Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иллинойс штатының 1913-1917 жылдар аралығындағы губернаторы
Governor of Illinois from 1913 to 1917
Эдвард Фитцсимонс Данн (12 қазан 1853 – 24 мамыр 1937) – американдық саясаткер, заңгер және судья, 1905-1907 жылдар аралығында Чикагоның 38-ші мэрі, ал 1913-1917 жылдар аралығында Иллинойс штатының 24-ші губернаторы болған. Данн Чикаго мэрі және Иллинойс губернаторы қызметтерін атқарған жалғыз адам. Сонымен қатар, ол 1892-1905 жылдар аралығында Кук округінің Иллинойс аймақтық сотының судьясы болды.
Edward Fitzsimmons Dunne (October 12, 1853 – May 24, 1937) was an American politician, lawyer, and jurist who was the 38th mayor of Chicago from 1905 to 1907 and the 24th Governor of Illinois from 1913 to 1917. Dunne is the only person to be elected both Mayor of Chicago and Governor of Illinois. He also served as a judge of the Illinois circuit court for Cook County from 1892 to 1905.
Алғашқы жылдар
1853 жылы Коннектикут штатының Уотертаун қаласында туған ол, 1849 жылы Жас Ирландия көтерілісі сәтсіз аяқталғаннан кейін Америкаға эмиграциялаған, ирландтық ұлтшыл Патрик Уильям (П. В.) Дуннның (1832–1921) ұлы болды. Оның анасы, Делия Мэри (Мэри) Лаулор, ирландтық белгілі кәсіпкердің қызы және 1798 жылғы Ирландия көтерілісіне қатысып, Галвей портын салуға көмектескен адамның қызы еді. Дуннның үш әпкесі болған. Әкесі ұлын жергілікті католик академиясына жіберуден бас тартты, себебі католик шіркеуі фениандардың қызметіне қарсы шыққан еді. Чикаго қалалық кеңесінде. Инаугурациясынан кейін көп ұзамай өткен жылдық Джефферсон күнінің банкетінде, оны Уильям Дженнингс Брайан және мэр Том Л. Джонсон ұлттық реформа қозғалысының серге жол берген жаңа басшысы деп мақтады. Дунн сайлау кампаниясында көтерген және мэр ретінде ең көп назар аударатын мәселе – қаланың көлік мәселесі болды. Ол қаланың трамвай желілерін дереу муниципалдық меншікке көшіруді қолдады. Дунн өзінің бас көмекшісі ретінде Кларенс Дарроуды таңдады, оған «Мэрдің арнайы көлік кеңесшісі» деген лауазым берілді. 1905 жылдың қараша айында Дарроу осы қызметтен кеткеннен кейін, 1906 жылы Дунн оның орнына Уолтер Л. Фишерді тағайындады.
Born in 1853, in Watertown, Connecticut, he was the son of an ardent Irish nationalist, Patrick William (P. W.) Dunne (1832–1921), who emigrated to America in 1849 after the failed Young Ireland revolt. His mother, Delia Mary (Mary) Lawlor, was the daughter of a prosperous Irish contractor, and participant in the Irish Rebellion of 1798, who helped construct the docks of Galway. Dunne had three sisters. His father refused to send his son to the local Catholic academy, because the Catholic Church had spoken out against the activities of the Fenians. in the council of chambers in Chicago. At the annual Jefferson Day banquet held shortly after his inauguration, he was praised by William Jennings Bryan and Mayor Tom L. Johnson as a dynamic new leader of the national movement for reform. The primary issue which Dunne had campaigned upon, and the primary issue he would focus on as mayor, was the city's traction issue, for which he sternly favored having a solution which would result in immediate municipal ownership of the city's streetcar lines. As his primary assistant, Dunne chose Clarence Darrow, who was given the title of "Special Traction Counsel to the Mayor". After Darrow resigned from this role in November 1905, in 1906 Dunne appointed Walter L. Fisher as his replacement.
Мэрлік кезеңнен кейінгі кезең
1907 жылғы 15 сәуірде қала әкімі қызметі аяқталғаннан кейін Дунн заңгерлік тәжірибасына қайта оралды. 1911 жылғы Демократиялық партиясының мэрлік сайлауында Дунн, бұрынғы Чикаго мэрі Картер Х. Харрисон II-ге шамалы айырмамен жеңіліп, ол мэр кеңсесін қайта иеленді.
After his mayoralty ended on April 15, 1907, Dunne returned to his legal practice. Dunne was narrowly defeated in the 1911 Democratic mayoral primary by another former Chicago mayor, Carter H. Harrison II, who went on to regain the Mayor's office.
