Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альбион балалары: Ұлыбританиядағы астыртын поэзия, поэзия антологиясы, Майкл Хоровицтің редакциясымен 1969 жылы «Пингвин кітаптары» баспасынан жарық көрді (поэзияда 1969 жылға қараңыз). Мартин Буттың сөзімен айтқанда, бұл «жаңа бағыттар доктринасы мен догмасының дерлік манифесті» болды. Оның жарыққа шығуы британдық поэзияның қайта жандануымен байланысты көптеген ақындардың белгілі бір дәрежеде көпшілік назарына ілігуіне ықпал етті, олардың көпшілігі осы антологияға енді. Бұл Уильям Блейк пен өнерпаз ақындарды әдейі шақырып, британдық поэзияның классикалық «хиппи» жинағы саналды. Сонымен қатар, ол өз заманының антологиясы ретінде, кіргендері мен кірмегендері үшін де көп сынға ұшырады.
Children of Albion: Poetry of the Underground in Britain, an anthology of poetry, was edited by Michael Horovitz and published by Penguin Books in 1969 (see 1969 in poetry). According to Martin Booth it was "virtually a manifesto of New Departures doctrine and dogma". Its appearance was a key step in the emergence to some kind of public attention of many of the poets associated with the British Poetry Revival, many of whom were included. It was perhaps the classic "hippie" collection of British poetry, with its self conscious invocation of William Blake and performance poets. It has also been subject to much criticism, qua anthology of its time, both for its inclusions and exclusions.
Кітап
"Albion балалары" кітабы 382 беттен тұратын, мазмұны, Аллен Гинзбергке арналған алғысөз, 63 ақынның тегінің әліпбилік тәртібімен реттелген өлеңдері, эссе, редактордың "Соңғы сөздері", "Тағы оқуға" және "Алғыс айтулар" бөлімдерін қамтиды. Кітаптың мұқабасында Блейктің "Glad Day" гравюрасынан алынған бір бөлік бейнеленген.
Children of Albion was published as a paperback measuring It is 382 pages long and contains a contents list, a dedication to Allen Ginsberg, work by 63 poets in alphabetical order of surname, an essay, "Afterwords" by the editor, and "further reading" and "acknowledgements" sections. The front cover features a detail from Glad Day, an engraving by Blake.
Тарихи контекст
1962 жылы «Пингвин» баспасында Аль Альварестің «Жаңа поэзия» антологиясы жарық көрді. Бұл Альварес қозғалыстың ақындарының «әдептілігін» деп атаған нәрсесіне қарсы наразылықтың басталуын білдірді. Альварес бағалаған баламалар – Сильвия Плат, Тед Хьюз және Роберт Лоуэлл, Джон Берриман сияқты американдық сыршылдық ақындармен байланысқан басқа да ақындар болды. Осы орайда, Дональд Алленнің 1960 жылғы «Жаңа американдық поэзия 1945-1960» антологиясы британдық және басқа оқырмандарға сыршылдықтан өзге көптеген туындылармен таныстырды. Аллен Beat буынының, Black Mountain, New York School және Deep image ақындарының, сондай-ақ бағыттан тыс қалған өзге де ақындардың туындыларын қамтыды. 1960-жылдардағы британдық контрмәдениетінің дамуы (Свинг Лондонды қараңыз) осы ақындардың ықпалын кеңінен таратып, көптеген жас британдық ақындар жаңа поэтиканың жергілікті нұсқаларымен тәжірибе жасауға кірісті. Жаңа поэзияны жариялайтын орындар пайда бола бастады, олардың ішінде Рауорттың Matrix Press, Goliard Press (ол Барри Холлмен бірге басқарды) және Хоровицтің өзінің New Departures журналы мен баспасы болды. Мысалы, 1963 жылы Амселм Холло «Джаз поэмалары» антологиясын шығарды, онда Майкл Хоровицті қоса алғанда, «Альбион балаларына» енетін 10 ақынның өлеңдері жинақталды. Атлантиканың екі жағындағы ақындар арасында байланыс дамыды, нәтижесінде 1965 жылдың 11 маусымында Корольдік Альберт залында Халықаралық поэзия фестивалі өтті, онда британдық ақындар, сондай-ақ Гинзберг, Лоуренс Ферлингетти және басқалар 7000 адамдық көрерменге өлеңдерін оқыды. Хоровиц осы шараның негізгі ұйымдастырушысы болды және бұл Afterwords эссесі Альберт залындағы оқиғаның сәттілігі антологияны құрастыруға түрткі болғанын көрсетеді.
