Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Томас Аппингтон (1844-1898) - Ирландияның Корк қаласында дүниеге келген, Кейп колониясының әкімшісі және саясаткері. Кейп колониясы тарихындағы аса даулы кезеңде ол 1884-1886 жылдар аралығында қысқа мерзімге премьер-министр болды. Солтүстік Кейптегі Упингтон қаласы және қысқа ғұмырлы Бур республикасы Упингтония оның құрметіне аталған.
Sir Thomas Upington KCMG (1844–1898), born in Cork, Ireland, was an administrator and politician of the Cape Colony. He was briefly Prime Minister of the Cape Colony, between 1884 and 1886, during a period of extreme turbulence in the Cape's history. The town of Upington in the Northern Cape is named after him, as was the short lived Boer republic of Upingtonia.
Ерте өмір
Упингтон 1844 жылғы 28 қазанда Корк графтығындағы Маллоу қаласының жанындағы Ратниде дүниеге келген. Ол Маллоудағы Клойн діни мектебінде және Дублиндегі Тринити колледжінде білім алды, онда 1863 жылы Хилари семестріндегі емтихандарда математика бойынша үздік нәтижелер көрсетті. 1867 жылы ол Ирландия заңгерлер алқасына қабылданды. 1868 жылы Томас О’Хаганның, 1-ші барон О’Хаганның, Ирландияның лорд-канцлерінің жеке хатшысы болды, ал 1870 жылғы қаңтарда доктор Максуинидің Король мен Королеваның дәрігерлер колледжіне оны серіктестіктен шығаруға қарсы шағымдануында сот хатшысы ретінде қатысты.
Upington was born in Rathnee, near Mallow, County Cork, on 28 October 1844. He was educated at Cloyne Diocesan School, Mallow, and at Trinity College, Dublin, where in 1863 he obtained Mathematical Honours in the Hilary term examinations. He was called to the Irish Bar in 1867. In 1868 he became secretary to Thomas O'Hagan, 1st Baron O'Hagan, Lord Chancellor of Ireland, and in January 1870 he appeared as registrar to the court in Dr MacSwiney's appeal to the Visitors of the King and Queen's College of Physicians against his ejection from a Fellowship.
Саяси мансап (18781898)
Упингтон 1874 жылы нашар денсаулығына байланысты Кейп колониясына эмиграциялады, ол өмір бойы осы аурудан зардап шекті. 1878 жылы ол Кейп заң шығарушы жиналысына сайланды және бірнеше сайлау округінен кезекпен бақ сынады: Колесберг (1878–83), Каледон (1884–91) және Свеллендам (1896–98). Саяси карьерасы бойы ол досы және серігі Джон Гордон Сприггпен тығыз байланыста болды және Сприггтің үкіметтерінде (1878–81, 1886–90, 1896–98) бас прокурор ретінде жиі қызмет етті.
Upington emigrated to the Cape Colony in 1874, due to his fragile health, from which he suffered throughout his life. He was elected to the Cape Legislature in 1878 and stood for several constituencies in turn; Colesberg (1878–83), Caledon (1884–91), and Swellendam (1896–98). Throughout his political career he was exceptionally close to his friend and ally John Gordon Sprigg, and served regularly as Attorney General in Sprigg's governments (1878–81, 1886–90, 1896–98)
Бас прокурор ретінде алғашқы қызмет (1879-81)
1879 жылы оны өзінің одақтасы, премьер-министр Гордон Спригг бас прокурор етіп тағайындады. Осы кезеңде ол Солтүстік шекарадағы соғысқа белсенді қатысты, бірақ азаматтық қызметте (әскери басшылық лауазымда болған жоқ). Ол соңғы шабуыл кезінде Оранж өзенінің солтүстік жағалауында болды, бірақ Клаус Лукас басылысқа беріледі деп есептелді, және сол жағдайда мистер Аппингтон келіссөздерді жеке бақылауға алғысы келді" (Irish Times, 6 маусым). Ол "Аппингтонның жаяу әскері" деп аталған әскери бөлім құрды және "9-шы кафыр соғысы, 1877–79" деп аталатын соғыста қызмет етті, осы үшін "Оңтүстік Африка медалі 1877–79" (кейде Оңтүстік Африканың жалпы қызмет медалі 1877–79, ал кейде Оңтүстік Африка соғыс медалі 1877–79 деп аталады) алды. Аппингтонның жаяу әскері – 240 (көбінесе шағын) жергілікті түрғындардан құралған, қатысқан бөлімдердің бірі болды. Оның құрамында 30 адам ғана болды және Транскейде Гкалекалар мен Гайкаларға қарсы күресті. Спригг үкіметі Кейптағы жергілікті халықтарға қатысты ерекше агрессивті саясат ұстанды. Аппингтон көптеген мәселелерде Сприггтен ерекшеленсе де, мұндай мәселелерге бейжай қарамады. "Коегас ісі" (1879–80) – солтүстік шекараға жақын жерде шаруалардың Сан халқын (бушмендерді) өлтіруіне байланысты болды. Одан кейінгі кісі өлтіру ісінде шаруалар ақталды, ал осыған байланысты туған ашу-ыза Бас прокурор ретінде Аппингтонға бағытталды. Ол сот процесін нәсілшіл және жауыздықтағы қалада өткізуге әдейі рұқсат бергені үшін айыпталды, онда жергілікті ықпалға байланысты кісі өлтірушілерді ақтауға болады, соның салдарынан Бас прокурордың міндеттерін орындамады. Ашудың шыңы – Саул Соломон басшылығымен Аппингтон мен оның әріптестерін ақ төрешілердің ақтарды қараларды өлтіруден босатуына жол бергені үшін айыптаған қоғамдық науқан болды.
