Кіріспе
Америкалық сопрано (1868–1944) Флоренс Фостер Дженкинс (туған аты Нарцисса Флоренс Фостер; 19 шілде 1868 – 26 қараша 1944) – американдық қоғамдық қайраткер және әуесқой сопрано, ол өзінің әсем костюмдерімен және ерекше нашар ән айту қабілетімен танылып, сықаққа түсті. Стивен Пайл оны «әлемдегі ең нашар опера әншісі» деп атады. «Бұрын да, кейін де ешкім өзін музыкалық нотацияның шектеулерінен осылай толықтай босата алмады». Техникалық білімі жетілмесе де, ол 1920-шы, 1930-шы және 1940-шы жылдары Нью-Йорктегі музыкалық культтың белгілі бір тұлғасына айналды. Коул Портер, Джан Карло Менотти, Лили Понс, сэр Томас Бичэм және тағы басқа да танымал адамдар оның жанкүйерлерінің қатарында болды. Энрико Карузо оған «сүйіспеншілікпен және құрметпен қараған» делінеді. Ақын Уильям Мередит Дженкинстің концерті «ешқашан толыққанды эстетикалық тәжірибе болған жоқ, немесе арыстандар арасындағы ерте христианның эстетикалық тәжірибесін ұсынғандай болды; ол көбінесе құрбандық болды, ал мадам Дженкинс соңында әрқашан желінді». Ол Чарльз Дорренс Фостердің (1836–1909), Пенсильванияның бай жер иелері отбасының адвокаты және ұрпағы, және Мэри Джейн Хогланд Фостердің (1851–1930) қызы. Оның жалғыз сіңлісі, Лилиан, 1883 жылы сегіз жасында дифтериядан қайтыс болды. Фостердің айтуынша, ол жеті жасында қоғамдық өнерге қызығушылық танытқан. Ол пианист ретінде қоғамдық шараларда «Кішкентай Мисс Фостер» ретінде өнер көрсетті және Рутерфорд Б. Хейз әкімшілігі кезінде Ақ үйде концерт берді. 1881 жылдың 20 желтоқсанында сағат 16:00-ден кейін Ф. Фостер жыл сайынғы Рождестволық қызмет аясында «Екі қуанышты Альпілік қыз» дуэтін орындады. Стивен Гловердің (1813–1870) шығармасы Лондонның «Музыкалық жаршысы» газетімен «қуанышты дуэт, йодль және ла-ла үзінділері бар» деп сипатталды. Бетлехем әйелдер семинариясында бір жылға жетпейтін уақыт ішінде Флоренс Фостер музыка сабақтары мен ноталарға 100 доллардан астам төледі (бұл 2023 жылғы ақшамен шамамен 3000 долларға тең). Фостердің музыкаға деген қызығушылығын оның гимн кітаптарын сатып алуы да көрсетеді. Одан қосымша, ол мифология, алгебра, риторика және тарих кітаптарын сатып алды. Флоренс Фостер Бетлехем әйелдер семинариясын бітірген жоқ. 9 қабаттан тұратын сәнді ғимарат 2016 жылға дейін жұмыс істеп келді. Кейін ол 1902 жылдың 24 наурызында ажырасқандығы туралы шешім шығарылғанын мәлімдеді, бірақ мұндай шешімнің ешқандай құжаты табылған жоқ. Ол өмірінің соңына дейін Дженкинс тегін сақтап қалды. Қолына жарақат алғаннан кейін пианист болу арманынан бас тартып, Дженкинс өзін асырау үшін Филадельфияда фортепиано сабақтары берді, бірақ 1900 жылдары анасымен бірге Нью-Йорк қаласына көшті. Содан кейін сол жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол дауыс сабақтарын ала бастады және Нью-Йорк қаласының бай қоғамына еніп, ондаған әлеуметтік клубтарға мүше болды. Осы ұйымдардың көптеген «музыка төрағасы» ретінде ол сол дәуірдегі жоғарғы сыныптарда танымал болған сәнді «тірі суреттер» (tableaux vivants) шығара бастады. Дженкинс 1912 жылы, 44 жасында жеке вокалды концерттер берді.
