Фильмді түсіру процесінің ақырғы кезеңі

Кіріспе

Кинофильмді түсіруден кейінгі өңдеу процесі

Цифрлық аралық (ДИ) – кинофильмді цифрлық форматқа көшіру және түсін, сондай-ақ бейне ерекшеліктерін өңдеуді қамтитын кино өңдеу процесі.

Анықтама және жалпы түсінік

Цифрлық аралық көбінесе фотохимиялық уақыт процесін ауыстырады немесе толықтырады және әдетте кинотеатрларда көрсетуге даярлау алдында фильмге соңғы шығармашылық түзету болып табылады. Ол телекино процесінен ерекшеленеді, онда фильм сканерленеді және монтаждауды жеңілдету үшін процестің басында түс түзетуі жасалады. Дегенмен, телекино мен цифрлық аралық арасындағы шекаралар үнемі нашарлайды және олар көбінесе бірдей колористтердің бірдей жабдықтарында орындалады. Бұл екі қадам әдетте әртүрлі уақыттағы кинофильмнің түс басқару процесінің бөлігі болып табылады. Цифрлық аралық әдетте телекинодан жоғарырақ ажыратымдылықта және жақсырақ түс нақтылығымен жасалады. Алғашында фильмді сканерлеуден басталып, фильмге жазумен аяқталатын процесті сипаттау үшін қолданылғанмен, цифрлық аралық түс түзету, түс саралау және тіпті соңғы мастерлеуді сипаттау үшін де қолданылады, егер бейне көзі ретінде цифрлық камера қолданылса және/немесе соңғы фильм фильмге шығарылмаса. Бұл соңғы жылдардағы цифрлық кинематография және цифрлық проекция технологияларының жетістіктеріне байланысты, олар фильмнің түсірілуін және көрсетілуін мүмкіндігінше жақындатуға тырысады. Дәстүрлі фотохимиялық түсірілімде аралық өнім түпнұсқа камералық негативке фильмді әсер ету арқылы жасалады. Содан кейін аралық өнім кинотеатрларға таратылатын фильмдерді жаппай өндіру үшін қолданылады. Түс саралау қызыл, жасыл және көк жарықтың мөлшерін өзгерту арқылы аралық өнімге әсер ету арқылы жүзеге асырылады. Цифрлық аралық процесі түс саралау үшін цифрлық құралдарды қолданады, бұл жеке түстер мен бейненің бөліктерін әлдеқайда дәл бақылауға мүмкіндік береді, сондай-ақ бейне құрылымын (дәнділік, өткірлік және т.б.) реттеуге мүмкіндік береді. Фильмді көбейту үшін аралық өнім кейіннен кинопленкаға жазылуы мүмкін. Жазу процесінің нәтижесінде алынған физикалық аралық пленка кейде цифрлық аралық деп аталады және әдетте интернегативті (IN) пленкаға жазылады, ол түпнұсқа камералық негативке (OCN) қарағанда әлдеқайда ұсақ дәнді болады. Цифрлық аралыққа көшуді мүмкін еткен маңызды техникалық жетістіктердің бірі – 3D түс кестелерін пайдалану, олар цифрлық бейне фильмге басылғаннан кейін қалай көрінетінін имитациялауға мүмкіндік берді. Бұл фильм жасау процесінен көптеген болжамдарды алып тастады және түс саралау процесінде үлкен еркіндік пен қауіпсіздікке мүмкіндік берді. Цифрлық мастер көбінесе цифрлық проекция үшін DCI стандартына сәйкес кинофильмнің таратылуы үшін бастапқы көз ретінде қолданылады. Архивтік мақсаттар үшін цифрлық аралық процесінде жасалған цифрлық мастерді қара және ақ пленкаға жоғары тұрақты, жоғары динамикалық диапазонды сары-циано-магента (YCM) бөліністеріне жазуға болады, оның қызмет ету мерзімі 100 жыл немесе одан да көп. Бұл архивтік формат, цифрлық аралық ойлап табылғанға дейін индустрияда ұзақ жылдар бойы қолданылып келді, әлі де цифрлық деректерді жазу технологиялары мен файл пішімдерінің өзгеруіне тәуелсіз архивтік ортаны қамтамасыз етеді, бұл уақыт өте келе цифрлық түрде сақталған материалды оқу мүмкін болмайтын жағдайға әкелуі мүмкін. "Фильм аралық" – цифрлық аралықтың аналогтық нұсқасы, онда цифрлық видеода түсірілген жоба пленкаға басылып, одан кейін цифрлық видеоға қайтадан көшіріледі, фильмнің сипаттамаларын имитациялау үшін. Бұл термин 2012 жылы "Оскар" сыйлығын алған "Курфью" атты қысқа фильмде қолданылғаннан кейін пайда болды. Бұл процесс сондай-ақ "Дюна" (2021) және "Бэтмен" (2022) фильмдерінде де қолданылды.

