Георге Маринеску: Румыниялық невролог және ғылымдағы киноның алғашқы қадамдары
Gheorghe Marinescu
Гheorghe Marinescu – румын неврологі, Румыниялық неврология мектебінің негізін қалаушы. Шаркодан оқып, акромегалия бойынша лекция оқыған. Неврологтарға пайдалы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын неврологы (1863–1938)
Румын математигі
Romanian neurologist (1863–1938)
the Romanian mathematician
Георге Маринеску (28 ақпан 1863 – 15 мамыр 1938) – румын неврологы, Румын неврология мектебінің негізін қалаушы.
Gheorghe Marinescu (; 28 February 1863 – 15 May 1938) was a Romanian neurologist, founder of the Romanian School of Neurology.
Тарих
Бухарест университетінің Медицина факультетін бітіргеннен кейін Маринеску медициналық білімінің басым бөлігін Бранковеану ауруханасының гистология зертханасында дайындықшы болып, ал Виктор Бабеш басқарған Бактериология институтында ассистент болып жұмыс істей отырып алды. Бабеш бұл аурулар бойынша – миелитке, гистериялық тыныссыздыққа және пневмония кезіндегі қасаңның кеңеюіне қатысты бірнеше еңбек жариялаған еді.
After attending the Faculty of Medicine of the University of Bucharest, Marinescu received most of his medical education as preparator at the laboratory of histology at the Brâncoveanu Hospital and as assistant at the Bacteriological Institute under Victor Babeș, who had already published several works on myelitis transversa, hysterical muteness, and dilatation of the pupil in pneumonia.
Мансап
Біліктілікті алғаннан кейін және Бабештің ұсынысымен үкімет Маринескуге Париждегі Сальпетриер ауруханасында Жан Мартин Шарко басшылығымен неврология бойынша аспирантураны оқуға грант берді. Ол сол жерде Пьер Мари, Жозеф Бабински және Фульгенс Раймондпен танысты. Кейіннен ол Франкфуртта Карл Вайгертпен, ал Берлинде Эмиль дю Буа Реймондпен жұмыс істеді. Пьер Маридің тапсырмасымен, ол 1890 жылы Берлиндегі халықаралық конгресте акромегалияның патологиялық анатомиясы тақырыбында лекция оқыды. Тоғыз жыл шет елде болғаннан кейін Маринеску 1897 жылы Бухарестке оралды, онда докторлық диссертациясын қорғады және оған арналған Пантелимон ауруханасында жаңа профессорлық бөлім ашты. Содан кейін, 1897 жылы Бухарест университетінде Колентина ауруханасында Клиникалық неврология кафедрасы құрылды. Ол келесі 41 жыл осы лауазымда қызмет етті және румыниялық неврология мектебінің негізін қалаушы ретінде танылды. 1905 жылы Румын академиясының толық мүшесі болып сайланды. 1898 жылдың шілдесінен 1901 жылға дейін Маринеску Бухаресттегі клиникасында әлемдегі алғашқы ғылыми фильмдерді түсірді: «Органикалық гемиплегияның жүріс қиындықтары» (1898), «Органикалық параплегиялардың жүріс қиындықтары» (1899), «Гипноз арқылы емделген гистериялық гемиплегияның бір жағдайы» (1899), «Прогрессивті локомоторлық атаксияның жүріс қиындықтары» (1900) және «Бұлшықет аурулары» (1901). Бұл барлық қысқа фильмдер сақталған. Профессор өз жұмыстарын «кинематограф көмегімен жасалған зерттеулер» деп атады және 1899-1902 жылдар аралығында Париждегі La Semaine Médicale журналында бірнеше тізбекті кадрлармен бірге нәтижелерін жариялады. 1924 жылы Огюст Люмьер профессор Маринескудің алғашқы ғылыми фильмдерге қатысты басымдығын мойындады: «Мен La Semaine Médicale-ді алып жүрген кезде жүйке ауруларын зерттеуде кинематографты қолдану туралы сіздің ғылыми есептеріңізді көрдім, бірақ сол кезде менің басқа да мәселелермен айналысуым керек болды, сондықтан биологиялық зерттеулерге уақыт таба алмадым. Мен осы еңбектерді ұмытып қалғанмын және оларды еске салғаныңыз үшін сізге алғыс айтамын. Өкінішке орай, сіздің жолыңызбен көптеген ғалымдар жүрген жоқ». 1935 жылы ол евгениканы насихаттау және мәжбүрлі стерилизацияны қолдау мақсатымен құрылған Румынияның мұрагерлік және евгеника жөніндегі патшалық қоғамының алғашқы төрағасы болды.
After qualification, and on the recommendation of Babeş, the government awarded Marinescu a grant to undertake postgraduate training in neurology under Jean Martin Charcot at the Salpêtrière Hospital in Paris, where he met Pierre Marie, Joseph Babinski, and Fulgence Raymond. Later, he worked with Carl Weigert in Frankfurt and then with Emil du Bois Reymond in Berlin. On the assignment of Pierre Marie, he lectured on the pathological anatomy of acromegaly at the Berlin International Congress in 1890. After nine years abroad, Marinescu returned in 1897 to Bucharest, where he received his doctorate and began a new professorial department at Pantelimon Hospital which had been created for him. Shortly thereafter, in 1897, a chair of Clinical Neurology was created at the University of Bucharest, in Colentina Hospital. He remained in this post for the next 41 years and is regarded as the founder of the Romanian School of Neurology. He was elected a titular member of the Romanian Academy in 1905. Between July 1898 and 1901, Marinescu made the first science films in the world in his clinic in Bucharest: The walking troubles of organic hemiplegy (1898), The walking troubles of organic paraplegies (1899), A case of hysteric hemiplegy healed through hypnosis (1899), The walking troubles of progressive locomotion ataxy (1900) and Illnesses of the muscles (1901). All these short subjects have been preserved. The professor called his works "studies with the help of the cinematograph", and published the results, along with several consecutive frames, in issues of the magazine La Semaine Médicale from Paris, between 1899 and 1902. In 1924, Auguste Lumière recognized the priority of professor Marinescu concerning the first science films: "I've seen your scientific reports about the usage of cinematograph in studies of nervous illnesses, when I was still receiving La Semaine Médicale, but back then I had other concerns, which left me no spare time to begin biological studies. I must say I forgot those works and I am thankful to you that you reminded them to me. Unfortunately, not many scientists have followed your way." In 1935, he became the founding chairman of the Royal Romanian Society for Heredity and Eugenics, which sought to popularize eugenics and promote forced sterilization.
