Кіріспе
Ағылшын тіліндегі модернистік поэзия ХХ ғасырдың басында имиджистердің пайда болуымен басталды. Басқа модернистер сияқты, имиджистер ақындары викториялық поэзияның, оның дәстүрлі формализмге және әшекейлі тілге берілген артық көңіліне қарсылық танытып жазды. 1800 жылы жарық көрген «Лирикалық балладаларға кіріспеде» Уильям Вордсворт бір ғасыр бұрынғы британ поэзиясының өңкей және мақтаншақты сипаты деп есептегенін сынап, поэзияны қарапайым адамға жақындатуға тырысты. Модернистер өзін бұрынғы дәуірлердегі және басқа мәдениеттердегі ақындардың ең жақсы үлгілерін қайта қарастырып отырған деп ойлады. Олардың үлгілеріне ежелгі грек әдебиеті, қытай және жапон поэзиясы, трубадурлар, Данте, ортағасырлық итальяндық философиялық ақындар, мысалы Гвидо Кавальканти, және ағылшын метафизикалық ақындары кірді. Модернистік поэзияның алғашқы кезеңіндегі көптеген өлеңдер қысқа, жинақы лирика түрінде болды. Бірақ, соңында ұзын өлеңдерге басымдық беріліп, ХХ ғасырдың модернистік қозғалысын бейнеледі.
Modernist poetry in English started in the early years of the 20th century with the appearance of the Imagists. Like other modernists, Imagist poets wrote in reaction to the perceived excesses of Victorian poetry, and its emphasis on traditional formalism and ornate diction. In Preface to the Lyrical Ballads, published in 1800, William Wordsworth cricitised what he perceived to be the gauche and pompous nature of British poetry over a century earlier, and instead sought to bring poetry to the layman. Modernists saw themselves as looking back to the best practices of poets in earlier periods and other cultures. Their models included ancient Greek literature, Chinese and Japanese poetry, the troubadours, Dante and the medieval Italian philosophical poets, such as Guido Cavalcanti, and the English Metaphysical poets. Much of early modernist poetry took the form of short, compact lyrics. Ultimately, however, longer poems gained in favor, representing the modernist movement of the 20th century.
Ағылшын тіліндегі модернизм
Ағылшын тіліндегі поэтикалық модернизмнің тамырларын бірқатар бұрынғы жазушылардың еңбектерінен табуға болады, оның ішінде Уолт Уитманның ұзақ жолдары еркін өлеңге жақындаған, Оскар Уайльдтың прозалық поэзиясы, Роберт Браунингтің поэзиялық «меннің» құлатуы, Эмили Дикинсонның ықшамдылығы және Артур Саймонс сияқты ерте ағылшын символистерінің жазбалары. Бұл ақындар көбінесе Романтизм қозғалысының негізгі принциптеріне адал болды, ал образшылдардың пайда болуы тілдегі ерекше модернистік поэзияның алғашқы пайда болуын білдірді. Мысалы, Джерард Мэнли Хопкинс, кейіннен Эзра Паунд сияқты, радикалды консервативті идеялар туралы радикалды эксперименталдық өлеңмен жазды және ол дыбыс поэзияны жетекке ала алады деп сенді. Поэзияның дыбыстық эффектілері, тек визуалды бейнелеу үшін емес, сонымен қатар дыбыстық және тілдік әдемілік үшін таңдалған, модернизмнің маңызды поэтикалық құралына айналды.
