ГДР-дың «Жұмысшы табының шайқас топтары» (KdA) ұйымы: тарихы, құрамы, мақсаты мен таратылу себептері. Шығыс Германиядағы саяси резерв күші туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұмысшы сыныптың ұрыс топтары (Kampfgruppen der Arbeiterklasse, KdA) 1953 жылдан 1989 жылға дейін Германия Демократиялық Республикасындағы (ГДР) жарымәскери ұйым болды. KdA Германияның билеуші Социалистік бірлік партиясының де-факто милициясы ретінде қызмет етті, партия мүшелері мен саяси тұрақты жұмыс істейтін адамдардан құралды, пролетариат диктатурасы қағидаттарына негізделген және азаматтық наразылықтарға немесе басқыншылыққа қарсы күресу үшін жергілікті жерде қолданылатын күш болды. KdA ГДР Ішкі істер министрлігі мен Volkspolizei-ге бағынышты азаматтық резервтік күш болып табылды және 1980 жылы шаңырағында 211 000 адамды құрады. KdA 1989 жылғы қарашада Берлин қабырғасы ашылғаннан кейін Volkskammer тарапынан таратылды.
The Combat Groups of the Working Class (Kampfgruppen der Arbeiterklasse, KdA) was a paramilitary organization in the German Democratic Republic (GDR) from 1953 to 1989. The KdA served as the de facto militia of the ruling Socialist Unity Party of Germany composed of party members and politically reliable working people, based on dictatorship of the proletariat principles, to be deployed locally to fight civil unrest or invasion. The KdA was a civil reserve force tied to the GDR's Ministry of the Interior and the Volkspolizei, reaching 211,000 personnel at its peak in 1980. The KdA was disbanded by the Volkskammer after the opening of the Berlin Wall in November 1989.
Тарих
Жұмысшы сыныптың ұрыс топтары (Kampfgruppen der Arbeiterklasse немесе KdA) 1953 жылғы 29 қыркүйекте Германия Демократиялық Республикасында (ГДР немесе Шығыс Германия) үш ай бұрын болған 1953 жылғы көтеріліске жауап ретінде құрылды. Көтеріліс күшпен басып тасталды, оған Volkspolizei (азаматтық полиция) және Германиядағы Кеңес күштерінің тобы қатысты. Кеңес Одағы қолдаған ГДР және Германияның биліктегі Социалистік бірлік партиясы (СЕД) осы үкіметке қарсы көтерілісті "контрреволюциялық" әрекет деп санайтын. KdA-ның бастапқы ресми міндеті ГДР-дегі диверсанттармен, сыныптық жаулармен және басқа да "социализм жауларымен" күресу болды, әсіресе құнды зауыттарды қарулы түрде қорғау. KdA 1948 жылы Чехословакияда партия билігін нығайтуда маңызды рөл атқарған Чехословакия Коммунистік партиясының халықтық ополчениесін үлгі еткен. Ұйым пролетариат диктатурасын бейнелеуге арналған – жаңа социалистік мемлекетте жұмысшының билік орталығы болуы – сондықтан мүшелік негізінен мемлекеттік кәсіпорындардың жұмысшыларынан іріктелді. KdA алғаш рет 1954 жылғы 1 мамырдағы дәстүрлі Мамыр мерекесі шеруіне қатысты және 1956 жылғы Венгрия революциясы кезінде ГДР-де ұқсас көтеріліс болған жағдайда көпшілікке көрінді. 1957 жылы Шмервицте KdA басшыларын даярлайтын орталық мектеп ашылды, ал 1959 жылы ұйым Kampfgruppen der Arbeiterklasse деген ресми атау алды. KdA ең көп пайдаланған кез – 1961 жылғы 13 тамызда Берлин қабырғасының құрылысы кезінде. Бұл жұмыстарға барлық әскери бөлімшелердің шамамен 20% құраған 8000-нан астам адам жұмылдырылды. Сахсония, Тюрингия және Шығыс Берлиннің ең жақсы даярланған және саяси тұрғыдан сенімді KdA бөлімшелері мен мүшелері 1961 жылғы жаз және күзде Берлин қабырғасын салуға және күзетуге қатысты. Шығыс Берлин мен Батыс Берлин секторының шекарасына орналасқан KdA-ның алты апталық қызметі кезінде тек сегіз мүше Батысқа қашып кетті, бұл SED-ге деген жоғары моральдық-психологиялық жағдайды және сенімін көрсетті. 1966 және 1967 жылдары KdA-ның жалпы саны 181 500 "жауынгер" (Kämpfer) құрады, олар "активтік қауіпсіздік күштері" мен "оперативтік резервтерге" бөлінді. Батыс Берлин және Батыс Германиямен шектесетін бөлімшелер жақсы жабдықталды және тікелей аумақтық қорғаныстың аудандық басқармасына бағынды. KdA 1989 жылдың соңындағы Бейбіт революцияның бейбіт жаппай наразылықтары кезінде белсенділік танытпады, осы оқиғалар SED-тің құлдырауына және ГДР-дегі тездетілген саяси өзгерістерге әкелді, өйткені көптеген KdA мүшелері наразылық білдірушілермен ынтымақтастық танытып, тіпті шерулерге қатысты. 1989 жылғы 9 қарашада ГДР үкіметі Берлин қабырғасын ашқанын және Шығыс Германия азаматтарының еркін жүріп-тұруын жариялады, бұл KdA-ның мақсатын енді қажетсіз етті. ГДР Парламенті (Volkskammer) 1989 жылғы 14 желтоқсанда KdA-ны тарату туралы шешім қабылдады, сол айда қарусыздандыру және демобилизация процестері басталды. KdA-ның қарусыздандыруын Volkspolizei және Ұлттық халық армиясы бақылады, олар қару-жарақ пен жабдықты жинап, сақтады. 1990 жылғы мамырға дейін 2022 бөлімдегі соңғы 189 370 адам толық демобилизацияланды.
