Калифорниядағы испан миссиясы: Сан-Хуан Капистрано миссиясы

Кіріспе

18-ғасырдағы испан миссиясы Калифорнияда

Калифорниядағы Сан-Хуан Капистрано миссиясы (lang es) – Калифорния штатының Ориндж округіндегі Сан-Хуан Капистранода орналасқан испан миссиясы. 1776 жылдың 1 қарашасында Францискан орденінің испан католик миссионерлері колониялық Лас-Калифорнияда құрған. Бұл миссия Әулие Жан Капистраноның атымен аталған. Испан отарлық барокко стиліндегі шіркеу Жаңа Испанияның Вице-корольдігінің Альта-Калифорния провинциясында орналасқан. Миссия Ачьяхеме ауылынан 60 метрден аспайтын қашықтықта салынған. 1833 жылы Мексика үкіметі миссияны секуляризациялады, ал 1865 жылы АҚШ үкіметі оны Рим католик шіркеуіне қайтарды. Миссия жылдар бойы бірнеше табиғи апаттардан зардап шекті, бірақ қалпына келтіру және жаңарту жұмыстары шамамен 1910 жылдан бастау алды. Қазіргі таңда миссия мұражай ретінде қызмет етеді.

Кіріспе

Миссия 1776 жылы францискан орденінің испан католиктерімен құрылды. Сан-Хуан Капистрано Италияның Абруццо аймағында тұрған 14 ғасырдың теологы және "жауынгер діни қызметкері" – қасиетті Иоанн Капистрано есімімен аталады. Сан-Хуан Капистранода қазірге дейін қолданылып келе жатқан Калифорниядағы ең көне ғимарат, 1782 жылы салынған шапкіш үй бар. "Серра әкесінің шіркеуі", сондай-ақ "Серраның шапкіш үйі" деп те аталады, Джуниперо Серраның месса өткізгені туралы құжатталған жалғыз ғимарат. Миссия Альта-Калифорниядағы ең танымал миссиялардың бірі және екі рет құрылған санаулы миссиялардың бірі – қалғандары Сан-Габриэль Архангел және Ла Пурисима Консепсьон миссиялары. Бұл орын 1775 жылдың 30 қазанында Фермин Ласуэнмен қасиетті деп жарияланды, бірақ Сан-Диегодағы жергілікті халық арасындағы тәртіпсіздік салдарынан тез тастап кетілді. Елді мекеннің табысты дамуы оның тарихи жазбаларынан көрінеді. Миссионерлер келгенге дейін осы ауданда 550-ге жуық ақжахмен тайпасының өкілдері тұрған. 1790 жылға қарай, миссиялықтардың саны 700-ге жетті, ал алты жылдан кейін 1000-ға жуық "жаңадан дінге өткендер" (неофиттер) Миссия аумағында немесе оның маңында тұрды. Сол жылы 1649 адам крещение алды, ал 1776 мен 1847 жылдар аралығында барлығы 4639 адам дінге өтті. Миссияның зиратында (кампо-санто) 69-дан астам бұрынғы тұрғындар, көбінесе Хуанено тайпасының өкілдері жерленген. Мүліктің тарихи құндылығын мойындаған және оның құрылыстарын сақтау және қайта жаңарту үшін тырысқан (кейіннен монсеньор болған) Сент-Джон О'Салливанның қалдықтары мұражайдың батыс жағындағы зираттың кіреберісінде жерленген, ал оның құрметіне қойылған мүсін склептің алдында тұр. Сақталған шапкіш үй де Миссияда қызмет етіп жүрген үш діни қызметкердің – Хосе Барона, Висенте Фустер және Висенте Паскуаль Оливаның соңғы бейіті болып табылады, олардың барлығы киелі үйдің еденінің астында жерленген. Криолла немесе "Миссия жүзімі" алғаш рет 1779 жылы Сан-Хуан Капистранода егілді, ал 1783 жылы Альта-Калифорнияда өндірілген алғашқы шарап Миссияның шарап зауытынан алынған. 1833 жылы Мексика үкіметінің секуляризациясынан кейін Миссия ұзақ жылдар бойы біртіндеп құлдырады. 1850 жылы АҚШ штаты болғаннан кейін, 19 ғасырдың соңында Миссияны бұрынғы күйіне қайтаруға көптеген әрекеттер жасалды, бірақ 1910 жылы О'Салливан келгенге дейін ешқайсысы үлкен жетістікке жетпеді. Қайта жаңарту жұмыстары жалғасуда, ал "Серра әкесінің шапкіш үйі" деп аталатын шапкіш үй әлі де діни қызметтер үшін қолданылады. Жыл сайын Миссияға 500 000-нан астам адам, оның ішінде 80 000 мектеп оқушысы келеді. 1812 жылы болған жер сілкінісінен қираған "Ұлы тас шапкіш үйінің" қираған жері сәулет өнерінің керемет туындысы болғанымен, Миссия, әдетте, наурыздың 19-ы күні (қасиетті Жүсіп күні) тойланатын "Ласточкалардың оралуымен" танымал. Сан-Хуан Капистрано миссиясы көптеген суретшілердің сүйікті тақырыбы болды және әдебиетте және кинода көптеген рет бейнеленді, мүмкін, басқа миссиялардан гөрі көбірек. 1984 жылы Миссия кешенінің солтүстігінде және батысында заманауи шіркеу кешені салынды, ол қазір Mission Basilica San Juan Capistrano деп аталады. Бүгінде миссиялық кешен мұражай ретінде қызмет етеді, ал кешендегі Сера шапкіш үйі миссиялық приходтың шапкіш үйі болып табылады.