Суреткерлік
Имагизм мен кубистік поэзияның бастауы 1909 жылы Лондонның Ақындар клубы жариялаған Т. Э. Хюльмнің екі өлеңінде табылады. Хюльм математика мен философияны оқыған және өзінің поэзия теориясын талқылау үшін «Ақындар клубын» құрған болатын. Азат өлеңдер мен қазіргі француз поэзиясының жақтасы болған ақын және сыншы Ф. С. Флинт клубты және оның басылымдарын қатаң сынады. Осы пікір алмасудан кейін Хюльм мен Флинт жақын дос болып қалды. Олар басқа ақындармен Соходағы Эйфель мұнарасы ресторанында жиналып, еркін өлең, танка мен хайку арқылы заманауи поэзияны реформалау және өлеңдерден қажетсіз сөздерді жою мәселелерін талқылады. Америкалық ақын Езра Паунд осы топпен таныстырылды және олардың идеялары өзінің ойларымен үйлесетінін байқады. 1911 жылы Паунд Эйфель мұнарасы тобына тағы екі ақынды – Х. Д. мен Ричард Олдингтонды таныстырды. Бұл екі ақын да ежелгі грек лирикасын, әсіресе Сапфоның туындыларын зерттеген. 1912 жылдың қазан айында ол «Poetry» журналына H. D. мен Олдингтонның әрқайсысынан үш өлеңді «Imagiste» рубрикасымен ұсынды. Сол айда Паундтың «Ripostes» кітабы «Т. Э. Хюльмнің толық поэтикалық шығармалары» атты қосымшамен бірге жарық көрді, онда «Imagiste» сөзінің баспа түрінде алғаш рет пайда болғаны көрсетілген. Олдингтонның өлеңдері «Poetry» журналының қараша айындағы санында, ал H. D. өлеңдері 1913 жылдың қаңтар айында жарияланды, соның нәтижесінде имажизм қозғалысы бастау алды. Наурыз айындағы санында Паундтың «A Few Don’ts by an Imagiste» және Флинттің «Imagisme» шығармалары жарық көрді. Соңғысы топтың ұстанымын былай түсіндірді: Субъективті немесе объективті «нәрсенің» тікелей бейнелеуі. Көрнекілікке үн қоспайтын ешқандай сөзді қолданбау. Ритмге қатысты: метрономның емес, музыкалық фразаның реттілігімен шығару. Тақырыпқа толық еркіндік. Еркін өлең және басқа жаңа ырғақтар ынталандырылды. Күнделікті тіл қолданылды және әрқашан дәл сөз, оның орнына шамалы дәл сөз қолдану керек. Поэзия үшін осы критерийлерді белгілеу арқылы имажистер өздерін романтизмге дейінгі жазудың ең жақсы тәжірибелеріне үңіліп қарастыратын ретінде қарады. Имажистік ақындар өткір тіл қолданып, образдылықты қабылдады. Дегенмен, олардың еңбектері 20 ғасырдың соңына дейін ағылшын тіліндегі жазуға революциялық әсер етті. 1913 жылы Паундқа жақында қайтыс болған шығыстанушы Эрнест Фенолозаның жесірі хабарласты. Ол Жапонияда болған кезде осы бағдарламаға сәйкес келетін 150 классикалық қытай өлеңдерінің сөзбе-сөз аудармаларын және жазбаларын жинаған. Қытай грамматикасы ағылшын грамматикасынан өзгеше көрініс беру мүмкіндіктерін ұсынады, бұл Паунд кейінірек атап өткен. Қытай тілінде Ли Поның алғашқы жолы, Фенолозаның жапондық ақпарат көздері «Рихаку» деп атаған «Өзен саудагерінің әйелі: хат» өлеңі Фенолозаның жазбаларында мынадай бес таңбаның тікелей қосылуы ретінде көрінеді: әйел шашы маңдай. 1915 жылы жарық көрген «Cathay» еңбегінде Паунд мұны қарапайым ағылшын тілінде былай түсіндірді: Шашым маңдайымнан тура кесілген кезде. 1914 жыл мен 1917 жыл аралығында имажистік поэзияның төрт антологиясы жарық көрді. Паунд, Флинт, Х. Д. және Олдингтоннан басқа, олардың ішінде Скипвит Каннелл, Эми Лоуэлл, Уильям Карлос Уильямс, Джеймс Джойс, Форд Мадокс Форд, Аллен Апвард, Джон Курнос, Д. Х. Лоуренс және Марианна Мурдың еңбектері де болды. Бірнеше ерекшеліктерді ескермегенде, бұл сол кездегі ағылшын тіліндегі модернист ақындардың тізімін құрайды. 1914 жылғы томнан кейін Паунд топтан алшақтады, ал қалған антологиялар Эми Лоуэллдің редакциялық бақылауында жарық көрді. Лоуэлл француз тіліне өте қарызды екенін білдірді және «verse libre» орнына «рифмсіз каденс» деп атауды ұнатты. Генри Гор (1902–1956), оның туындылары қайта жандануда, сондай-ақ имажистік қозғалысқа күшті ықпал еткен, бірақ Х. Д., Флинт және басқалардан өзге буыннан шыққан.
