Генри Ховард, 1-ші Нортгемптон графы: Өмір және тағдыры

Кіріспе

Англиялық аристократ және сарай қызметкері Генри Говард, Нортгемптонның 1-ші графы (25 ақпан 1540 – 15 маусым 1614) – маңызды ағылшын аристократы және сарай адамы. Ол өмірі бойы Рим католигі деген күдікпен қаралып, патшалықтың ықыласын жоғалтқан кезеңдерді бастан өткерді, бұл оның беделіне зор зиян келтірді. Ол білімімен, көркем мәдениетімен және қайырымдылықпен аты шықты. Ол Лондонда Нортумберленд үйін салып, Аудли Эндтің сәнді үйінің құрылысын бақылады. Ол бірнеше аурухананы құрып, жоспарлады. Фрэнсис Бэкон өзінің «Афоризмдері» атты еңбегіне оның үш нақыл сөзін енгізіп, оны «өзінің «Білімнің дамуы» еңбегін патшаға ұсыну үшін елдегі ең білімді кеңесші» деп таңдады. Оның өлімінен кейін, ол сэр Томас Овербериді өлтіруге қатысқандығы анықталды.

Ерте өмір

Хауард 1540 жылғы 25 ақпанда Норфолк графтығының Шоттешем қаласында дүниеге келді. Ол Суррей графы Генри Хауард пен оның әйелі леди Фрэнсис де Вердің бес баласының үшіншісі еді. Оның әкесі тарапынан ата-бабалары Норфолк герцогы Томас Хауард пен Элизабет Стаффорд болды. Анасы тарапынан ата-бабалары Оксфорд графы Джон де Вер мен Элизабет Труссел еді. Оның үлкен ағалары Томас (1536 немесе 1538 жылы туған) және Джейн (1533 немесе 1537 жылы туған), ал кіші қарындастары Кэтрин (1543 жылы туған) және Маргарет (1547 жылы, әкесі өлім жазасын алғаннан кейін туған) болды. Оның әкесі мен анасы тарапынан шыққан отбасылары арасында діни айырмашылықтар байқалды: анасының әкесі Реформацияны қолдаған және Оксфордтың алғашқы протестант графы болған, ал әкесінің әкесі Англияның ең беделді католик ақсұлы болған, бірақ ол Генрих VIII әкелген Англия шіркеуі басқаруындағы өзгерістерге мойынұсынып, корольге осы өзгерістерге қарсы көтерілісті басуға көмектескен. Хауардтың әкесі, Суррей графы, католик болғанымен реформалық көзқарастары бар, 3-ші герцогтың мұрагері болды, сонымен қатар болашақта 4-ші герцог болуға тиіс еді; бірақ 1546 жылдың соңында бұл өзгерді, өйткені Суррей өзінің жеке гербіне Эдуард Исповедниктің корольдық гербін қосып, Генрих VIII-нің ашуын тудырды. Оның арғы атасы, Норфолк герцогы Джон Хауард (1483 жылы құрылған), Суррейдің король Эдуард I-нің алтыншы ұлы, Бротертонның Томасы, Норфолк графының ұрпағы еді. Сондай-ақ, Хауардтың атасы Норфолк герцогы Томас де Моубрей (1397 жылы құрылған) Суррейдің Эдуард Исповедниктің гербін тағуға құқылы екенін көрсетті, бірақ мұндай әрекет мақтан тұту болып есептелді және тәж үшін қауіпті болды. Генрихке Сеймурлар да ықпал еткен болуы мүмкін, олар Говардтар отбасының жауы, протестантизмді қолдаушылар және Генрихтің ұлы, ханзада Эдуардпен туыс болды, өйткені ханзада Генрихтің үшінші әйелі Джейн Сеймурдың ұлы еді. Денсаулығы нашарлаған Генрих Суррей мен оның әкесі Реформацияны кері қайтару және Англия шіркеуін Рим папасының