Кіріспе
Американдық опера әншісі және актриса Элис Джеральдин Фаррар (28 ақпан 1882 – 11 наурыз 1967) – американдық лирикалық сопрано, сонымен қатар драмалық рөлдерді де орындай білген. Ол сұлулығымен, актерлік шеберлігімен және «дауысының жылы тембрімен» танымал болды. 1910-жылдары ол үнсіз фильмдерде де актриса ретінде сәттілікке жетті. Оның «Герри флэппер» деп аталған жас әйелдердің арасында көп жанкүйерлері болды. 1907 жылы ол Джакомо Пуччинидің «Мадам Баттерфляй» операсының Метрополитен Опера театрындағы тұңғыш қойылымында өнер көрсетті және 1922 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін труппаның мүшесі болып қалды, онда 672 қойылымда 29 рөлді орындады. Ол, әсіресе Нью-Йорктегі жас опера сүйер қауымның арасында үлкен танымалдыққа ие болды, олар «Герри флэпперлер» деп аталды. Фаррар Пьетро Масканьидің «Амика» (Монте-Карло, 1905), Пуччинидің «Сур Анжелика» (Нью-Йорк, 1918), Умберто Джорданоның «Мадам Сан-Жен» (Нью-Йорк, 1915) операларындағы басты рөлдерді, сондай-ақ Энгельберт Хумпердинктың «Кенгскиндер» (Нью-Йорк, 1910) операсындағы «Гузель» рөлін ойнады. «Нью-Йорк Трибьюн» газетінде алғашқы қойылым туралы жазылған рецензияда айтылғандай, «опера аяқталғанда Фаррар әжей сахнаға бір қолында тірі қазбен шығып, көптеген көрермендерді күлдірді». Фаррар Victor Talking Machine Company үшін көптеген жазбалар жасады және осы фирманың жарнамаларында жиі пайда болды. Ол опера маусымдары арасында түсірілген үнсіз фильмдерде де ойнады. 1915 жылдан 1920 жылға дейін Фаррар оннан астам фильмде түсті, соның ішінде Сесил Б. Де Милльдің 1915 жылы Жорж Бизенің «Кармен» операсы бойынша қойған фильміндегі рөлі үшін оған жоғары баға берілді. «Көркем және дарынды актриса Джеральдин Фаррардың өзінің талантын кинода сәттілікке жету үшін пайдалану туралы шешімі – кино өнерінің мәртебесін арттыруға жасалған маңызды қадам. Фаррар ханымның «Кармен» рөлі кинодағы сөздік сахнадан киноның үлкен жеңісін білдіреді», – деп мәлімдеді Сан-Франциско Call & Post. Ол 1916 жылы Motion Picture Magazine журналы ұйымдастырған «Экран шедеврі» конкурсында әйелдер арасында бірінші орынды жеңіп алды. Оның тағы бір атақты экрандық рөлі – 1917 жылғы «Жанна д'Арк» фильміндегі Жанна д'Арк рөлі. 1931 жылдың маусым айында Фаррар National Broadcasting Company ұлттық «Қызыл» желісі арқылы бірінші радио хабарламасын жасады. Оның өмірбаянын жазған зерттеуші былай деді: «Бұрынғы белгілі бельканто әншілерінің көпшілігі сияқты, олар тональдық жетілуге драмалық әрекетті құрбан етті, ол рөлдерінің таза лирикалық емес, эмоционалдық жақтарына көбірек қызығушылық танытты. Мисс Фаррардың айтуынша, «примадонналар» Сара Бернхардт пен Нелли Мелбаның өнерін біріктіре алмайынша, операда керемет ән айтудан гөрі драмалық шеберлік маңыздырақ». 1960 жылы Фаррар Голливудтың Даңқ аллеясындағы музыка және кино салаларында екі жұлдызға ие болды, олар 1620 және 1709 Вайн-стритте орналасқан.
