өзінің шамдарын византиялық шіркеуге орналастырды. Тиффани шыныға бояу процестерін жан-жақты зерттеді және 1894 жылы Favrile шыны процесін патенттеді, ол металл оксидтерін пайдаланып балқытылған шынының ішкі жағын бояды, нәтижесінде ілгекті әсер пайда болды. Оның шеберханаларында әртүрлі гүлдік дизайндардағы Тиффани шамдарының бірнеше сериялары, сондай-ақ витраждар, экрандар, вазалар және түрлі сәндік заттар шығарылды. Оның туындылары алдымен Германияға, содан кейін Зигфрид Бинг Францияға әкелді, осыдан кейін 1900 жылғы көрменің сәндік сенсациясына айналды. Тиффанидің американдық бәсекелесі Steuben Glass 1903 жылы Фредерик Кардер құрған Нью-Йорк штатының Корнинг қаласында орналасқан. Тағы бір белгілі американдық шыны суретшісі Джон Ла Фардж, ол діни және таза сәндік тақырыптарда күрделі және түрлі-түсті витраждар жасады. Модерн стиліндегі діни ғимараттар туралы мақалада ғибадатханалардағы витраждардың мысалдарына тобуға болады.
Glass art was a medium in which Art Nouveau found new and varied ways of expression. Intense amount of experimentation went on, particularly in France, to find new effects of transparency and opacity: in engraving win cameo, double layers, and acid engraving, a technique that permitted production in series. The city of Nancy became an important centre for the French glass industry, and the workshops of Émile Gallé and the Daum studio, led by Auguste and Antonin Daum, were located there. They worked with many notable designers, including Ernest Bussière [fr], Henri Bergé (illustrateur) [fr], and Amalric Walter. They developed a new method of incrusting glass by pressing fragments of different coloured glass into the unfinished piece. They often collaborated with the furniture designer Louis Majorelle, whose home and workshops were in Nancy. Another feature of Art Nouveau was the use of stained glass windows with that style of floral themes in residential salons, particularly in the Art Nouveau houses in Nancy. Many were the work of Jacques Grüber, who made windows for the Villa Majorelle and other houses. In Belgium, the leading firm was the glass factory of Val Saint Lambert, which created vases in organic and floral forms, many of them designed by Philippe Wolfers. Wolfers was noted particularly for creating works of symbolist glass, often with metal decoration attached. In Bohemia, then a region of the Austro Hungarian Empire noted for crystal manufacture, the companies J. & L. Lobmeyr and Joh. Loetz Witwe also experimented with new colouring techniques, producing more vivid and richer colours. In Germany, experimentation was led by Karl Köpping, who used blown glass to create extremely delicate glasses in the form of flowers; so delicate that few survive today. In Vienna, the glass designs of the Secession movement were much more geometrical than those of France or Belgium; Otto Prutscher was the most rigorous glass designer of the movement. In Britain, a number of floral stained glass designs were created by Margaret Macdonald Mackintosh for the architectural display called The House of an Art Lover. In the United States, Louis Comfort Tiffany and his designers became particularly famous for their lamps, whose glass shades used common floral themes intricately pieced together. Tiffany lamps gained popularity after the World's Columbian Exposition in Chicago in 1893, where Tiffany displayed his lamps in a Byzantine like chapel. Tiffany experimented extensively with the processes of colouring glass, patenting in 1894 the process Favrile glass, which used metallic oxides to colour the interior of the molten glass, giving it an iridescent effect. His workshops produced several different series of the Tiffany lamp in different floral designs, along with stained glass windows, screens, vases and a range of decorative objects. His works were first imported to Germany, then to France by Siegfried Bing, and then became one of the decorative sensations of the 1900 Exposition. An American rival to Tiffany, Steuben Glass, was founded in 1903 in Corning, N. Y., by Frederick Carder, who, like Tiffany, used the Fevrile process to create surfaces with iridescent colours. Another notable American glass artist was John La Farge, who created intricate and colourful stained glass windows on both religious and purely decorative themes. Examples of stained glass windows in churches can be found in the Art Nouveau religious buildings article.
Металл өнер
19 ғасырдағы архитектура теоретигі Виолет ле Дюк заманауи ғимараттардың темір қаңқаларын жасырудың орнына көрсетуді жақтаған, бірақ модерн сәулетшілері Виктор Хорта мен Гектор Гимар одан да бір қадам алға басты: олар гүлдер мен өсімдіктерден шабыттанған қисық сызықтармен ғимараттардың ішкі және сыртқы бөліктерін темірмен безендірді. Бұл безендірулер ішкі жағында баспалдақ қоршаулары, шамдар және басқа да бөлшектер, ал сыртқы жағында балкондар мен әшекейлер түрінде көрінді. Бұл модерн сәулетінің ең ерекше белгілерінің біріне айналды. Өсімдік нысандардағы металл безендірулері көп ұзамай күміс бұйымдарда, шамдарда және басқа да сәндік заттарда да пайда болды. Америка Құрама Штаттарында дизайнер Джордж Грант Элмсли Чикаголық архитектор Луи Салливанның ғимараттарының балюстрадалары мен ішкі безендірулері үшін өте күрделі құйма темірден жасалған жобалар құрастырды. Француз және американдық дизайнерлер гүлдер мен өсімдіктерді пайдаланғанда, Джозеф Мария Олбрих және басқа Сецессия суретшілері шайдан құмыралар мен басқа да металл бұйымдарды көбірек геометриялық және қарапайым стильде жасады.