билігіне қайтару үшін Эдуардтан тәжді тартып алуды жоспарлап отыр деп сенді. Ол герцог пен оның ұлын тұтқындауға бұйрық берді, екеуі де мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталды және кейін өлім жазасына кесілді; Суррей 1547 жылғы 19 қаңтарда өлім жазасын алды. Герцогтың өлімі 28 қаңтарға жоспарланған, бірақ Генрих VIII сол күні таңертең қайтыс болғандықтан, орындалмады. Жеке кеңес жаңа билікті қан төгіссіз бастауға шешім қабылдады, бірақ Говард алты жыл бойы Лондон мұнарасында тұтқын болып қалды, оның мүлігі мен атақтары тәжге өтті. Суррей бастапқыда балаларының білімін голланд дәрігері және классикалық ғалым Адриан Юниусқа тапсырды (3-ші герцог пен Суррей голландтық ғалымды қолдаған), бірақ оның қамқоршысы құлағаннан кейін Юниус Говард балаларына мұғалім болып жұмыс істеу мүмкіндігінен айырылды. Суррей қайтыс болғаннан кейін оның қарындасы, Ричмонд герцогинясы Мэри Говард балаларына қамқорлық жасады, ал Джон Фокс, протестант мартирологы, Лорд Вентворттың ұсынысы бойынша олардың тәрбиешісі болды. Сол кезде олар 3-ші герцогқа тиесілі Рейгейт сарайында тұрды. Фокс балаларға грек және латын тілдерін үйретіп, олардың "сол дәуірдегі ең білімді адамдармен теңдесе алуына" мүмкіндік берді. Генрих пен оның бауырлары Фокстан білім алғанымен, олардың көпшілігі, әкесінің отбасы мүшелері сияқты, Реформация кезінде Рим шіркеуіне адал болды. Оның әкесі католик болғандықтан, оның ықыласынан айырылды, ал оның әкесі Эдуард VI билік құрған кезде Тауэрде тұтқын болып қалды, 1553 жылдың тамызында, католик патшайымы Мэри I таққа отырғаннан кейін босатылып, кешірілді. 3-ші герцог босатылғаннан кейін Генрих пен оның бауырларын тәрбиелеуді өз міндетіне алды, Фоксты жұмыстан босатты, ол Мэри патшайымының протестанттарға қарсы шараларынан қашу үшін континенттік Еуропаның әртүрлі елдеріне жер аударылуға мәжбүр болды. Кейіннен Генрих пен оның үлкен ағасы Томас Линкольн епискобы Джон Уайтпен бірге оқыды; Уайт 1556 жылдың шілдесінде Уинчестер епискобы болып сайланғанда, Генрих оның ұстазына Уинчестерге еріп барды. Уайтпен бірге болған кезінде Говард философия, азаматтық құқық, дінтану және тарихты зерттеді. Мэри қайтыс болғаннан кейін және Елизавета патшайым таққа отырғаннан кейін Уайт епископтық лауазымынан шеттетілді, ал Елизавета Говардтың білімін өз қадағалауына алды. Генрих Елизаветаның анасының әжесі, 3-ші герцогтың қарындасы және Анна Болейннің анасы леди Элизабет Хауард арқылы Елизаветаның екінші туысы еді. Ол 1559 жылғы 8 мамырда, сол жылғы сәуірде Лордтар палатасында қабылданған заңнан кейін қандастығын қайта алды. Патшайымның қаржысымен ол Кингс колледжіне (Кембридж) оқуға түсті, онда 1564 жылы магистр дәрежесін алды. Кейіннен ол Тринити Холлға қосылып, риторика және азаматтық құқық бойынша латынша лекцияларды оқыды және Лондондағы достарына лютня үйретуге ұстаз іздеді.

