Винсент ван Гогтың қолынан шыққан суреттердің жалғандығы және Отто Ваккер ісі

Кіріспе

Неміс өнер саудагері Отто Вакер (1898–1970) – Винсент ван Гогтың картиналарының жалғандарын тапсырыспен жасап, сатумен әйгілі болған неміс өнер саудагері. Ол 1920 жылдары түрлі салалардағы сәтсіз әрекеттерден кейін жақсы беделге ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бастап ол Шығыс Берлинде тұрды. Оның өмірі мен заманы туралы зерттемені Модрис Экштейнс жазған.

Уаккердің ісі

Отто Вакер 1925 жылы өнер сатушы болды. Ол өнер саласында сенімділік танытты. Алдамшы Ван Гогтардың суреттері оның ағасы, суретші және реставратор Леонард Вакердің еңбегі болған. Оттоның әкесі Ханс да суретші болған. Ваккер Ван Гогтың танымал сарапшылары Джейкоб Баарт де ла Файл, Хендрик П. Бремер, Джулиус Мейер Грейф және де сатушы картиналардың шынайы екеніне сендірді және олар шығу тегін дәлелдеместен шынайылығы туралы куәліктерді ұсынды. Бұл сарапшылар оның суреттерді бір ресейлік сатып алып, Швейцарияға заңсыз көшіріп әкеткенін және оларды заңсыз сату үшін заңсыз агентті тағайындағанын мойындады. Олар сол кездегі Совет Одағында әлі де өмір сүріп жатқан туыстарының жазалау шараларын болдырмау үшін, осы орыс адамның аты-жөнін жасырудың қажеттілігін түсінген. Танхаузер, Маттисен және Голдшмидт галереялары кейбір суреттерді сатып алды. Ваккердің суреттері 1928 жылдың қаңтар айында Берлиндегі Пол Кассир фирмасында көрмеге қойылды. Бұл көрме де ла Фейльдің Ван Гогтың стандартты каталогының жарық көруіне сәйкес ұйымдастырылды. Ваккер соңғы төрт картинаны тапсырған кезде, көрме басшылары де және Уолтер Фейльхенфельдт айырмашылықтарды байқап, оларды жалған деп таныды. Кейіннен картиналар Ваккерге қайтарылды. Кейінгі тергеу барысында 33 күдікті сурет табылды, олардың барлығын Ваккер ұсынған. Оның суреттерін салған галереялар өз клиенттерінен оларды қайтаруды сұрады. Өнер сатушы және заңгер Хьюго Перлс бірнеше картинаны сатып алған еді, бірақ ол әлі де олардың шынайы екеніне сенді. 1928 жылдың желтоқсан айында Маттисен галереясы, Неміс өнер және антиквариаттар федерациясының көмегімен Ваккерді сотқа берді. Де ла Фейль 1928 жылы қарашада өзінің каталогына қосымша жариялап, айыптауларға жауап берді, онда Ваккер ұсынған барлық суреттер жалған деп саналды. 1930 жылы де ла Фейль Les faux van Goghs (Жалған Ван Гогтар) атты еңбегін жариялады, онда тағы да күдікті картиналар 174 арасында қалжың деп саналған. 1929 жылы мамыр айында полиция Ваккердің әкесі мен ағасының студиясына шабуыл жасап, Ханстан тоғыз, Леонардтан он екі сурет тартып алды. Соңғысы картиналар тек қалпына келтіру үшін оның студиясында болғанын мәлімдеді. Берлиндегі Ұлттық галерея қолға алынған суреттерде қолданылатын бояуларды талдады; олар шертті кептіру процесін жеделдету үшін пайдаланылатын шайырдың бар екенін анықтады, ол шынайы ван Гогтарда табылған жоқ. Ваккерге қарсы сот 1932 жылы 6 сәуірде басталды. Суретшінің немере інісі Винсент Виллем ван Гог сот барысында алғашқы дәлелдеме берді және отбасылық жазбаларда қандай да бір суреттерді сатып алған ресейліктердің жоқ екенін айтты. Де ла Фейль, керісінше, тағы да ойларын өзгертіп, бес суреттің шынайы екенін мәлімдеді. Сот барысында әртүрлі сарапшылар қандай суреттердің шынайы екендігі туралы толық келісімге келмеді (ал кейде бұл пікірталас жылдар бойы жалғасты). Бремер кем дегенде 9 картинаның түпнұсқасы екенін дәлелдеді. Мейер Грейф өзінің қателігін мойындады, тіпті сарапшының пікірі де қате болуы мүмкін екенін мойындады. Ханс Розенхагеннің айтуынша, оның 14-і төменгі деңгейдегі, бірақ шынайы шығармалар. Алайда голландиялық реставратор А. М. де Уайлд картиналарда қолданылған пигменттер Ван Гог қолданған пигменттерге ұқсамайтынын анықтады. Көркем суретші Курт Велте рентген сәулелерімен сурет салу әдістерінің әртүрлі екенін көрсетті (бірақ ол 1970 жылдары жалған деп жарияланған суретті қолданды). Кейіннен суреттер француз маталарына түсірілмегені анықталды. 1932 жылы 19 сәуірде Ваккерге алаяқтық жасады деген айып тағылып, апелляциядан кейін 19 айға бас бостандығынан айырылды. Кейбір суреттер істің аяқталғанына дейін жоғалып кеткен.