The Combat Groups of the Working Class (Kampfgruppen der Arbeiterklasse or KdA) was formed on September 29, 1953, in response to the Uprising of 1953 in the German Democratic Republic (GDR or East Germany) which had occurred three months earlier, and was violently suppressed by the Volkspolizei (civil police) and the Group of Soviet Forces in Germany. The anti government uprising threatened the Soviet backed GDR and the ruling Socialist Unity Party of Germany (SED), who viewed it as a "counter revolutionary" act. Initially, the official task of the KdA was to fight against saboteurs, class enemies, and other "enemies of socialism" within the GDR, especially as armed protection for valuable factories. The KdA was intended to mirror the People's Militias of the Communist Party of Czechoslovakia which played a very important part in the consolidation of party's power in Czechoslovakia in 1948. The organization was designed to reflect the dictatorship of the proletariat – the ethos of the worker being the centre of power in the new socialist state – so membership was mainly drawn from workers from state enterprises. The KdA made its first public appearance at the annual May Day demonstration on May 1, 1954, and were visible in public during the Hungarian Revolution of 1956 in case of a similar revolt in the GDR. A central school for KdA leaders was set up in Schmerwitz in 1957, and the organization received its official name Kampfgruppen der Arbeiterklasse in 1959. The largest use of the KdA occurred during the construction of the Berlin Wall from 13 August 1961, with over 8,000 personnel (about 20% of all military units) mobilized to participate in the effort. The best trained and most politically reliable KdA units and members from Saxony, Thuringia, and East Berlin participated in the construction and guarding of the Berlin Wall in the summer and autumn of 1961. During the six week deployment of the KdA to the East Berlin West Berlin sector boundary, only eight members defected to the West, indicating a high state of morale and faith in the SED. By 1966 and 1967, the total strength of the KdA was 181,500 "fighters" (Kämpfer) which was divided between "asset security forces" and "operational reserves". Units whose districts bordered West Berlin and West Germany received better equipment and were directly subordinate to the district management of territorial defense. The KdA were not activated during the peaceful mass protests of the Peaceful Revolution in late 1989, which saw the decline of the SED and rapid political changes in the GDR, as many KdA members identified with the protesters and some even participated in the marches. On 9 November 1989, the GDR government announced the opening of the Berlin Wall and the free travel of East German citizens, rendering the purpose of the KdA no longer relevant or necessary. The Volkskammer, the parliament of the GDR, made the decision to disband the KdA on 14 December, with the processes of disarmament and demobilization beginning that month. The disarming of the KdA was supervised by the Volkspolizei and the National People's Army who consolidated and stored the weapons and equipment. The final 189,370 personnel in 2,022 units were completely demobilized by May 1990.
Ұйым
KdA әскери және полицияны толықтырып, соғыс уақытында немесе үкіметке қарсы наразылықтар сияқты саяси төтенше жағдайларда тыл аймақтарында қауіпсіздік қамтамасыз етуде жаяу әскерге ұқсас рөл атқарды. Бөлімдер жұмысқа алынған орындарымен, мысалы, фабрикалармен, шаруашылықтармен, мемлекеттік және жергілікті басқару кеңселермен, сондай-ақ басқа да мемлекеттік кәсіпорындармен тығыз байланыста болды – олардың ұйымдасуы мен жұмысы көбінесе аудандық деңгейден аспады. Бұл ұйым АҚШ Ұлттық гвардиясы немесе Ұлыбританияның аумақтық әскері сияқты резервтік күштерге ұқсас болды; алайда, KdA-ны үкімет емес, SED партиясы тікелей бақылады.