Direct treatment of the "thing", whether subjective or objective. To use absolutely no word that does not contribute to the presentation. As regarding rhythm: to compose in sequence of the musical phrase, not in sequence of the metronome. Complete freedom of subject matter. Free verse was encouraged along with other new rhythms. Common speech language was used, and the exact word was always to be used, as opposed to the almost exact word. In setting these criteria for poetry, the Imagists saw themselves as looking backward to the best practices of pre Romantic writing. Imagistic poets used sharp language and embraced imagery. Their work, however, was to have a revolutionary impact on English language writing for the rest of the 20th century. In 1913, Pound was contacted by the widow of the recently deceased Orientalist Ernest Fenollosa, who while in Japan had collected word by word translations and notes for 150 classical Chinese poems that fit in closely with this program. Chinese grammar offers different expressive possibilities from English grammar, a point that Pound later made. In Chinese, the first line of Li Po's, called "Rihaku" by Fenollosa's Japanese informants, poem "The River Merchant's Wife: A Letter," is a spare, direct juxtaposition of five characters that appear in Fenollosa's notes as mistress hair first cover browIn his resulting 1915 Cathay, Pound rendered this in simple English as While my hair was still cut straight across my forehead
Between 1914 and 1917, four anthologies of Imagist poetry were published. In addition to Pound, Flint, H. D. and Aldington, these included work by Skipwith Cannell, Amy Lowell, William Carlos Williams, James Joyce, Ford Madox Ford, Allen Upward, John Cournos, D. H. Lawrence and Marianne Moore. With a few exceptions, this represents a roll call of English language modernist poets of the time. After the 1914 volume, Pound distanced himself from the group and the remaining anthologies appeared under the editorial control of Amy Lowell. Lowell expressed her extreme debt to the French, to what she preferred to call "unrhymed cadence" instead of the more common "verse libre." Henry Gore (1902–1956), whose work is undergoing something of a revival was also heavily influenced by the Imagist movement, although from a different generation from H. D., Flint, and others.
Бірінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі кезең
Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы бірнеше себептермен дамып келе жатқан модернистік қозғалыс үшін кері қадам болды. Біріншіден, Олдингтон сияқты жазушылар тікелей әскери қызметте болды; екіншіден, қағаз тапшылығы және басқа да себептер жаңа туындыларды жариялауды күрделі етістірді; үшіншіден, соғыс кезіндегі қоғамдық көңіл-күй Уилфред Оуэн сияқты дәстүрлі өлеңдер жазған соғыс ақындарының танымалдығын арттырды. Соғыста қызмет еткен ақын, суретші Дэвид Джонс, кейіннен ұзақ тәжірибелік соғыс поэмасында "Тірек нүктесінде" ("In Parenthesis") осы тенденцияға қарсы тұрды, ол тікелей окоп тәжірибесінен туған, бірақ 1937 жылға дейін жарияланбаған. Соғыс сондай-ақ Имажистердің оптимизмін күйретуге әкелді. Бұл соғыстан кейін жазылған көптеген маңызды өлеңдерде көрінді. Паундтың "Секст Проперцийге арналған мақтау" (1919) латын ақыны Проперцийдің еркін аудармалары мен өңдеулерін пайдаланып, соғыс пропагандасын және империя идеясын әжуалайды. Оның 1921 жылы жарық көрген "Хью Селвин Мауберли" ("Hugh Selwyn Mauberley") – оның образшылдықтан және лирикалық поэзиядан бас тартуын білдіреді. Бұл өлеңдердің жазылуы Паундтың Лондонды мұңайтып тастап кетуімен бірге жүрді. Осы кезеңде соғысқа жауап ретінде дыбыстық поэзия пайда болды. Көптеген дадаистер үшін, соның ішінде неміс жазушысы Уго Болл және Нью-Йорк ақыны, актриса Эльза фон Фрейтаг-Лоринговен үшін дыбыстық өлеңдер соғыстың шуына қарсы наразылық болды. Айрин Гаммель мен Сюзанна Зелазо жазғандай, "Окоп соғысының күшеюімен дүниеге келген фонетикалық поэзия – бұл жарақаттың тілі, зеңбіректердің шуына қарсы тұру үшін жаңа тіл". Баронессаның соғыс аяқталғаннан кейін күйеуінің өзіне қол жұмсауына жауап ретінде жазылған "Клин Хратцвенга (Өлім айғайы)" өлеңі – "ұлттық шекараны басып өтетін, мағынасыз дыбыстармен аза тұту әні" болды. Баронесса бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде қарсы феминистік және көркемдік бағыттармен жұмыс істеп, әйелдік субъективтілікті анық көрсетті. Соғыстан кейінгі осы көңілсіздіктен туған ағылшын тіліндегі ең танымал модернистік туынды – Т.