Фредерик Юджин Айвс: Түсті фотосуреттің пионері және хромоскоп ойлап табушысы
Frederic Eugene Ives
Фредерик Юджин Айвс – американдық өнертапқыш, фотосурет саласындағы жетістіктерімен танымал. Марапаттары, Қорнелл және Филадельфиядағы қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фредерик Юджин Айвс (17 ақпан 1856 – 27 мамыр 1937) – Коннектикут штатының Личфилд қаласында туған американдық өнертапқыш. 1874–78 жылдары Корнелл университетіндегі фотографиялық зертханаға жетекшілік етті. Ол Пенсильвания штатының Филадельфия қаласына көшіп, 1885 жылы Филадельфияның Фотографиялық қоғамын құруға қатысты. 1893 жылы Франклин институтының Эллиотт Крессон медалімен, 1903 жылы Эдвард Лонгстрет медалімен, ал 1887, 1890, 1904 және 1906 жылдары Джон Скотт медалімен марапатталды. 1922 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның ұлы Герберт Е. Айвс теледидар мен телефотографияның, соның ішінде түсті факсимилдеудің пионері болды.
Frederic Eugene Ives (February 17, 1856 – May 27, 1937) was a U. S. inventor who was born in Litchfield, Connecticut. In 1874–78 he had charge of the photographic laboratory at Cornell University. He moved to Philadelphia, Pennsylvania, where in 1885 he was one of the founding members of the Photographic Society of Philadelphia. He was awarded the Franklin Institute's Elliott Cresson Medal in 1893, the Edward Longstreth Medal in 1903, and the John Scott Medal in 1887, 1890, 1904 and 1906. He was elected to the American Philosophical Society in 1922. His son Herbert E. Ives was a pioneer of television and telephotography, including color facsimile.
Түсті фотосурет
Айвс түсті фотосурет саласындағы пионер болды. Ол алғаш рет 1885 жылы Филадельфиядағы Франклин институтының «Жаңалықтар көрмесінде» табиғи түсті фотосуретке түсіру жүйесін көрсетті. Оның толыққанды дамыған Кромскопы (екі «о» әрпінің үстінде ұзын дауысты белгілері бар, және «хромды көлем» деп аударылатын) түсті фотосурет жүйесі 1897 жылдың соңында Англияда, ал АҚШ-та шамамен бір жылдан кейін коммерциялық түрде қолжетімді болды. Объектінің үш бөлек қара-ақ суреті мұқият реттелген қызыл, жасыл және көк сүзгілер арқылы түсірілді – бұл әдіс 1855 жылы Джеймс Клерк Максвелл ұсынған, 1861 жылы толыққанды көрсетілмеген, бірақ кейін ұмытылып, басқалар тәуелсіз түрде қайта ойлап тапқан түсті фотографиялық бейнелеу тәсілі еді. Үш суреттің мөлдір позитивтері Айвстің Кромскопында (хромоскоп немесе фотохромоскоп деп аталатын құрылғы) қарастырылды, ол қызыл, жасыл және көк сүзгілерді, сондай-ақ мөлдір шағылыстырғыштарды қолданып, оларды біріктіретін бір түсті суреттің визуалды комбинациясын жасады. Кромскоптың монокулярлы және стереоскопиялық көру құралдары да жасалды. Кромграмма деп аталатын дайын суреттер жинағы оларды көру үшін сатылды. Балама ретінде, Kromskop «үштік фонарь» проекторы әр суретті дұрыс түстің жарығымен жарықтандыруға және оларды проекциялық экранға дәл бейнелеуге мүмкіндік берді. Өз Кромграммаларын жасағысы келген болашақ «Kromskopist»терге арнайы камералар мен камераға қосымша жабдықтар сатылды. Түстің сапасы жоғары бағаланды, бірақ жүйе коммерциялық сәттілікке жете алмады. Ол 1907 жылы пайдалануға оңай және арнайы жабдық қажет етпейтін Автохром процесі енгізілгеннен кейін көп ұзамай тоқтатылды. 2009 жылы, 1906 жылғы жер сілкінісі мен өрттен кейін алты ай өткен соң Айвс жасаған Сан-Францисконың бірнеше Кромграммалық көріністері Американдық тарих ұлттық мұражайындағы Кромграммалар жинағын каталогтау кезінде табылды. Олар осы апаттың салдарын табиғи түстерде бейнелейтін жалғыз суреттер деп саналады (яғни, түстер қолмен қосылмаған, фотосурет арқылы түсіріліп, қайта жаңғыртылған), сондай-ақ Сан-Францисконың ең ерте табиғи түсті суреттері болып табылады.