The KdA served a similar role to infantry to supplement the military and police as security in rear areas during wartime or in political emergencies, such as protests against the government. Units were closely tied to the workplaces they were recruited from such as factories, farms, the state and local administration offices, and other state owned enterprises – their organizations and their employment generally did not extend beyond the district level. The organization was similar reserve forces like the United States National Guard or British Territorial Army; however, the KdA was strictly controlled by the SED itself and not the government.
Командалық басқару
KdA Социалистік бірлік партиясының Орталық комитетінің (Zentralkomitee) (ZK) қарауына өтті, ZK Политбюросының барлық директивалары мен шешімдеріне бағынышты болды, бұл оны партияның жеке армиясына айналдырды. ZK қарулы күштердің қалған бөлігін де қауіпсіздік комиссиясы (Sicherheitskommission) арқылы бақылады, бірақ KdA-ға қатысты билігін екі басшылық тізбек арқылы жүзеге асырды. Біріншісі Ішкі істер министрлігі (Ministerium des Innern) арқылы және одан кейін әскери оқыту, жабдықтар және операциялық тәжірибе берген Volkspolizei арқылы жүргізілді. Екіншісі – СЭД-тің аудандық (Bezirk) және округтік (Kreise) басқармалары арқылы мүшелердің кадрлық және саяси тұрғысынан сәйкес келуін бақылау арқылы іске асырылды. Командирлер аймақтағы ірі зауыттар мен кәсіпорындардағы СЭД партия ұйымы тарапынан тағайындалды және оқыту, жабдық және құрамының жай-күйі туралы үнемі есеп беретін СЭД округтік басшылығы (Kreisleitung) растады. Der Kämpfer – KdA-ның ай сайын жарияланатын газеті және ресми органы, оны СЭД-тің Neues Deutschland баспасы шығарды.
The KdA fell under the authority of the Central Committee (Zentralkomitee) (ZK) of the Socialist Unity Party with all directives and decisions made by the ZK's Politbüro, effectively making it the party's personal army. The ZK also supervised the rest of the armed forces through its security commission (Sicherheitskommission), but exercised its power over the KdA through two chains of command. The first ran through the Ministry of the Interior (Ministerium des Innern) and then the Volkspolizei, which provided military training, equipment and operational expertise. The second was through the SED district (Bezirk) and county (Kreise) directorates in the areas of personnel and political suitability of members. Commanders were appointed by the SED party organization in the major factories or enterprises in the area and were confirmed by the SED county leadership (Kreisleitung) which received regular reports on the state of training, equipment and membership. Der Kämpfer was the monthly newspaper and voice of the KdA, printed by the SED's Neues Deutschland publishing house.
Хундерштафендер мен батальондар
КДА-да "Хундертшафтен" және батальондар деп аталатын бөлімшелер құрылды. "Хундертшафтен" (жүздіктер) – КДА-ның негізгі бөлімшелері болып табылды, олар үлкен зауыттардан немесе тіпті "халық мүлігін қорғауға" ұмтылған аудандардан келген 100-ге жуық жұмысшыдан тұрды. Әр жүздік үш взводқа бөлінді, әр взводта үш топ (бөлімше) болды. Жүздік командирінің саяси орынбасары мен бас орынбасары, сондай-ақ жабдықтау офицері мен бас медициналық нұқсаны болды. Volkspolizei инспекторы оқу-жаттығуларға көмектесті. Басқа құрамына үш взвод командирі, үш взвод командирінің орынбасарлары, сексен бір "Кемпфер" (жауынгер) және үш медициналық нұқсан (әр взводқа біреуден) кірді. Үш немесе төрт жүздік "Кампфтруппа" батальонын құрай алады. Ауыр жүздіктер (Schwere Hundertschaft) танкке қарсы, минометтік және әуе қорғанысы взводтарымен жабдықталды және өз кәсіпорындарының немесе мемлекеттік тасымалдау фирмаларының жүк көліктерімен моторизацияланды.
The KdA were organized into units called Hundertschaften and battalions. Hundertschaften (hundreds) were the primary units of the KdA, made up of about 100 workers from large factories or even neighborhoods who sought to "defend the property of the people". Each hundred was organized into three platoons, each containing three groups (squads). The commander of the hundred had a political deputy and a general deputy, plus a supply officer and a chief medical orderly. An inspector of the Volkspolizei assisted with training. Other personnel included the three platoon leaders, three deputy platoon leaders, eighty one Kämpfer (fighters), and three medical orderlies (one per platoon). Three or four hundreds could form a Kampftruppe battalion. Heavy hundreds (Schwere Hundertschaft) were equipped with anti tank, mortar and air defense platoons, and were motorized using the trucks of their enterprises or nationalized haulage firms.