The 19th century architectural theorist Viollet le Duc had advocated showing, rather than concealing the iron frameworks of modern buildings, but Art Nouveau architects Victor Horta and Hector Guimard went a step further: they added iron decoration in curves inspired by floral and vegetal forms both in the interiors and exteriors of their buildings. They took the form of stairway railings in the interior, light fixtures, and other details in the interior, and balconies and other ornaments on the exterior. These became some of the most distinctive features of Art Nouveau architecture. The use of metal decoration in vegetal forms soon also appeared in silverware, lamps, and other decorative items. In the United States, the designer George Grant Elmslie made extremely intricate cast iron designs for the balustrades and other interior decoration of the buildings of Chicago architect Louis Sullivan. While French and American designers used floral and vegetal forms, Joseph Maria Olbrich and the other Secession artists designed teapots and other metal objects in a more geometric and sober style.
Мүсіндік
Скульптура – модерн суреткерлері үшін тағы бір өрнек түрі болды, кейде керамикамен байланысып жататын. Агатон Леонардтың «Шалбарлы биші» фарфор мүсіні 1900 жылы Париж көрмесінде керамика және скульптура салаларында танылды. Басқа елдердің мүсіншілері де керамикалық мүсіндер жасады: богемиялық Станислав Сучарда мен Ладислав Шалун, бельгиялық Шарль Ван дер Степпен және каталондық Ламберт Эскалер [ca], олар түрлі түсті терракоттан мүсіндер жасады. Сол кездегі тағы бір белгілі мүсінші – Каталониядан шыққан Агусти Керул Субиратс. Ол Испания, Мексика, Аргентина және Кубада мүсіндер жасады. Сәулеттік скульптурада мүсіндер ғана емес, рельефтер де пайдаланылды. Модерн стиліндегі сәулетшілер мен мүсіншілер жануарлар мотивтерінен (көбелектер, тауыс құстары, аққулар, сұрғырлар, жартастар, айдаһарлар, аюлар) шабыттанды. Сондай-ақ атланттар, кариатидтер, путтілер және гаргульдер де қолданылды.
Sculpture was another form of expression for Art Nouveau artists, crossing with ceramics sometimes. The porcelain figurine Dancer with a Scarf by Agathon Léonard won recognition both in ceramics and in sculpture at the Paris Exposition in 1900. Sculptors of other countries also created ceramic sculptures: Bohemian Stanislav Sucharda and Ladislav Šaloun, Belgian Charles Van der Stappen and Catalan Lambert Escaler [ca], who created statues of polychrome terracotta. Another notable sculptor of that time was Agustí Querol Subirats from Catalonia who created statues in Spain, Mexico, Argentina, and Cuba. In architectural sculpture not only statues but also reliefs were used. Art Nouveau architects and sculptors found inspiration in animal motifs (butterflies, peacocks, swans, owls, bats, dragons, bears). Atlantes, caryatids, putti, and gargoyles were also used.
