Лео Таксиль: Антиклерикализм, афера және қайта құру
Léo Taxil
Лео Таксиль: француз жазушысы, дінге қарсы көзқарастарымен, сондай-ақ католик шіркеуі мен масондарға қатысты аферасымен танымал. Биографиясы мен шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы (1854–1907)
French writer (1854–1907)
Мари Жозеф Габриэль Антуан Жоган Пагес, көбінесе Лео Таксиль (leo taksil; 21 наурыз 1854 – 31 наурыз 1907) атты қаламды қолдану атымен танымал, француз жазушысы және журналисі. Ол католиктерге және дін қызметкерлеріне қарсы ұстанымымен белгілі болды. Сондай-ақ ол Таксиль алаялығымен, масондық туралы жалған ақпараттармен және Рим-католик шіркеуінің оған қарсы күресімен танымал.
Marie Joseph Gabriel Antoine Jogand Pagès, better known by the pen name Léo Taxil (leo taksil; March 21, 1854 – March 31, 1907), was a French writer and journalist who became known for his strong anti Catholic and anti clerical views. He is also known for the Taxil hoax, a spurious exposé of Freemasonry and the Roman Catholic Church's opposition to it.
Ерте өмір
Мари Жозеф Габриэль Антуан Жоган Пагес Марсель қаласында дүниеге келді. Бес жасында оны иезуиттер семинариясына берді. Балалық шағын семинарияда өткізген соң, ол католик дініне көңілі тоймады және діни идеологияны әлеуметтік зиянды деп санауға көшті. Ол сонымен қатар Проспер Манин атты псевдониммен бірнеше роман жазды.
Marie Joseph Gabriel Antoine Jogand Pagès was born in Marseille, and at the age of five, he was placed into a Jesuit seminary. After spending his childhood years in the seminary, he became disillusioned with the Catholic faith and began to see the religious ideology as socially harmful. He also wrote some novels under the pseudonym Prosper Manin.
Киелі кітап қызық
Таксиль алғаш рет дін қызметкерлеріне немесе католиктерге қарсы кітаптар жазу арқылы танымал болды, атап айтқанда «Күлкілі Киелі кітап» (La Bible amusante) және «Исаның өмірі» (La Vie de Jesus). Бұл кітаптарында Таксиль аталған діни еңбектердегі қабылданатын қайшылықтарды, қателерді және жалған сенімдерді сатиралық түрде көрсетті. «Мәзһүрдің азғындығы» (Les Débauches d'un confesseur, Карл Миломен бірге), «Киелі порнография: мойындау және мойындаушылар» (Les Pornographes sacrés: la confession et les confesseurs) және «Папаның сүйіктілері» (Les Maîtresses du Pape) атты өзге кітаптарында Таксиль католик шіркеуінің басшыларын гедонистік жаратылыстар ретінде бейнелейді, олар маркиз де Садтың салтымен өз құштарлықтарын зерттейді. 1879 жылы ол «А Bas la Calotte» («Тыштан төмен») атты кітапшасы үшін Сена сотта болды, оның мемлекет мойындаған дінді қорлағаны айыпталды, бірақ ол ақталды.
Taxil first became known for writing anti Clerical or anti Catholic books, notably La Bible amusante (The Amusing Bible) and La Vie de Jesus (The Life of Jesus), in which Taxil satirically pointed out perceived inconsistencies, errors, and false beliefs presented in these religious works. In his other books Les Débauches d'un confesseur (Debauchery of a Confessor, with Karl Milo), Les Pornographes sacrés: la confession et les confesseurs (Sacred Pornographs: confession and confessors), and Les Maîtresses du Pape (The Pope's Mistresses), Taxil portrays leaders of the Catholic Church as hedonistic creatures exploring their fetishes in the manner of the Marquis de Sade. In 1879, he was tried at the Seine Assizes for writing a pamphlet A Bas la Calotte ("Down with the Cloth"), which was accused of insulting a religion recognized by the state, but he was acquitted.
Таксильді алдап алу
1885 жылы ол католицизмге өтті, шіркеуге салтанатты түрде қабылданды және бұрынғы еңбектерінен бас тартты. 1890 жылдары ол масондыққа қарсы памфлеттер мен кітаптар сериясын жазды, олардың ложаларын шайтанға табынумен айыптады және Диана Воганның оған шайтандық "Палладист" культының мойындамаларын жазғанын мәлімдеді. Диана Воган ешқашан көпшілік алдында пайда болмағанына қарамастан, кітап католиктер арасында үлкен сатылымға ие болды. 1892 жылы Таксил өзінің масондыққа қарсы баспа досы Абель Кларен де ла Ривпен бірге «La France chrétienne anti maçonnique» (Христиандық антимасондық Франция) газетін шығара бастады. 1887 жылы ол Папа Лев XIII-ге қабылдауға барды, ол Чарльстон епискобын антимасондық мойындамаларды алаяқтық деп айыптағаны үшін сөккенімен қатар, 1896 жылы Трентте өткен антимасондық конгреске батасын жіберді. Воганның шындығына және тіпті оның бар екеніне күмән туа бастады, соңында Таксил оны 1897 жылдың 19 сәуірінде өтетін лекцияда көрсетуге уәде берді. Көрермендердің таң қалуына (олардың ішінде бірнеше дін қызметкерлері болды), ол Диананың бірқатар алдаулардың бірі екенін жариялады. Проспер Манин. Адам саудагерлері. Дижон : E. Бернард, 1904. Э. Бернардтың кішкентай жинағы ; № 20. 128 б.: ll. ; 16-да.
In 1885, he professed conversion to Catholicism, was solemnly received into the church, and renounced his earlier works. In the 1890s, he wrote a series of pamphlets and books denouncing Freemasonry, charging their lodges with worshiping the devil and alleging that Diana Vaughan had written for him her confessions of the Satanic "Palladist" cult. The book had great sales among Catholics, although Diana Vaughan never appeared in public. In 1892, Taxil also began to publish a paper, La France chrétienne anti maçonnique (Christian Antimasonic France), with his staunch anti Masonic publishing friend, Abel Clarin de la Rive. In 1887, he had an audience with Pope Leo XIII, who rebuked the bishop of Charleston for denouncing the anti Masonic confessions as a fraud and, in 1896, sent his blessing to an anti Masonic Congress of Trent. Doubts about Vaughan's veracity and even her existence began to grow, and finally, Taxil promised to produce her at a lecture to be delivered by him on 19 April 1897. To the amazement of the audience (which included a number of priests), he announced that Diana was one of a series of hoaxes. Prosper Manin. Marchands de chair humaine Dijon : E. Bernard, 1904. Petite collection E. Bernard ; n° 20. 128 p.: ll. ; in 16