The mission was founded in 1776, by the Spanish Catholics of the Franciscan Order. Named for Saint John of Capistrano, a 14th century theologian and "warrior priest" who resided in the Abruzzo region of Italy, San Juan Capistrano has the distinction of being home to the oldest building in California still in use, a chapel built in 1782. "Father Serra's Church", also known as "Serra's Chapel", is the only extant structure where it has been documented that Junipero Serra celebrated Mass. The mission is one of the best known in Alta California, and one of the few to have actually been founded twice – the others being Mission San Gabriel Arcángel and Mission La Purísima Concepción. The site was originally consecrated on October 30, 1775, by Fermín Lasuén, but was quickly abandoned due to unrest among the indigenous population in San Diego. The success of the settlement's population is evident in its historical records. Prior to the arrival of the missionaries, some 550 indigenous Acjachemen people lived in this area of their homeland. By 1790, the number of Indian reductions had grown to 700 Mission Indians, and just six years later nearly 1,000 "neophytes" (recent converts) lived in or around the Mission compound. Baptisms in that year alone numbered 1,649 out of the none total 4,639 people converted between 1776 and 1847. More than 69 former inhabitants, mostly Juaneño Indians, have marked graves in the Mission's cemetery (campo santo). The remains of (later Monsignor) St. John O'Sullivan, who recognized the property's historic value and working tirelessly to conserve and rebuild its structures, are buried at the entrance to the cemetery on west side of the property, and a statue raised in his honor stands at the head of the crypt. The surviving chapel also serves as the final resting place of three priests who passed on while serving at the Mission: José Barona, Vicente Fustér, and Vicente Pascual Oliva are all entombed beneath the sanctuary floor. The Criolla or "Mission grape," was first planted at San Juan Capistrano in 1779, and in 1783 the first wine produced in Alta California was from the Mission's winery. The Mission entered a long period of gradual decline after Mexican government secularization in 1833. After 1850 U. S. statehood, numerous efforts were made over the latter 19th century to restore the Mission to its former state, but none achieved much success until the arrival of O'Sullivan in 1910. Restoration efforts continue, and the chapel called "Father Serra Church" is still used for religious services. Over 500,000 visitors, including 80,000 school children, come to the Mission each year. And while the ruins of "The Great Stone Church" (which was all but leveled by an 1812 earthquake) are a renowned architectural wonder, the Mission is perhaps best known for the annual "Return of the Swallows" which is traditionally observed every March 19 (Saint Joseph's Day). Mission San Juan Capistrano has served as a favorite subject for many notable artists, and has been immortalized in literature and on film numerous times, perhaps more than any other mission. In 1984, a modern church complex was constructed just north and west of the Mission compound and is now known as Mission Basilica San Juan Capistrano. Today, the mission compound serves as a museum, with the Serra Chapel within the compound serving as a chapel for the mission parish.