A digital intermediate often replaces or augments the photochemical timing process and is usually the final creative adjustment to a movie before distribution in theaters. It is distinguished from the telecine process in which film is scanned and color is manipulated early in the process to facilitate editing. However the lines between telecine and DI are continually blurred and are often executed on the same hardware by colorists of the same background. These two steps are typically part of the overall color management process in a motion picture at different points in time. A digital intermediate is also customarily done at higher resolution and with greater color fidelity than telecine transfers. Although originally used to describe a process that started with film scanning and ended with film recording, digital intermediate is also used to describe color correction and color grading and even final mastering when a digital camera is used as the image source and/or when the final movie is not output to film. This is due to recent advances in digital cinematography and digital projection technologies that strive to match film origination and film projection. In traditional photochemical film finishing, an intermediate is produced by exposing film to the original camera negative. The intermediate is then used to mass produce the films that get distributed to theaters. Color grading is done by varying the amount of red, green, and blue light used to expose the intermediate. The digital intermediate process uses digital tools to color grade, which allows for much finer control of individual colors and areas of the image, and allows for the adjustment of image structure (grain, sharpness, etc.). The intermediate for film reproduction can then be produced by means of a film recorder. The physical intermediate film that is a result of the recording process is sometimes also called a digital intermediate, and is usually recorded to internegative (IN) stock, which is inherently finer grain than original camera negative (OCN). One of the key technical achievements that made the transition to DI possible was the use of 3D look up tables, which could be used to mimic how the digital image would look once it was printed onto release print stock. This removed a large amount of guesswork from the film making process, and allowed greater freedom in the colour grading process while reducing risk. The digital master is often used as a source for a DCI compliant distribution of the motion picture for digital projection. For archival purposes, the digital master created during the digital intermediate process can be recorded to very stable high dynamic range yellow cyan magenta (YCM) separations on black and white film with an expected 100 year or longer life. This archival format, long used in the industry prior to the invention of DI, still provides an archival medium that is independent of changes in digital data recording technologies and file formats that might otherwise render digitally archived material unreadable in the long term. A "film intermediate" is an analog variation of a digital intermediate, where a project shot on digital video is printed onto film stock and transferred back to digital video to emulate film. The term was coined after it was used on the Oscar winning 2012 short film "Curfew". The process was also used on the films Dune (2021) and The Batman (2022).

Тарих

Телекино құралдары, бейнелерді электрондық түрде түсіруге арналған, теледидардың өзінен бастап бар, бірақ алынған бейнелер кинотеатрларда көрсетуге арналған фильмге қайта түсіруге жарамсыз деп есептелді. 1970-ші жылдары, қалыпты фильмдермен монтаждауға жеткілікті сапалы суреттерді шығаратын фильм сканерлері мен жазғыштар пайда болды, ал 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында олардың сапасы едәуір жақсарды. Сол кезде толық метражды фильмді цифрлық түрде өңдеу іс жүзінде мүмкін емес еді, себебі сканерлер мен жазғыштар өте баяу жұмыс істеді, ал бейне файлдарының көлемі қолда бар есептеу қуатына қарағанда тым үлкен болды. Оның орнына, жеке кадрлар немесе қысқа эпизодтар визуалды эффекттер үшін өңделді. 1992 жылы визуалды эффекттер супервайзері және продюсері Крис Ф. Вудс, 1993 жылы шыққан «Super Mario Bros.» фильмі үшін визуалды эффекттерді жасау үшін цифрлық студия құруда бірнеше «технологиялық кедергілерді» жеңіп шықты. Бұл 2K ажыратымдылығында 700-ден астам VFX пластиналарын цифрлық түрде сканерлеген алғашқы көркем фильм жобасы болды. Сондай-ақ, бұл фильм Голливудтағы Кодак компаниясының жаңа ғана ашылған Cinesite студиясында сканерленген және жазылған алғашқы фильм болды. Бұл жобаға негізделген студия Discreet Logic (қазір Autodesk) компаниясының Flame және Inferno жүйелерін пайдаланған алғашқы көркем фильм болды, бұл жүйелер жоғары ажыратымдылықтағы және жоғары өнімділіктің цифрлық монтаждау жүйелері ретінде бастапқыда үстемдік танытты. Визуалды эффекттер үшін цифрлық фильмді монтаждау дереу қабылданып, VFX үшін оптикалық принтерлерді пайдалану одан да жылдам төмендеді. Крис Уоттс 1998 жылы түсірілген «Pleasantville» фильмінде бұл процесті одан әрі революциялады, «New Line Cinema» компаниясы үшін алғашқы визуалды эффекттер супервайзері болып, толық метражды, тікелей түсірілген Голливуд фильмінің көп бөлігін цифрлық түрде сканерледі, өңдеді және жазды. 2000 жылы «O Brother, Where Art Thou?» фильмі цифрлық аралық процесті басынан соңына дейін пайдаланған алғашқы Голливуд туындысы болды, ал Еуропада сол жылы «Chicken Run» фильмі жарық көрді. Бұл процесс 2000-шы жылдардың ортасында жылдам тарады. 2005 жылы Голливуд фильмдерінің шамамен 50%-ы цифрлық аралықтан өтті, ал 2007 жылдың ортасына қарай бұл көрсеткіш шамамен 70%-ға жетті. Бұл фильм жасаушыларға қосымша шығармашылық мүмкіндіктер ғана емес, сонымен қатар цифрлық кино үшін фильмдер жасау үшін жоғары сапалы сканерлеу және түс реттеу қажеттілігіне байланысты.