Otto Wacker became an art dealer in 1925. He developed a reputation for reliability in the art field. The fraudulent Van Goghs were probably the work of his brother, the painter and restorer Leonhard Wacker. Otto's father, Hans, was also an artist. Wacker managed to convince prominent Van Gogh experts Jacob Baart de la Faille, Hendrik P. Bremmer, Julius Meier Graefe and de that the paintings he was selling were genuine and they supplied certificates of authenticity without proof of provenance. These experts accepted his account that a Russian had bought the paintings, transferred them to Switzerland illegally, and had commissioned an illegal agent to sell them. They understood the need for this Russian to remain anonymous in order to prevent reprisals from relatives who still lived in the Soviet Union. Thannhauser, Matthiesen and Goldschmidt galleries bought some of the paintings. Wacker's paintings were to be exhibited in January 1928 by the firm of Paul Cassirer in Berlin. It was organized to coincide with the publication of de la Faille's standard catalogue of Van Gogh's work. When Wacker delivered the last four paintings, de and Walter Feilchenfeldt, the general managers of the exhibition, noticed the differences and recognized them as fakes. The canvases were returned to Wacker. Further investigation revealed 33 suspect paintings, all of them supplied by Wacker. Galleries that had sold his paintings asked their customers to return them. Hugo Perls, an art dealer and lawyer who had bought several paintings, still insisted that they were authentic. In December 1928 the Matthiesen gallery, with the aid of the Federation of German Art and Antique Dealers, sued Wacker. De la Faille responded to the accusations by publishing a supplement to his catalogue in November 1928, which listed all the paintings supplied by Wacker as fakes. In 1930 de la Faille published Les faux van Goghs (The False Van Goghs) which again listed the suspect paintings among 174 that he regarded as forgeries. In May 1929 the studios of Wacker's father and brother were raided by police, who seized nine paintings from Hans and twelve from Leonhard. The latter claimed that the paintings were only in his studio for restoration. The National Gallery in Berlin analysed the paints used in the seized artworks; they discovered the presence of a resin used to accelerate the drying process, which had not been found in any genuine van Goghs. The trial against Wacker began on 6 April 1932. Vincent Willem van Gogh, nephew of the painter, gave the first evidence at the trial and stated that family records did not include any Russian who would have purchased any paintings. De la Faille, on the other hand, had changed his mind once again and claimed that five of the paintings were genuine. During the trial, various experts did not come to full agreement on what paintings were authentic (and the argument was to continue in some circles for years afterwards). Bremmer argued that at least 9 paintings were genuine. Meier Grafe admitted his mistake and even that the expert opinion could be fallible. Hans Rosenhagen said that 14 of the works were inferior but genuine. However, the Dutch restorer A M de Wild found that the pigments used in the paintings were not similar to those Van Gogh had used. Art restorer Kurt Wehlte showed with X rays that the painting techniques were different (although he used a painting that was declared a forgery in the 1970s). Later it was found that the paintings had not been painted on French canvases at all. On 19 April 1932 Wacker was charged with fraud, and after an appeal, was sentenced to 19 months in prison and a fine of Some former directors of the Bank für Deutsche Beamte, who had been speculating on the paintings on behalf of the bank, were sued. A few of the incriminated paintings have disappeared since the close of the affair.