Жиһаз
Арт-нуво дәуіріндегі жиһаз дизайны ғимараттар архитектурасымен тығыз байланысты болды; сәулетшілер жиһазды, кілемдерді, шамдарды, есік тұтқаларын және басқа да сәндік элементтерді көбінесе өздері жобалаған. Жиһаз көбінесе күрделі және қымбат болды, жылтыратылған немесе лакталған сапалы жабын маңызды саналды, ал континенттік үлгілер әдетте өте күрделі, қисық пішіндермен жасалып, өндірісі қымбатқа түсетін. Сонымен қатар, үй иесі бөлменің тұтас стилін бұзбай, жиһазды өзгерте алмайтын немесе басқа стильдегі заттар қоса алмайтын кемшілік те болды. Осы себепті, арт-нуво архитектурасы сәннен шыққанда, жиһаз стилі де көбінесе жоғалып кетті. Францияда жиһаз дизайны мен өндірісінің орталығы Нанси қаласы болды, онда Эмиль Галле мен Луи Мажорель есімді екі белгілі дизайнердің студиялары мен шеберханалары орналасқан, ал 1901 жылы «Өнер индустриясының альянсы» (кейіннен «Нанси мектебі» деп аталды) құрылды. Екі дизайнер де өздерінің құрылымдары мен әшекейлерін табиғаттан алынған формаларға, гүлдер мен жәндіктерге, соның ішінде арт-нуво дизайнында кең таралған құбылмалыға негіздеді. Галле рельефтегі инкрустацияны, пейзаждар немесе поэтикалық сюжеттер түрінде қолдануымен ерекше көзге түсті. Мажорель экзотикалық және қымбат ағаштарды пайдалануымен, сондай-ақ жиһаздарына өсімдіктер мотивтерімен безендірілген қоладан жасалған мүсіндерді бекітуімен танымал болды. Екі дизайнер де өндірістің бастапқы кезеңдерінде машиналарды қолданды, бірақ барлық бұйымдар қолмен аяқталды. Нанси мектебінің тағы бір белгілі жиһаз дизайнерлері – Эжен Валлен мен Эмиль Андре. Екеуі де сәулетшілер болғандықтан, олардың жиһаздары бельгиялық дизайнерлер, мысалы, Орта мен Ван де Вельделердің жиһаздарына ұқсас, аз әшекейленген және иілген өсімдіктер мен гүлдердің пішінін дәлме-дәл қайталайтын. Француз дизайнерлерінің арасында Виоле ле Дюк стиліндегі нео-готикалық үлгілерге еліктеген Анри Беллери Дефонтенс, сондай-ақ өнер саудагері Зигфрид Бингпен бірлесіп француз жиһаз өнеркәсібін жаңа тақырыптармен жаңғыртуға тырысқан Жорж де Фёре, Эжен Гайяр және Эдуард Колонна бар. Олардың туындылары «абстрактілі натурализм», түзу және қисық сызықтардың үйлесімділігі және рококо әсерімен ерекшеленді. Де Фёренің Бинг павильонындағы жиһазы 1900 жылғы Париж көрмесінде алтын медаль жеңіп алды. Француз дизайнерлерінің ең ерекшесі және көркемдігімен көзге түскені – Франсуа Руперт Карабин, ол мүсінші болғандықтан, оның жиһаздарында жалаңаш әйелдердің және символды жануарлардың, әсіресе мысықтардың бейнелері жиі кездеседі, ол арт-нуво элементтерін символизммен үйлестірді. Париждің басқа да белгілі жиһаз дизайнерлері – Шарль Плюме және Александр Шарпентье. Француздық классикалық 18 ғасырлық рококо жиһазының ескі лексикасы мен техникалары жаңа стильде қайта қарастырылды. Континенттік үлгілер әлдеқайда күрделі болды, бұйымның негізгі пішіндерінде де, декоративтік мотивтерде де қисық сызықтар жиі қолданылды. Германияда Питер Беренс және Югендстиль жиһаздары рационалистік болды, геометриялық түзу сызықтармен және бетіне бекітілген әшекейлермен ерекшеленді. Олардың мақсаты француздық арт-нуводан түбірінен өзгеше болды: қарапайым құрылым мен материалдардың қарапайымдығы, арзан және жеңіл өндірілетін жиһаз үшін. Венадағы Винер Векстате дизайнерлері, Отто Вагнер, Йозеф Хоффман, Йозеф Мария Олбрих және Коломан Мозер басшылығымен, осы қағидаларды ұстанды. Жиһаз геометриялық пішіндес болды және аздап әшекейленді, бірақ стилі бойынша ол көбінесе ұлттық тарихи үлгілерге, әсіресе Бидермейер стиліне сәйкес келді. Италия және Испания жиһаз дизайны өз жолын таңдады. Италиялық Карло Бугатти 1902 жылы Турин халықаралық көрмесі үшін боялған пергамент пен мыспен қапталған ағаштан жасалған ерекше «Қабықша» креслосын жасады. Испанияда Антони Гауди мен Модернизм қозғалысының ықпалымен жиһаз дизайнері Гаспар Хомар табиғат формаларынан шабыттанған және каталондық тарихи стильдерге ұқсас туындыларды жасады. Америка Құрама Штаттарында жиһаз дизайны көбінесе суреткерлік өнерден немесе американдық тарихи үлгілерден, декоративті сәннен гөрі шабыт алды. Арт-нуво стиліне тән элементтерді енгізген дизайнерлердің бірі – Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Чарльз Ролфс. Оның американдық ақ еменнен жасалған жиһаз дизайны кельт және готика өнерінің мотивтерімен әсерленді, ал бұйымдарға бекітілген металл әшекейлерінде арт-нуво элементтері байқалды.