Telecine tools to electronically capture film images are nearly as old as broadcast television, but the resulting images were widely considered unsuitable for exposing back onto film for theatrical distribution. Film scanners and recorders with quality sufficient to produce images that could be inter cut with regular film began appearing in the 1970s, with significant improvements in the late 1980s and early 1990s. During this time, digitally processing an entire feature length film was impractical because the scanners and recorders were extremely slow and the image files were too large compared to computing power available. Instead, individual shots or short sequences were processed for visual effects. In 1992, Visual Effects Supervisor/Producer Chris F. Woods broke through several "techno barriers" in creating a digital studio to produce the visual effects for the 1993 release Super Mario Bros. It was the first feature film project to digitally scan a large number of VFX plates (over 700) at 2K resolution. It was also the first film scanned and recorded at Kodak's just launched Cinesite facility in Hollywood. This project based studio was the first feature film to use Discreet Logic's (now Autodesk) Flame and Inferno systems, which enjoyed early dominance as high resolution / high performance digital compositing systems. Digital film compositing for visual effects was immediately embraced, while optical printer use for VFX declined just as quickly. Chris Watts further revolutionized the process on the 1998 feature film Pleasantville, becoming the first visual effects supervisor for New Line Cinema to scan, process, and record the majority of a feature length, live action, Hollywood film digitally. The first Hollywood film to utilize a digital intermediate process from beginning to end was O Brother, Where Art Thou? in 2000 and in Europe it was Chicken Run released that same year. The process rapidly caught on in the mid 2000s. Around 50% of Hollywood films went through a digital intermediate in 2005, increasing to around 70% by mid 2007. This is due not only to the extra creative options the process affords film makers but also the need for high quality scanning and color adjustments to produce movies for digital cinema.

