Вудбридж Стронг Ван Дайк: Американдық режиссердің өмірі мен шығармалары
W. S. Van Dyke
Вудбридж Ван Дайк: америкалық режиссер, «Тарзан», «Жұқа адам» фильмдерінің авторы. 2 рет «Оскарға» ұсынылған, атақты актерлермен жұмыстасқан. Кінематограф тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кинорежиссер (1889–1943)
American film director (1889–1943)
Вудбридж Стронг Ван Дайк II (21 наурыз 1889 – 5 ақпан 1943) – 1932 жылы «Тарзан – маймыл адам», 1934 жылы «The Thin Man», 1936 жылы «Сан-Франциско» және Нельсон Эдди мен Жаннет Макдональдпен түсірген алты танымал мюзикл сияқты бірнеше сәтті ерте дыбыстық фильмдердің режиссері болған американдық кинорежиссер. Ол «The Thin Man» және «Сан-Франциско» фильмдері үшін «Үздік режиссер» номинациясында екі рет «Оскар» сыйлығына ие болды, сондай-ақ төрт актерді – Уильям Пауэлл, Спенсер Трейси, Норма Ширер және Роберт Морлиді «Оскар» номинациясына ұсынды. («Сыртқы қыз» фильмінде).
Woodbridge Strong Van Dyke II (March 21, 1889 – February 5, 1943) was an American film director who made several successful early sound films, including Tarzan the Ape Man in 1932, The Thin Man in 1934, San Francisco in 1936, and six popular musicals with Nelson Eddy and Jeanette MacDonald. He received two Academy Award nominations for Best Director for The Thin Man and San Francisco, and directed four actors to Oscar nominations: William Powell, Spencer Tracy, Norma Shearer, and Robert Morley. in Blind Girl.
Мансап
1915 жылы Ван Дайк Д.У. Гриффиттің «Ұлт тууы» фильмінде режиссердің ассистенті болып жұмысқа орналасты. 1917 жылы Ван Дайк Essanay Studios үшін өзінің алғашқы фильмін – «Ұзын көлеңкелер елі» фильмін түсірді. Маккой былай деді: «Ол (Ван Дайк) менің хал-жағдайыма он тоғызыншы ғасырдың араб құл саудагерінің жақында ғана құтылғандардың тобын экватордан өткізудегі қамқорлық деңгейімен тең қамқорлық көрсетті». Содан кейін ол Роберт Канномның Ван Дайк туралы өмірбаянында егжей-тегжейлі айтылған, бірақ Канномның жұмсақ баяндауынан айырмашылығы бар, ұқсас оқиғаны айтты. Косалқы актер Маккойдың бетіне тым жақыннан оқ атқан, оны аттан құлатып, ауруханаға жатқызуды талап еткен жарақат алды. Маккой Ван Дайк аттан құлағаны үшін және түсірілімді бұзғаны үшін оны қатты сөккенін айтты. Ол одан тағы бір түсірілімге дайын ба деп сұрады, содан кейін Маккойға «дұрыс жасауға тырыс» деп ескертті. Бейсөзді фильмдер дәуірінде ол өнер шеберлігін үйреніп, дыбысты фильмдер пайда болған кезде MGM-нің ең сенімді режиссерлерінің бірі болды. Ол тапсырмаларын жылдам орындағаны үшін «Бір рет Вуди» немесе «Бір рет Ван Дайк» деп аталды. MGM оны костюмді драмаларды, вестерндерді, комедияларды, қылмыстық мелодрамаларды және мюзиклдерді үйлесімді түсіре алатын ең жан-жақты режиссер деп санайтын. Оның көптеген фильмдері үлкен табысқа ие болды және кез келген жылы кассада көш бастады. Ол «Жұқа адам» (1934) және «Сан-Франциско» (1936) фильмдері үшін «Оскар» сыйлығының «Үздік режиссер» номинациясына ие болды. Ол сондай-ақ «Оскар» жүлдесіне ие болған «Эскимо» (Мала – ғажайып) классикалық фильмінің режиссері болды, онда ол маңызды актерлік рөлді де ойнады. Оның басқа фильмдеріне «Оңтүстік теңіздегі ақ көлеңкелер» (1928) аралдағы оқиғасы; оның жалғасы «Бүтпаған» (1929); Африкада толығымен түсірілген «Саудагер мүйіз» (1931); «Адам-тарзан» (1932); «Манхэттен мелодрамасы» (1934); және «Мари Антуанетта» (1938) кіреді. Дегенмен, ол Мирна Лой мен Уильям Пауэллді төрт «Жұқа адам» фильмінде түсіргені үшін есімдеріне