Кіріспе

Американдық классикалық композитор

Джордж Теофилус Уокер (27 маусым 1922 – 23 тамыз 2018) – американдық композитор, пианист және органшы, алғашқы африкалық-американдықтардың Пулитцер сыйлығын жеңіп алғаны, ол 1996 жылы «Сирень гүлдері» шығармасы үшін марапатталды. Уокер 1960-1975 жылдар аралығында пианист және ғалым Хелен Уокер Хиллге (26 мамыр 1936 – 8 тамыз 2013) үйленген. Уокердің екі ұлы болды: скрипкашы және композитор Грегори Т. С. Уокер және драматург Иэн Уокер.

Өмірбаян

Уокер бес жасында музыкамен алғаш танысты, ол фортепианода ойнай бастады. Он төрт жасында Оберлин консерваториясына, кейін Кертис музыка институтына қабылданды, онда Рудольф Серкинмен фортепиано, Уильям Примроуз және Грегор Пиатигорскиймен камералық музыка, ал Самуэль Барбердің ұстазы Розарио Скалеромен композицияны оқыды. Ол Рочестер университетінің Истман музыка мектебінен докторлық дәрежесін алды. Уокер бірнеше жыл Нью-Джерсидегі Рутгерс университетінде оқытты және 1992 жылы зейнетке шықты. Уокердің алғашқы маңызды оркестрлік туындысы – «Оркестрге арналған үнқатысу». Оның «Струналық аспаптарға арналған лирикасы» – ең көп орындалатын оркестрлік туындысы. Ол фортепианоға арналған бес соната, месса, кантата, көптеген әндер, хор шығармалары, органға арналған шығармалар, виолончель және фортепианоға, скрипка және фортепианоға, альт және фортепианоға арналған сонаталар, мыс құбырлы квинтеті және ағаш құбырлы квинтеті сияқты көптеген шығармалар жазды. Ол 90-нан астам шығарма жариялады және Нью-Йорк филармониясы, Бостон симфониясы, Кливленд оркестрі, Филадельфия оркестрі және көптеген басқа да ансамбльдерден тапсырыс алды. Ол алты құрметті докторлық дәрежесімен марапатталды. Уокер 2018 жылдың 23 тамызында Нью-Джерси штатының Монтклэр қаласында 96 жасында дүние салды.

Марапаттар мен мойындау

1996 жылы Уокер «Лилактар» атты шығармасы үшін музыка саласындағы Пулитцер сыйлығын алған алғашқы афроамерикандық композитор болды. Бұл шығарманы Бостон симфониялық оркестрі, дирижер Сейдзи Озава орындады. Вашингтон, округтің мэрі Марион Барри 1997 жылдың 17 маусымын ел астанасында «Джордж Уокер күні» деп жариялады. 1997 жылы Уокер Солтүстік Каролина штатының губернаторы Джим Ханттан «Ұзын жапырақты қарағай орденімен» марапатталды. 1998 жылы ол Ланкастер симфониясынан Композиторлар сыйлығын және «қазіргі американдық музыка саласына қосқан маңызды үлесі» үшін Америка музыка орталығынан арнайы сертификат алды. 1999 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды. Келесі жылы Джордж Уокер Американың классикалық музыкалық Даңқ залына енгізілді. [Уокердің өмірбаяны, 164-бет]

Келесі бірнеше жылда ол Дороти Мейнордың үздік өнер қайырмашысы сыйлығын (2000), Детройт симфониясының «Классикалық тамырлар» сыйлығын (2001), Делавэр симфониясының А. И. Дюпон сыйлығын (2002), Вашингтон музыкалық Даңқ залын (2002) және Аарон Копланд ASCAP сыйлығын (2012) алды. Ол екі Гуггенхайм стипендиясы, екі Рокфеллер стипендиясы, сондай-ақ Лафайетт колледжінің (1982), Оберлин колледжінің (1983), Блумфилд колледжінің (1996), Монтклэр мемлекеттік университетінің (1997), Кертис музыка институтының (1997), Спельман колледжінің (2001) және Эстман музыка мектебінің құрметті докторлық дәрежесімен марапатталды, онда ол ашылу лекциясын оқыды (2012). Оның «Американдық композитор және пианисттің естеліктері» атты автобиографиясы 2009 жылы Scarecrow Press баспасынан жарық көрді.

Музыка

Уокердің музыкасына джаз, халық әндері, шіркеу әндері және классикалық музыка сияқты алуан түрлі музыкалық стильдер әсер еткен. Нақты бір стильге бағынуға құштар болмаған Уокер, өзіндік туындысын жасау үшін бұрынғы музыка туралы кең білімін пайдаланды. «Spatials for Piano» сияқты туындысында он екі тондық сериялық техникаларды қолданса, «Leaving» әні сияқты халық музыкасы стилінде де шығармалар жаза білді. Микки Терридің сөзіне сәйкес, оның 2-скрипкалық сонатасында ескі афроамерикандық рухани әндерінің іздерін де кездестіруге болады. 2021 жылдың қазан айында BBC Radio 3 Уокердің музыкасына бес сағат арнап, оны «Апта композиторы» деп таныстырды.