He was appointed Attorney General in 1879, by his ally, Prime Minister Gordon Sprigg. During this time, he was active in the war on the Northern border, although in a civil capacity (he did not hold any military command). He was on “the northern bank of the Orange River at the time of the last attack, only it was thought Claus Lucas would have surrendered, and in that case Mr Upington wished to superintend the negotiations himself" (Irish Times, 6 June). He raised the military unit known as "Upington's Foot" and served in the so called "9th Kaffir War, 1877–79" for which he received the "South Africa Medal 1877 9 (sometimes called the South Africa General Service Medal 1877 9 and sometimes the South Africa War Medal 1877 9). Upington's Foot was one of the 240 (mostly small) locally raised units which took part. It had only 30 members and fought against the Gcalekas and Gaikas in the Transkei. Sprigg's government was unusually aggressive in its treatment of the Cape's indigenous peoples. Upington, while differing from Sprigg on many points, was not immune to such issues. The "Koegas affair" (1879–80) involved the murder of San people (Bushmen) by farmers, near the northern frontier. In the subsequent murder trial, the farmers were acquitted, and the resulting outrage focused on Upington, as Attorney General. He was accused of deliberately allowing the trial to take place in a racist and hostile town that would be expected to acquit the murderers due to local influence, and thereby of dereliction of the Attorney General's duty. The culmination of the outrage was a public campaign, led by Saul Solomon, accusing Upington and his colleagues of allowing white juries to acquit white murderers from murdering blacks.
Премьер-министр лауазымы (1884-1886)
Ол 1884 жылы Кейп колониясының төртінші премьер-министрі болды, өйткені күшейіп келе жатқан Африканер Бонд партиясы премьер-министр Томас Чарльз Сканленнің үкіметін отставкаға кешуге мәжбүр етті. Ол қуатты Африканер Бонд партиясымен үкімет құруға тағайындалды, бірақ оның билікке ие болуы екі жыл ғана созылды, бұл жылдар түрбіленділік пен қақтығыстарға толы болды және кейіннен «Жылыту табағы» министрлігі деп аталды.
He became the fourth Prime Minister of the Cape Colony in 1884, after the growing Afrikaner Bond Party compelled the government of Premier Thomas Charles Scanlen to retire. He was appointed to form a government by the powerful Afrikaner Bond, but held office for only two turbulent and strife torn years, in what subsequently became known as the "Warming pan" Ministry.