С. Элиоттың "Шөлді жер" (1922) эпосы. Элиот Лондонда біраз уақыт тұрған американдық ақын. Ол ешқашан ресми түрде Имажистер тобымен байланысты болмаса да, оның туындыларын Паунд жоғары бағалады, ол 1915 жылы оның "Дж. Альфред Пруфрокқа арналған махаббат әнін" жариялауға көмектесіп, оған даңқ әкелді. Элиот жеке өмірінің және психикалық денсаулығының күйреуіне, сондай-ақ оны қоршаған мәдениеттің ыдырауына негізделген ұзақ өлеңнің бастапқы нұсқасын аяқтағаннан кейін, "Полицияны әртүрлі дауыстармен жасайды" деп аталған қолжазбаны пікір білдіру үшін Паундқа берді. Паундтың мұқият өңдеуінен кейін "Шөлді жер" қазіргі түрінде жарық көрді, ал Элиот ұрпақтың дауысы ретінде танылды. Жарияланған өлеңге қосымша жазбалар коллажды әдеби тәсіл ретінде пайдалануды, кубистер мен басқа суретшілердің ұқсас тәжірибесін көрсетеді. Осы кезден бастап ағылшын тіліндегі модернизм фрагменттерден тұратын поэзияға қарай бет бұрды, бұл ақын өмір туралы сенімді көзқарас ұсына алмайды деген идеяны жобалады. Т.С. Элиоттың "Шөлді жері" – модернизмнің негізін қалаушы мәтін, ол Имажизмнің модернизмге өтуін көрсетеді. Бұзылған, фрагменттелген және көрінетіндей байланыссыз суреттер бірігіп, анти-нарратив құрайды. Көру және көріну мотиві поэмада модернизм сияқты маңызды орын алады; барлық кейіпкерлерді біріктіретін Тирезий тақырыбы. Оқырман шатасып, бұзылған суреттерден басқа ештеңе көре алмайды. Алайда, баяндаушы ("Шөлді жерінде" және басқа мәтіндердегідей) оқырманға басқа мағынаны көрсетуге уәде береді; яғни, ыдырау мен фрагментациядан мағына табуға қалай болады. Бұл ерекше мағынаны құру модернизм үшін маңызды.
Басқалар мен басқалар , аға мен апалар
Лондон мен Париж ағылшын тіліндегі модернистердің маңызды орталықтары болғанымен, басқа жерлерде де елеулі қызмет болды, соның ішінде АҚШ-тағы «Poetry» журналында алғашқы жарияланымдар жасалды. 1916 жылы Мина Лой Нью-Йоркке көшіп келгенде, Уильям Карлос Уильямс, Марианна Мур және тағы басқалармен бірге «Басқалар: Жаңа өлеңдер журналы» тобының құрамына кірді. Бұл журнал 1915 жылдан 1919 жылға дейін жарық көрді, оның редакторы Альфред Креймборг болды. Паунд, Элиот, Х. Д., Джуна Барнс, Эми Лоуэлл, Конрад Эйкен, Карл Сэндбург және Уоллес Стивенс та сонда жарияланды. АҚШ модернистері ерекше американдық стильде шығармалар жасауға ұмтылды. Нью-Джерси штатының Ратфорд қаласындағы жұмысшылар ауданында дәрігерлік тәжірибе жүргізген Уильямс, өзінің өлеңдерін «поляк аналарының сөзінен» құрастыратынын айтып, осы тәсілін түсіндірді. Осылайша, олар Уитменге дейінгі дәстүрге жалғасты. Имажистермен алғашқы байланысынан кейін Марианна Мур 20 ғасыр поэзиясында өзіне ерекше орын жасады. Оның көптеген өлеңдері сылбырлық өлең түрінде жазылған, онда әр жолдағы буын саны, емес, басымдылық немесе ритм қайталанады. Ол сонымен қатар трубадур поэзиясынан алынған строфалық формалармен тәжірибе жасады. Уоллес Стивенстің шығармалары модернизмнің негізгі ағынынан сәл бөлек. Шындығында, ол Элиот пен Паундтың жұмысын «формальды» деп бағалады. Оның поэзиясы қиял мен шындық арасындағы қарым-қатынасты зерттейді. Көптеген модернистерден айырмашылығы, бірақ оған әсер еткен ағылшын романтиктері сияқты, Стивенс поэзияны барлық адамның жасайтыны деп ойлады, ал ақын осы іс-әрекетке көбірек мән береді. Шотландияда ақын Хью МакДиармид дерлік бір адамнан тұратын модернистік қозғалыс құрды. Джойс пен Паундты құрметтеген МакДиармид өзінің алғашқы өлеңдерінің көп бөлігін ағылшын тіліндегі төмендік шотланд диалектінде жазды, осы әдеби диалектті Роберт Бернс та қолданған. Бірінші дүниежүзілік соғыста Корольдік армияның медициналық корпусында қызмет етті және 1918 жылы денсаулығына байланысты қызметтен босатылды. Соғыстан кейін ол «Шотландиялық жинақ» атты әдеби журналды «Дәстүр емес – прецеденттер!» деген ұранымен шығарды. Оның кейінгі еңбектері табылған өлеңге және басқа формальды жаңалықтарға деген қызығушылығын көрсетті. Канадада, А. М. Клейн, А. Дж. М. Смит және Ф. Р. Скотт сияқты модернист ақындарынан құралған Монреаль тобы 1920 жылдардың ортасында осы қаланың Макгилл университетінде құрылды. Топтың ақындары келесі жиырма жыл бойы үлкен жетістікке жете алмаса да, олар соңында осы елде кем дегенде 20 ғасырдың соңына дейін сақталатын модернистік үстемдік пен канон құруға қол жеткізді.
