Кіріспе

Ағылшын суретшісі және иллюстраторы (1823–1891)

Чарльз Сэмюэл Кин (10 тамыз 1823 – 4 қаңтар 1891) – ағылшын суретшісі және иллюстраторы, ол ақ-қара түстерде жұмыс істеген.

Ерте өмір

Сэмюэл Браун Киннің ұлы, адвокаттың ұлы, ол Хорнсиде дүниеге келді. Он алты жасқа дейін Ипсвич мектебінде оқыған ол ерте жасынан-ақ көркемдік қабілеттерін көрсетті. Әкесінің қайтысынан екі жыл өткен соң, ол Лондон заңгерінің кеңсесіне жұмысқа орналасты, бірақ бұл мамандық оған ұнамады, сондықтан оны архитектор, мырза Пукингтонның кеңсесіне ауыстырды. Бос уақытын тарихи және теңіз тақырыбындағы суреттер салуға жұмсады. Оның анасы, оның энергиясы мен салауатты ой-өрісіне ол үлкен қарызды болды, осы шағын жұмыстары үшін тез арада сатып алушы тауып, оның еңбектерін ағаш өрнекшелерін жасаумен айналысатын Уимперлерге жеткізді. Осының нәтижесінде ол бес жылға олардың шәкірті болды. Оның ең алғашқы жұмысы – Час Кин қолтаңбасымен жасалған «Дик Болдгероның ағасын іздеуі» (Darton & Co., 1842) кітабының алқақтары. Шәкірттік мерзімі аяқталғаннан кейін, ол Strand және Holywell Street арасындағы, 1900 жылға дейін сақталған ғимараттар тобындағы шатыр бөлмені студия ретінде жалдап алып, көп ұзамай «Illustrated London News» газеті үшін қарқынды жұмыс істеді. Ол сол кезде Клипстон көшесіндегі Суретшілер қоғамының мүшесі болды, кейін Лэнгем студиясына көшті.

Көтеріліңіз

1851 жылдың желтоқсан айында ол алғаш рет «Панч» журналында пайда болды, ал тоғыз жылдық тұрақты жұмыстан кейін, ол сол әйгілі үстелге шақырылды. Осы емтихан мерзімінде ол өзінің туындыларын бірден әріптес суретшілеріне қуаныш пен қайғыны сыйлайтын ерекше қасиеттерін алғаш рет көрсетті. 1859 жылы «Жеті күнде бір рет» журналы жарық көрген кезде Киннің қызметіне жүгінді, оның осы басылымдағы ең танымал сериясы – «Чарльз Ридтің «Жақсы күрес»» (кейін «Клостер мен ошақ» деп қайта аталды) және Джордж Мередиттің «Эван Харрингтон» шығармаларына салған суреттері болды. Бұлардың ескісіндегі консервативтік стиль жаңасында толығымен жоғалып кеткен. 1858 жылы Кин, әдемі дауысымен және ескі музыканы құрметтейтін әуесқой болғандықтан, кейін «Морей Минстрельс» деп аталған «Джермин Банді» қосылды. Ол сондай-ақ көп жылдар бойы Лесли хорының, «Sacred Harmonic Society» қоғамының, «Catch, Glee and Canon Club» клубының және Бах хорының мүшесі болды. Ол қапшықты да шебер ойнайтын және осы аспаптың көптеген түрлерін жинаған. 1863 жылы Хановер алаңындағы «Arts Club» клубы құрылды, онда Кин негізгі мүшелердің бірі болды. 1864 жылы Джон Лич қайтыс болды, содан кейін Киннің «Панч» журналындағы жұмысына кең мүмкіндіктер ашылды. Осы шамада, оның класындағы ең ұлы суретші, Мenzel, Киннің бар екенін біліп, оның әріптесінің жұмысынан апта сайын ләззат алу үшін ғана «Панчқа» жазылды. 1872 жылы Кин, әзіл сезіміне толы болғанымен, Лич сияқты шешен емес болғандықтан, оның суреттері күлкіге құштар жұртқа жеткілікті әсер ете алмады. Сондықтан ол көп жылдар бойы естіген немесе көрген қызықты оқиғаларды жазып алып, бос уақытында оларды суреттеп, көңіл көтеруге әдеттенген Джозеф Краухоллмен танысуға мүкіндік алды. Бұл суреттер Киннің толық қарамағына берілді, және олардың нәтижесінде оның «Панчпен» байланысының соңғы жиырма жылындағы 250-ден астам ең сәтті суреттері туды. Осы тақырыптардың 200-ден астамы «Чарльз Киннің өмірі мен хаттары» кітабының соңында келтірілген.

Кейінгі жылдар

1879 жылы Кийн 239 Кингс-роуд, Челсиге көшіп, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды, күнделікті 112 Хаммерсмит-роудтағы үйіне қадам басқан. 1881 жылы Брэдбери және Агню компаниясы оның "Панч" журналындағы суреттерінен жинақ шығарды, ол "Біздің адамдарымыз" деп аталды. 1883 жылы, бұрын күшті болған Кийнде асқазан және ревматизм ауруларының белгілері пайда болды. 1889 жылға қарай бұл аурулар қатты күшейді, және ол өмірінің соңғы екі жылында ауруының қысымын батыл түрде көтерді. Ол үйленбеген күйінде, ешқандай ерекше оқиғасыз өмір сүріп қайтыс болды, және оның денесі Хаммерсмит зиратында жатыр.