Жергілікті халықтар

Сахавиттегі бұрынғы испан бекінісі палеоинд кезеңінің соңында пайда болған және қазіргі уақытта Хуаненьо деп белгілі америкалық тайпалардың қоныс аумағында орналасқан; бұл атау Сан-Хуан Капистрано миссиясында діни қызмет атқарған шамамен осы халықты білдіреді. Көптеген қазіргі Хуаненьолар, өздерін жергілікті Сан-Хуан және Сан-Матео өзендерінің су жинау алаптарында өмір сүрген байырғы халықтың ұрпақтары деп есептейді және Ачахемен атауын қабылдады. Олардың тілі жақын орналасқан Луисеньо тайпасының тілімен байланысты. Ачахемендердің жері Сан-Диего округінің солтүстігіндегі Лас-Пулгас сағасынан басталып, Оранж округінің орталық жағалауындағы Сан-Хоакин тауына дейін, Тынық мұхитынан Санта-Ана тауларына дейін созылған. Халықтың көп бөлігі екі ірі сағаның төменгі ағысында, яғни Сан-Хуан сағасы (және оның ірі саласы Трабуко сағасы) мен Сан-Матео сағасында (теңізге құятын Арройо-Сан-Онофре қосылған) қоныстанды. Ауылдардың ең көп шоғырланған жері – Сан-Хуанның төменгі ағысы, мұнда Сан-Хуан Капистрано миссиясы орналасқан және бүгінгі күнге дейін сақталған. Ачахемендер тұрақты, анықталған ауылдарда және маусымдық лагерлерде тұрды. Ауылдардың халқы 35-ден 300 адамға дейін жететін, кішігірім ауылдарда бір рудан, ал ірі елді мекендерде басқа отбасылармен біріккен үлкен тайпадан тұратын. Әр тайпаның өз пайдалану аймағы болды және «саяси» тұрғыдан тәуелсіздікке ие болды; жақын маңдағы экономикалық, діни және әлеуметтік байланыстар арқылы басқа ауылдармен байланыс сақталды. Әлеуметтік құрылым үш топқа бөлінді: элита (көбінесе атаулы отбасылар, ру басшылары және салтанатты рәсімдерді өткізушілер), орта тап (қалпына келген және сәтті отбасылар) және тұрақсыз немесе көшпелі отбасылар мен соғыс тұтқындары. Жергілікті басшылықты Нота, яғни тайпа басшысы жүзеге асырды, ол қоғамдық рәсімдерді өткізіп, ақсақалдар кеңесімен (Пууплем) бірлесіп діни ғұрыптарды реттеді. Кеңес ру басшылары мен рәсімдерді өткізушілерден құралды. Бұл орган қоғамдық мәселелерді шешіп, Нота мен оның көмекшілері оларды іске асырды. Ауылдағы тұрғын үйлердің орналасуы реттелмегенімен, салтанатты алаң (Ванкеч) және басшының үйі көбінесе орталықта орналасқан. Соңғы ғасырлардағы зерттеулердің арқасында, оның ішінде 1542 жылдың қазан айында Оңтүстік Калифорния жағалауындағы ауылдарды зерттеген испан саяхатшысы Хуан Родригес Кабрильоның еңбектері, байырғы тұрғындар туралы көп мәліметтер жинақталды. Сан-Хуан Капистранода он жылдан астам уақыт қызмет еткен францискан ғалымы Фрай Геронимо Боскана Сан-Хуан Капистрано аңғарындағы ежелгі діни амалдарды зерттеген ең толық еңбектердің бірін жазды. Діни білім құпия сақталды, ал Чинигкинич деп аталатын басым дін ауыл басшыларын діни көшбасшылар етіп тағайындады, бұл басшыларға өз халқына үлкен билік берді. Боскана Ачахемендерді екі топқа бөлді: «Плаянос» (жағалауда тұрғандар) және «Серрано» (миссиядан үш-төрт лига қашықтықтағы тауларда тұрғандар). Екі топтың жаратылысқа қатысты діни сенімдері мүлдем өзгеше болды. Плаянос халықтары жер мен теңізді, аспан, құрлық және судағы барлық ағаштарды, өсімдіктерді және жануарларды «Нокума» деп аталатын құдіретті және көрінбейтін күш жаратты деп сенді. Ал Серрано халықтары екі бөлек, бірақ байланысты болмысқа сенді: «жоғарыдағы өмір» және «төмендегі өмір». Бұл күйлер «толыққанды түсіндіріледі және белгісіз» (ағайын-қарындас сияқты) және осы екі күштің бірігуінен «жердің тас-қуыстарын, құмдарын, ағаштарды, бұталарды, шөптерді және жануарларды» жаратты. 1908 жылы белгілі мәдениет антропологы Альфред Л. Кройбер Хуаненьоның діни салттарына қатысты мынадай байқаулар жасады: Олар желкенге ұқсас үлкен құсты қадір тұтатынын және оны жас кезінен бастап үлкен қамқорлықпен өсіретінін, сондай-ақ оған қатысты көптеген қате сенімдерге ие екенін білеміз. Жаңа ай пайда болғанда олар үлкен дауыс көтеріп, олардың қызығушылығын білдіреді («нехосихо»). Күн немесе ай тұтылғанда олар одан да қатты дауыс көтеріп, жерге, теріге немесе кілемге таяқпен соғып, алаңдаушылықтарын көрсетеді.

The former Spanish settlement at Sajavit lies within that area occupied during the late Paleoindian period and continuing on into the present day by the Native American society commonly known as the Juaneño; the name denotes those people who were ministered by the priests at Mission San Juan Capistrano. Many contemporary Juaneño, who identify themselves as descendants of the indigenous society living in the local San Juan and San Mateo Creek drainage areas, have adopted the indigenous term Acjachemen. Their language was related to the Luiseño language spoken by the nearby Luiseño tribe. The Acjachemen territory extended from Las Pulgas Creek in northern San Diego County up into the San Joaquin Hills along Orange County's central coast, and inland from the Pacific Ocean up into the Santa Ana Mountains. The bulk of the population occupied the outlets of two large creeks, San Juan Creek (and its major tributary, Trabuco Creek) and San Mateo Creek (combined with Arroyo San Onofre, which drained into the ocean at the same point). The highest concentration of villages was along the lower San Juan, where Mission San Juan Capistrano was ultimately situated and is preserved today. The Acjachemen resided in permanent, well defined villages and seasonal camps. Village populations ranged from between 35 and 300 inhabitants, consisting of a single lineage in the smaller villages, and of a dominant clan joined with other families in the larger settlements. Each clan had its own resource territory and was "politically" independent; ties to other villages were maintained through economic, religious, and social networks in the immediate region. The elite class (composed chiefly families, lineage heads, and other ceremonial specialists), a middle class (established and successful families), and people of disconnected or wandering families and captives of war comprised the three hierarchical social classes. Native leadership consisted of the Nota, or clan chief, who conducted community rites and regulated ceremonial life in conjunction with the council of elders (Puuplem), which was made up of lineage heads and ceremonial specialists in their own right. This body decided upon matters of the community, which were then carried out by the Nota and his underlings. While the placement of residential huts in a village was not regulated, the ceremonial enclosure (Vanquech) and the chief's home were most often centrally located. Much has been discovered about the native inhabitants in recent centuries, thanks in part to the efforts of the Spanish explorer Juan Rodríguez Cabrillo, who documented his observations of life in the coastal villages he encountered along the Southern California coast in October 1542. Fray Gerónimo Boscana, a Franciscan scholar who was stationed at San Juan Capistrano for more than a decade beginning in 1812, compiled what is widely considered to be the most comprehensive study of prehistoric religious practices in the San Juan Capistrano valley. Religious knowledge was secret, and the prevalent religion, called Chinigchinich, placed village chiefs in the position of religious leaders, an arrangement that gave the chiefs broad power over their people. Boscana divided the Acjachemen into two classes: the "Playanos" (who lived along the coast) and the "Serranos" (who inhabited the mountains, some three to four leagues from the Mission). The religious beliefs of the two groups as related to creation differed quite profoundly. The Playanos held that an all powerful and unseen being called "Nocuma" brought about the earth and the sea, together with all of the trees, plants, and animals of sky, land, and water contained therein. The Serranos, on the other hand, believed in two separate but related existences: the "existence above" and the "existence below." These states of being were "altogether explicable and indefinite" (like brother and sister), and it was the fruits of the union of these two entities that created " the rocks and sands of the earth; then trees, shrubbery, herbs and grass; then animals". In 1908, noted cultural anthropologist Alfred L. Kroeber published the following observations with regard to the Juaneño religious observances:

We know that they adore a large bird similar to a kite, which they raise with the greatest of care from the time it is young, and they hold to many errors regarding it. When a new moon shows itself they make a great outcry, which manifests their interest ("negosijo"). If there is an eclipse of the sun or of the moon, they shout with still louder outcries, beating the ground, skins, or mats with sticks, which shows their concerns and uneasiness.

Үлкен тас шіркеу

1797 жылдың 2 ақпанында "Ұлы тас шіркеуі" (Альта Калифорниядағы саздан салынбаған жалғыз шіркеу ғимараты) салына бастады. Оның пішіні крест тәрізді, ұзындығы 55 метр (180 фут), ені 12 метр (40 фут), қабырғаларының биіктігі 15 метр (50 фут) болатын. Негізгі кіреберіске жақын орналасқан 37 метрлік (120 фут) биіктіктегі қоңырау мұнарасы да болды. Жергілікті аңыз бойынша, мұнараны 16 шақырымнан және одан да алыс жерден көруге болар еді, ал қоңыраудың дыбысын одан да қашықтан естіуге болар еді. Құмтастан салынған ғимараттың негізі 2,1 метр (7 фут) тереңдікте жатты. Құрылыс жұмысына барлық жаңадан дінге келгендер қатысты. Тастар 10 шақырымға дейін қашықтықтағы шатқалдар мен өзен арналарынан алынып, өгіздер жеккен арбалармен (кареталармен), қолмен көтеріліп, тіпті құрылыс алаңына сүйретіліп әкелінді. Әк тас Миссия аумағында ұнтақталды, одан эрозияға төзімді, тастардан мықтырақ цемент жасалды. 1800 жылдың 22 қарашасында Сан-Диегода болған 6,5 балдық жер сілкінісі салдарынан құрылысы жоғалып бара жатқан ғимараттың қабырғаларына жарықтар пайда болды, соның салдарынан жөндеу жұмыстары жүргізілуге тиіс болды. Алайда, сеньор Агилар жоба басталғалы алты жыл өткен соң қайтыс болды; оның жұмысын дін қызметкерлері мен олардың қарауындағы адамдар жалғастырды, олар қолдағы құрылысты мүмкіндігінше қайталауға тырысты. Бірақ шебер ұстаның білімі болмағандықтан, қабырғалар тегіс болмады, сол себепті жетінші күмбезді қосу қажет болды. Шіркеу, ақыры 1806 жылы аяқталды және 7 қыркүйек күні кешке Фрай Эстеван Тапис оған бата берді, одан кейін екі күндік той өтті. Жер сілкінісі шіркеудің есіктерін қиратып, жапты. Дүмпуі тоқтаған кезде, ғимараттың басымы көп бөлігі құлап, қоңырау мұнарасы да жойылды. Құдайға сыйынған қырық адам және мұнарада қоңырау соққан екі бала қираған үйіндінің астында қалып, қаза тапты, олар кейін Миссия зиратына жерленді. Бұл осы бекет үшін екінші ауыр соққы болды, ал одан бұрын болған қатыгез дауылдар мен су тасқыны Миссия ғимараттарына зиян келтіріп, егістікті жойған еді. Дін қызметкерлері дереу Серра шіркеуінде қызмет етуді қайта бастады. Бір жыл ішінде, тас шіркеудің қираған жері мен Миссияның алғашқы шіркеуі арасында, мұнарадан құтқарылған төрт қоңырауды ұстап тұру үшін кірпіштен жасалған қоңырау қабырғасы (кампанарио) салынды. Трансепт, ғибадатхана (ре до) және сакристия (сакристия) бұрынғы күйінде қалғандықтан, 1815 жылы тас шіркеуді қайта құруға тырысылды, бірақ құрылыс тәжірибесінің жетіспеуінен бұл әрекет сәтсіз аяқталды (қазіргі күні толығымен сақталған жалғыз бөлік осы). Содан бері Миссия аумағында жүргізілген барлық құрылыс жұмыстары тек қана қажетті мақсаттарға бағытталды. Хосе Барона мен Боскана 1814 жылы "аурулардың қолайлылығы үшін" кішкентай емхана (аурухана) ғимаратын (төртбұрыштың солтүстік-батыс бұрышынан тыс жерде орналасқан) салуды қадағалады. Хуанено емшілері дәстүрлі әдістерді қолданып, ауруларды және жарақат алғандарды осы жерде емдеді. 1937 және 1979 жылдары жүргізілген археологиялық қазбалар ғимараттың негізі деп саналатын жерлерді ашты.