сақталды: «Жұқа адам» (1934), «Жұқа адамнан кейін» (1936), «Тағы бір жұқа адам» (1939) және «Жұқа адамның көлеңкесі» (1941); сондай-ақ Жанет Макдональд пен Нельсон Эддиді олардың ең танымал алты фильмінде: «Құмарлы Мариетта» (1935), «Роза Мари» (1936), «Жақын достар» (1938), «Жаңа ай» (1940) (түсірілімнің жартысынан кейін Роберт З. Леонард режиссерліктен бас тартқандықтан, көрсетілмеген), «Ащы тәтті» (1940) және «Мен періштеге үйлендім» (1942). «Сан-Францискодағы» жер сілкінісі сахнасы түсірілген ең жақсы арнайы эффектілердің бірі деп есептеледі. Режиссерлікке көмектесу үшін Ван Дайк өзінің ертедегі ұстазы Д.У. Гриффитті шақырды, ол қиын жағдайға түскен еді. Ван Дайк сондай-ақ жұмыссыз актерлерді қосымша актерлер ретінде жалдады. Оның адалдығы үшін ол индустрияда көптеген адамдардың сүйіспеншілігі мен құрметіне ие болды. Ван Дайк импровизацияға рұқсат бергенімен (ол фильмде қалды) және актерлерден табиғи ойын шығаруға көмектескенімен белгілі болды. Ол Нельсон Эдди, Джеймс Стюарт, Мирна Лой, Джонни Вайсмюллер, Морин О’Салливан, Элеонора Пауэлл, Илона Масси және Маргарет О’Брайенді жұлдыздар қатарына қосты. Ол көбінесе қиындыққа тап болған немесе өндіріс кестесінен асып кеткен фильмде бірнеше күнге (немесе одан да көпке) көрсетілмеген жұмыс істеу үшін шақырылатын. Ван Дайк 1934 жылы АҚШ Теңіз корпусының резервіндегі капитан болып тағайындалды. 1935 жылдың 13 қыркүйегінде ол резервтегі майор шеніне көтерілді. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін патриот Ван Дайк MGM кеңсесінде Теңіз корпусының резервтік жұмылдыру кеңсесін құрды. Майор шені оның кейінгі фильмдерінің титрлерінде жиі кездеседі, және ол соғыстың басында Кларк Гейбл, Джеймс Стюарт және Роберт Тейлор сияқты басқа MGM жұлдыздарын әскери қызметке қосуға ықпал етті.
In 1915, Van Dyke found work as an assistant director to D. W. Griffith on the film The Birth of a Nation. In 1917, Van Dyke directed his first film, The Land of Long Shadows, for Essanay Studios. McCoy went on to say, "he (Van Dyke) evidenced a degree of concern for my well being on a par with the level of compassion that might have been exhibited by a nineteenth century Arab slaver herding a batch of the lately damned across the equator." He then told a similar story, which Robert Cannom's Van Dyke biography mentioned in some detail, but lacking Cannom's sugar coated retelling. An extra fired a blank round too close to McCoy's face, knocking him off his horse and causing pain and a wound needing hospitalization. McCoy said that Van Dyke cursed him soundly for falling off his horse and ruining the shot. He asked him if he was ready for another shot and then cautioned McCoy "to try to do it right." During the silent era he learned his craft and by the advent of the talkies was one of MGM's most reliable directors. He came to be known as "One Take Woody" or "One Take Van Dyke", for the speed with which he would complete his assignments. MGM regarded him as one of the most versatile, equally at home directing costume dramas, westerns, comedies, crime melodramas, and musicals. Many of his films were huge hits and topped the box office in any given year. He received Academy Award for Best Director nominations for The Thin Man (1934) and San Francisco (1936). He also directed the Oscar winning classic Eskimo (also known as Mala the Magnificent), in which he also has a featured acting role. His other films include the island adventure White Shadows in the