Қысқаша шолу

Лейардтың айтуынша, "Британ энциклопедиясының он бірінші басылымында" Кийн ешқашан ресми көркемдік білім алмаған, бірақ ол негізінен суретшілердің суретшісі болды. Ол ағылшын қолөнершілерінің ішінде қара-ақ суреттер саласындағы ең білгір шебері болды, бірақ оның шығармаларына көпшілік тарапынан лайықты баға берілген жоқ. Оның халық арасында танылмауының басты себебі – оның конвенцияға бағынбауы еді. Ол модельдерді әлемнің қалаған образы емес, өз көзімен көргендей суреттеді. Ол өзінің айналасындағы барлық нәрседе сұлулық пен романтиканы тапты, ал "Панч" журналындағы жұмыстарында табиғаттың ең күлкілі сәттеріндегі нәзік әзіл-қалжыңдар оны толық қанағаттандырды. Ол модельдерінен Джеймс Гиллрей сияқты жылқы жағасынан күлімсіреуді немесе Джордж дю Мориер сияқты қоғамдық мінез-құлықты көрсетуді талап етпеді. Бірақ Кийн тек қалам мен бояудың шебер жұмысшысы ғана емес еді. Ол сондай-ақ, гравер ретінде де танымал, өйткені оның тақталарының саны елуден аспады. Олардың көшірмелері өте сирек кездеседі, ал 1911 жылға қарай жарты ондай тақталардың бар екені белгілі болды. Ол өзі оларды қиын, бірақ қызықты ортадағы тәжірибе ретінде қарастырды. Бірақ сарапшылардың пікірінше, олар оны 19 ғасырдың ең үздік граверлерінің қатарына қоюға жеткілікті. "Панч" журналының кейбір кіші кітаптарының бетін ойып жазылғаннан басқа, тек үш кітап жарық көрді, және олардың ең жақсылары емес еді. "Л'Артист" журналында ол көрген бірнеше суреттер туралы Феликс Бракемонд былай деді: "Олардың еркіндігі, суреттеудің кеңдігі мен орындалуы бойынша бұл тақталар қазіргі заманғы гравировкалардың бірінші қатарына жатуға лайық". Кейбір көшірмелері Британ мұражайында сақталған, бірақ олардың көп бөлігі достарына сыйға беріліп, коллекционерлердің альбомдарында жасырын жатыр. Суретші Уолтер Сикерт Кийн туралы "Ақылы мол үй!" кітабында жиі айтады, немесе Осберт Ситвелл редакциялаған "Суретші – қолөнерші". Сикерт Кийннің суреттерін шынайы деп сипаттайды, өйткені ол өмірден тікелей бақылаушы ретінде сурет салады және өз заманында кең таралған клишелерден аулақ болады. Сикерт өмірден сурет салудың "көрнеу өлшемін" қолдануға шақырады, яғни 6 футтық адамды 8 фут қашықтықтан суретке түсіруді ұсынады, сонда фигураның пропорциясы толығымен көрінеді және суретші шыныға сурет салғандай, нысанды бетке көшіруге болады. "Осылайша, алғашқы адамдардың сүйектерге ойып салған суреттерінен бастап, Чарльз Кийннің суреттеріне дейін, сызық – дизайннің тілі болды. Сызық – үзіліссіз ой, бір демде айтылған сөйлемді білдіреді. Сызық – қол қағаздан алынбайды деп болжайды".

Журналдар

Браккемонд, Феликс (1891). "Шарльз Кин", L'Artiste, 351–355 беттер. Шарпентьер, М. (1880). "Қазіргі өмір", № 14. Лейард, Г. С. (1892). Чарльз Киннің өмірі мен хаттары. Лондон: Самсон Лоу, Марстон және компания. Лейард, Г. С. (1892). "Шарльз Кин, «Панч» журналынан", Scribner's Magazine, 11 том, № 4, 499–515 беттер. Мауриер, Джордж дю (1898). "Әлеуметтік сурет сатирасы", ІІ бөлім, Harper's, 96 том, 331–492, 493–654 беттер. Мур, Джордж (1893). "Ұлы суретші". "Заманауи сурет салу". Лондон: Уолтер Скотт, 213–219 беттер. Пеннелл, Джозеф (1897). "Шарльз Киннің өнері", The Century, 54 том, № 6, 823–830 беттер. Роджерс, Малкольм (1989). Камералық портреттер. Лондон: Ұлттық портрет галереясы. Спильманн, М. Х. (1893). "Панч тарихы". Лондон: Касселл және компания. Спильманн, М. Х. (1891). "Өнер журналы". Чарльз Киннің еңбектері, Жозеф Пеннеллдің кіріспесі мен түсіндірмелері және В. Х. Чессонның библиографиясы. Нью-Йорк: Р. Х. Расселл.