In 1962, Penguin published Al Alvarez's anthology The New Poetry. This marked the beginnings of a backlash against what Alvarez labelled the "gentility" of the Movement poets. Alvarez's favoured alternative were such poets as Sylvia Plath and Ted Hughes and others who connected with American confessional poets like Robert Lowell and John Berryman. Meanwhile, Donald Allen's 1960 anthology, The New American Poetry 1945 1960 introduced British and other readers to a whole range of work other than the confessionals. Allen included work by the Beat generation, the Black Mountain, New York School and Deep image poets and others from outside the mainstream. As British 1960s counterculture developed (see Swinging London), the influence of these poets became more widespread, and many of the younger British poets began to experiment with local variants of the new poetics. Publishing outlets for the new poetry started to emerge, including Raworth's Matrix Press, and Goliard Press (which he ran with Barry Hall) and Horovitz's own New Departures magazine and press. In 1963, for instance, Amselm Hollo brought together the anthology Jazz Poems, which featured 10 of the poets who would go on to be included in Children of Albion including Michael Horovitz. Contacts between poets on both sides of the Atlantic developed, culminating in the International Poetry Incarnation at the Royal Albert Hall on 11 June 1965, which featured readings by a range of British poets, as well as Ginsberg, Lawrence Ferlinghetti and others to an audience of 7,000 people. Horovitz was the main organizer of this event and this Afterwords essay makes it clear that the success of the Albert Hall happening was the inspiration for the assembly of the anthology.
Беделі
"Альбионның балалары" атты кітапқа тағылған басты сын – онда көптеген ақындардың туындылары бар, олар кейін поэзия жазуды немесе оны жариялауды тоқтатқан. Кітап, сондай-ақ, Хоровицтің Блейкке және/немесе өнер орындауға деген ынтасын бөліспеген ақындарды жібергені үшін де сынға ұшырады. Альбионның 63 баласының тек бесеуі ғана қыз. Ливерпуль ақындары сияқты, олар да назардан тыс қалған. Мысалы, Дж. Х. Прайн және Вероника Форрест Томсон сияқты маңызды тұлғалар да жоқ. 1960 жылдардың ортасындағы британдық андеграунд поэзиясы көбінесе ерлердің басымдығымен ерекшеленді. Кейінгі антология жасаушылар да осы кезеңді бейнелеуде гендерлік теңдікті қамтамасыз етпеді. Эндрю Крозиер мен Тим Лонгвиллдің 1987 жылғы "Әртүрлі өнер" атты антологиясы, жауап ретінде қарастырылған. Айн Синклер "Каос дирижерлері" (1996) кітабының кіріспесінде оның табысын "босқылық заманның" рухымен байланыстырады.
One of the main criticisms leveled at Children of Albion is that it contains work by a large number of poets who subsequently ceased writing, or at least publishing, poetry of any note. The book also has been criticised for omitting poets who did not share Horovitz's enthusiasms for Blake and/or performance. Only five of Albion's 63 children are daughters. Omissions have also been noted, such as the Liverpool poets. Missing are major figures, for example J. H. Prynne and Veronica Forrest Thomson. The British underground poetry scene in the mid 1960s was a male dominated affair. Later anthologists, also fail on gender parity in their representations of the period. Andrew Crozier and Tim Longville's A Various Art, a later anthology from 1987, has been seen as a reply. Iain Sinclair writing in the introduction to Conductors of Chaos (1996) puts its success down to the Zeitgeist of "frivolous times".