Work was begun on "The Great Stone Church" (the only chapel building in Alta California not constructed out of adobe) on February 2, 1797. It was laid out in the shape of a cross, measuring 180 feet (55 m) long by 40 feet (12 m) wide with 50 feet (15 m) high walls, and included a 120 feet (37 m) tall campanile (bell tower) located adjacent to the main entrance. Local legend has it that the tower could be seen for 10 mile (16 km) or more, and that the bells could be heard from even farther away. The sandstone building sat on a foundation seven feet thick. Construction efforts required the participation of the entire neophyte population. Stones were quarried from gullies and creek beds up to 6 mile (10 km) away and transported in carts (carretas) drawn by oxen, carried by hand, and even dragged to the building site. Limestone was crushed into a powder on the Mission grounds to create a mortar that was more erosion resistant than the actual stones. On the afternoon of November 22, 1800, tremors from the 6.5 magnitude San Diego earthquake cracked the walls of the rising edifice, necessitating that repair work be performed. Unfortunately, Señor Aguilár died six years into the project; his work was carried on by the priests and their charges, who made their best attempts to emulate the existing construction. Lacking the skills of a master mason, however, led to irregular walls and necessitated the addition of a seventh roof dome. The church was finally completed in 1806, and blessed by Fray Estévan Tapís on the evening of September 7; a two day long fiesta followed. racked the doors to the church, pinning them shut. When the ground finally stopped shaking, the bulk of the nave had come crashing down, and the bell tower was obliterated. Forty native worshipers who were attending Mass and two boys who had been ringing the bells in the tower were buried under the rubble and lost their lives, and were subsequently interred in the Mission cemetery. This was the second major setback the outpost had suffered, and followed severe storms and flooding that had damaged Mission buildings and ruined crops earlier in the year. The priests immediately resumed holding services in Serra's Church. Within a year a brick campanario ("bell wall") had been erected between the ruins of the stone church and the Mission's first chapel to support the four bells salvaged from the rubble of the campanile. As the transept, sanctuary (re do's), and sacristia (sacristy) were all left standing, an attempt was made to rebuild the stone church in 1815 which failed due to a lack of construction expertise (the latter is the only element that is completely intact today). Consequently, all of the construction work undertaken at the Mission grounds thereafter was of a strictly utilitarian nature. José Barona and Boscana oversaw the construction of a small infirmary (hospital) building (located just outside the northwestern corner of the quadrangle) in 1814, "for the convenience of the sick." It is here that Juaneño medicine men used traditional methods to heal the sick and injured. Archaeological excavations in 1937 and 1979 unearthed what are believed to be the building's foundations.

Құқық бұзушылар миссияны тонаған күн

1818 жылдың 14 желтоқсанында француз капері Иполито Бушар «Рио-де-ла-Платаның біріккен провинциялары» (Аргентина) туымен келе, өзінің «Аргентина» және «Санта-Роза» кемелерін Миссияның көз алдына жеткізді. Бушардың (қазір «Калифорнияның жалғыз қарақшысы» деп белгілі) Монтерей және Санта-Барбарадағы елді мекендерге шабуыл жасағанын білген Командант Руиз, 13-ші күні Миссияға шабуыл жақындап келе жатқаны туралы алғашқы хабарды естігеннен кейін, 30 адамнан тұратын отрядты (жас испандық лейтенант Сантьяго Аргуэлло басшылығымен) Миссияны қорғауға жіберді. Бушардың екі адамы гарнизон әскерлерімен байланысқа шығып, азық-түлік талап етті, бірақ оларға қосымша қауіп көрсетілді: лейтенант Аргуэлло кемелер кетпесе, гарнизон «бірден оқ-дәрі және снарядтармен қамтамасыз ететінін» айтты. Жауап ретінде «Пират Бухар» (калифорниялықтар осылай атаған) Миссияға шабуыл жасауға бұйрық берді, қажетті жабдықты күшпен алу үшін 140-қа жуық адам мен екі-үш «виоленто» (жеңіл гаубица) жіберді. Миссия күзетшілері шабуылшылармен шайқасты, бірақ олардың күші жетпеді; қарақшылар Миссия қоймаларын тонады, бірнеше Миссия ғимараттарына аз-кем зақым келтірді және шеттегі сабан үйлердің бірнешеуін өртеп жіберді. Санта-Барбара және Лос-Анджелестен келген күшелер, Санта-Барбарадағы El Presidio Real-дың Командант Герасы басшылығымен, келесі күні келді, бірақ кемелер бұрыннан жүзіп кеткен еді. Миссия сақталғанымен, аймақтағы барлық оқ-дәрі, жабдықтар мен құнды заттар тартылып алынды. Бүгінде Миссия тарихындағы ең қызықты оқиғалардың бірі саналатын жыл сайынғы мереке «Пираттар Миссияны тонаған күн» еске алуға арналған.