Уоллес Стивенстің "Заманауи поэзия"
Уоллес Стивенстің "Заманауи поэзия туралы" (1942) деген маңызды модернистік өлеңінде етістіктердің жоққа шығарылғандай сезіледі. "Болу" етістігі бірінші және соңғы жолдардан алынып тасталған. Өлеңнің өзі іздеумен басталып, іздеумен аяқталады. Өлең мен сана бір-бірімен біте қалады: өлең, әрекет және сана арасындағы үйлесімділік. Өлеңде екілік бірлік одан әрі бірігіп кетеді: субъект пен объект арасындағы кеңістіктік және уақыттық құлдырау; форма мен мазмұн теңдеседі; форма тек қана көркемдік білдірмейді, сонымен қатар құраушы болып табылады. Өлең тұрақты нысаннан әрекетке айналады. Сананың өлеңі балама болуы және тыңдауы керек; ол тәжірибелік. Өлең трансцендентализмге қарсы тұрып, одан бас тартады, бірақ сана мен өлеңнің тұжырымдық шегінде қалады.
Мерзімділігі
"Қалдық жер" атты еңбегінің жарық көргенімен, модернистік поэзия кеңірек сын-пікір аясына және көптеген оқырмандарға жол ашқандай болды. Дегенмен, 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басындағы экономикалық құлдырау жаңа туындыларға елеулі кері әсер етті. Америкалық жазушылар үшін Еуропада өмір сүру қиынға соқты, себебі олардың табыстарының құндылығы айтарлықтай төмендеді. Гертруда Стайн, Барни және Джойс Парижде қалды, бірақ олар басқарған әдеби ортаның көп бөлігі ыдырады. Паунд Италияға, ал Элиот Лондонға кетті. Х.Д. Лондон мен Швейцария арасында көшті, ал бұл қозғалыспен байланысты көптеген жазушылар сол кезде АҚШ-та тұрды. Экономикалық депрессиямен қатар, испандық азаматтық соғыстың салдары 1930 жылдардағы Ұлыбританияда В.Х. Ауден мен Стивен Спендер сияқты жазушылардың өкілдігімен, саяси мазмұны күшті поэзияның пайда болуына әкелді. Бұл ақындар Елиотты құрмет тұтса да, радикалды идеяларды білдіретін, бірақ формасы консервативті поэзияға бейімділік танытты. Мысалы, олар көбінесе еркін өлеңге қарағанда, ұйқас пен реттелген строфалық үлгілерді пайдалануға дайындылық көрсетті.