Furniture design in the Art Nouveau period was closely associated with the architecture of the buildings; the architects often designed the furniture, carpets, light fixtures, doorknobs, and other decorative details. The furniture was often complex and expensive; a fine finish, usually polished or varnished, was regarded as essential, and continental designs were usually very complex, with curving shapes that were expensive to make. It also had the drawback that the owner of the home could not change the furniture or add pieces in a different style without disrupting the entire effect of the room. For this reason, when Art Nouveau architecture went out of style, the style of furniture also largely disappeared. In France, the centre for furniture design and manufacture was in Nancy, where two major designers, Émile Gallé and Louis Majorelle had their studios and workshops, and where the Alliance des industries d'art (later called the School of Nancy) had been founded in 1901. Both designers based on their structure and ornamentation on forms taken from nature, including flowers and insects, such as the dragonfly, a popular motif in Art Nouveau design. Gallé was particularly known for his use of marquetry in relief, in the form of landscapes or poetic themes. Majorelle was known for his use of exotic and expensive woods, and for attaching bronze sculpted in vegetal themes to his pieces of furniture. Both designers used machines for the first phases of manufacture, but all the pieces were finished by hand. Other notable furniture designers of the Nancy School included Eugène Vallin and Émile André; both were architects by training, and both designed furniture that resembled the furniture from Belgian designers such as Horta and Van de Velde, which had less decoration and followed more closely the curving plants and flowers. Other notable French designers included Henri Bellery Desfontaines, who took his inspiration from the neo Gothic styles of Viollet le Duc; and Georges de Feure, Eugène Gaillard, and Édouard Colonna, who worked together with art dealer Siegfried Bing to revitalize the French furniture industry with new themes. Their work was known for "abstract naturalism", its unity of straight and curved lines, and its rococo influence. The furniture of de Feure at the Bing pavilion won a gold medal at the 1900 Paris Exposition. The most unusual and picturesque French designer was François Rupert Carabin, a sculptor by training, whose furniture featured sculpted nude female forms and symbolic animals, particularly cats, who combined Art Nouveau elements with Symbolism. Other influential Paris furniture designers were Charles Plumet, and Alexandre Charpentier. In many ways the old vocabulary and techniques of classic French 18th century Rococo furniture were re interpreted in a new style. Continental designs were much more elaborate, often using curved shapes both in the basic shapes of the piece, and in applied decorative motifs. In Germany, the furniture of Peter Behrens and the Jugendstil was largely rationalist, with geometric straight lines and some decoration attached to the surface. Their goal was exactly the opposite of French Art Nouveau; simplicity of structure and simplicity of materials, for furniture that could be inexpensive and easily mass manufactured. The same was true for the furniture of designers of the Wiener Werkstätte in Vienna, led by Otto Wagner, Josef Hoffmann, Josef Maria Olbrich and Koloman Moser. The furniture was geometric and had a minimum of decoration, though in style it often followed national historic precedent, particularly the Biedemeier style. Italian and Spanish furniture design went off in their own direction. Carlo Bugatti in Italy designed the extraordinary Snail Chair, wood covered with painted parchment and copper, for the Turin International Exposition of 1902. In Spain, following the lead of Antoni Gaudí and the Modernismo movement, the furniture designer Gaspar Homar designed works that were inspired by natural forms with touches of Catalan historic styles. In the United States, furniture design was more often inspired by the Arts and Crafts movement, or by historic American models, than by the Art Nouveau. One designer who did introduce Art Nouveau themes was Charles Rohlfs in Buffalo, N. Y., whose designs for American white oak furniture were influenced by motifs of Celtic Art and Gothic art, with touches of Art Nouveau in the metal trim applied to the pieces.
Керамика
