Марио Бенедетти: уругвайлық журналист, жазушы, ақын (1920-2009). Өмірі, бала кезі, білімі, Кафканы қазақ тіліне аударған тұңғыш аудармашы ретіндегі еңбегі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уругвайлық журналист, романист және ақын (1920–2009)
Uruguayan journalist, novelist, and poet (1920–2009)
Марио Бенедетти Фарругия Екі жыл өткен соң олар провинцияның астанасы Такуарембоға көшіп келді. Бірақ одан көп ұзамай оның әкесі дәріхана сатып алуға тырысып, алаяқтыққа ұшырап, банкрот болды. Сондықтан олар Монтевидеоға, елдің астанасына көшіп, қиын экономикалық жағдайда өмір сүрді. Марио Монтевидеодегі Deutsche Schule мектебінде алты жылдық бастауыш білім алды, онда неміс тілін де үйренді, бұл кейіннен оған Уругвайда Франц Кафканың алғашқы аудармашысы болуға мүмкіндік берді. Әкесі нацистік идеология сыныпқа енген кезде оны бірден мектептен алып кетті. Одан кейін екі жыл Liceo Miranda мектебінде оқыды, бірақ жоғары сыныптарда ешқандай білім орнына бармады. Сол жылдары ол стенографияны үйреніп, көп жыл бойы осы еңбекпен айналысты. 14 жасында жұмыс істей бастады, алдымен стенограф, содан кейін сатушы, мемлекеттік қызметкер, бухгалтер, журналист, радио хабаршысы және аудармашы болып жұмыс істеді.
Mario Benedetti Farrugia Two years later, they moved to Tacuarembó, the capital city of the province, and shortly after that, his father tried to buy a chemist's but was swindled and went into bankruptcy, so they moved and settled in Montevideo, the capital city of the country, where they lived in difficult economic conditions. Mario completed six years of primary school at the Deutsche Schule Montevideo, where he also learned German, which later allowed him to be the first translator of Franz Kafka in Uruguay. His father immediately removed him from the school when Nazi ideology started featuring in the classroom. For two years afterwards, he studied at Liceo Miranda, but for the rest of his high school years he did not attend an educational institution. In those years he learned shorthand, which was his livelihood for a long time. At the age of 14 he began working, first as a stenographer and then as a seller, public officer, accountant, journalist, broadcaster and translator.
Мансап
Ол Карлос Кижаномен бірге апталық "Марша" газетінде журналист ретінде оқыды. 1938-1941 жылдары Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласында тұрды. Ол Рио-де-ла-Плата өзенінің екі жағалауында түрлі мамандықтарда жұмыс істеді, мысалы, стенограф болып. 1946 жылы Луз Лопес Алегреге үйленді. Ол "45-ші буын" мүшесі болды, бұл Уругвайдың интеллектуалдық және әдеби қозғалысы, оған Карлос Магги, Мануэль Флорес Мора, Анхель Рама, Эмир Родригес Монегал, Идея Виларино, Карлос Реал де Азуа, Хосе Педро Диас, Аманда Беренгуэр, Ида Витале, Либер Фалько, Хуан Карлос Онетти және тағы басқалар кірді. Ол 1945 жылдан бастап әскери үкімет 1973 жылы газетті мәжбүрлеп жапқанға дейін Уругвайдың апталық "Марша" газетіне мақалалар жазды және 1954 жылдан бастап оның әдеби директоры болды. 1957 жылы Еуропаға сапар шегіп, "Марша" апталық журналы мен "Эль Диарио" газетінің тілшісі ретінде тоғыз елді аралады.
He trained as a journalist with Carlos Quijano, on the weekly newspaper Marcha. From 1938 and 1941 he lived in Buenos Aires, Argentina. He worked in different professions on both banks of the Río de la Plata river, for example, as a stenographer. In 1946 he married Luz López Alegre. He was a member of the "Generation of 45", an Uruguayan intellectual and literary movement that included Carlos Maggi, Manuel Flores Mora, Ángel Rama, Emir Rodríguez Monegal, Idea Vilariño, Carlos Real de Azúa, José Pedro Díaz, Amanda Berenguer, Ida Vitale, Líber Falco, Juan Carlos Onetti, among others. He wrote for the weekly Uruguayan newspaper Marcha from 1945 until it was forcibly closed by the military government in 1973, and was its literary director from 1954. In 1957, he traveled to Europe and visited nine countries as a correspondent for Marcha weekly magazine and El Diario newspaper.
Шөгеділік, 1973-1985
Уругвайда азаматтық әскери диктатура билік құрған 1973 жылдан 1985 жылға дейін 12 жыл бойы Бенедетти эмиграцияда өмір сүрді. Ол бастапқыда Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына, содан кейін Перудің Лима қаласына барды, онда тұтқындалып, депортацияланды, бірақ кейіннен кешірім алды. 1976 жылы Кубаға, ал келесі жылы Испанияның Мадрид қаласына көшті. 2006 жылы Марио Бенедетти Пуэрто-Риконың АҚШ-тан тәуелсіздігін қолдау петициясына қол қойды.
For 12 years, from 1973 to 1985, when a civic military dictatorship ruled Uruguay, Benedetti lived in exile. He first went to Buenos Aires, Argentina, and then to Lima, Peru, where he was detained, deported and then given amnesty. He went to Cuba in 1976 and the following year to Madrid, Spain. In 2006, Mario Benedetti signed a petition in support of the independence of Puerto Rico from the United States.