South Seas (1928); its follow up, The Pagan (1929); Trader Horn (1931), which was filmed almost entirely in Africa; Tarzan the Ape Man (1932); Manhattan Melodrama (1934); and Marie Antoinette (1938). He is perhaps best remembered, however, for directing Myrna Loy and William Powell in four Thin Man films: The Thin Man (1934), After the Thin Man (1936), Another Thin Man (1939), and Shadow of the Thin Man (1941); and Jeanette MacDonald and Nelson Eddy in six of their greatest hits, Naughty Marietta (1935), Rose Marie (1936), Sweethearts (1938), New Moon (1940) (uncredited because halfway through filming Robert Z. Leonard took over), Bitter Sweet (1940), and I Married an Angel (1942). The earthquake sequence in San Francisco is considered one of the best special effects sequences ever filmed. To help direct, Van Dyke called upon his early mentor, D. W. Griffith, who had fallen on hard times. Van Dyke was also known to hire old time, out of work actors as extras. Because of his loyalty, he was much beloved and admired in the industry. Van Dyke was known for allowing ad libbing (that remained in the film) and for coaxing natural performances from his actors. He made stars of Nelson Eddy, James Stewart, Myrna Loy, Johnny Weissmuller, Maureen O'Sullivan, Eleanor Powell, Ilona Massey, and Margaret O'Brien. He was often called in to work a few days (or more), uncredited, on a film that was in trouble or had gone over the production schedule. Van Dyke was commissioned a captain in the United States Marine Corps Reserve in 1934. On September 13, 1935, he was promoted to the rank of major in the reserves. Prior to World War II, the patriotic Van Dyke set up a Marine Corps Reserve recruiting office in his own office at MGM. His rank of major often showed up in his later film credits, and he was influential in encouraging other MGM stars to join the military during the early days of the war, including Clark Gable, James Stewart, and Robert Taylor.
Соңғы жылдары және өлімі
1933 жылы Ван Дайктің Лос-Анджелестің Брентвуд ауданында, 334 South Bundy Drive мекенжайында 3 1/2 акрлық мүлкі болды. Ол әлемдік саяхаттарынан әкелген артефактілер жинағын қою және көптеген достарын той-думандарға шақыру үшін мүлкін бірнеше рет кеңейтті. Бұл жүректі ауырлататын фильм 5 жасар Маргарет О'Брайенді бір түндік жұлдызға айналдырды. Ван Дайк, шын ниетті христиан ғылымының жақтасы болғандықтан, соңғы жылдары көптеген медициналық емдерден және күтімнен бас тартты. 1943 жылдың қаңтарында "Маргарет үшін саяхат" фильмі кинотеатрларда көрсетілгеннен кейін, ол әйелі Рут Элизабет Мэнникспен, үш баласымен және студия басшысы Луис Б. Майермен қоштасып, 5 ақпанда Брентвудта (Лос-Анджелес) өзіне-өзі қол жұмсады.
By 1933 Van Dyke had a 3 1/2 acre estate in the Brentwood neighborhood of Los Angeles, California, on 334 South Bundy Drive, which he added on to several times to accommodate his collection of artifacts from world travel and allow large groups of friends for entertainment purposes. It is a heart rending movie that made 5 year old Margaret O'Brien an overnight star. Van Dyke, a devout Christian Scientist, had refused most medical treatments and care during his final years. Following the general release of Journey for Margaret to theaters in January 1943, he said his goodbyes to his wife Ruth Elizabeth Mannix, his three children, and to studio boss Louis B. Mayer and then committed suicide on February 5 in Brentwood, Los Angeles.