Керамика өнері, оның ішінде фаянс, ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде кең көркем керамика қозғалысының аясында модерн суретшілері үшін дамыған тағы бір сала болды. XIX ғасырдың соңында керамика өндірісінде көптеген технологиялық жаңалықтар пайда болды, әсіресе жоғары температурада (grand feu) жасалған, кристалданған және матовый глазурь бар керамика. Сонымен қатар, бұрын жоғалған бірнеше техникалар, мысалы, «қанды сиыр» (sang de boeuf) глазурі қайта жаңғыртылды. Арт-нуво керамикасына дәстүрлі және заманауи жапон және қытай керамикасының ықпалы болды, олардың өсімдік және гүл мотивтері Арт-нуво стиліне өте үйлесімді болды. Францияда суретшілер дәстүрлі тас ыдыс (grès) жасау әдістерін қайта ашты және оларды жаңа мотивтермен қайта ойлап тапты. Нансидегі Эмиль Галле табиғи түстердегі балшықтан жасалған туындыларды жасады, онда өсімдіктер мен жәндіктердің реалистік бейнелері болды. Керамика архитектурада да маңызды жаңа қолданыс тапты: Жюль Лавирот және Гектор Гимар сияқты Арт-нуво архитекторлары ғимараттардың қасбеттерін архитектуралық керамикамен безендіре бастады, олардың көпшілігі Александр Биго фирмасының өнімдері болды, бұл оларға ерекше Арт-нуво мүсіндік келбет берді. Француз Арт-нуво керамикасының пионері – Эрнест Шаплет, оның керамикадағы мансабы отыз жылға созылды. Ол жапон және қытай үлгілерінен шабыттанған тас ыдыстарды жасауды бастады. 1886 жылдан бастап ол суретші Поль Гогенмен бірлесіп, қосымша фигуралары, бірнеше тұтқалары, боялған және жартылай глазурьдалған тас ыдыстардың дизайны бойынша жұмыс істеді, сондай-ақ мүсіншілер Феликс Бракемонд, Жюль Далу және Огюст Роденмен ынтымақтастық жасады. Оның туындылары 1900 жылғы көрмеде үлкен құрметке ие болды. 1900 жылғы Париж көрмесінде ірі ұлттық керамика фирмалары маңызды орын алды: Париждің сыртындағы Manufacture nationale de Sèvres, Германиядағы Nymphenburg, Meissen, Villeroy & Boch және Ұлыбританиядағы Doulton. Басқа да жетекші француз керамиктеріне Таксиле Доат, Пьер Адриен Далпайрат, Эдмонд Лашенал және Огюст Делахерш кірді. Францияда Арт-нуво керамикасы кейде мүсік өнерімен шектесетін. Агатон Леонардтың Manufacture nationale de Sèvres үшін жасаған «Шалбалы биші» фарфор мүсіні 1900 жылғы Париж көрмесінде екі санатта да мойындылыққа ие болды. Венгрияның Печ қаласындағы Золнай фабрикасын 1853 жылы Миклош Золнай (1800–1880) құрды, ал оның ұлы Вильмос Золнай (1828–1900) бас дизайнер Таде Сикорскимен (1852–1940) бірлесіп тас ыдыстар мен басқа да керамикалық бұйымдарды өндірді. 1893 жылы Золнай эозиннен жасалған фарфор бұйымдарын ұсынды. Ол зауытты әлемдік жәрмеңкелерде және халықаралық көрмелерде, соның ішінде 1873 жылғы Венадағы Дүниежүзілік жәрмеңкеде және 1878 жылғы Париж Дүниежүзілік жәрмеңкесінде инновациялық өнімдерін көрсету арқылы әлемдік танымалылыққа жеткізді, онда Золнай Гран-при жүлдесін алды. Мұзға төзімді Золнай ғимараттар безендірулері көптеген ғимараттарда қолданылды, әсіресе Арт-нуво кезеңінде. Керамикалық плиткалар португалиялық Азулежу дәстүрін жалғастырған португалиялық Ару-Нованың ерекше белгісі болды.
Ceramic art, including faience, was another flourishing domain for Art Nouveau artists, in the English speaking countries falling under the wider art pottery movement. The last part of the 19th century saw many technological innovations in the manufacture of ceramics, particularly the development of high temperature (grand feu) ceramics with crystallised and matte glazes. At the same time, several lost techniques, such as sang de boeuf glaze, were rediscovered. Art Nouveau ceramics were also influenced by traditional and modern Japanese and Chinese ceramics, whose vegetal and floral motifs fitted well with the Art Nouveau style. In France, artists also rediscovered the traditional stoneware (grés) methods and reinvented them with new motifs. Émile Gallé, in Nancy, created earthenware works in natural earth colors with naturalistic themes of plants and insects. Ceramics also found an important new use in architecture: Art Nouveau architects, Jules Lavirotte and Hector Guimard among them, began to decorate the façades of buildings with architectural ceramics, many of them made by the firm of Alexandre Bigot, giving them a distinct Art Nouveau sculptural look. One of the pioneer French Art Nouveau ceramists was Ernest Chaplet, whose career in ceramics spanned thirty years. He began producing stoneware influenced by Japanese and Chinese prototypes. Beginning in 1886, he worked with painter Paul Gauguin on stoneware designs with applied figures, multiple handles, painted and partially glazed, and collaborated with sculptors Félix Bracquemond, Jules Dalou and Auguste Rodin. His works were acclaimed at the 1900 Exposition. The major national ceramics firms had an important place at the 1900 Paris Exposition: the Manufacture nationale de Sèvres outside Paris; Nymphenburg, Meissen, Villeroy & Boch in Germany, and Doulton in Britain. Other leading French ceramists included Taxile Doat, Pierre Adrien Dalpayrat, Edmond Lachenal, and Auguste Delaherche. In France, Art Nouveau ceramics sometimes crossed the line into sculpture. The porcelain figurine Dancer with a Scarf by Agathon Léonard, made for the Manufacture nationale de Sèvres, won recognition in both categories at the 1900 Paris Exposition. The Zsolnay factory in Pécs, Hungary, was founded by Miklós Zsolnay (1800–1880) in 1853 and led by his son, Vilmos Zsolnay (1828–1900) with chief designer Tádé Sikorski (1852–1940) to produce stoneware and other ceramics. In 1893, Zsolnay introduced porcelain pieces made of eosin. He led the factory to worldwide recognition by demonstrating its innovative products at world fairs and international exhibitions, including the 1873 World Fair in Vienna, then at the 1878 World Fair in Paris, where Zsolnay received a Grand Prix. Frost resisting Zsolnay building decorations were used in numerous buildings, specifically during the Art Nouveau movement. Ceramic tiles were also a distinctive feature of Portuguese Arte Nova that continued the long azulejo tradition of the country.