Басты оқиғалар

1990: The Rescuers Down Under – Цифрлық файлдардан толыққандай түсірілген алғашқы толық метражды фильм; осы жағдайда Walt Disney Feature Animation және Pixar-дың CAPS жүйесін пайдаланып, компьютерлерде құрастырылған анимация. 1992: VFX супервайзері/продюсері Крис Ф. Вудс 1993 жылы шыққан Super Mario Bros. үшін визуалды эффекттерді жасау үшін VFX студиясын құрды. Бұл 2K ажыратымдылығында 700-ден астам VFX пластиналарын цифрлық түрде сканерлеуге, сондай-ақ дайын VFX-ті 35 мм-ге 2K ажыратымдылығында шығаруға арналған алғашқы 35 мм көркем фильм болды. 1993: "Ақ қар және жеті нан" – Толыққандай цифрлық файлдарға сканерленген, өңделген және 4K ажыратымдылығында фильмге жазылған алғашқы фильм. Реставрация жобасы толығымен 4K ажыратымдылығында және 10 биттік түс тереңдігінде Cineon жүйесін пайдалану арқылы жүзеге асырылды. 1998: Pleasantville – Жаңа көркем фильмнің басым бөлігі алғаш рет сканерленді, өңделді және цифрлық түрде жазылды. Фильмде бейнеленген қара-ақ түстер әлемі түстермен кездеседі, ол толығымен түсте түсірілді және таңдамалы түрде десатурацияланды және контрасты цифрлық түрде реттелді. Бұл жұмыс Лос-Анджелесте Cinesite компаниясы 2K ажыратымдылығындағы сканерлеу үшін Spirit DataCine және Ұлыбританиядағы Pandora International компаниясының MegaDef түс түзету жүйесі арқылы жасалды. 1998: Zingo – Цифрлық аралық арқылы цифрлық түс түзетуді толыққандай пайдаланған алғашқы көркем фильм. Бұл жұмыс Копенгагендегі Digital Film Lab-те Spirit Datacine арқылы 2K ажыратымдылығында бүкіл фильмді цифрлық файлдарға көшіру үшін орындалды. Цифрлық аралық процесі сондай-ақ фильмнің бастапқы Super 16 форматын 35 мм шығысына дейін цифрлық түрде көбейту үшін қолданылды. 1999: Pacific Ocean Post Film, Джон Макканн мен Грег Кимбл басқаратын команда Kodak кино сканерлерін және лазерлік кино принтерін, Cineon бағдарламалық жасақтамасын, сондай-ақ 1968 жылғы "Сары суасты қайығы" фильмінің алғашқы екі катушкасын қайта құру және жөндеу үшін арнайы құралдарды қолданды. 1999: "Жұлдыздар соғысы: І эпизод – Жасырын қауіп" – Industrial Light & Magic (ILM) визуалды эффекттермен толы фильмнің барлық бөлігін цифрлық жақсарту және мыңдаған жеке түсірілген элементтерді компьютерлік кейіпкерлер мен орталармен біріктіру мақсатында сканерледі. Цифрлық түрде өңделген шамамен 2000 эффект кадрынан басқа, эффектсіз 170 кадр да үздіксіздік үшін сканерленді. Алайда, ILM-де цифрлық кадрлар өңделгеннен кейін, олар жеке-жеке түсіріліп, Deluxe Labs-ке жіберілді, онда олар фотохимиялық түрде өңделді және түс уақыты белгіленді. 2000: Sorted – Бастапқыдан аяғына дейін цифрлық аралық процесті толыққандай пайдаланған алғашқы толық метражды, түсті 35 мм фильм. Фильм Wave Pictures компаниясының Лондондағы цифрлық аралық фильмдер залында түсірілді. Ол 2K ажыратымдылығында 8 биттік түс тереңдігімен сканерленді. Сурет Oxberry 6400 Motion Picture Film Scanner құрылғысымен түсіріліп, Kodak 5242 түс аралық материалдарына MGI Celco Cine V Film Recorders құрылғысымен жазылды. Цифрлық визуалды эффекттер мен түс түзету Дискрет Логикалық Inferno арқылы жасалды. "Sorted" 2000 жылдың мамыр айында Канн кинофестивалінде көрсетілді. 2000: "О, бауыр, қайдасың?" – Алғаш рет цифрлық аралық Голливуд фильмінің барлық бөлігінде қолданылды, бұл фильмде визуалды эффекттер өте аз болды. Бұл жұмыс Лос-Анджелесте Cinesite компаниясы арқылы 2K ажыратымдылығындағы сканерлеу үшін Spirit DataCine, түс түзету үшін Pandora International MegaDef жүйесі және фильмге шығару үшін Kodak Lightning II жазғышы арқылы орындалды. 2000: Chicken Run – Бұл Еуропадағы Digital Intermediate процесін пайдаланған алғашқы кең көлемді көркем фильм, ол фильмнің әрбір кадрын цифрлық түрде сақтап, оны фильмге түсіруден бұрын өңдеуге мүмкіндік берді. 2001: Маурицио Ничеттидің "Хоналулу Бэбиі", Еуропадағы алғашқы тікелей эфирлік көркем фильм, Super 35 мм түсірілген фильмнен 2K Digital Intermediate процесін пайдаланған, Rumblefish және Массимо Гермольо DI қадағалаушысы және кино редакторы ретінде жасаған, Avid-те өңделген, Spirit сканері, Maya-да CGI, AE-де графика, Inferno-да аяқталу және VFX, бүкіл фильмнің интернегативті түсірілуі. Пленкаға басылған. 2004: Spider Man 2 – Жаңа Голливуд фильміндегі алғашқы цифрлық аралық, ол толығымен 4K ажыратымдылығында жасалды. EFILM сканерлеуді, түсіруді және түс түзетуді 4K-да жасаса да, визуалды эффекттердің көпшілігі 2K-да жасалып, 4K-ға дейін өсті. 2005: Serenity – Цифрлық кино бастамаларының ерекшеліктеріне толық сәйкес келетін алғашқы фильм. 2008: Baraka – FotoKem компаниясының 2008 жылдың қазан айында ремастерирленген DVD және Blu-ray Disc шығарылымы үшін 65 мм теріс көздің алғашқы 8K ажыратымдылығындағы цифрлық аралық. Сканерлеу 30 терабайт деректерді шығарды және әрбір кадрды сканерлеуге 12–13 секунд кетті, ал барлық сканерлеу уақыты үш аптадан асты.