1930 жылдардағы модернизм
Ағылшын тіліндегі модернизм шағын баспалар мен журналдарға, сондай-ақ шағын, бірақ берілген оқырмандарға тәуелді авангардтық қозғалыс рөлінде қалып қойды. Осы кезеңде пайда болған маңызды топ – Луи Зукофский, Джордж Оппен, Чарльз Резников, Карл Ракози, Базил Бантинг және Лорин Нидекерден құралған Объектвист ақындар. Объектвистер Стейн, Паунд және Уильямстың жұмысына жоғары баға берді, ал Паунд олардың еңбектерін белсенді түрде насихаттады. Оның ықпалының арқасында 1931 жылы Чикагодағы «Poetry» журналының арнайы Объектвист санына редакциялауды Цуковскийге тапсырды, осылайша топты іске қосты. Объектвист поэзиясының негізгі принциптері – өлеңді зат ретінде қарастыру, шынайылықты, зиялылықты және ақынның әлемді ашық көру қабілетін баса назарлау болды. Осы тұрғыдан алғанда, оларды имиджистердің тікелей ізбасарлары деп санауға болады. Парижде қалыптасқан дәстүрді жалғастыра отырып, Зукофский, Резников және Оппен өздерінің және Уильямстың кітаптарын басып шығару үшін Объектвист баспасын құрды. Кейінгі жұмыстарында Зукофский өлеңді зат ретінде қарастыру тұжырымын дамытып, өлеңдер жасау үшін математикалық модельдерді пайдалануға көшті, бұл Бахтың фугасын немесе сериалдық музыканы жасауға ұқсас эффекттер тудырды. 1930 жылдардың басында бірнеше ирланд ақындары мен жазушылары Джеймс Джойстың төңірегіне жиналу үшін Парижге көшіп келді. Олардың арасында Сэмюэл Беккет, Томас Макгриви, Брайан Коффи және Денис Девлин болды. Бұл жазушылар Паунд пен Элиотты білгенімен, олар сонымен қатар франкофондық болды және заманауи француз поэзиясына, әсіресе сюрреалистерге қызығушылық танытты. Шындығында, Коффи мен Девлин Пауль Элуардтың туындыларын ағылшыл тіліне алғаш аударғандардың қатарында болды. Сонымен қатар, сол кезде бірқатар британдық сюрреалистік ақындар пайда бола бастады, олардың ішінде Дэвид Гаскойн, Джордж Баркер және Хью Сайкс Дэвис есімдері бар. Объектвистер сияқты, бұл ақындар да өздерінің туған әдеби орталарында көбінесе назарсыз қалды және 1960 жылдары британдық және ирландтық модернизмге қызығушылықтың қайта жандануын күтіп, осы балама дәстүрдің дамуына қосқан үлестері лайықты бағаланды.
Ұзын өлеңдер
Паундтың «Секст Пропертиске және Хью Селвин Моберлиге құрмет» және Элиоттың «Шөлді жер» ертедегі модернистік жазуға тән қысқа бейнелі өлеңдерден ұзын өлеңдер немесе өлеңдер тізбегін жазуға көшуді белгіледі. 1920 жылдары бірқатар ұзын өлеңдер жазылды, соның ішінде Мина Лойдың «автомифологиясы», «Англо-монгрлер және раушан» және Хью МакДиармидтің шотланд қоғамына арналған сатирасы «Мас адам шираққа қарайды». МакДиармид көптеген ұзын өлеңдер жазды, соның ішінде «Жас жар жағасында», «Ленинге арналған үш гимн» және «Джеймс Джойсқа арналған естелік», онда ол ғылым, тіл білімі, тарих материалдарын енгізді және тіпті «Таймс» әдеби қосымшасының мәтіндеріне негізделген өлеңдерді тапты. Дэвид Джонстың «Тірек нүктесінде» атты соғыс поэмасы, оның окоптардағы тәжірибесін көрсету үшін Британия тарихын пайдаланған, кітап көлеміндегі еңбек болды. Оның кейінгі эпосы «Анафемата» – империя мен қарсылық, жергілікті және жаһандық туралы толғаныс, ол христиандық, римдік және келттік тарих пен мифология материалдарын пайдаланады. Модернистік ұзын өлеңдердің ең ықпалдыларының бірі – Паундтың «Кантостар», 1915 жылы басталып, өмірінің соңына дейін жұмыс істеген «тарихты қамтитын өлең». Поэма Гомердің «Одиссеясы» мен Дантенің «Құдайлық комедиясы» біріктіріліп, 20 ғасырлық өмірдің жеке эпосы құрылған. Поэмада тарих, саясат, әдебиет, өнер, музыка, экономика, философия, мифология, экология және ақынның жеке тәжірибесі, сондай-ақ Еуропа, Америка, Африка және Азия мәдениеттерінен алынған материалдар пайдаланылады. Паунд осы материалдарды бір-бірімен байланыстыру арқылы жаңа және күтпеген қатынастарды ашу үшін «идеограммалық әдіс» терминін қолданды. Бұл модернист суретшілер мен композиторлардың ұқсас мақсаттарда қолданған техникаларымен салыстырылуы мүмкін. Басқа бейнешіл ақындар да ұзын өлеңдер жазды. Уильям Карлос Уильямстың «Патерсон» Паунд дамытқан әдістерді белгілі бір жерге және белгілі бір американдық диалектке қолданды. Х.