Ives was a pioneer in the field of color photography. He first demonstrated a system of natural color photography at the 1885 Novelties Exposition of the Franklin Institute in Philadelphia. His fully developed Kromskop (long vowel marks over both "o"s and pronounced "chrome scope") color photography system was commercially available in England by late 1897 and in the US about a year later. Three separate black and white photographs of the subject were taken through carefully adjusted red, green and blue filters, a method of photographically recording color first suggested by James Clerk Maxwell in 1855 and imperfectly demonstrated in 1861, but subsequently forgotten and independently reinvented by others. Transparent positives of the three images were viewed in Ives' Kromskop (a device known generically as a chromoscope or photochromoscope), which used red, green and blue filters and transparent reflectors to visually combine them into one full color image. Both monocular and stereoscopic Kromskop viewers were made. Prepared sets of images, called Kromograms, were sold for viewing in them. Alternatively, a Kromskop "triple lantern" projector could be used to illuminate each image with light of the correct color and exactly superimpose them on a projection screen. Special cameras and camera attachments were sold to prospective "Kromskopists" who wanted to create their own Kromograms. The quality of the color was highly praised but the system was not a commercial success. It was discontinued shortly after the 1907 introduction of the Autochrome process, which was simple to use and required no special equipment. In 2009, several Kromogram views of San Francisco made by Ives six months after the 1906 earthquake and fire were discovered while cataloging a collection of Kromograms at the National Museum of American History. They are believed to be the only existing images showing the aftermath of that disaster in natural color (i. e., with color recorded and reproduced photographically rather than added in by hand), as well as the earliest extant natural color photographs of San Francisco.
Стереоскопиялық фотосурет
1903 жылы Айвс параллакс стереограммасын, алғашқы "көздіксіз" автостереоскопиялық 3D дисплей технологиясын патенттеді. Стереоскопиялық суреттер жұбының ұсақ тік қималарынан тұратын күрделі сурет, дұрыс араласқан, мөлдір емес және мөлдір тік сызықтардың сәл бөлінген ұсақ торы арқылы қарағанда 3D көрініс беретін, қазір параллакс кедергісі деп аталады. Бұл тор әр көзге тек оған арналған сурет бөлігін көруге мүмкіндік берді. Айвс мұндай суретті алғаш рет 1901 жылы көрсетті, ол кезде осы негізгі идеяның он алты жыл бұрын жарты тонды процесс үшін сызықтық экрандармен жұмыс істеген кезде келгенін айтты. 1904 жылы Огюст Бертье осы идеяның алғаш рет жариялануы үшін өзіне лайықты құрмет беруді талап етті. Ол оны 1896 жылғы үлкен форматты стереоскопиялық суреттер туралы мақаласының соңына жақын қосты. Бертье сондай-ақ иллюстрация мақсатында өте жуан және жұмыс істемейтін қималы сурет жасады, бірақ оны тәжірибеге асырмады немесе патенттеуге тырыспады. Көп ұзағаннан кейін, Айвстың ұлы Герберт сияқты басқа да бірнеше өнертапқыштар қарапайым параллакс кедергісін тар цилиндрлі линзалар жиынтығымен алмастырып, екіден астам көзқарас енгізді, соның нәтижесінде 3D пошта карточкаларында, сауда карточкаларында және басқа да ұқсас жаңалықтарда кең таралған линзалық параллакс панорамаграммаларын жасады, олар көбінесе голограммалармен шатастырылады. Бастапқы параллакс кедергісі әдісі қазіргі уақытта (2017) бірнеше көзілдіріксіз 3D бейне дисплейлерінде қолданылады. Айвс сонымен қатар өзгертілетін суреттерді көрсету үшін параллакс кедергілерін пайдалануды патенттеді. 1900 жылға қарай Айвс стереоскопиялық кинофильмдермен тәжірибе жасап жатты. 1922 жылға қарай ол және оның әріптесі Якоб Левентал «Пластиграммалар» деп аталатын анаглифтік 3D қысқа фильмдердің танымал сериясын жасады. Біріншісі 1922 жылдың желтоқсан айында Educational Pictures компаниясымен, ал кейінгілері Pathé Films компаниясымен шығарылды.