Howard was born at Shottesham, Norfolk, on 25 February 1540, being the third of five children born to Henry Howard, Earl of Surrey and his wife, Lady Frances de Vere. His paternal grandparents were Thomas Howard, 3rd Duke of Norfolk, and Elizabeth Stafford. His maternal grandparents were John de Vere, 15th Earl of Oxford, and Elizabeth Trussell. His older siblings were Thomas born 1536 or 1538 and Jane, born 1533 or 1537 and his younger sisters were Katherine, born 1543 and Margaret, born in 1547 shortly after her father's execution. Between his maternal and paternal families, the religious differences were notable: his maternal grandfather was a supporter of the Reformation and was the first Protestant earl of Oxford, whereas his paternal grandfather was the premier Roman Catholic nobleman of England although he had complied with the changes in the governance of the Church of England brought about by Henry VIII, and served the King in suppressing rebellion against those changes. Howard's father, the Earl of Surrey, a Catholic but with reformist leanings, was heir to the 3rd Duke, and thereby destined to become the future 4th Duke; but that changed at the end of 1546 when Surrey quartered the royal arms of Edward the Confessor on his own coat of arms, incurring the fury of Henry VIII. Through his great grandfather John Howard, 1st Duke of Norfolk (1483 creation), Surrey was a descendant of Thomas of Brotherton, 1st Earl of Norfolk, the sixth son of King Edward I; and the arms of the Howard ancestor Thomas de Mowbray, 1st Duke of Norfolk (1397 creation) show that Surrey was entitled to bear Edward the Confessor's arms but to do so was an act of pride, and provocative in the eyes of the Crown. Henry was also possibly influenced by the Seymours, who were enemies of the Howard family, supporters of Protestantism and related to Henry's son Prince Edward because the Prince was the son of Jane Seymour, Henry's third wife. Henry, who was increasingly unwell, became convinced that Surrey and his father planned to usurp the crown from Edward in order to reverse the Reformation and thus return the English Church to papal jurisdiction. He ordered the arrest of the Duke and his son, both of them being tried for high treason and later sentenced to death; Surrey was executed on 19 January 1547. The Duke's execution was scheduled for 28 January but did not take place because Henry VIII died in the early hours of the same day. The Privy Council made a decision not to inaugurate the new reign with bloodshed, but Howard remained a prisoner in the Tower of London for the next six years, with most of his property and titles forfeit to the Crown. Surrey initially entrusted the education of his children to the Dutch physician and classical scholar Hadrianus Junius (the 3rd Duke and Surrey were patrons of the Dutchman), but following his patron's fall from grace, Junius lost his work as tutor to the Howard children. After Surrey's death, his sister Mary Howard, Dowager Duchess of Richmond took over the care of his children and John Foxe, the Protestant martyrologist was employed to be their tutor, at the suggestion of Lord Wentworth. During that time, they lived in Reigate Castle, one of the residences belonging to the 3rd Duke. From Foxe, the children learned Greek and Latin to a level where they "could compete with the most learned men of the age". Despite being educated by Foxe, both Henry and his siblings were Catholics, as were most of his paternal family, who remained loyal to the Roman Church during the turmoil of the Reformation. His father fell out of favor in part because he had been a Catholic, and his grandfather remained a prisoner in the Tower throughout the reign of Edward VI, being released and pardoned in August 1553, shortly after the Catholic Queen Mary I ascended the throne. As soon as the 3rd Duke was released, he took over the upbringing of Henry and his siblings, dismissing Foxe, who soon had to go into exile in various countries of Continental Europe to escape the anti Protestant measures taken by Queen Mary. Subsequently both Henry and his older brother Thomas studied with John White, Bishop of Lincoln; when White was elected Bishop of Winchester in July 1556, Henry followed his tutor to Winchester. While with White, Howard read largely in philosophy, civil law, divinity, and history. On Mary's death and Queen Elizabeth's accession, White was deprived of his bishopric, and Elizabeth undertook the charge of Howard's education. Henry was a second cousin of Elizabeth through her maternal grandmother, Lady Elizabeth Howard, sister of the 3rd Duke and mother of Anne Boleyn. He was restored in blood 8 May 1559, following a Bill in the House of Lords in April that year. At the queen's expense he proceeded to King's College, Cambridge, where he graduated M. A. in 1564. He afterwards joined Trinity Hall, read Latin lectures on rhetoric and civil law in public, and applied to a friend in London for a master to teach him the lute.

