Аргентина авангарды: «Флорида» әдеби тобының тарихы
Florida group
Буэнос-Айрес әдеби тобы "Флорида" 1920-жылдары "өнер өнер үшін" ұранымен құрылды. Proa және Martín Fierro журналдарымен байланысты. Аргентина әдебиеті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флорида тобы (исп. Grupo Florida) – 1920 жылдары Буэнос-Айресте құрылған авангардты әдеби-көркемдік топ. Олардың қабылдаған ұраны – «өнер өнер үшін». Топ атауы Флорида көшесінен шыққан, онда олар жиі кездесетін Ричмонд шайханасы орналасқан. Бұл топ Proa және Martín Fierro журналдарымен байланыстырылды, соңғысы Аргентинаның 19 ғасырындағы ең ұлы туындысы саналатын Martín Fierro поэмасының атымен аталады. Топты көбінесе Мартин Фиерро тобы (исп. "grupo Martín Fierro") деп те атайды.
The Florida group (Sp. : grupo Florida) was an avant garde literary artistic group created in the 1920s in Buenos Aires, known by their embracing slogan "art for art's sake". The name refers to Florida Street, the location of a favored meeting point, the Richmond tea room. The group was identified with the magazines Proa and Martín Fierro, the latter named after the long poem Martín Fierro, generally considered the greatest work of nineteenth century Argentine literature. The group is also often referred to as the Martín Fierro group (Sp. "grupo Martín Fierro").
Мүшелер
Флорида тобының ең белгілі мүшелері Оливьерио Жирондо, Нора Ланге, Рикардо Гуиральдес, Нора Борхес, Пеле Пасторино, Франсиско Луис Бернардес, Леопольдо Марешаль, Конрадо Нале Роксло және Рауль Гонсалес Туньон болды. Гуиральдес Флорида мүшелерінің көптегені үшін әкелік фигура болды; ол бұрыннан-ақ танымал болғандықтан, 1920 жылдары өзінің шедеврi «Дон Сегундо Сомбраны» жазып, индуист философиясын зерттеді. Ол 1927 жылы Үндістанға сапар жоспарлап жатқанда қайтыс болды. Саяси бағытталған «Боэдо» тобын құруға бірге қатысқан Николас Оливари кейін Флорида тобының мүшесі болды. Өте тәуелсіз Роберто Арльт екі топпен де мерзімі бойынша кездесіп тұрды, бірақ ешқайсысына толыққанды қосылмады.
Among the best known members of the Florida group were Oliverio Girondo, Norah Lange, Ricardo Güiraldes, Norah Borges, Péle Pastorino, Francisco Luis Bernárdez, Leopoldo Marechal, Conrado Nalé Roxlo, and Raúl González Tuñón. Güiraldes was something of a father figure to many Florida members; already a major figure, he spent the 1920s writing his masterpiece Don Segundo Sombra and studying Hindu philosophy. He died in 1927, while planning a trip to India. Nicolás Olivari, who co founded the more political Boedo group, later became a member of the Florida group. The fiercely independent Roberto Arlt met with both groups on an irregular basis, but committed to none.
Үдемелілік
Ақырында, топ екі тармаққа бөлінді: Флоридалықтар Буэнос-Айрес қаласының орталығындағы Галерия Пасификода феминистік көзқарас негізінде көркемдік және әдеби мәселелерді талқылады, ал Боэдолықтар қаланың шетінде, "Сан-Лоренцо" клубының футбол стадионында, көбінесе ерлерден құралған топпен авангардтық еңбек идеологиясына сүйене отырып, әлеуметтік-саяси мәселелерді көтерді. Хорхе Луис Борхес Флоридалық жиналыстарға тұрақты қатыспағанмен, "Proa" және "Martín Fierro" журналдарына жиі материалдар жариялаған. Шындығында, Борхес Флорида-Боэдо арасындағы бәсекелестікті еуропалық әдет-ғұрыптардың мағынасыз еліктеуі деп санайды және географиялық жағдайға байланысты Боэдоға жататынын айтты (сол кезде ол Бульнес көшесінде тұрған, ал Боэдо көшесі Ривадавия даңғылын кесіп өткеннен кейін осылай аталған). Артуро Кансела "Martín Fierro" журналына жолдаған хатында екі тараптың да "Флоредо көшесінің мектептері" деген ортақ атаумен бірігуін және Мануэль Гальвесті президенттікке ұсынуды ұсынды, себебі ол екі топтан да бірдей қашықтықтағы Пуэрредон көшесінде тұрды. 1930 жылға қарай, барлық қатысушылар бәсекелестік енді маңызды емес деген шешімге келді. Осы мақсатта Гирондо (Флоридадан) және Кастельнуово (Боэдодан) газетке мақалалар жазды.
Eventually, the group evolved into two branches, the Florida meeting in Downtown Buenos Aires at the Galeria Pacifico, with an artistic and literary agenda following feminist approach, and the Boedo meeting in the Offshores of the city at the futbol stadium of Club Atletico San Lorenzo, with predominantly male attendants with a socio political agenda following an avant garde labour approach. Jorge Luis Borges was not a regular in Florida meetings, but was a frequent contributor to Proa and Martín Fierro. Actually, Borges claimed that the entire Florida Boedo rivalry was a pointless imitation of European fashions and that he should indeed belong to Boedo because of geography (he lived at that time in Bulnes Street, the name Boedo Street takes after it crosses Rivadavia Avenue). Arturo Cancela suggested in a letter to Martín Fierro that both sides merge under the common name of "Schools of Floredo street" and name Manuel Gálvez as president, as he lived on Pueyrredón street, equidistant from both groups. By 1930, all the involved parties had concluded that the perceived rivalry was no longer an issue. Girondo (for Florida) and Castelnuovo (for Boedo) wrote newspaper articles to that effect.
Мүшелерді қудалау: әскери төңкеріс және Перон партиясы
1930 жылы «Атақты онжылдық» бастаған әскери төңкерістен кейін Флорида сайлау округінің көп бөлігі Виктория Окампоның «Sur» журналына қызығушылық танытты, ол Аргентина саясатының нашарлауына қарамастан, 1945 жылы Перонизмнің пайда болуына дейін дамыды. 1960 және 1970 жылдары солшыл және перонист Аргентиналық сыншылар «Флорида тобын» либералдық, Еуропаға бағытталған қозғалыс деп сипаттады, ол негізінен британдық және француздық авангардты ұстанды. Олар оны Аргентина қоғамының көптеген кемшіліктерімен байланыстырды, мысалы, төменгі таптардың мұңдарын және мәдениетін назарға алмау (Перонизм осы мәселені айқын жеткізді), Еуропадан шабыт алу және еңбекпен байланыссыз болу. Гонсалес Туньонның поэзиясының әлеуметтік тақырыптарының арқасында ол осы сыннан тыс қалды.
After the 1930 military coup that launched the "Infamous Decade", the Florida constituency gravitated towards Victoria Ocampo's Sur magazine, which thrived in spite of the ever deteriorating state of Argentine politics — until the advent of Peronism in 1945. During the 1960s and 1970s, left wing and Peronist Argentine commentators identified "the Florida Group" to be a Liberalist Euro centered movement mainly following the British and French avant garde, cataloguing it with many of the perceived illnesses of Argentine society such as ignoring the aspirations and culture of the lower classes (which Peronism would articulate), looking towards Europe for inspiration, and being out of touch with any kind of productive work. González Tuñón alone was excepted from this treatment, because of the social themes of his poetry.