Мексиканың тәуелсіздігі

Мексика 1821 жылы Испаниядан тәуелсіздік алды. 1820 және 30-жылдары Миссияның мәртебесі біртіндеп төмендеді. Аурулар бір кездегі мол мал қораларын азайтты, ал беде қышасының кенеттен таралуы егін өсіруді қиындатты. Су тасқыны мен құрғақшылық та өз салдарынан келді. Бірақ Миссияның тұрақтылығына ең үлкен қауіп – Капистраноның құнарлы жерлерін иеленуге тырысқан испан қоныс салушыларының болуы болды. Уақыт өте келе, көңілі тоңған үнді халқы біртіндеп Миссияны тастап кетті, ал тұрақты күтімсіз қалғандықтан оның физикалық құлдырауы жеделдеді. Дегенмен, 1823 жылы Лас-Флорес-Ассистенсияның құрылысын ақтауға жеткілікті іс-әрекет болды. Бұл нысан Сан-Хуан Капистрано мен Сан-Луис-Рейдегі Миссияның арасында орналасқан. 1820 жылы Санта-Ана өзенінің жағасында, бірнеше шақырым солтүстікке қарай эстансия (станция) құрылды. Миссия малын бағып-қадағалаған майордомо мен вакерос (ковбойлар) үшін салынған саздан жасалған құрылым бүгін Диего Сепульведа сарайы деп аталады. 1825 жылы қайтыс болғаннан кейін, Дон Хосе Антонио Йорба I (танымал испандық жер иесі және Портола экспедициясының мүшесі) Миссияның зиратында белгісіз қабірге жерленді; кейін Йорбаның құрметіне кенотаф орнатылды. Жозе Мария де Эчеандия, Альта-Калифорнияның губернаторы болып сайланған алғашқы мексикалық, 1826 жылдың 25 шілдесінде өзінің "Азат ету туралы жарлығын" (немесе "Азат ету шараларын") жариялады. Сан-Диего, Санта-Барбара және Монтерейдің әскери округтеріндегі барлық үндістер, егер олар лайықты деп табылса, миссионерлік биліктен босатылып, мексикалық азамат болуға құқылы болды; миссиялық қамқорлықта қалуды қалағандар көптеген түрдегі дене жазасынан босатылды. Католик тарихшысы Зефирин Энгельгардт Эчеандияны "діни ордендердің ашық жауы" деп атады. Эчеандияның азат ету жоспары оңтүстік миссияларында тұратын неофиттерден үлкен қолдау алмағанмен, ол бұл схеманы Сан-Хуан Капистрано Миссиясында кең ауқымда сынап көруге бекінді. Осы мақсатта ол үндістердің азаттығына қатысты іс-әрекеттерді бақылау үшін комиссианадос (комиссарлар) кеңесін тағайындады. Бұл жарлыққа жауап ретінде Барона, өзінің "жалған Мексика республикасы" деп санаған мемлекетке адалдық ант беруден бас тартты, өйткені ол, басқа испан миссионерлерінің барлығынан басқа екі адаммен бірге, бұрын Мексиканың тәуелсіздігіне ант берген болатын. Мексика үкіметі 1827 жылдың 20 желтоқсанында Мексика аумақтарынан алпыс жасқа толмаған барлық испандарды қууды талап ететін заң қабылдады; губернатор Эчеандия, алайда, Калифорнияда заң күшіне енгеннен кейін оның депортациясын болдырмау үшін Баронаның ісіне араласты. Мексика тәуелсіздік алғанға дейін де Миссия құлдырауын бастады. Губернатор Хосе Фигероа (1833 жылы қызметке кірген) бастапқыда миссионерлік жүйені сақтап қалуға тырысса да, Мексика Конгресі 1833 жылдың 17 тамызында Калифорния Миссияларын секуляризациялау туралы акт қабылдады. Актта сондай-ақ Альта және Баха Калифорнияны отарлау көзделген, бұл соңғы қадамның шығындары Миссия мүлігін жеке тұлғаларға сатудан түскен табыс есебінен төленетін болды. Сан-Хуан Капистрано Миссиясы келесі жылы, 1834 жылдың 9 тамызында губернатор Фигероаның "Конфискация туралы жарлығын" шығарған кезде осы заңның әсерін бірінші болып сезінді.