Күдікпен

Ол 1568 жылы лорд Бёрглиге діни көзқарастарына негізсіз күдікпен қарағанын айтып шағымданды және кіші әпкесі, Генри Берклидің, 7-ші барон Берклидің әйелі Кэтрин үшін табиғат және мораль философиясы туралы трактат жазды. Бұл трактат Тринити-холлда 1569 жылдың 6 тамызында жазылғаны айтылады; ол кейбір қиын жағдайларда оны қолдады. Ол Томас Янгтың орнын Йорк архиепископы лауазымына ие болу ниетімен діни қызметке өтуді ойлап жүргені жөнінде әңгіме тарады. Шамамен 1570 жылы ол сотқа нашар жағдайда келді, бірақ оның інісі Норфолк герцогының күдікті интригалары оның мүмкіндіктерін одан да нашарлатты. Норфолк 1571 жылдың қыркүйегінде королева Елизаветаны құлату және содан кейін Шотландия королевасы Мэриге үйлену үшін Ридольфи қастандығына қатысқан деген айыппен тұтқындалғанда, герцогтың сенімді агенттерінің бірі Лоренс Баннистер Генридің бастапқыда бұрынғы шотланд королевасына үйленгісі келгенін куәландырды. Ол тұтқындалды, бірақ көптеген тексерулерден кейін, Елизаветаның қанағаттануына жеткізіп, өзінің кінәсіздігін дәлелдеді, қайтадан сотқа қабылданды және оған жылдық зейнетақы тағайындалды. Алайда, Генридің жаман кеңесінен туыс ағасы Томас құрдымға кеткені жиі айтылды. Ол лорд Эссекске де, Роберт Сесилге де жақын болды және соңғысының ықпалы арқасында 1600 жылы Елизавета оны қайтадан қабылдады. Королеваның билік етуінің соңында ол Сесилмен бірге Шотландияда билік еткен және ағылшын тағына мұрагер болған Джеймс VI-ға (және Джеймс Сесилге сенімді делдал ретінде Говардты ұсынды) қызмет көрсеруге тырысты. Джеймс оған үш қымбат тас, оның ішінде рубин бар зергерлік бұйым жіберді. Говард кеңес беретін ұзын хаттар жіберді, оларды Джеймс «азиялық және шексіз томдар» деп атады. Ол сэр Уолтер Рэли және басқа да қарсыластарына қарсы күресте сәттілікке жетті. 1603 жылы Джеймс таққа отырғанда Говард көптеген игіліктерге ие болды. 1604 жылы Говард драматург Бен Джонсонды Ұлы Кеңеске шақырып, «Сейан» пьесасындағы дінсіздік және мемлекетке қарсы сатқындыққа айыптады. 1610 жылы ол Ньюфаундлендтегі жерлерге патшалық рұқсаты алды және коммерциялық игеру үшін Лондон мен Бристоль компаниясы (Ньюфаундленд компаниясы) құрылды. Алайда, 1608 жылдың қаңтарында Нортгемптон Данияның Аннасының құрметінен айырылып, өзінің беделін қайтару үшін Мар графынан рецепт сұрады.