Мозаикалар
Мозаиканы әртүрлі бағыттардағы көптеген модерн суретшілері қолданды, әсіресе Каталондық Модернизмде (Hospital de Sant Pau, Palau de la Música Catalana, Casa Lleó Morera және тағы да басқалар). Антони Гауди материалдарды өңдеудің жаңа әдісін ойлап тапты, ол тренкадис деп аталады және керамикалық қалдықтарды пайдаланды. Гүлдік суреттердегі түрлі-түсті майолика плиткалары Отто Вагнердің Венадағы Майолика үйінің (1898) және Ресейдің Абрамцево колониясының ғимараттарының, әсіресе Михаил Врубельдің жұмыстарының ерекше белгісі болды.
Mosaics were used by many Art Nouveau artists of different movements, especially of Catalan Modernisme (Hospital de Sant Pau, Palau de la Música Catalana, Casa Lleó Morera and many others). Antoni Gaudí invented a new technique in the treatment of materials called trencadís, which used waste ceramic pieces. Colourful Maiolica tile in floral designs were a distinctive feature of the Majolica House in Vienna by Otto Wagner, (1898) and of the buildings of the works of the Russian Abramtsevo Colony, especially those by Mikhail Vrubel.
Тоқыма және қабырға қағазы
Тоқыма бұйымдар мен қағаз түспаралары стильдің бастапқы кезеңдерінен-ақ модерннің маңызды құралы болды және модерндік интерьердегі қажетті элементтердің бірі еді. Ұлыбританияда Уильям Морристің мата дизайндары өнер және қолөнер қозғалысын, содан кейін модерн қозғалысын дамытуға көмектесті. Көптеген дизайндар Лондондағы «Либерти» дүкені үшін жасалды, ол бұл стильді бүкіл Еуропаға таныстырды. Мұндай дизайнерлердің бірі – «Silver Studio», олар түрлі-түсті стильделген гүлдік өрнектер жасады. Басқа ерекше дизайндар Глазго мектебінен және Маргарет Макдональд Маккинтоштан шықты. Глазго мектебі стильделген жұмыртқалар, геометриялық формалар және «Глазго розасы» сияқты бірнеше ерекше мотивтерді енгізді. Францияда дизайнер Эжен Грассэ 1896 жылы «La Plante et ses applications ornamentales» атты еңбегін жариялады, онда әртүрлі гүлдер мен өсімдіктерге негізделген модерндік дизайндар ұсырылды. Көптеген өрнектер Мюльхауз, Лилль және Лион қалаларындағы ірі француз тоқыма өндірушілері үшін, сондай-ақ Германия мен Бельгия шеберханаларында жасалып, өндірілді. Немец дизайнері Герман Обрист гүлдік өрнектерге, әсіресе цикламенге және гүл сабақтарының иірімдік стиліне (whiplash) маманданған, ол стильдің маңызды мотивіне айналды. Бельгиялық Генри ван де Вельде Брюссельдегі «La Libre Esthéthique» көрмесінде Поль Гоген мен Набилердің символизмінен шабыттанған «La Veillée d'Anges» тоқыма туындысын ұсынды. Нидерландта тоқыма бұйымдары көбінесе Шығыс Индиядағы голланд колонияларының батик өрнектерінен шабыт алды. Халықтық өнер сонымен қатар Орталық Еуропа мен Скандинавияда гобелендер, кілемдер, кестелер мен тоқымаларды жасауға ықпал етті, мысалы Герхард Мунте мен Норвегиядағы Фрида Хансеннің жұмыстарында. Отто Экманның «Бес аққу» дизайны жүзден астам түрлі нұсқада пайда болды. Венгр дизайнері Янош Вашари модерн элементтерін халықтық мотивтермен үйлестірді.
Textiles and wallpapers were an important vehicle of Art Nouveau from the beginning of the style, and an essential element of Art Nouveau interior design. In Britain, the textile designs of William Morris had helped launch the Arts and Crafts movement and then Art Nouveau. Many designs were created for the Liberty department store in London, which popularized the style throughout Europe. One such designer was the Silver Studio, which provided colourful stylized floral patterns. Other distinctive designs came from Glasgow School, and Margaret Macdonald Mackintosh. The Glasgow school introduced several distinctive motifs, including stylized eggs, geometric forms and the "Rose of Glasgow". In France, a major contribution was made by designer Eugène Grasset who in 1896 published La Plante et ses applications ornamentales, suggesting Art Nouveau designs based on different flowers and plants. Many patterns were designed for and produced by for the major French textile manufacturers in Mulhouse, Lille and Lyon, by German and Belgian workshops. The German designer Hermann Obrist specialized in floral patterns, particularly the cyclamen and the "whiplash" style based on flower stems, which became a major motif of the style. The Belgian Henry van de Velde presented a textile work, La Veillée d'Anges, at the Salon La Libre Esthéthique in Brussels, inspired by the symbolism of Paul Gauguin and of the Nabis. In the Netherlands, textiles were often inspired by batik patterns from the Dutch colonies in the East Indies. Folk art also inspired the creation of tapestries, carpets, embroidery and textiles in Central Europe and Scandinavia, in the work of Gerhard Munthe and Frida Hansen in Norway. The Five Swans design of Otto Eckmann appeared in more than one hundred different versions. The Hungarian designer János Vaszary combined Art Nouveau elements with folkloric themes.