1990: The Rescuers Down Under – First feature length film to be entirely recorded to film from digital files; in this case animation assembled on computers using Walt Disney Feature Animation and Pixar's CAPS system. 1992: VFX Supervisor/Producer Chris F. Woods creates a VFX studio to produce the visual effects for the 1993 release Super Mario Bros. It was the first 35mm feature film to digitally scan a large number of VFX plates (over 700) at 2K resolution, as well as to output the finished VFX to 35mm negative at 2K. 1993: Snow White and the Seven Dwarfs – First film to be entirely scanned to digital files, manipulated, and recorded back to film at 4K resolution. The restoration project was done entirely at 4K resolution and 10 bit color depth using the Cineon system to digitally remove dirt and scratches and restore faded colors. 1998: Pleasantville – The first time the majority of a new feature film was scanned, processed, and recorded digitally. The black and white meets color world portrayed in the movie was filmed entirely in color and selectively desaturated and contrast adjusted digitally. The work was done in Los Angeles by Cinesite utilizing a Spirit DataCine for scanning at 2K resolution and a MegaDef color correction system from UK Company Pandora International
1998: Zingo The first feature film to use digital color correction via digital intermediate in its entirety. The work was performed at the Digital Film Lab in Copenhagen, using a Spirit Datacine to transfer the entire film to digital files at 2K resolution. The digital intermediate process was also used to perform a digital blowup of the film's original Super 16 source format to a 35mm output. 1999: Pacific Ocean Post Film, a team led by John McCunn and Greg Kimble used Kodak film scanners & laser film printer, Cineon software as well as proprietary tools to rebuild and repair the first two reels of the 1968 Beatles' film Yellow Submarine for re release. 1999: Star Wars: Episode I – The Phantom Menace Industrial Light & Magic (ILM) scanned the entirety of the visual effects laden film for the purposes of digital enhancement and the integration of thousands of separately filmed elements with computer generated characters and environments. Outside of the approximately 2000 effects shots that were digitally manipulated, the remaining 170 non effects shots were also scanned for continuity. However, after the digital shots were manipulated at ILM, they were filmed out individually and sent to Deluxe Labs where they were processed and color timed photochemically. 2000: Sorted The first feature length, color 35mm motion picture to fully utilize the digital intermediate process in its entirety from inception to completion. The film was produced at Wave Pictures' digital intermediate film facility in London, England. It was scanned at 2K resolution with 8 bits color depth per color / per pixel using a pin registered, liquid gate Oxberry 6400 Motion Picture Film Scanner and recorded onto Kodak 5242 color intermediate stock using MGI Celco Cine V Film Recorders. Digital visual effects and color correction were done using a Discreet Logic Inferno. Sorted premiered at the Cannes Film Festival in May 2000. 2000: O Brother, Where Art Thou? – The first time a digital intermediate was used on the entirety of a first run Hollywood film which otherwise had very few visual effects. The work was done in Los Angeles by Cinesite utilizing a Spirit DataCine for scanning at 2K resolution, a Pandora International MegaDef system to adjust the color and a Kodak Lightning II recorder to output to film. 2000: Chicken Run was the first wide release feature film in Europe to use the Digital Intermediate process, digitally storing and manipulating every frame of the film before recording back to film. 2001: Honolulu Baby by Maurizio Nichetti, the first live action feature film post produced in Europe to use the digital 2K Digital Intermediate process from a production filmed in Super 35mm, made by Rumblefish and Massimo Germoglio as a DI supervisor and film editor, edited on Avid, filmscanner with Spirit, CGI with Maya, graphics in AE, finishing and VFX in Inferno, filmrecording of the entire film on the internegative. printed on film. 2004: Spider Man 2 – The first digital intermediate on a new Hollywood film to be done entirely at 4K resolution. Although scanning, recording, and color correction was done at 4K by EFILM, most of the visual effects were created at 2K and were upscaled to 4K. 2005: Serenity The first film to fully conform to Digital Cinema Initiatives specifications. 2008: Baraka – The first 8K resolution digital intermediate by FotoKem of a 65mm negative source for the October 2008 remastered DVD and Blu ray Disc release. The scan produced 30 terabytes of data and took 12–13 seconds to scan each frame, for a total scan time of over three weeks.