Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық жазушы және белсенді (1875–1951)
Argentine writer and activist (1875–1951)
Мануэль Балдомеро Угарте (27 ақпан 1875 – 2 желтоқсан 1951) – аргентиналық жазушы және Аргентина Социалистік партиясының басшысы. Мексика, Никарагуа және Куба елшісі қызметін атқарды. Ол Латын Америкасының біртүтастығын жақтады. Америка және Еуропа бойынша империализмге қарсы ұлтшылдық және испаниялық мәдениетті қолдады.
Manuel Baldomero Ugarte (27 February 1875 – 2 December 1951) was an Argentine writer and leader of the Argentine Socialist Party. He served as an ambassador to Mexico, Nicaragua, and Cuba. He advocated for the unity of Hispanic America. He was a supporter of nationalist anti imperialism and Hispanicism throughout the Americas and Europe.
Өмірбаян
Мануэль Балдомеро Угарте 1875 жылғы 27 ақпанда қазір Буэнос-Айрес қаласының бір бөлігі болған Сан-Хосе-де-Флорес қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Флоро Угарте, анасы Сабина Риверо болды. Мануэльден тоғыз жыл кейін дүниеге келген жалғыз інісі Флоро Мелитон Угарте – музыка композиторы және Буэнос-Айрес қаласындағы әйгілі Колон театрының директоры болды. Оның қоғамдық өмірі Леопольдо Лугонес, Роберто Пайро, Альберто Герчунов, Мануэль Гальвес және Хосе Инженероспен бірге басталды. Ол "Ла ревиста литерария" журналын құрды, ол басқалармен қатар Рубен Дарио мен Рикардо Хаймес Фрейренің шығармаларын жариялады. Рубен Дарио, Мигель де Унамуно, Делмира Агустини, Р. Бланко Фомбона, Анри Барбуссе, Мануэль Гальвес, Хая де ла Торре, Хосе Васконселос, Бланка Луз Брум және тағы да көптеген адамдар оның достары және корреспонденттері саналды.
Manuel Baldomero Ugarte was born in San José de Flores, now part of the city of Buenos Aires, on 27 February 1875. His father was Floro Ugarte, and his mother was Sabina Rivero. His only brother, Floro Melitón Ugarte, born nine years later than Manuel, was a music composer and director of the famous Colón Theatre in Buenos Aires. His public life began alongside Leopoldo Lugones, Roberto Payró, Alberto Gerchunoff , Manuel Gálvez, and José Ingenieros. He founded La revista literaria, which, among others, published the works of Rubén Darío and Ricardo Jaimes Freyre. Rubén Darío, Miguel de Unamuno, Delmira Agustini, R. Blanco Fombona, Henri Barbusse, Manuel Gálvez, Haya de la Torre, José Vasconscelos, Blanca Luz Brum, and many others, can be considered his friends and correspondents.
Саяси мансап
Мануэль XX ғасырдың басында Екінші Интернационал ұйымының әртүрлі конгресстерінде Аргентина Социалистік партиясын өкілдік етті. Социализмнен бас тартқаннан кейін ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жақтас бейтараптыққа ұмтылды. 1946 жылы генерал Перон оны Мексикадағы елші етіп тағайындады. Кейін Никарагуа және Куба елшісі қызметін атқарды. Өмірінің соңына жақын жасалған бұл тағайындамалар оның туған елінде алған жалғыз мойындалуы болды.
Manuel represented the Argentine Socialist Party in various congresses of the Second International organization at the beginning of the 20th century. When he abandoned socialism, he became a fervent neutralist during World War I. General Perón named him ambassador to Mexico in 1946. He later served as ambassador to Nicaragua and Cuba. These nominations, which came close to his death, were the only recognition he received in his country.
Өлім
Ол көптеген жылдар бойы Франциядағы Париж және Ницца қалаларында, сондай-ақ Чилидегі Вальпараисо қаласында өмір сүрді. 1951 жылдың желтоқсанында Ниццада газ уыттан көз жұмды. Өмірі бойы Латын Америкасының барлық астана қалаларын аралап, "өмірін қорғауға міндеттенген аймақты жақсырақ тану" үшін сапарлады. Ол Ибероамериканың барлық елінде, сондай-ақ АҚШ, Испания және Францияның кейбір қалаларында сөз сөйледі.
He lived for many years in Paris and Nice in France, and Valparaíso, Chile. He died in Nice, France in December 1951 from gas asphyxiation. During his life, he visited every single capital city of Latin America to "get to know the region he has committed his life to defend better." He gave speeches in every country of Ibero America and in some cities of the United States, Spain, and France.
Құрметтер
Буэнос-Айрестің Белграно ауданындағы бір көше оның құрметіне аталған.
A street in the Belgrano neighborhood of Buenos Aires is named after him.