Ұрпақ
"Примитивті әсемдіктер" деп сынға ұшыраған модерн стилі 1911 жылдан кейін ысырап бола бастады. 20 ғасырдағы еуропалық сәулет тарихында 1930 жылдардан бастап 1940 және 1950 жылдар бойы Николаус Певснер, Зигфрид Гидион және Генри Рассел Хитчкок сияқты белгілі тарихшылар модерн стилін ескермеді. Осының салдарынан Певснердің "Еуропалық сәулеттің генийі" кітабының алғашқы нұсқаларында Гектор Гимард және Антони Гауди туралы ешқандай мәлімет болмады. Арт-нувоға арналған алғашқы маңызды зерттемелер 1950 жылдардың соңында Джонни Уотсер еңбектерімен жарық көрді.
Criticized for "its primitive extravagances", Art Nouveau started to fade away after 1911. In histories of European architecture in the 20th century, from the 1930s throughout the 1940s and 1950s, influential historians, like Nikolaus Pevsner, Sigfried Giedion and Henry Russell Hitchcock, did not take Art Nouveau into consideration. This left the first versions of Pevsner's The Genius of European Architecture without a mention of Hector Guimard or Antoni Gaudí. The first major works dealing with Art Nouveau were published at the end of the 1950s, with Johnny Watser.
Ар деко сәнінің әсері
Модерн стилі – арт-деко стиліне әкелген факторлардың бірі. Бұл стиль шамамен 1910 жылы бірнеше француз дизайнерлерінің жаңа, заманауи стильді құруға бірлескен күш-жігерінің нәтижесінде пайда болды. Себебі, модерн 19 ғасырдың жаңартушылдығы мен эклектизмінің басымдығын бұзып, академиялық қағидаларға қарсы шықты. Оның түрлі көріністері арқылы, ол тарихи үлгілерге тәуелді емес жаңа әшекейлік жүйелерді ойлап тапты: әлемнің көп бөлігінде иілген өсімдік пішіндері, Австрия-Мажарстан мен Ұлыбританияда геометриялық безендіру, ал Солтүстік, Орталық және Шығыс Еуропа елдерінде ұлттық дәстүрлерді жаңаша түсіндіру. Жаңа әшекейлер мен формалармен жаңа стиль жасау идеясы – модерннің арт-деконың тууына қосқан маңызды үлесі болды. Арт-нуводан алынған тағы бір ерекшелік – тұрмыстық сәндік-әсемдікке берілген назар. 1920 жылдардың арт-деко архитектурасы мен дизайнында модерннің нақты егжей-тегжейлі және иілген сызықтары да кездеседі, бірақ олар сәл қарапайымдатылған. Сол сияқты, арт-деко иллюстрацияларында модерн плакаттарында танымал болған жалпақ түстер мен айқын контурлар жиі қолданылады. Көптеген модерн дизайндарымен салыстырғанда, мұнда өсімдік мотивтері нысанға немесе архитектуралық безендіруге өсіп, өзгеріп жатқандай көрінеді, арт-деко туындыларының көпшілігі неоклассицизмге ұқсас, анық композициялық құрылымға ие. Франко-бельгиялық модерннің идеяларынан басқа, Ұлыбритания мен Венадағы геометриялық мотивтер мен көлемдер де әсер етті. Мұндағы гүлдер, спиральдар мен шаршылар арт-деко стиліне өте ұқсас. Чарльз Ренни Маккинтош тіпті кейінгі туындыларында арт-деко формаларын болжады. Стильді ең жақсы болжаған Сецессион туындыларының бірі – Брюссельдегі Стоклет сарайы, оның зиккурат пішіндес тереңдемелері, баспалдақ терезесінің тік тірегі және жалпы қарапайымдылығы мен сәл орнаменті.