Mexico gained its independence from Spain in 1821. The 1820s and 30s saw a gradual decline in the Mission's status. Disease thinned out the once ample cattle herds, and a sudden infestation of mustard weed made it increasingly difficult to cultivate crops. Floods and droughts took their toll as well. But the biggest threat to the Mission's stability came from the presence of Spanish settlers who sought to take over Capistrano's fertile lands. Over time the disillusioned Indian population gradually left the Mission, and without regular maintenance its physical deterioration continued at an accelerated rate. Nevertheless, there was sufficient activity along El Camino Real to justify the construction of the Las Flores Asistencia in 1823. This facility, situated halfway between San Juan Capistrano and the Mission at San Luis Rey, was intended to act primarily as a rest stop for traveling clergy. Around 1820 an estancia (station) was established a few miles north on the banks of the Santa Ana River to accommodate the Mission's sizeable cattle herd. The adobe structure built to house the mayordomo and vaqueros (cowboys) who tended the Mission herds is known today as the Diego Sepúlveda Adobe. Upon his death in 1825, Don José Antonio Yorba I (a prominent Spanish land owner and member of the Portolà Expedition), was buried in the Mission's cemetery in an unmarked grave; a cenotaph was later placed in Yorba's honor. José María de Echeandía, the first native Mexican to be elected Governor of Alta California, issued his "Proclamation of Emancipation" (or "Prevenciónes de Emancipacion") on July 25, 1826. All Indians within the military districts of San Diego, Santa Barbara, and Monterey who were found qualified were freed from missionary rule and made eligible to become Mexican citizens; those who wished to remain under mission tutelage were exempted from most forms of corporal punishment. Catholic historian Zephyrin Engelhardt referred to Echeandía as " an avowed enemy of the religious orders." Despite the fact that Echeandía's emancipation plan was met with little encouragement from the neophytes who populated the southern missions, he was nonetheless determined to test the scheme on a large scale at Mission San Juan Capistrano. To that end, he appointed a board of comisianados (commissioners) to oversee the emancipation of the Indians. In response to the proclamation, Barona refused to take the oath of allegiance to what he saw as the "bogus republic of Mexico" despite the fact that he, along with all but two of the other Spanish missionaries, had previously sworn to the Independence of Mexico. The Mexican government passed legislation on December 20, 1827, that mandated the expulsion of all Spaniards younger than sixty years of age from Mexican territories; Governor Echeandía nevertheless intervened on Barona's behalf in order to prevent his deportation once the law of took effect in California. Even before Mexico had gained its independence, the Mission had begun its decline. Although Governor José Figueroa (who took office in 1833) initially attempted to keep the mission system intact, the Mexican Congress passed An Act for the Secularization of the Missions of California on August 17, 1833. The Act also provided for the colonization of both Alta and Baja California, the expenses of this latter move to be borne by the proceeds gained from the sale of the mission property to private interests. Mission San Juan Capistrano was the very first to feel the effects of this legislation the following year when, on August 9, 1834, Governor Figueroa issued his "Decree of Confiscation."

Миссиялық қоңыраулар

1920 жылы салынған Сан-Хуан Капистрано миссиясының "Қасиетті бағының" көрінісі. Төрт қоңыраулы кампанарио 1812 жылғы жер сілкінісінде "Ұлы тас шіркеуінің" қоңырау мұнарасы құлағаннан кейін бір жыл өткен соң тұрғызылды. Бұл – үлкен кішкентай қоңырау! Миссиялық қоңыраулар брендінің жемістерінің жәшік таңбасында Сан-Хуан Капистрано миссиясындағы қоңыраулардың соғылуы бейнеленген. Кез келген миссияда қоңыраулар күнделікті өмірде маңызды рөл атқарды. Қоңыраулар тамақ уақытында, миссия тұрғындарын жұмысқа және діни қызметтерге шақыру үшін, туған кезде және жерлеу кезінде, кеме жақындағанын немесе миссионердің қайтып келгенін хабарлау үшін, сондай-ақ басқа да жағдайларда соғылды; жаңадан келгендерге миссия қоңырауларын соғумен байланысты күрделі рәсімдер туралы нұсқау берілді. Алғашқы қоңыраулар шамамен он бес жыл бойы жақын маңдағы үлкен ағаштан ілінді, содан кейін 1791 жылы шіркеудің қоңырау мұнарасы аяқталды. Алғашқы қоңыраулардың не болғаны белгісіз. Чилиде "Ұлы тас шіркеуінің" қоңырау шалу ғимаратына жаңа қоңыраулар құйылды. Сан-Хуан Капистрано миссиясының барлық төрт қоңырауының аты бар және олардың бәрінде мынадай жазулар бар (ең үлкенінен кішісіне дейін; жазулар латын тілінен аударылған): "Иса мақтаған, Сан-Висенте. Бауырластар, (миссияның) министрлері Фрай Висенте Фустер мен Фрай Хуан Сантьягоның құрметіне, 1796 жыл". "Аспан әуесі, Руэлас мені жасады, мені Сан-Хуан деп атады, 1796 жыл". "Аспан әуесі, Сан-Антонио, 1804 жыл". "Аспан әуесі, Сан-Рафаэль, 1804 жыл". 1812 жылғы жер сілкінісінен кейін ең үлкен қоңыраулар жарылып, екіге бөлінді. Осы зақымданудың салдарынан екеуі де анық дыбыс шығарған жоқ. Дегенмен, олар келесі жылы салынған кампанариоға ілінді. Миссияның гүлденген кезінде, кіреберіс қақпасының жанында, алдыңғы дәліздің батыс жағында жалғыз қоңырау ілінді, кіреберіс қақпасы уақыт өте келе тозған. О'Салливанның Сан-Хуан Капистранодағы қызметінде серіктерінің бірі Хосе де Грасия Круз болды, ол Аку ретінде жақсы танымал болды, ол Миссияның көптеген оқиғалары мен аңыздарын айтып берді. Хуанено индейлерінің ұрпағы болған ол 1924 жылы қайтыс болғанға дейін Миссияның қоңыраушысы болды. 1969 жылдың 22 наурызында президент Ричард М. Никсон мен бірінші ханым Пэт Никсон Миссияға барып, Сан-Рафаэль қоңырағын соқты. Бұл оқиғаға арналған қола тақта қоңырау қабырғасына орнатылған. 2000 жылы жаңа Миссия шіркеуінің кіші базилика мәртебесіне көтерілуін атап өту үшін, зақымдалған қоңыраулардың нақты көшірмелері Royal Bellfoundry Petit & Fritsen b. v. of Aarle Rixtel, Нидерланды, түпнұсқалардан жасалған қалыптарды пайдаланып құйылды. Ауыстырылған қоңыраулар қоңырау қабырғасына орналастырылды, ал ескілері қираған Миссияның кампанариосының ("қоңырау мұнарасы") ішінде көрсетілді.