Мұра
Маринеску париждік әріптестерімен тығыз академиялық байланыстарды сақтап, 250-ден астам мақаласын француз тілінде жариялады. Оның ғылыми қызығушылықтары кең ауқымды болды, оның ішінде патологиялық анатомия және эксперименталды нейропатология да бар. Көптеген науқастармен күнделікті байланыс және оның өткір зиялылығы оны қолжетімді болған жаңа әдістерді пайдалануға итермеледі, мысалы, акромегалиядағы сүйек өзгерістерін зерттеу үшін рентген сәулесі, ал денсаулық және ауру жағдайындағы дене қозғалыстарын зерттеу үшін кинокамера. Бұл зерттеулердің нәтижелері Николае Ионеску Сисести, Оскар Сагер және Артур Крейндлермен бірлескен «Le Tonus des Muscles striés» (1937) монографиясында, алғы сөзін сэр Чарльз Скотт Шеррингтон жазған. Мансабының басында Маринеску бактериолог Виктор Бабеш және француз патологы Пол Оскар Блокпен бірге жүйке жүйесінің патологиялық гистологиясы бойынша қажетті атлас жариялады. 1893 жылы Блокпен бірге қара денедегі ісіктен туындаған Паркинсондық треморды сипаттауы, Эдуард Бриссоның Паркинсонизм қара дененің зақымдануы салдарынан пайда болады деген теориясының негізі болды. Блокпен ол алғаш рет кәрілік бляшкаларды сипаттады, ал румын неврологы Ион Минеамен бірге 1913 жылы Хидэо Ногучидің жалпы парезбен ауырған науқастардың миындағы Treponema pallidum ашқандығын растады. Оның монументалды еңбегі «La Cellule Nerveuse» Сантьяго Рамон и Кахалдың алғы сөзімен 1909 жылы жарық көрді. Маринеску – көрнекті педагог. Лекцияларында ол идеяларды баса назарға алып, одан әрі зерттеулерге бағыт берді. Оған көптеген елдерден құрмет пен наградалар берілді. 1925 жылы ұлы Шарконың туған күнін тойлау кезінде оның шәкірттерінің атынан сөз сөйлеу үшін ол ең бірінші таңдалды.
Marinescu maintained close academic links with his Parisian colleagues and many of his articles, which exceeded 250 in number, were published in French. He had a wide range of research interests, including pathological anatomy and experimental neuropathology. Daily contact with scores of the infirm and his astuteness made him use the latest methods as they became available, such as the X ray, with which he investigated bone changes in acromegaly, and the film camera, for the study of body movements in health and disease. The results of these studies appeared in the monograph Le Tonus des Muscles striés (1937) with Nicolae Ionescu Siseşti, Oskar Sager and Arthur Kreindler, with a preface by Sir Charles Scott Sherrington. Early in his career, Marinescu published a much needed atlas on the pathological histology of the nervous system with the bacteriologist Victor Babeş and the French pathologist Paul Oscar Blocq. His description with Blocq, of a case of Parkinsonian tremor due to tumour in the substantia nigra in 1893, was the basis for Édouard Brissaud's theory that Parkinsonism occurs as a consequence of damage to the substantia nigra. With Blocq he was the first to describe senile plaques and with Romanian neurologist Ion Minea he confirmed in 1913 Hideyo Noguchi's discovery of Treponema pallidum in the brain in patients with general paresis. His monumental work La Cellule Nerveuse, with a preface by Santiago Ramon y Cajal, appeared in 1909. Marinescu was an eminent teacher. In his lectures he emphasised ideas and gave perspective for further investigations. Recognition in the form of honours came to him from many countries. It was he above all others who was chosen to represent the students of Charcot when the centenary of the great master was celebrated in 1925.
Қатысқан епонимдер
Маринескудің қолы, суық көк, ісіңкір қол, терісінің көкшіл түсі неврологиялық зақымдануларда, мысалы, сирингомиелияда көрінеді. Маринско-Шёгрен синдромы – сирек кездесетін туа біткен ауру, оған спиноцеребеллалық атаксия, туа біткен катаракта, бойдың аласа болуы, ақыл-ой кемістігі және кейбір сүйек деформациясы тән. Пальмоменталь рефлексі (Маринеску-Радовичи белгісі, немесе Кинн рефлексі, немесе Маринеску рефлексі) – пирамидалық зақымданулары бар кейбір науқастарда байқалатын алғашқы рефлекс.
Marinescu's hand, a cold blue oedematous hand with lividity of the skin seen in neurological lesions such as syringomyelia. Marinesco–Sjögren syndrome, a rare congenital disorder with spinocerebellar ataxia, congenital cataract, short stature, mental retardation, and some skeletal deformity. Palmomental reflex (Marinesco–Radovici sign, or Kinn reflex, or Marinesco reflex), a primitive reflex in some patients with pyramidal lesions.