Шарлотта Кашмен: Американдық сахна актерісінің өмірі мен шығармашылығы
Charlotte Cushman
Шарлотта Кашмен (1816-1876) – американдық актриса, күшті контральто даусымен және әр түрлі рөлдердегі шеберлігімен танымал. Өмірі мен шығармашылығы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса (1816–1876)
American actress (1816–1876)
Шарлотта Сондерс Кушман (23 шілде 1816 – 18 ақпан 1876) – американдық сахна актрисасі. Оның дауысы толық контральто регистрімен ерекшеленді және ол еркек және әйел рөлдерін ойнай білді. Ол Римде көрнекті суретшілер мен мүсіншілердің эмигранттар колониясында уақытымен тұрды, олардың кейбіреулері оның қызықты жеке өміріне қатысты.
Charlotte Saunders Cushman (July 23, 1816 – February 18, 1876) was an American stage actress. Her voice was noted for its full contralto register, and she was able to play both male and female parts. She lived intermittently in Rome, in an expatriate colony of prominent artists and sculptors, some of whom became part of her tempestuous private life.
Ерте өмір
Ол Мейфлауэр саяхатын ұйымдастыруға көмектескен және 1621 жылы «Фортуна» кемесімен отбасының атын АҚШ-қа әкелген паломник Роберт Кушманның сегізінші буынынан тараған еді. Роберт Кушман Америкаға көшіп келудің жетекшісі және жақтаушысы болды. Ол колонияларда уағызшы болып жұмыс істеді және Америкада алғашқы уағыз айтқандығымен белгілі болды. Шарлоттаның әкесі, Елқана, кедейлікке қарсы күресіп, Батыс Үндістанда сәтті кәсіпкер болды. Шарлотта ерекше епті, белсенді бала болды, мектептегі достарынан оқшау тұрды және толық контральто диапазоны бар керемет дауыс пен байлықты дамытты. Әкесінің екі досы, олардың бірі Джон Маккей, оның фортепиано фабрикасында Джонас Чикеринг сол кезде шебер болды, оған музыкалық білім берді. Кушман өте жас кезінде ауыр жауапкершілікке ие болуға мәжбүр болды. Ол он үш жасқа келгенде, әкесі күрделі қаржылық қиындықтарға тап болды және көп ұзамай қайтыс болды, отбасына ештеңе қалдырмады. Бұл Шарлоттаны отбасына кіріс табудың жолын іздеуге итермеледі. Ол оқудағы үздік оқушылардың бірі болғанымен, операда мансап жасау үшін мектепті тастады. 1834 жылы миссис Джозеф Вуд Бостонға келгенде, капитан Маккей Кушманды таныстырды, ол екі концертінде онымен бірге ән айтты. Миссис Вудтың ықпалымен ол әйелдер музыкалық директоры Джеймс Г. Мейдердің шәкірті болды және оның басшылығымен Тремонт театрында «Фигароның некесі» операсында графня Альмавива рөлінде алғаш рет өнер көрсетті, бұл үлкен жетістікке жетті, ал екінші рет «Гай Манеринг» спектаклінде Люси Бертрам рөлінде өнер көрсетті. Ол оның труппасымен Нью-Орлеанға барды, онда оған берілген сопрано партияларынан шаршаған дауысы күрт нашарлады. Нью-Орлеанның басты театрының директоры Джеймс Х. Колдуэллдің кеңесін іздеп, ол және трагедия актері Бартон оған актриса болуға кеңес берді және оған Леди Макбет рөлін оқуға берді. Ол 1835 жылы толық сәттілікпен осы рөлдегі драмалық дебютін жасады.
She was a descendant in the eighth generation from Pilgrim Robert Cushman, who helped organize the Mayflower voyage and brought the family name to the United States on the Fortune in 1621. Robert Cushman was a leader and a great advocate for emigration to America. He became a preacher in the colonies and was known for giving the first sermon in America. Charlotte's father, Elkanah, rose from poverty to be a successful West Indian merchant. Charlotte was a remarkably bright, sportive child, excelling over her schoolmates and developing a voice of remarkable compass and richness, with a full contralto register. Two friends of her father, one of them John Mackay, in whose piano factory Jonas Chickering was then foreman, provided her with musical instruction. Cushman was forced to take on serious responsibilities at a very young age. When she was thirteen, her father was beset by serious financial troubles and shortly thereafter died, leaving his family with nearly nothing. This caused Charlotte to seek some way to bring income to her family. Although she was an outstanding student and achieved much academically, she left school to pursue a career in the opera. When Mrs. Joseph Wood visited Boston in 1834, Capt. Mackay introduced Cushman, who sang with her in two of her concerts. Through Mrs. Wood's influence she became a pupil of James G. Maeder, a ladies' musical director, and under his instruction made her first appearance in opera in the Tremont Theatre as the Countess Almaviva in The Marriage of Figaro, with great success, and her second as Lucy Bertram in Guy Mannering. She went with his company to New Orleans, where her voice, which had been strained by the soprano parts assigned to her, suddenly failed. Seeking the counsel of James H. Caldwell, manager of the principal theatre of New Orleans, she was advised by him and by Barton, the tragedian, to become an actress and was given the part of Lady Macbeth to study. She made her dramatic debut in it, with complete success, in 1835.