Alice Geraldine Farrar (February 28, 1882 – March 11, 1967) was an American lyric soprano who could also sing dramatic roles. She was noted for her beauty, acting ability, and "the intimate timbre of her voice." In the 1910s, she also found success as an actress in silent films. She had a large following among young women, who were nicknamed "Gerry flappers". She appeared in the first Met performance of Giacomo Puccini's Madama Butterfly in 1907 and remained a member of the company until her retirement in 1922, singing 29 roles there in 672 performances. She developed a great popular following, especially among New York's young female opera goers, who were known as "Gerry flappers". Farrar created the title roles in Pietro Mascagni's Amica (Monte Carlo, 1905), Puccini's Suor Angelica (New York City, 1918), Umberto Giordano's Madame Sans Gêne (New York, 1915), as well as the Goosegirl in Engelbert Humperdinck's Königskinder (New York, 1910), for which Farrar trained her own flock of geese. According to a review in the New York Tribune of the first performance, "at the close of the opera Miss Farrar caused 'much amusement' by appearing before the curtain with a live goose under her arm." Farrar recorded extensively for the Victor Talking Machine Company and was often featured prominently in that firm's advertisements. She also appeared in silent films, which were produced between opera seasons. Farrar starred in more than a dozen films from 1915 to 1920, including Cecil B. De Mille's 1915 adaptation of Georges Bizet's opera Carmen, for which she was extensively praised. "The resolution of Geraldine Farrar, the beautiful and gifted star, to employ her talents in the attaining of success in the films is one of the greatest steps in advancing the dignity of the motion pictures. Miss Farrar's 'Carmen' in the films is the greatest triumph the motion picture has yet achieved over the speaking stage," claimed the San Francisco Call & Post. For her performance, she came in first among the women in the 1916 "Screen Masterpiece" contest held by Motion Picture Magazine. One of her other notable screen roles was as Joan of Arc in the 1917 film Joan the Woman. In June 1931, Farrar made her debut radio broadcast over the National Broadcasting Company's nationwide "Red" network. According to her biographer:
"Unlike most of the famous bel canto singers of the past who sacrificed dramatic action to tonal perfection, she was more interested in the emotional than in the purely lyrical aspects of her roles. According to Miss Farrar, until prime donne can combine the arts of Sarah Bernhardt and Nellie Melba, dramatic ability is more essential than perfect singing in opera. "|Elizabeth Nash
In 1960, Farrar was awarded two stars on the Hollywood Walk of Fame, in the music and film categories, located at 1620 and 1709 Vine Street.
Жеке өмір
1908 жылдан бастап Фаррар итальяндық дирижер Артуро Тосканинимен жеті жылдық махаббат оқиғасының басында болды. Оның оған әйелі мен балаларын тастап, өзіне үйленуді талап етуі Тосканинидің 1915 жылы Метрополитен операсының бас дирижері қызметінен кенеттен кетіп қалғанына себеп болды. Фаррар Мет операсының жұлдызы Энрико Карузомен жақын дос болған, сонымен қатар олардың да махаббатқа түскені туралы әңгімелер тарады. Айтуынша, Карузо оның ұранын ойлап тапқан: "Farrar farà" ("Фаррар істейді"). 1916 жылдың 8 ақпанында актер Лу Тельгенмен некелесуі үлкен дау-дамақ тудырды. Оның күйеуінің көптеген махаббат оқиғалары салдарынан 1923 жылы олардың некесі ашық түрде ажырасып бітті. Тельгеннің 1934 жылы Голливудтағы қайғылы өлімі ажырасудың мән-жайларын қайтадан жұртшылық назарына түсірді. Фаррар Тельгеннің өлімі туралы естігенде: "Неліктен менің бұл туралы білуім керек?" деді. Фаррар 1922 жылы 40 жасында операдан зейнеткерлікке шықты. Оның соңғы өнері Леонкаваллоның "Заза" операсындағы рөлі болды. Осы кезде оның дауысы шаршағандықтан ерте нашарлап қалды. Америкалық музыка сыншысы Генри Плезантс, "The Great Singers from the Dawn of Opera to Our Own Time" (алғаш рет 1967 жылы жарық көрген) кітабының авторы, оның Метте әр маусымда 25-35 өнер көрсеткенін айтады. Олардың ішінде "Мадама Баттерфлай" ролінде 95 рет, ал "Кармен" ролінде 16 маусым ішінде 58 рет өнер көрсеткен. 1909 жылы репертуарына қосқан Пуччинидің "Тоска" операсындағы басты рөл оның Меттегі сүйікті рөлінің бірі болды. Фаррар тез арада концерттік өнерге көшті және операдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін бірнеше апта ішінде 1922 жылғы Естелік күні Герши паркінде өнер көрсетуге келісім берді. Ол 1920 жылдар бойы жазбалар жасауды және концерттер беруді жалғастырды, сондай-ақ 1934-1935 жылдар маусымында Метрополитен операсының радио хабарларында үзіліс комментаторы болды. 1938 жылы жарық көрген оның ерекше автобиографиясы "Мұндай тәтті құмарлық" өзінің және қайтыс болған анасының сөздері деп есептелетін кезектесті тарауларда жазылған, ал миссис Фаррар қызының көптеген жетістіктерін әдемі тілмен баяндады. 1967 жылы Фаррар 85 жасында Коннектикут штатының Риджфилд қаласында жүрек ауруынан қайтыс болды және Нью-Йорктің Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратында жерленді. Оның балалары болмады.
Танымал мәдениетте
Америкалық автор Барбара Пол Джеральдин Фаррар, Энрико Карузо және Метрополитен Операсы туралы бірнеше детективтік романдар жазған.
Жалпы көздер
Розентал, Х. және Уоррак, Дж., "Фаррар, Джеральдин", "Оксфорд операсының қысқаша сөздігі", 2-басылым, Оксфорд университетінің баспасы, 1979, 161-бет.