Оқыту
KdA қызметкерлерін оқытуды GDR-дің азаматтық полиция күштері Volkspolizei жүргізді, KdA-ны халықаралық шарттар бойынша қарулы күштердің жалпы санына есептемеу үшін. KdA-ны күтіп ұстау ресми армияға қарағанда едәуір арзан болды, себебі мүшелерге тұруға орын қажет болмады, азық-түлік пен жалақы әскерилермен бірдей болды, ал мүшелер бос уақытында оқу кезінде азаматтық жұмыстарын жалғастырды. KdA мүшесі жұмыстан кейін және демалыс күндері жылына 136 сағат бойы өз бөлімімен жаттықты, көбінесе шалғынды жердегі оқу лагерінде. KdA жауынгерлері көбінесе кәсіби жаяу әскерлерге ұқсас жабдықталған, бірақ олардың дайындығы төмен болды.
Training for KdA personnel was conducted by the Volkspolizei, the GDR's civil police force, to avoid the KdA being counted as part of the total strength of the armed forces under international treaties. The KdA was substantially cheaper to maintain than the official army, since members did not require accommodation, supplies and wages were the same as regulars, and members continued their civilian work while training in their spare time. A KdA member trained with his unit after work and on weekends for a total of 136 hours annually, usually at a training camp in the wilderness. The KdA paramilitaries were often equipped like professional infantry, despite having somewhat less training.
Бірқалыпты киімдер
КДА ұлттық халық армиясынан өзгеше зәйтүн жасыл түсті форма киіп, американдық жауынгерлік киім үлгісіне немесе советтік "афғанкаға" ұқсас болды. Форманың жұмсақ кепі стиліндегі бас киімінде визор, дөңгелек жоғары бөлігі, сыртқы жиегімен тігілген бүйір бөлігі және үстіне бүктеліп бекітілетін құлаққаптары болды. Жакеттің асты бөлігі түзу, екі көкірек және екі қалтасы, сондай-ақ әр жеңінде бір қалтасы бар. Шалбары төрт стандартты қалтадан тұрады, ал кейінірек әр жамбасында ішкі жүк қалтасы қосылды. Әскерде қолданылатын M1956 шлемі де киіліп жүрді. КДА ұйымдық белгісі сол жеңдегі жең қалтасының үстіне, ал шендік белгілер екі жеңдегі қалталардың үстінде немесе астында бекітілді, кейін олар қалтаның үстіндегі сол көкірекке көшірілді.
The KdA wore olive green uniforms different from that of the National People's Army, and were similar in pattern to that of the American Battle Dress Uniform or Soviet Afghanka. The soft kepi style cap has a visor, a circular top crown, a side crown with an outside crown band, and earflaps which fold up and secure over the top. The jacket has a straight cut bottom, with two breast and two skirt pockets plus a pocket on each upper sleeve. The trousers contain four standard type pockets and later versions had an internal cargo pocket on each thigh. The M1956 helmet used by the army was also worn. The KdA organizational patch was worn on the left sleeve over the sleeve pocket and rank patches were worn on or below the pockets on both sleeves, later they were moved to the left breast above the pocket.
Жауынгерлік топтардың қолбасшыларына құрмет сыйлықтары
Жұмысшы класының шайқас топтарының командирлеріне табыс етілген сыйлықтар Германия Демократиялық Республикасындағы қоғамдық құрметтің белгісі болды.
Honour gifts to the commanders of the fighting groups of the working class were testimonies of social honor in the German Democratic Republic.
Халықаралық орналасу
KdA Африкадағы коммунистік қозғалыстар мен үкіметтерге Шығыс Германияның әскери көмегіне қатысқандығына қатысты белгілер бар. 1980 жылдың 23 мамырында Бразавиль радиосы Конго Халық Республикасының Бразавиль қаласына KdA делегациясының сапары туралы хабарлап, конголық халықтың милициясын Шығыс Германияда да оқытуға және оларды жабдықтармен қамтамасыз етуге әзір екендерін жариялады. Автор Гунтер Холзессиг осы орайда конголық халық милициясының командирі Мишель Нгакаланың 1982 жылы Шығыс Германияда өткен KdA шарасына қатысқанын хабарлайды.
There are indications that the KdA was involved in East German military aid to communist movements and governments in Africa. On May 23, 1980, Radio Brazzaville reported the visit of a KdA delegation in Brazzaville, People's Republic of the Congo, announcing they were willing to train Congolese people's militiamen in East Germany as well and supply them with equipment. Author Gunter Holzessig reports in that context, that the Congolese People's Militia commander Michel Ngakala was present at a KdA event in East Germany in 1982.