He protested in 1568 to Lord Burghley that his religious views were needlessly suspected, and wrote a treatise on natural and moral philosophy for his youngest sister, Katherine, wife of Henry Berkeley, 7th Baron Berkeley,Unreliable source: certain=y dated from Trinity Hall 6 August 1569; she supported him in some hard times. It was rumoured that he contemplated taking holy orders in the vague hope of succeeding Thomas Young as Archbishop of York. He came to court about 1570 at a low ebb, but the intrigues of which his brother, the Duke of Norfolk, was suspected at the time further depressed his prospects. When Norfolk was arrested in September 1571, accused of being involved in the Ridolfi plot to overthrow Queen Elizabeth and then marry Mary, Queen of Scots, Laurence Bannister, one of the Duke's confidential agents, testified that Henry originally wanted to marry the former Scottish queen. He was arrested, but, after repeated examinations, established his innocence to Elizabeth's satisfaction, was readmitted to court, and was granted a yearly pension. However, it was generally rumored that it was Henry's bad advice that caused his brother Thomas' ruin.]] He attached himself both to Lord Essex and to Robert Cecil, and through the influence of the latter was in 1600 again received by Elizabeth. At the close of the Queen's reign he joined with Cecil in courting James VI, the heir to the English throne who was reigning in Scotland (in fact James suggested Howard as a trusted intermediary with Cecil). James sent him a jewel with three precious stones including a ruby. Howard sent long letters of advice, which James termed "Asiatic and endless volumes". He had success in intriguing against Sir Walter Raleigh and other rivals. On James's accession in 1603, Howard received a multitude of favours. In 1604, Howard called the playwright Ben Jonson before the Privy Council, accusing him of popery and treason in Sejanus. In 1610 he received a royal grant of territory in Newfoundland, and the London and Bristol Company (Newfoundland Company) was set up around him for its commercial exploitation. However, In January 1608 Northampton was out of favour with Anne of Denmark and sought a recipe from the Earl of Mar to restore his position.

Овербери ісі

Ол өзінің үлкен немересі, леди Эссекске, күйеуінен ажырасуына көмектесті (Нортгемптон 1590 жылдары із басып, соңынан ерген 2-ші Эссекс графының ұлы) және сүйіктісі Сомерсетке үйленуі үшін, ол оның сүйіктісі болған еді. Нортгемптон мұны әдеттегі интрига ретінде қарастырғанмен, нәтижесі ауыр қылмысқа айналды. Нортгемптон мен оның әкесі Томас Говард, 1-ші Саффолк графы, 1613 жылғы мамыр айында Уайтхоллде Эссекспен болған келісімде, оның ажырасуға келісімін алу ниетімен өкілдік етті. Эссекс келісімге келмеді, ал Нортгемптон істі арнайы комиссия қарауына беруді ұйғарып тапты. Бірақ ажырасу рәсімі аяқталған соң, Сомерсеттің жақын досы сэр Томас Овербери, оны леди Фрэнсиспен некелесу жоспарынан бас тартуға көндірді. Нортгемптон Овербериді Лондон мұнарасына қамауға ұсынды және Говардтар отбасының досы, сэр Герваз Хелвис мұнараның лорд-лейтенанты болып тағайындалсын деп ойлады. Хелвис Нортгемптонға Оверберидің мінез-құлқы мен денсаулығы туралы жиі хат жазды. Хельвиске жазған хаттарында Нортгемптон Овербериге деген жек көрінісін білдіріп, оның есімін түрмеге қамалумен байланысты атамауын тіледі, бірақ ол Хельвиске патшалық дәрігерлердің бірі Джон Крейгті тұтқынның денсаулығын бақылауға шақырды. Овербери 1613 жылдың қыркүйек айында қайтыс болды. Бұл мәселе сот арқылы тергелгенде, Нортгемптон да қайтыс болғаннан кейін, оның саяси қарсыластары оны кісі өлтіруге тікелей қатысқан деп айыптады. Овербери леди Эссекстің берген уынан қайтыс болды, содан кейін оны таратуға мәжбүрлеу үшін жанжалдар тудырды. Ол 1614 жылдың 15 маусымында үйленбеген күйеусіз қайтыс болды және Дувер қамалының шіркеуіне жерленді; оның қабірінің үстіне орнатылған ескерткіш кейіннен Гринвичтегі Троица ауруханасының шіркеуіне көшірілді. Оның тақымы оның өлімімен бірге жойылды. Оның өсиетінің мәтіні нақты емес деп есептелді, бірақ оның Рим католигі болып қайтыс болғанын болжауға болады. Ол Касл Райзингтегі Троица ауруханасын (Норфолк) он екі кедей әйелге, ал Гринвичтегі үшінші Троица ауруханасын (кейін Норфолк колледжі деп аталды) Гринвичтің он екі кедей тумасы мен Нортгемптонның туған жері Шоттешамның сегіз тумасы үшін салды. Ол Гринвичтегі колледждің іргетасын 1614 жылдың 25 ақпанында қалады және оның басқаруын Мерсерлер компаниясына тапсырды. Оның Мерсерлермен байланысы негізінен Лайонел Кранфилд арқылы болды. 1619 жылғы мамыр айында Дания королевасы Аннаның жерлеу рәсімі кезінде Нортгемптон үйінің қақпасының қабырғасынан үлкен тас әрпі 'S' құлап, Уильям Апплиардты өлтірді. Натаниел Бренттің сөзіне сүйенсек, тасты "бір әйел аяғымен итеріп жіберді, ол тас соншалықты қаңқа екенін ойламаған".