thumb|right|A view of Mission San Juan Capistrano's "Sacred Garden" that was developed in 1920. The four bell campanario was erected a year after the bell tower at "The Great Stone Church" was toppled in the 1812 earthquake. It is a great little bell! thumb|A crate label for Mission Bells Brand fruit depicts the ringing of the bells at Mission San Juan Capistrano. Bells were vitally important to daily life at any mission. The bells were rung at mealtimes, to call the Mission residents to work and to religious services, during births and funerals, to signal the approach of a ship or returning missionary, and at other times; novices were instructed in the intricate rituals associated with the ringing the mission bells. The original bells were hung from a large nearby tree for some fifteen years, until the chapel bell tower was completed in 1791. What ultimately became of the original bells is not known. New bells were cast in Chile for inclusion in the belfry of "The Great Stone Church." All four of Mission San Juan Capistrano's bells are named and all bear inscriptions as follows (from the largest to the smallest; inscriptions are translated from Latin):
"Praised by Jesus, San Vicente. In honor of the Reverend Fathers, Ministers (of the Mission) Fray Vicente Fustér, and Fray Juan Santiago, 1796." "Hail Mary most pure. Ruelas made me, and I am called San Juan, 1796." "Hail Mary most pure, San Antonio, 1804." "Hail Mary most pure, San Rafael, 1804." In the aftermath of the 1812 earthquake, the two largest bells cracked and split open. Due to this damage neither produced clear tones. Regardless, they were hung in the campanario that went up the following year. During the Mission's heyday, a lone bell also hung at the west end of the front corridor, next to an entrance gate which has long since eroded away. One of O' Sullivan's companions during his tenure at San Juan Capistrano was José de Gracia Cruz, better known as Acú, who related many stories and legends of the Mission. A descendant of the Juaneño Indians, he served as the Mission's bell ringer until his death in 1924. On March 22, 1969, President Richard M. Nixon and First Lady Pat Nixon visited the Mission and rang the Bell of San Rafael. A bronze plaque commemorating the event is set in the bell wall. In celebration of the new Mission church being elevated to minor basilica status in 2000, exact duplicates of the damaged bells were cast by Royal Bellfoundry Petit & Fritsen b. v. of Aarle Rixtel, the Netherlands using molds made from the originals. The replacement bells were placed in the bell wall and the old ones put on display within the footprint of the destroyed Mission campanile ("bell tower").

Аңыздар

"Ұлы тас шіркеуінің" трагедиясы оның көпке танымал аңызын тудырды – құлау кезінде қаза тапқан Магдалена есімді жас қыз туралы. Магдалена Миссия аумағында тұрып, Теофило есімді суретшіге ғашық болған. Бірақ, ақсақалдары олардың үйленуге тым жас екенін айтып, қарым-қатынастарын құпия ұстауға мәжбүр етті. Сол қайғылы желтоқсан күні таңда, өкінішпен толған Магдалена, ғибадат етушілер шеруінің алдында, тәубешінің шамшырағын алып жүргенде жер сілкінісі болды. Теофило сүйіктісін құтқаруға тырысып, шіркеудің қабырғалары мен шатыры құлағанда ішке асығып кірді. Ұйінділер тазаланған соң, олар екеуі өлілердің арасынан, соңғы құшақтасуда табылды. Айлы түндері, құлаған шіркеудің арасында шам жарығымен жарықтанғандай көрінетін жас қыздың бейнесін көруге болады деседі. Тағы бір, аз таралған аңыздарда, бастапқы төртбұрыштың дәліздерін кезіп жүрген бетсіз монах және кіреберіс жанында күзетте тұратын бассыз сарбаз туралы айтылады.

Калифорниялық қымыз

АҚШ-тағы ең үлкен Калифорниялық бұрыш ағашы (Schinus molle) 2005 жылға дейін Сан-Хуан Капистрано миссиясында өсті, бірақ аурудың салдарынан кесілді. 1870 жылдары отырғызылған, 17 метр биіктіктегі бұл ағаш ерте Калифорния ландшафтының типік мысалы еді; ол сонымен қатар Ұлттық ірі ағаштар тізіліміне енген. Калифорниядағы ең ескі бұрыш ағашы Сан-Луис-Рей-де-Франция миссиясының ауласында орналасқан.