Француздық PA2 әскери кемесі жобасы күрделі даму кезеңінен өтті, бірақ 2013 жылы тоқтатылды. Charles de Gaulle кемесінің ізбасары ізделіп, жоба жабылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұсынылған француз авианосеці
жаңа француз авианосеці жобасы
Proposed French aircraft carrier
the newest French aircraft carrier project
PA2 («Авианосец 2») – француз теңіз күштері үшін Thales Naval France және DCNS компанияларымен әзірленген жоспарланған авианосец. Дизайн Корольдік теңіз күштері үшін жасалған авианосецтердің негізінде құрылған. Жоба 2013 жылғы қорғаныс және ұлттық қауіпсіздік туралы француз ақ кітабында тоқтатылды.
PA2 (, "Aircraft Carrier 2") was a planned aircraft carrier under development by Thales Naval France and DCNS for the French Navy. The design was based on the aircraft carriers developed for the Royal Navy. The project was cancelled in the 2013 French White Paper on Defence and National Security.
Өмірбаян
Бұрынғы француз авианосектері – француз авианосегі Clemenceau және француз авианосегі Foch, 1961 және 1963 жылдары аяқталған. 1970-ші жылдардың ортасында ауыстыру қажеттілігі анықталды, ол 1989 жылдың сәуірінде DCNS Брест кеме құрылыс кемежайында салынған 40 600 тонналық ядролық қуатпен жұмыс істейтін француз авианосегі Charles de Gaulle болды. Бұл кеме 1994 жылдың мамырында суға түсірілді, бірақ көптеген мәселелерге байланысты, соның ішінде ұшақтарды сынағаннан кейін ұшу декінің ұзарту қажеттігі, бұзылған қозғалтқыш, діріл және шу мәселелері болғандықтан 2001 жылға дейін ресми түрде қолданысқа енгірілмеді. Француз теңіз күштері тағы бір осындай авианосец салуға құлшынбайтыны түсінілді және 2003 жылға қарай Корольдік теңіз күштерінің жобасын бөлісу мүмкіндігі пайда болды, бұл француз тарапының екінші авианосецке деген қажеттілігін қанағаттандыруға бағытталған. Авианосецтерге деген қажеттілікті 2004 жылы Жак Ширак Entente Cordiale келісімінің 100 жылдығына орай растады, ал 2006 жылдың 26 қаңтарында Франция мен Ұлыбританияның қорғаныс министрлері болашақ авианосецтерді жобалау бойынша ынтымақтастық туралы келісімге келді. Франция жобаға инвестицияланған қаражатты ескере отырып, Ұлыбританияға жобаға қол жеткізу үшін төлеуге келісті. Бұл төлемдер 2006 жылдың қаңтарында 30 миллион фунт стерлинг, 2006 жылдың шілдесінде 25 миллион фунт стерлинг және Франция жобаны жалғастыруды шешсе, тағы 45 миллион фунт стерлинг құрады. 2008 жылғы Францияның қорғаныс бюджеті кемеге қажетті 3 миллиард еуро қаражатты қамтыды. Алайда, 2008 жылдың сәуірінде Францияның қорғаныс министрі Hervé Morin екінші авианосец салу жоспарларына күмән келтірді, себебі ақша жетіспейтіні және мұнай бағасының өсуі қозғалтқыш мәселесін қайта қарастыруға себеп болды, сондай-ақ шешім жақын арада қабылданатынын мәлімдеді. 2008 жылдың 21 маусымында Франция президенті Николя Саркози Ұлыбританиямен авианосецтер бойынша ынтымақтастықты тоқтату туралы шешім қабылдағанда жобаға күмән туды. Саркози Франция екінші авианосец салу туралы соңғы шешімді 2012 жылға дейін қабылдайтынын мәлімдеді. Француздардың қатысуынсыз, британдық жоспарлар екі авианосец салу бойынша жоспарланғандай орындалды, өйткені бастапқы жоба британдық болған және француздық тараптың қатысуына тәуелді болмаған. 2009 жылдың 3 ақпанында Франция үкіметі басқа архитектуралық және жобалық шешімдерді зерттеуге тапсырыс берді, бұл француз теңіз күштерінің қазіргі британдық жобаны пайдалану мүмкіндігіне одан да күмән тудырды. Ядролық қуатпен жұмыс істеу мүмкіндігі де қарастырылды, егер таңдалса, мүлдем басқа тәсіл қажет болар еді. Сондай-ақ, кемелерде қолданылатын Azimuth қозғалтқышына ұқсас нұсқа да қарастырылды.