Д. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондондағы және Египеттегі Еленаның оқиғаларынан «Трилогия» атты роман жазды. Бұл роман «Троялық Елена» әңгімесін әйел басты кейіпкердің көзқарасынан қайта өңдеу, бұл Паундтың эпосының артында тұрған еркектік ойлау жолына феминистік жауап ретінде қарастырылады. Элиоттың соғыстан қираған Лондондағы тәжірибесі оның «Төрт квартет» шығармасына негіз болды. Бірқатар обьективистер де ұзын өлеңдер жазды, соның ішінде Зуковскийдің «А», Чарльз Резниковтың «Куәлік» және Базил Бантингтің «Бригфлатс». Брайан Коффидің «Келу» – ирланд модернистінің маңызды ұзын поэмасы. Бұл өлеңдердің барлығы, белгілі бір деңгейде, эпикалық масштабтағы коллаж тәрізді мәтіндерді құру үшін жеке тәжірибені мәдени және интеллектуалды қызметтердің кең ауқымындағы материалдармен біріктіру үшін әртүрлі әдістерді қолданады. Көптеген жағдайда назардан тыс қалған ұзақ өлең, өйткені ол алғаш рет коммерциялық сәтсіздікке ұшыраған 1936 жылғы «Жаңа провинциялар» антологиясында пайда болды, бұл канадалық ақын А.М. Клейннің Спиноза туралы «Ұнтақтан және жылтыратылған линзадан» деген толғанысы.
Саясат
Поэтикалық модернизм – ашық түрде революциялық әдеби қозғалыс, сөздің революциясы болды. Оның бірқатар өкілдері үшін радикалды өзгерістерге деген қызығушылық саясатқа ұласты. Көптеген ерте модернистер оңшыл көзқарастарымен белгілі болды. Олардың қатарында бір кезде өзін роялист деп атаған Элиот, Виши үкіметін біраз уақыт қолдаған Штайн және 1930 жылдардың басында Италияға көшіп, Бенито Муссолиниге ашық құрмет көрсетіп, шығармаларына антисемиттік сезімдер енгізе бастаған Паунд болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында итальян радиосы арқылы жасаған сөздері үшін мемлекеттік опасыздық айыбымен тұтқындалды, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты сотқа тартылмады. Көптеген жетекші модернистер солшыл саяси көзқарас ұстанды. Хью МакДиармид Шотландия Ұлттық партиясын құруға көмектесті және Ұлыбритания Коммунистік партиясының мүшесі болды. 1930 жылдары коммунист болғандықтан Шотландия Ұлттық партиясынан, ал ұлтшыл болғандықтан Коммунистік партиядан шығарылды, бірақ 1956 жылы қайтадан Коммунистік партияға қосылды. Объективистер Луи Зукофский, Джордж Оппен және Карл Ракози белгілі бір уақытта марксистер болды, ал Оппен Джозеф Маккартидің АҚШ Сенаты комитетінің назарынан қашу үшін Мексикада бірнеше жыл өткізді. Британдық сюрреалистердің көптеген өкілдері, әсіресе Дэвид Гаскойн коммунизмді қолдады. Басқа модернистер дәстүрлі солшыл-оңшыл үлгіге сыймайтын саяси ұстанымдарды қабылдады. Мысалы, Х.Д., Мина Лой және Натали Барни қазір протофеминистер ретінде қарастырылады, ал олардың әртүрлі сексуалдық бағыттары туралы ашықтығы 1970 жылдардағы «жеке – саяси» деген көзқарастың алдын ала болжауы ретінде қарастырылуы мүмкін. Х.Д., әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, модернизмнің мақсаты әлемде бейбітшілікті орнату деп санады. Дегенмен, ол «Фрейдке арналған құрмет» кітабының жазбаларында антисемиттік көзқарастарды көрсетті. Квакер отбасында тәрбиеленген Базил Бантинг Бірінші дүниежүзілік соғыста наразылық білдірді, бірақ фашизмге қарсы болғандықтан, Екінші дүниежүзілік соғыста Персияда (Иран) Британ әскери барлау қызметінде қызмет етті. Уильям Карлос Уильямстың саяси көзқарастары оның емханасына келген кедейлермен күнделікті байланысынан туындады. Ол да жеке және саяси араласып кеткен тұлға еді, оның осы көзқарасын «Жаңа әлем – жаңа ой» деген сөзімен түйіндеуге болады. Көптеген модернист ақындар саяси белсенді болғанымен, ағылшын тіліндегі поэзиядағы модернизм қозғалысына тікелей байланысты деп айтуға болатын бірде-бір саяси ұстаным жоқ. Бұл ақындар әртүрлі ортадан шыққан, әртүрлі өмірлік тәжірибелерге ие болған, олардың саяси ұстанымдары осы фактілерді көрсетеді.
