Кіріспе

Альбион балалары: Ұлыбританиядағы астыртын поэзия, поэзия антологиясы, Майкл Хоровицтің редакциясымен 1969 жылы «Пингвин кітаптары» баспасынан жарық көрді (поэзияда 1969 жылға қараңыз). Мартин Буттың сөзімен айтқанда, бұл «жаңа бағыттар доктринасы мен догмасының дерлік манифесті» болды. Оның жарыққа шығуы британдық поэзияның қайта жандануымен байланысты көптеген ақындардың белгілі бір дәрежеде көпшілік назарына ілігуіне ықпал етті, олардың көпшілігі осы антологияға енді. Бұл Уильям Блейк пен өнерпаз ақындарды әдейі шақырып, британдық поэзияның классикалық «хиппи» жинағы саналды. Сонымен қатар, ол өз заманының антологиясы ретінде, кіргендері мен кірмегендері үшін де көп сынға ұшырады.

Кітап

"Albion балалары" кітабы 382 беттен тұратын, мазмұны, Аллен Гинзбергке арналған алғысөз, 63 ақынның тегінің әліпбилік тәртібімен реттелген өлеңдері, эссе, редактордың "Соңғы сөздері", "Тағы оқуға" және "Алғыс айтулар" бөлімдерін қамтиды. Кітаптың мұқабасында Блейктің "Glad Day" гравюрасынан алынған бір бөлік бейнеленген.

Тарихи контекст

1962 жылы «Пингвин» баспасында Аль Альварестің «Жаңа поэзия» антологиясы жарық көрді. Бұл Альварес қозғалыстың ақындарының «әдептілігін» деп атаған нәрсесіне қарсы наразылықтың басталуын білдірді. Альварес бағалаған баламалар – Сильвия Плат, Тед Хьюз және Роберт Лоуэлл, Джон Берриман сияқты американдық сыршылдық ақындармен байланысқан басқа да ақындар болды. Осы орайда, Дональд Алленнің 1960 жылғы «Жаңа американдық поэзия 1945-1960» антологиясы британдық және басқа оқырмандарға сыршылдықтан өзге көптеген туындылармен таныстырды. Аллен Beat буынының, Black Mountain, New York School және Deep image ақындарының, сондай-ақ бағыттан тыс қалған өзге де ақындардың туындыларын қамтыды. 1960-жылдардағы британдық контрмәдениетінің дамуы (Свинг Лондонды қараңыз) осы ақындардың ықпалын кеңінен таратып, көптеген жас британдық ақындар жаңа поэтиканың жергілікті нұсқаларымен тәжірибе жасауға кірісті. Жаңа поэзияны жариялайтын орындар пайда бола бастады, олардың ішінде Рауорттың Matrix Press, Goliard Press (ол Барри Холлмен бірге басқарды) және Хоровицтің өзінің New Departures журналы мен баспасы болды. Мысалы, 1963 жылы Амселм Холло «Джаз поэмалары» антологиясын шығарды, онда Майкл Хоровицті қоса алғанда, «Альбион балаларына» енетін 10 ақынның өлеңдері жинақталды. Атлантиканың екі жағындағы ақындар арасында байланыс дамыды, нәтижесінде 1965 жылдың 11 маусымында Корольдік Альберт залында Халықаралық поэзия фестивалі өтті, онда британдық ақындар, сондай-ақ Гинзберг, Лоуренс Ферлингетти және басқалар 7000 адамдық көрерменге өлеңдерін оқыды. Хоровиц осы шараның негізгі ұйымдастырушысы болды және бұл Afterwords эссесі Альберт залындағы оқиғаның сәттілігі антологияны құрастыруға түрткі болғанын көрсетеді.

Беделі

"Альбионның балалары" атты кітапқа тағылған басты сын – онда көптеген ақындардың туындылары бар, олар кейін поэзия жазуды немесе оны жариялауды тоқтатқан. Кітап, сондай-ақ, Хоровицтің Блейкке және/немесе өнер орындауға деген ынтасын бөліспеген ақындарды жібергені үшін де сынға ұшырады. Альбионның 63 баласының тек бесеуі ғана қыз. Ливерпуль ақындары сияқты, олар да назардан тыс қалған. Мысалы, Дж. Х. Прайн және Вероника Форрест Томсон сияқты маңызды тұлғалар да жоқ. 1960 жылдардың ортасындағы британдық андеграунд поэзиясы көбінесе ерлердің басымдығымен ерекшеленді. Кейінгі антология жасаушылар да осы кезеңді бейнелеуде гендерлік теңдікті қамтамасыз етпеді. Эндрю Крозиер мен Тим Лонгвиллдің 1987 жылғы "Әртүрлі өнер" атты антологиясы, жауап ретінде қарастырылған. Айн Синклер "Каос дирижерлері" (1996) кітабының кіріспесінде оның табысын "босқылық заманның" рухымен байланыстырады.