The previous French carriers, French aircraft carrier Clemenceau and French aircraft carrier Foch, were completed in 1961 and 1963 respectively. The requirement for a replacement was identified in the mid 1970s, which became the 40,600 tonne nuclear powered French aircraft carrier Charles de Gaulle, laid down in April 1989 at the DCNS Brest naval shipyard. This carrier was launched in May 1994, but not officially commissioned until 2001 due to a large number of problems, which included the need to lengthen the flight deck after aircraft trials, a broken propeller and vibration and noise problems. The French Navy was understood to be unwilling to proceed with another carrier of the same design and by 2003 the possibility of sharing the Royal Navy design emerged to fulfill the French requirement for a second carrier. The requirement for the carriers was confirmed by Jacques Chirac in 2004 for the centennial of the Entente Cordiale and on 26 January 2006 the defence ministers of France and Britain reached an agreement regarding cooperation on the design of their future carriers. France agreed to pay the UK for access to the design due to the investment made to date. These payments were £30 million in January 2006, £25 million in July 2006 and a further £45 million if France decides to proceed with the project. The FY2008 French defence budget included the necessary funding, €3 billion, for the ship. However, in April 2008 French Defence Minister Herve Morin cast doubt over plans for a second aircraft carrier, citing a cash crunch and the fact that rising oil prices put the question of the propulsion back on the table, and said a decision would be taken soon. Further doubts were cast on the project on 21 June 2008 when then French President Nicolas Sarkozy decided to suspend co operation with Britain on the aircraft carrier. Sarkozy stated that a final decision on France building a second carrier would be taken by 2012. British plans for two aircraft carriers went ahead as planned despite the French withdrawal, as the original project had in any case been a British one and not dependent on French involvement. On 3 February 2009, the French government ordered studies about another architecture and design casting even more doubt on the likelihood of the French Navy using the current British design. The option of nuclear propulsion was also put back on the table, and if selected would have required a completely different approach. An option similar to the Azimuth thruster used on the ships was also considered.
Құрылыс мәселесі
Француздық авиатасымалдағышы "Thales" және DCNS альянсымен "Queen Elizabeth" класының 75 мың тонналық ұзын нұсқасының жобасы бойынша салынбақ болған. Ұлыбритания жаңа тасымалдағыштар үшін STOVL конфигурациясын таңдағанмен, бұл жоба француздық талаптарға сәйкес CATOBAR конфигурациясына қайта жабдықталуы мүмкін еді. Француздық нұсқасында Dassault Rafale, E-2C Hawkeye және NH90 ұшақтары мен тікұшақтары пайдаланылуы мүмкін. CATOBAR дизайны болғандықтан, PA2 АҚШ Әскери-теңіз күштерінің авиатасымалдағыштарында орнатылған ұзын C13-2 бу катапульттарымен жабдықталуы тиіс еді. PA2 экипажының шамамен 1650 адамнан тұруы күтілді, бұл "Шарль де Голль" авиатасымалдағышының 1950 адамдық экипажынан айтарлықтай азайған, кеме жүйелеріне енгізілген жоғары деңгейдегі автоматтандыруды көрсетеді. Кемеде екі арал болжаныпты: біреуі кемелік навигацияға, екіншісі әуе операцияларына арналған. Бұл екі міндетті де оңтайлы орындауға мүмкіндік беретін көпірлерді орналастыруға мүмкіндік бермек; навигация үшін көпір алдыңғы бөлікте орналасуы керек (мысалы, "Шарль де Голль" кемесіндегідей), ал әуе операцияларын артқы бөлікте орналасқан көпірмен жүргізу оңайырақ (АҚШ-тың "Нимиц" класындағыдай). Бастапқы жоба Корольдік теңіз күштерінің талаптарына сәйкес болуы керек болғандықтан, ядролық қуат көзі қарастырылмады: британ үкіметі ядролық қуатты тым қымбат деп санады. Жоюға дейін тасымалдағыштың қуат жүйесі екі Rolls Royce MT30 газ турбиналарына негізделген толық электрлі қуат беру жүйесі (IFEP) болуы күтілді. Тасымалдағыштың қашықтығы шамамен болжаныпты.
The French carrier would have been built by an alliance of Thales and DCNS using the proposed design of a long, 75,000 tonne variant of the Queen Elizabeth class. While the UK had chosen to continue to use STOVL configuration for its new carriers, the design could also be reconfigured to a CATOBAR configuration for French requirements. The French variant would have most likely operated the Dassault Rafale, the E 2C Hawkeye and the NH 90 fixed wing and rotary aircraft. Being a CATOBAR design, PA2 would have been equipped with the same long C13 2 steam catapults as those installed on the aircraft carriers of the United States Navy. The crew of PA2 was expected to be about 1,650, a significant decrease from the 1,950 crew of Charles de Gaulle, indicating the high level of automation integrated into the ship's systems. The ship would have had two islands: one devoted to ship navigation, and the other to air operations. Allowing optimal placement of bridges for both tasks; navigation calls for a bridge placed forward (as on Charles De Gaulle), while air operations are made easier with a bridge placed aft (as seen on the US Nimitz class). The original design had to meet the Royal Navy's requirements, so nuclear propulsion was not an option: the British government rejected nuclear propulsion as too costly. Before cancellation the carrier's propulsion system was expected to be an integrated full electric propulsion (IFEP) based on two Rolls Royce MT30 gas turbines. The carrier would have had a range of approximately .
Құрылыс мәселесі
Кеме корпусы Saint Nazaire қаласындағы Chantiers de l'Atlantique компаниясымен салынып, Брест қаласындағы DCN компаниясымен жабдықталуы мүмкін. Кеме, басты тегі Тулон теңіз базасында болуы ықтимал, оның екі құрғақ догы тіпті Нимиц класындағы үлкен ұшақ тасымалдағыштарын да қабылдай алады.
The hull was likely to be built by Chantiers de l'Atlantique at Saint Nazaire, and fitted out by DCN at Brest. The ship was likely to be based at Toulon naval base whose two dry docks can accommodate even the larger Nimitz class aircraft carriers.
Атау туралы ойлар
Сол кезде, әуе кемесіне Кардинал Ришелье аты берілу ұсынылған еді, бұл атау бастапқыда Шарль де Голль үшін көзделген.
At the time, it had been proposed to name the aircraft carrier Richelieu, after Cardinal Richelieu, which was the name originally intended for Charles de Gaulle.