Театрдағы мансабы
Кушман өзінің алғашқы кәсіби өнерін 18 жасында 1835 жылдың 8 сәуірінде Бостон қаласындағы Тремонт театрында көрсетті. Содан кейін ол Нью-Орлеанға барып, бір маусым бойы сәтті өнер көрсетті, одан кейін Нью-Йорк қаласына Боуэри театрымен келісімшарт бойынша жұмыс істеу үшін оралды. Ол Нью-Йорктің Олбани қаласында Леди Макбет рөлін сомдағандығы үшін мақтауға толы пікірлер алды. 1839 жылы оның кіші әпкесі Сьюзан Вебб Кушман актриса болды және 14 жасында Нельсон Мерриманға үйленді. Оның күйеуі жүкті кезінде оны тастап кетті, ал Шарлотта әпкесіне күтім жасады. Екі қарындас Ромео мен Джульеттаны бірге ойнағандарымен әйгілі болды, Шарлотта Ромео, ал Сьюзан Джульетта рөлін орындады. Кейін ол Томас Салли салған Кушманның портретын Филадельфия кітапханасына мұра ретінде қалдырды. 1848 жылы Кушман журналист, жазушы және толық емес уақытта актриса болған Матильда Хейспен танысты. Екі әйел жақын дос болып, қысқа уақыттан кейін хат алмасып, махаббатқа түсті. Келесі он жыл бойы олар дерлік үнемі бірге болды. Олардың бір-біріне ұқсас киінуімен танымал болды және Еуропада жұп ретінде белгілі болды. Италияға аттанған алдында Кушман Вашингтон театрында "Гамлет" пьесасының атау ролінде қоштасу өнерін көрсетті. Оның өнерін жариялаған плакатта ол "көрермендердің барлығы ең ұлы трагедиялық актриса деп мойындаған әйел" деп сипатталған. Кушман Италияға оралғанда, Кроу одан кейін ерді. Италияға келгеннен кейін көп ұзамай Кроу Кушманның жүрегі жақын немере інісі Нед Кушманның назарын аударды. 1861 жылдың сәуір айында Нед Кушман мен Эмма Кроу үйленді. Ол 1876 жылы 59 жасында Бостон қаласындағы Паркер Хаус қонақ үйінің үшінші қабатындағы бөлмесінде қайтыс болды және Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Маунт-Оберн зиратына жерленді. 1915 жылы ол Ұлы американдықтардың Даңқ залына сайланды.
Cushman made her initial professional appearance at age eighteen on April 8, 1835, at Boston's Tremont Theatre. She then went to New Orleans where she performed successfully for one season, after which she returned to New York City to act under contract with the Bowery Theatre. She scored rave reviews in Albany, New York for her portrayal of Lady Macbeth. By 1839, her younger sister Susan Webb Cushman became an actress, and at the age of 14 had married Nelson Merriman. Her husband abandoned her when she was pregnant and Charlotte cared for her sister. The two sisters became famous for playing Romeo and Juliet together, with Charlotte playing Romeo and Susan playing Juliet. She eventually left a portrait of Cushman by Thomas Sully as a bequest to the Library of Philadelphia. In 1848, Cushman met journalist, writer and part time actress Matilda Hays. The two women became close friends, and after a short amount of time and some correspondence, they became involved in an affair. For the next ten years the two would be together almost constantly. They became known for dressing alike, and in Europe were publicly known as a couple. Before her departure to Italy, Cushman offered a farewell performance at the Washington Theater in the title role of Hamlet. The poster advertising her appearance describes her as "a lady universally acknowledged as the greatest living tragic actress". When Cushman returned to Italy, Crow followed. Not long after arriving in Italy, Crow attracted the attention of Cushman's nephew, Ned Cushman. In April 1861, Ned Cushman and Emma Crow married. in her hotel room on the third floor at the Parker House Hotel in Boston in 1876, aged 59, and was interred in Mount Auburn Cemetery in Cambridge, Massachusetts. In 1915 she was elected to the Hall of Fame for Great Americans.
Мұра
Ол бірнеше жыл Англияны өз үйі етіп, 1848 жылы жарымынан туған әпкелер романында Кушманның кейіпкеріне негізделген деп айтылатын жазушы Джеральдин Джудсберимен достық қарым-қатынас орнатты. Ол туралы Каролин Гейдж жазған "Шарлотта Кушманның соңғы оқуы" атты бір актрисаның пьесасы бар. Эмма Степбинстің "Су періштесі" мүсіні, Орталық паркінің Бетезда террасасындағы фонтанның үстіндегі періште Кушманнан шабыттанған деп есептеледі. 1907 жылы Шарлотта Кушман клубы құрылып, оның құрметіне аталды. 2000 жылы ол Шарлотта Кушман қоры болып өзгерді. Оның Чарльзтаундағы үйі Бостон әйелдерінің мұра жолындағы нысан болып табылады.
She made England her home for several years, becoming friends with the author Geraldine Jewsbury, who is said to have based a character on Cushman in her 1848 novel The Half Sisters. There is a one woman play about her titled The Last Reading of Charlotte Cushman written by Carolyn Gage. Emma Stebbins' statue The Angel of the Waters, the angel above the fountain in Central Park's Bethesda Terrace, is said to be inspired by Cushman. In 1907, the Charlotte Cushman Club was founded and named in her honor. In 2000, it became the Charlotte Cushman Foundation. Her Charlestown home is a site on the Boston Women's Heritage Trail.