In 1903 Ives patented the parallax stereogram, the first "no glasses" autostereoscopic 3 D display technology. A compound image consisting of fine interlaced vertical slivers of a stereoscopic pair of images was seen in 3 D when viewed through a slightly separated fine grid of correctly spaced alternating opaque and transparent vertical lines, now known as a parallax barrier. The grid allowed each eye to see only the slivers of the image intended for it. Ives first exhibited such an image in 1901, at which time he stated that the basic concept had occurred to him about sixteen years earlier while working with line screens for the halftone process. In 1904, Auguste Berthier came forward to claim due credit for the first publication of this concept. He had included it near the end of an 1896 article about large format stereoscopic images. Berthier had also created an extremely coarse and nonfunctional interlaced image for purposes of illustration, but he never reduced the idea to practice or attempted to patent it. Eventually, several other inventors, including Ives' son Herbert, substituted an array of narrow cylindrical lenses for the simple parallax barrier and incorporated more than two viewpoints, creating lenticular parallax panoramagram 3 D images of the type most familiar from 3 D postcards, trading cards and similar novelties, often confused with holograms. The original parallax barrier method is currently (2017) employed in several no glasses 3 D video displays. Ives also patented the use of parallax barriers for displaying changeable images. As early as 1900, Ives was tinkering with stereoscopic motion pictures. By 1922, he and fellow inventor Jacob Leventhal were producing a popular series of anaglyph 3 D novelty shorts called Plastigrams. The first one was released by Educational Pictures in December 1922, and the later ones by Pathé Films.
Жарты тондық процесс
Жартылай реңкті фотосуреттерге "жартылай реңк" аралық сұр немесе түсті тондармен толыққандай, мәтін сияқты баспа машинасы арқылы қағазға сиямен көшіруге мүмкіндік береді. Бұрын суреттер кітаптар мен мерзімдік басылымдарда қолмен ойылған металл тақталармен немесе ағаш блоктармен, немесе литографиялық тастарға салынған суреттер арқылы басылатын. Жартылай реңк эффекттері тығыз орналасқан параллель немесе штрихталған сызықтарды ойып жасау, нүктелеу немесе тас литография процесіне тән дөңгелек текстураны пайдалану арқылы алынды. Айвс кейде "жартылай реңк" процесінің "изобретателі" деп аталады, бірақ бұл дұрыс емес және Айвс өзі мұндай талап қоймаған. Бір ғана жартылай реңк процесі болған жоқ, олардың саны көп болды, ал ең ертегісі 1839 жылы практикалық фотография енгізілгенге дейін датырайды. Олардың тиімділігі мен нәтижелерінің сапасы әртүрлі болды. Алғашқы әрекеттер металл дагеротип тақталарындағы ерекше кескіндерді тікелей кесуді қамтыды. Жақсы нәтижелер алынса да, тақталарды кесуге үлкен шеберлік пен қамқорлық қажет болды, суреттерді әдеттегі мәтінмен бірге басып шығару мүмкін болмады, ал нәзік тақталар өте аз басылымнан кейін тозып, коммерциялық масштабта басып шығару үшін осындай процестерді пайдасыз етті. 1860 жылдары практикалық процестер пайда бола бастады, бірақ жоғары құн, арнайы басып шығару талаптары немесе кескіннің төмен сапасы осы ерте процестердің кеңінен қолданылуына кедергі келтірді. Айвс 1870 жылдардың соңында жартылай реңк процестеріне көңіл бөлді. Мақсаттары – фотосуреттің аралық тондарын автоматты түрде қара және ақ түстің кішкентай сызықтарына немесе нүктелеріне айналдыру; мұны бұрынғыдан жақсы немесе кемінде тиімдірек жасау; және әдеттегі баспа машинасымен мәтін блоктарымен біріктірілетін баспа блогын жасау. Сызықтар немесе нүктелер, әр түрлі ені немесе мөлшеріне қарай, көзге қалыпты көру қашықтығында бір-бірімен үйлесіп, сұр түстің әр түрлі тондарының иллюзиясын тудыру үшін жеткілікті кішкентай болуы керек, сонымен қатар баспа тақталары әдеттегі басып шығару кезінде тым тозуынсыз берік болуы керек. Ең бастысы, процесс оны кеңінен коммерциялық қолдану үшін жеткілікті экономикалық етуі керек еді. Айвс өзінің алғашқы "Айвс процесін" 1881 жылы патенттеді. Бұл ертедегі процесс көміртек процесінің әртүрлі әдістерімен жасалған фоторельефті кескін жасауды талап етті, одан гипс құймасы жасалды. Гипстің ең жоғары жерлері түпнұсқа фотосуреттің ең қараңғы жерлеріне сәйкес келді. Құйма кішкентай пирамидалық элементтерден тұратын сиялы резеңке тормен байланыста ұсталды, бұл гипс бетіне тұрақты сиялы нүктелердің орналасуына әкелді, олардың мөлшері беттің биіктігіне қарай өзгерді. Содан кейін нүктелік үлгі фоторезистпен қапталған металл тақтаға түсірілді, ол фотогравировка деп аталатын және сызықтық суреттерден, қолжазбадан және басқа да қара-ақ тақырыптардан баспа тақталарын жасау үшін қолданылатын химиялық әдіспен әзірленді және кесілді. Бұл процесс күрделі болғанымен, кейбір шектеулі қолданыста басқа процестерге қарағанда қарапайым және тиімді болды. 1884 жылы Айвс бұл "әдеттегідей сәтті коммерциялық операцияға енгізілген алғашқы патенттелген немесе жарияланған процесс" екенін мәлімдеді. Бірнеше жылдан кейін Айвс бұл процесті әлдеқайда қарапайым процесспен ауыстырды. Жаңа процесспен қарапайым фотосурет тікелей сезімтал металл тақтаға түсірілді. Металл бетінде екі шыны пластинадан тұратын, мөлдір емес сызықтармен жақсылап бұралған және олардың сызықтары тік бұрышта қиылысқан экран орналастырылды, ал камера линзасымен арнайы пішінді диафрагма қолданылды. Фотогравировка процесінің қара-ақ табиғатымен бірігіп, бұл құрылғылар кескінді әртүрлі мөлшердегі нүктелердің реттелген үлгісіне бөлуге көмектесті. 1890 жылдары осы екінші "Айвс процесі" арқылы қайта шығарылған фотосуреттер қолмен ойылған ағаш блоктары мен болат тақталық иллюстрацияларды негізінен алмастырды. Бұл процесс келесі сексен жыл бойы кітаптарды, журналдарды және газеттерді суретке түсірудің стандартты әдісі болып қалды. Баспа тақталарын жасау үшін әлдеқайда технологиялық жағынан жетілдірілген әдістер пайда болғанмен, басылған жартылай реңкті суреттердің құрылымы өзгермеген.