He assisted his great niece, Lady Essex, in obtaining her divorce from her husband (son of the 2nd Earl of Essex whom Northampton had followed in the 1590s) in order to marry the favourite Somerset, whose mistress she already was. While Northampton may have treated this as routine intrigue, the outcome was a major murder scandal. Both Northampton and her father Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk represented her in an interview with Essex held at Whitehall in May 1613, in the hope of obtaining his assent to a divorce. Essex proved uncompliant, and Northampton contrived that the case should be brought before a special commission. When, however, the divorce was obtained, Somerset's intimate acquaintance, Sir Thomas Overbury, dissuaded him from pursuing the project of marriage with Lady Frances. Northampton recommended, on slender grounds, Overbury's imprisonment in the Tower of London, and contrived that a friend of the Howard family, Sir Gervase Helwys, should be appointed Lord Lieutenant of the Tower. Helwys frequently wrote to Northampton about Overbury's conduct and health. In his extant letters to Helwys Northampton writes with contempt of Overbury and expresses a desire that his own name should not be mentioned in connection with his imprisonment, but he introduced to Helwys John Craig, one of the royal physicians, to report on the prisoner's health. Overbury died in September, 1613. When the matter was judicially investigated, after Northampton too had died, his political enemies credited him with a direct hand in the murder. Overbury had died from the effects of poison administered by the direction of Lady Essex. and then fomented disputes to compel James to dissolve it. He died unmarried on 15 June 1614 and was buried in the chapel of Dover Castle; the monument erected above his grave was subsequently removed to the chapel at Trinity Hospital, Greenwich. His title became extinct at his death. His will, in phrasing that has been considered equivocal, can be reasonably interpreted to imply that he died a Roman Catholic. Trinity Hospital at Castle Rising, Norfolk, for twelve poor women; and a third Trinity Hospital at Greenwich, later called Norfolk College, for twelve poor natives of Greenwich, and for eight natives of Shottesham, Northampton's birthplace. He laid the foundation stone of the college at Greenwich, 25 February 1614, and placed its management under the Mercers' Company. His connection to the Mercers was principally through Lionel Cranfield. During the funeral of Anne of Denmark in May 1619, a large stone letter 'S' fell from the battlements of the frontispiece of Northampton House on the procession, killing one William Appleyard. According to Nathaniel Brent, the stone was "thrust down by a gentlewoman who put her foot against it, not thinking it had been so brickle [brittle]".