Отбасы
В. С. Ван Дайктің анасы, Лора Уинстон Ван Дайк, әуесқой генеалог болғандықтан, ол оның өз отбасы тарихын білгеніне көз жеткізді. Одан кейін ол Лос-Анджелестегі бірнеше еркектердің тектік қоғамдарына қосылды. Ол 1933 жылдың 22 қыркүйегінде Америка революциясының ұлдары ұлттық қоғамының мүшесі болды, № 53277, Калифорния қоғамы № CA 1707, француз және үнді соғыстарында генерал Джеймс Вулфтың көмекшісі болған және кейіннен революция кезінде Джордж Вашингтонның тыңшысы болған Джон Хонименнен (1729–1822) тікелей тегіне сүйенген. Сол жылы, 1933 жылы, ол Калифорния штатындағы Революцияның ұлдарына да Джон Хонименнен тікелей тегі бойынша қосылды, № 1847. Сондай-ақ ол 1933 жылы «Негіздеушілер мен патриоттар» орденінің № 7141, CA 48 мүшесі болды, Монмут шайқасында Вашингтонның жанында қаза тапқан Ян Ван Дайк (1709–1778) және Томассе Янсе Ван Дайк (1581–1665) тегін растады. Ван Дайк ақырында ең қатаң талаптарға ие Колониялық соғыс қоғамының, № 8634, Калифорния қоғамы № 397, өмірлік мүшесі болуға шақырылды, 1934 жылдың 23 қаңтарында қабылданды. Ол капитан Ян Янс Ван Дайктан (1652–1736) және губернатор Уильям Литеден (1613–1683) тікелей тегі бойынша қосылды. Ол Мористаунда Вашингтонмен бірге болған Абрахам Ван Дайк (1753–1804)тің шөбересі болды. Ван Дайк 1935 жылдың қаңтарында Руннимед барондарының мүшелігіне қабылданды, қазір Магна Харта барондық ордені деп аталады, № 441, және 1935 жылдың желтоқсанында Крәстік жорықтардың әскери орденіне, № 13 мүшесі болды, екеуі де Массачусетс губернаторы Томас Дадлиден тегін шығарды.
W. S. Van Dyke's mother, Laura Winston Van Dyke, was an enthusiastic genealogist and made sure he had known his own family history. He subsequently joined a number of male hereditary societies based in Los Angeles. He was a member of the National Society Sons of the American Revolution having joined on September 22, 1933, No. 53277, California Society No. CA 1707 based on a documented direct descent from John Honeyman (1729–1822), aide to General James Wolfe in the French and Indian Wars and later a spy for George Washington during the Revolution. That same year, 1933, he joined the Sons of the Revolution in the State of California on the same documented descent from John Honeyman, Membership No. 1847. He also became a member of the Order of Founders and Patriots, No. 7141, CA 48, in 1933 documenting descent from Jan Van Dyke (1709–1778), who was killed while fighting beside Washington at Monmouth, and Thomasse Janse Van Dyke (1581–1665). Van Dyke ultimately was invited to become a life member in the most difficult to join, Society of Colonial Wars, #8634, California Society #397, admitted January 23, 1934. He joined on a direct descent from Capt. Jan Janse Van Dyke (1652–1736) and Governor William Leete (1613–1683). He was the great great grandson of Abraham Van Dyke (1753–1804), who was with Washington at Morristown. Van Dyke was admitted to membership in the Barons of Runnymede, now known as Baronial Order of Magna Charta in January 1935, Member No. 441, and Military Order of the Crusades in December 1935, Member No. 13 both based on a descent from Governor Thomas Dudley of Massachusetts.
Мұра
Ван Дайк пен оның мансабы 1948 жылы Роберт К. Канном жазған, 424 беттік, толыққанды егжей-тегжейлі өмірбаянның тақырыбы болды. Кітапта Ван Дайкпен бірге жұмыс істегендермен кеңінен сұхбаттасылған, сондай-ақ «Метро Голдвин Майер» студиясының толық қолдауы болды. Авторға Ван Дайктің жеке істеріне, фотосуреттеріне және Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы студия мұрағатына толық қол жеткізуге рұқсат берілді. 1960 жылдың 8 ақпанында Ван Дайк Голливуд Даңқы аллеясында кинематографияға қосқан үлесі үшін жұлдыз алды, ол 6141 Голливуд бульварымен белгіленген.
Van Dyke and his career were the subject of a 424 page well detailed biography published in 1948 by Robert C. Cannom which made use of extensive interviews with Van Dyke's co workers and had the complete cooperation of Metro Goldwyn Mayer. The author was allowed full access to Van Dyke's files and photographs archived with the studio in Culver City, Calif.
On February 8, 1960, Van Dyke received a star on the Hollywood Walk of Fame for his contribution to Motion Pictures, at 6141 Hollywood Boulevard.