Мұра
Сөздің модернистік революциясы оқырмандар мен жазушылардың барлығына бірдей ұнамады. 1930 жылдарға қарай, Томас Харди және В. Б. Йейтс сияқты формальды консервативті ақындарды үлгі еткен жаңа буын ақындар пайда болды, және осы жазушылар модернистердің таңдаған тәжірибелері мен белгісіздігіне наразылық білдірген оқырмандармен жақын болды. Бірақ, модернистік поэзияны оңтайлы сипаттау мүмкін емес, себебі ең басты немесе үстемдік ететін стиль жоқ. Дегенмен, 1950 жылдары, әсіресе АҚШ-та, модернистерден шабыт алған жаңа буын ақындар пайда болды. Модернизмнің ықпалын осы поэзиялық топтар мен қозғалыстардан көруге болады, әсіресе Сан-Францискодағы қайта жандану, Биттер буыны, Қара тау ақындары және терең бейне тобы. Black Mountain тобының теоретигі Чарльз Олсон 1950 жылғы «Проективисттік өлең» эссесінде «БІР ТҮСІНІК ДЕРБЕС ТҮРДЕ КЕЛЕСІ ТҮСІНІККЕ ЖЕТКІЗУІ КЕРЕК» деп жазды, бұл тікелей Имажистерге сілтеме жасайды. Тағы бір Black Mountain ақыны Роберт Дункан Г. Д.-ге ғибрат алды, ал топтың үшінші мүшесі Роберт Крили Зуковский мен басқа да Объективистерге қызығушылықты қайта жандандыруға көп көмектесті. Биттердің ішінде Гари Снайдер мен Аллен Гинзберг Паундты мұқият зерттеді және оның қытай және жапон поэзиясына деген қызығушылығына, сондай-ақ кейінгі Кантостарында көрінетін экологиялық мәселелерге қатты әсер етті. Уильям Карлос Уильямс та Бит ақындарына зор әсер етті, Лью Уэлч сияқты ақындарды жігерлендірді және Гинзбергтің «Ұрыс» атты поэмасының кітабына кіріспе жазды. Осы жазушылардың көптегені өздерінің туындылары үшін Сид Корманның «Origin» журналы мен баспасында кең мүмкіндік алды. «Origin» Луи Зукофский, Лорин Нидекер және Уоллес Стивенстің туындыларын жариялап, осы ертедегі модернист жазушыларға қызығушылықты қайта жандандыруға көмектесті. Объективистер, әсіресе Зуковскийдің кейінгі туындыларының қатаң формальды тәжірибелері, L=A=N=G=U=A=G=E ақындары үшін де маңызды болды. Биттер мен басқа да американдық ақындар Ұлыбритания мен Ирландияда оқырмандар таба бастағанда, модернистік тәжірибелерге қызығушылық танытқан британдық ақындардың жаңа буыны пайда болды. Бұл ақындардың ішінде Том Раворт, Боб Коббинг, Гейл Тернбулл, Том Пикард және басқалар болды. Осы жаңа буын Бантинг, МакДиармид, Дэвид Джонс және Дэвид Гаскойннің жазбаларына жаңа қызығушылық туғызды. Қазіргі заманғы тәжірибе Рой Фишердің (Оңыртудың маңызды тұлғасы) өте ықпалды канонын қамтиды. Ирландиялық модернизммен байланысты қазіргі заманғы ақындарға New Writers Press және The Beau журналымен байланыстылар жатады; оларға Тревор Джойс, Майкл Смит, Джеффри Сквайрс, Рэндольф Хили, Билли Миллс, Кэтрин Уолш және Морис Скалли кіреді. New Writers Press сонымен қатар Томас МакГриви, Брайан Коффи және Денис Девлиннің туындыларын жариялап, оларды жаңа аудиторияға таныстырды және Коффи жағдайында жаңа туындылардың кеш гүлденуіне ықпал етті.