Florence Foster Jenkins (born Narcissa Florence Foster; July 19, 1868 – November 26, 1944) was an American socialite and amateur soprano who became known, and mocked, for her flamboyant performance costumes and notably poor singing ability. Stephen Pile ranked her "the world's worst opera singer No one, before or since, has succeeded in liberating themselves quite so completely from the shackles of musical notation." Despite – or perhaps because of – her technical incompetence, she became a prominent musical camp cult figure in New York City during the 1920s, 1930s, and 1940s. Cole Porter, Gian Carlo Menotti, Lily Pons, Sir Thomas Beecham, and other celebrities were counted among her fans. Enrico Caruso reportedly "regarded her with affection and respect". The poet William Meredith wrote that a Jenkins recital "was never exactly an aesthetic experience, or only to the degree that an early Christian among the lions provided aesthetic experience; it was chiefly immolatory, and Madame Jenkins was always eaten, in the end." the daughter of Charles Dorrance Foster (1836–1909), an attorney and scion of a wealthy land owning Pennsylvania family, and Mary Jane Hoagland Foster (1851–1930). Her only sibling, a younger sister named Lillian, died of diphtheria in 1883 at the age of eight. Foster said her interest in public performance began when she was seven years old. A pianist, she performed at society functions as "Little Miss Foster", and gave a recital at the White House during the administration of Rutherford B. Hayes. Shortly after 4:00 p. m. on Tuesday, December 20, 1881, F. Foster performed a vocal duet of “Two Merry Alpine Maids” as part of the annual Christmas service. Composed by Stephen Glover (1813–1870), this particular number was described by London’s Musical Herald as “a gay duet, with yodel and la la passages ” In a little under a year at the Bethlehem Female Seminary, Florence Foster paid over $100 for music instruction and sheet music (this amounts to almost $3,000 in 2023 dollars). Miss Foster’s interest in music is further evidenced by her purchase of hymnals. Additionally, she purchased books in mythology, elementary algebra, rhetoric, and history. Florence Foster did not graduate from the Bethlehem Female Seminary. The 9 story luxurious high rise is still in operation as of 2016. Years later, she claimed to have been granted a divorce decree on March 24, 1902, although no documentation of any such ruling has been found. She retained the Jenkins surname for the remainder of her life. After an arm injury ended her aspirations as a pianist, Jenkins gave piano lessons in Philadelphia to support herself, but around 1900 she moved with her mother to New York City. Upon her father's death later that year, She began taking voice lessons and immersed herself in wealthy New York City society, joining dozens of social clubs. As the "chairman of music" for many of these organizations, she began producing lavish tableaux vivants, popular diversions in upper crust social circles of that era. Jenkins began giving private vocal recitals in 1912 when she was 44 years old.
Фильм
Дженкинс өнер көрсетілімдерін Verdi Club-тың жыл сайынғы ең танымал іс-шарасы – "Күміс Skylarks балында" түсіруге тапсырыс берді, ол әр қазан айында Ritz Carlton қонақ үйінде өтетін. 1934 жылдан 1939 жылға дейінгі және 1941 жылғы фильмдердің көшірмелері 2009 жылы табыларша жоғалып кеткен деп есептелді. Дженкинс тарихшысы Дональд Коллап оның түсірілген өнерлерімнен үзінділерді жақын арада түсірілетін деректі фильмде көрсету жоспарларын жариялады.
Сахналық қойылымдар
Precious Few, Терри Снидтің Дженкинс және ағылшын жазушысы Рональд Фирбанк туралы пьесасы, 1994 жылы Арканзас штатының Литтл-Рок қаласындағы Wildwood Park for the Performing Arts сахнасында тұңғыш рет қойылды. Оңтүстік Африка драматургі Чарльз Дж. Фуридің "Песня богини" атты бір актрисалық пьесасы, Каролин Льюис орындауында, 1999 жылы Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласындағы Coffee Lounge-да сахналанды. Крис Балланстың "Viva La Diva" пьесасы 2001 жылы Эдинбург Fringe фестивалінде дебют жасады. Стивен Темперлидің "Сувенир: Флоренс Фостер Дженкинс туралы фантазия" пьесасы 2004 жылы Бродвейдегі York Theatre-да Джек Лидің Косме Макмун рөлінде және Джуди Кейдің Дженкинс рөлінде ойнауымен ашылды. Беркшир театр фестиваліндегі уақытша қойылымнан кейін, ол 2005 жылы Бродвейдегі Lyceum Theater-да Вивиан Маталон режиссерлігімен, Дональд Коррен мен Джуди Кейдің қатысуымен сахналанды. Кей өзінің рөлінің қиындықтарын былай түйіндеді: "Жаман ән айтуды жақсы орындау қиын. Біраз уақытқа өте жаман ән айтуға болады, бірақ ұзаққа созылса, денсаулығыңызға зиян келтіресіз". Питер Квилтердің "Glorious!" пьесасы 2005 жылы Лондонның Вест-Эндінде Морин Липманның Дженкинс рөлінде ойнауымен ашылды. Ол "Ең жақсы жаңа комедия" номинациясы бойынша Olivier Award сыйлығына ие болды және содан бері 40-тан астам елде 27 тілде қойылды.