Halftone processes allow photographs, complete with their "half tone" intermediate shades of gray or color, to be reproduced in ink on paper by means of a printing press, like text. Prior to such processes, images were printed in books and periodicals by means of hand engraved metal plates or wood blocks, or from drawings made on lithographic stones. Half tone effects were obtained by engraving closely spaced parallel or hatched lines, by stippling, or by exploiting the granular texture inherent in the stone lithography process. Ives is sometimes referred to as "the" inventor of "the" halftone process, but this is incorrect and Ives never made such a claim for himself. There was not one halftone process, but a considerable number of them, the earliest dating nearly as far back as the introduction of practical photography in 1839. They varied widely in their degree of practicality and the quality of their results. The first attempts involved directly etching the unique images formed on metallic Daguerreotype plates. Although pleasing results were obtained, etching the plates required great skill and care, the images could not be printed along with ordinary type, and the delicate plates wore out after a very small number of impressions, making such processes useless for publishing on a commercial scale. More practical processes started appearing in the 1860s, but high cost, special printing requirements or low image quality variously kept these early processes from coming into widespread use. Ives turned his attention to halftone processes in the late 1870s. The objectives were to more or less automatically convert the intermediate tones of a photographic image into small lines or dots of stark black and white; to do this better, or at least more efficiently, than was possible with existing processes; and to create a printing block that could be combined with blocks of text in an ordinary printing press. The lines or dots, of varying widths or sizes respectively, had to be small enough to adequately blend together in the eye at a normal viewing distance, producing the illusion of various shades of gray, yet the printing plates had to be durable enough to last through a typical press run without excessive degradation. Above all, the process had to be economical enough to make its widespread commercial use practical. Ives patented his first "Ives' process" in 1881. This early process required the creation of a photographic relief image, made by a variety of the carbon process, from which a plaster cast was made. The highest areas on the surface of the plaster corresponded with the darkest areas of the original photograph. The cast was pressed into contact with an inked rubber grid consisting of an array of tiny pyramidal elements, which caused a regular array of ink dots to be deposited on the plaster, their sizes varying according to the heights of the surface. The dot pattern was then photographed onto a metal plate coated with photoresist, which was developed and chemically etched, a process known as photoengraving and already in use for making printing plates from line drawings, handwriting and other purely black and white subject matter. Although complex, this process was simpler and more efficient than other processes then in some limited use, and in 1884 Ives asserted that it was "the first patented or published process which was introduced into truly successful commercial operation." A few years later, Ives replaced this process with the much simpler one usually associated with his name. In the new process, an ordinary photograph was rephotographed directly onto the sensitized metal plate. A crossline screen, consisting of two glass plates finely ruled with opaque lines and sandwiched together with their lines crossing at right angles, was positioned near the surface of the metal, and a specially shaped diaphragm was used with the camera lens. Combined with the inherently stark black and white nature of the photoengraving process, these devices served to break up the image into a regular pattern of dots of various sizes with optimized shapes. During the 1890s, photographs reproduced by this second "Ives process" largely replaced the use of hand engraved wood block and steel plate illustrations. It remained the standard process for photographically illustrating books, magazines and newspapers during the next eighty years. Although much more technologically sophisticated methods eventually came into use for creating the printing plates, the structure of most printed halftone images has remained virtually unchanged.