Бурлар мен ағылшындар арасындағы шиеленістер
Упингтонның қысқа ғана министрлік қызметіндегі ең маңызды мәселе – "британдық" Бечуана жерінде буерлер басып алып құрған, Стеллаланд және Гошен деген екі кішкентай жалдамалы мемлекеттерге байланысты туған қақтығыс болды. Британдықтар осы мемлекеттерді мойындаудан бас тартуды талап етті. Бұл мәселе Упингтонды өте қиын жағдайға түсірді, себебі ол парламенттік қолдауын буер мемлекеттеріне ықылас білдірген Африканерлік одақтан алды, ал британдық империялық билік одан белсенділік күтті. Оған жауап ретінде ол Бечуана жеріне сапар жасады (онымен бірге Джон Гордон Спригг бас қазынашы ретінде) "бейбіт келісімге қол жеткізу мақсатында". Осы дау кезінде буерлерге деген оның кейде білдірген симпатиясы парламенттік қолдауын сақтауға көмектесті, бірақ оны империялық билік пен Кейп саяси элитасының көзінде даулы тұлғаға айналдырды. Ол Парнелли принциптерін қолдады деп айыпталды, ал Кейптаундағы британдық саясаткерлер оны "ауыр қылмысы бар" және "Джон Буллмен тұрудың орнына, Мынхер Ван Дункпен дос болып жүрген" "Фениан" деп сынады. Одан да бейтарап айналымдарда ол "Корк африканері" деп танылды.
The principal issue that dominated Upington's short Ministry was the conflict over two tiny Boer mercenary states – Stellaland and Goshen – which had been established by Boer invaders in "British" Bechuanaland and which the British demanded were rejected. The issue placed Upington in a near impossible position as he owed his parliamentary support to the Afrikaner Bond which was strongly sympathetic of the Boer states, while the British Imperial authorities demanded his action. In response, he travelled to Bechuanaland (with John Gordon Sprigg accompanying him as his Treasurer General) "in the endeavour to effect a peaceful arrangement". The sympathy which he at times expressed for the Boers in this controversy helped to maintain his parliamentary support, but made him very controversial in the eyes of the Imperial authorities and the Cape political elite. He was accused of propounding Parnellite principles and denounced by British politicians in Cape Town as a “Fenian” whose "offence is rank", and who "has been fraternising with Mynheer Van Dunk instead of sticking with John Bull". Even in less hostile circles, he was nonetheless known as "the Afrikaner from Cork".
Ішкі саясат
Елдің ішкі дамуына қатысты, Аппингтон өзінің алдыңғылары Молтено мен Сканленнің өте табысты, жергілікті бағдарланған экономикалық саясатын жалғастыруға тырысты. 1885 жылы ол Кейптаундан Кимберлиге дейінгі Молтеноның алғашқы темір жол желісінің толық ашылуын бақылады. Ол Сприггтің (және одан кейінгі Родс пен Джеймсон сияқты министрлердің) әсем империализмін қабылдамауға тырысты, алайда Британ империясының Оңтүстік Африка ісіне араласуын шектеуге ұмтылғанмен, Кейптің шекарасын көршілес Ксоса халқының жеріне кеңейтуді қолдады. Оның кейбір саясаты (мысалы, жаман атты Жұқпалы Аурулар Заңдарын қайта енгізу) оны Саул Соломон өкілдік еткен күшті либералдық топпен қақтығысқа түсірді, олар оларды Кейптің қара азаматтары мен сайлаушыларына қарсы кемсітушілік ретінде қарастырды.
Regarding internal development of the country, Upington attempted to continue the highly successful locally oriented economic policies of his predecessors Molteno and Scanlen. In 1885, he oversaw the final opening of Molteno's original railway line from Cape Town to Kimberley. He attempted to reject the flamboyant imperialism of Sprigg (and subsequent ministers such as Rhodes and Jameson), however while trying to restrict British Imperial involvement in southern Africa, he nonetheless pushed for an expansion of the Cape's frontiers into the territory of the neighbouring Xhosa. Some of his policies (such as reintroducing the infamous Contagious Diseases Acts) also brought him into conflict with the powerful liberal lobby, represented by Saul Solomon, which saw them as discriminatory against the black citizens and voters of the Cape.
Төмендеу
Жалпы алғанда, оның министрлігі тым қысқа болды және ірі аймақтық күштермен шектелгендіктен, тұрақты саясат қалыптасуына мүмкіндік болмады. Барлық жағынан шабуылға ұшыраған оның жағдайы тез арада қанағаттандырмас болып келді. Басутоланд саясаты бойынша жаңа шабуыл толқынынан кейін, ол 1886 жылы "денсаулығының нашарлауына байланысты" отставкаға келіп, империалистік көзқарастағы одақтасы Джон Гордон Сприггке қызметін тапсырды.
Overall, his Ministry was too short and circumscribed by greater regional forces for any consistent policies to take shape. Attacked from all sides, his position rapidly became untenable. After coming under a fresh wave of attack over his Basutoland policy, he resigned "due to ill health" in 1886, and handed over to his pro imperialist ally John Gordon Sprigg.