Art Nouveau was one of the factors that led to Art Deco, a style created as a collective effort of multiple French designers to create a new modern style around 1910. This is because Art Nouveau broke the supremacy of 19th century revivalism and eclecticism, opposing academic conventions. Through its various manifestations, it invented new ornamental systems, no longer dependent on historical formulae, through curvy plant forms in most of the world, geometric decoration in Austria Hungary and the UK, and reinterpretations of national tradition in the countries of Northern, Central and Eastern Europe. The idea of creating a new style, with new ornaments and shapes, was a significant contribution that Art Nouveau brought to the invention of Art Deco. Another aspect taken from Art Nouveau is the emphasis put on domestic luxury. Some of the fine details and sinuous lines of Art Nouveau are also found in Art Deco architecture and design of the 1920s, but slightly simplified. Similarly, the flat colours and visible outlines popularized by Art Nouveau posters are very often used in Art Deco illustration. Compared to many Art Nouveau designs, where the vegetal motifs seem to grow and morph on the object or architectural ornament, most Art Deco works have a clear compositional structure, similar to Neoclassicism. Aside from ideas taken from Franco Belgian Art Nouveau, influence came also from the geometric motifs and volumes found in the UK and Vienna. The flowers, spirals and squares found here are very similar to the ones found in Art Deco. Charles Rennie Mackintosh even anticipated Art Deco forms in his later creations. One of the Secessionist works that best anticipates the style is the Stoclet Palace in Brussels, with its ziggurat shaped setbacks, the vertical slit of the staircase window, and the overall simplicity and modest ornamentation.
Қайта өрлеулер
1960 жылдары постмодернизм пайда болды. Бұл модернизмді (Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қалыпты жағдайды) сұраққа салумен және тарихи стильдердің элементтерін жаңа дизайнға енгізу мен қайта қарастыруды қолдаған қозғалыс еді. 1950 жылдары модерн стиліне қатысты бірнеше халықаралық көрмелер өткізілсе де, 1960 жылдары, әсіресе 1970 жылдары постмодернизмнің дамуымен сәтті жаңару орын алды. Көрмелерден басқа, бұл жаңаруды 1900 жылдардың "гүлдік күш" буынымен байланыстыруға болады, олар гүлдік өрнектерде және сол жылдардың эротикалық түрде "бостандыққа шыққан" өнер тақырыптарында өз өмірлік идеалдарын көріп, оларды қабылдады. Арт-нуво сонымен қатар сол кезеңдегі психоделикалық рок плакаттарының көптеген негізгі шабыт көзі болды. 1960 жылдардағы психоделикалық өнер қозғалысының жетекші өкілдері – Рик Гриффин, Виктор Москозо, Бонни Маклин, Стэнли Маус, Алтон Келли және Уэс Уилсон сияқты Сан-Франциско плакат суретшілері еді. Арт-нуво стиліне тән топырақ түстерімен салыстырғанда, бұл плакаттарда жоғары қаныққан түстердің контрасты және кейде оқуға қиын стилдес жазу қолданылған. Бұл стиль шамамен 1966 жылдан 1972 жылға дейін гүлденді. Алайда, Густав Климттің әйгілі картиналары бүгінде көптеген әсем емес сувенирлерде кездеседі: кеселер, тарелкалар, салфеткалар, кілт сақиналары және т.б. Бұл мәселелі, өйткені китчтің бір анықтамасы – «өнер туындыларын өндірістік масштабта көшіру немесе қайта өндіру, оларды көбейту және коммерциялық түрде пайдалану». «Жұбыну» картинасы сан алуан өлшемдерде және материалдарда басылып шықты. Алфонс Мучаның плакаттары да осыған ұқсас жағдайға тап болды. Арт-нуво стилінен үлкен шабыт алған суретшілердің бірі – австриялық суретші және сәулетші Фриденсрайх Хундертвассер еді. Ол Эгон Шиле, барокко және парсы миниатюрасы, сондай-ақ модерннің иілген өрнектері сияқты көптеген көздерден шабыт алды.
During the 1960s, Postmodernism was born. This was and is a movement that questions Modernism (the status quo after World War II), and promoted the inclusion and reinterpretation of elements of historic styles in new designs. Although several international exhibitions on Art Nouveau happened in the 1950s, a successful revival appeared in the 1960s, and especially in the 1970s with the rise of Postmodernism. Aside from exhibitions, this revival might be connected with the "flower power" generation that set the tone at the time recognized its own life ideals in the floral ornament and the erotically "emancipated" art themes of the years around 1900. Art Nouveau was also one of the main sources of inspiration for many posters of psychedelic rock from the same period. Leading proponents of the 1960s psychedelic art movement were San Francisco poster artists such as Rick Griffin, Victor Moscoso, Bonnie MacLean, Stanley Mouse, Alton Kelley, and Wes Wilson. Compared to the earthy colours that characterize Art Nouveau, these posters had highly saturated colours put in contrast, and also highly stylized text, sometimes hard to read. This style flourished from about 1966 to 1972. On the downside, Gustav Klimt's iconic paintings are found today on many kitschy souvenirs: mugs, plates, napkins, key chains, and so on. This is problematic, as one of the definitions of kitsch is "reproduction or copying on an industrial scale of works of art, multiplied and exploited commercially." The Kiss had been printed on countless sizes and materials. In a similar situation are Alphonse Mucha's posters. One of the artists who found in Art Nouveau a major source of inspiration was the Austrian painter and architect Friedensreich Hundertwasser. He took inspiration from multiple sources, including Egon Schiele, Baroque and Persian miniature, and the curvy ornamentation of Art Nouveau.