Басқарушылық
Дунн 1912 жылғы 17 қаңтарда Иллинойс штатының губернаторы лауазымына үміткерлігін ресми түрде жариялады. Ол сол жылдың 9 сәуірінде өткен Демократиялық партиясының ішкі сайлауында жеңіске жетті. Оның сайлау науқанындағы негізгі шабуылы «Джекпот үкіметі» деп атаған құбылысқа бағытталған еді. Басым сайлауда Дунн 1912 жылдың күзінде қолданыстағы губернатор Чарльз С. Дениенді жеңді. Дунн мен демократтар Республикалық партияның жарылғаннан пайдаланды, партия президент Уильям Говард Тафтты қолдаушылар мен Теодор Рузвельттің үшінші партиялық үміткерлігін қолдаған прогрессивтерге бөлінді. Ол 1913 жылғы 3 ақпанда Иллинойс штатының губернаторы болып қызметке кірді. Ол отбасымен Спрингфилд, Иллинойс қаласындағы Иллинойс губернаторының резиденциясына көшті. Губернатор ретінде ол көптеген келушілер мен қонақтарды қабылдады. АҚШ-тың бұрынғы президенті Теодор "Тедди" Рузвельт Дуннмен Иллинойс губернаторының резиденциясында кездесу үшін келді. Губернатор ретінде Дунн көптеген прогрессивті реформаларды қолдады, оның ішінде әйелдердің сайлау құқығын, түрмелердегі реформаларды, маңызды инфрақұрылымдық жақсартуларды, Қоғамдық пайдалылық комиссиясын, тиімділік және экономика комиссиясын, заңнамалық анықтама бюросын құруды және жұмысшылардың өтемақысын және мұғалімдердің зейнелтақымын бақылау бойынша штаттың жауапкершілігін кеңейтті. 1913 жылы губернатор Дунн Иллинойс штатындағы әйелдерге АҚШ президентіне дауыс беру құқығын беретін заңға қол қойды. Бұл Иллинойсты Миссисипи өзенінің шығысындағы әйелдерге АҚШ президентіне дауыс беру құқығын берген алғашқы штат етті. Бұл 19- түзету қабылдануға алты жыл бұрын болды. 1915 жылдың қараша айында Дунн Хиллсборо қаласынан штат сенаторы Стивен Д. Канадиді өзінің өкілі ретінде тағайындады, ол Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінен Пенсильванияға қайтып келе жатқан «Бостандық қоңырауымен» бірге пойыз вагонында Оңтүстік Иллинойс арқылы өтіп бара жатқан кезде болады. Осы сапардан кейін «Бостандық қоңырауы» Пенсильванияға қайтып келді және енді жылжытылмайды.
Dunne formally announced his candidacy for Governor of Illinois on January 17, 1912. He won the Democratic Party primary election held on April 9 of that year. The main thrust of his campaign attack was on what he called "Jackpot Government". In the general election, Dunne defeated the incumbent governor, Governor Charles S. Deneen in the fall of 1912. Dunne and the Democrats benefited from the split in the ranks of the Republican Party which divided by supporters of the incumbent President William Howard Taft and the Progressives who supported the third party candidacy of Theodore Roosevelt. He was inaugurated as Governor of Illinois on February 3, 1913. He moved his family to the Illinois Governor's Mansion in Springfield, Illinois. As governor, he met with many visitors and guests. Former U. S. President, Theodore "Teddy" Roosevelt was a visitor to meet with Dunne at the Illinois Governor's Mansion while Dunne was governor. As governor Dunne championed numerous progressive reforms, including Women's Suffrage, prison reforms, major infrastructural improvements, the creation of the Public Utility Commission, the Efficiency and Economy Commission, the Legislative Reference Bureau, and he also expanded the state's responsibility for overseeing workman's compensation benefits and teachers' pensions. In 1913, Governor Dunne signed into law a bill that gave women in the State of Illinois the right to vote for President of the United States. This made Illinois the first state east of the Mississippi to give women the right to vote for the U. S. Presidency. This was six (6) years before the passage of the 19th Amendment. In November 1915, Dunne designated state Senator Stephen D. Canady of Hillsboro to appear as his representative on the train car along with the Liberty Bell as it passed through southern Illinois on its nationwide tour returning to Pennsylvania from the Panama Pacific International Exposition in San Francisco. After that trip, the Liberty Bell returned to Pennsylvania and will not be moved again.
Губернаторлықтан кейінгі мансап
Губернаторлық өкілеттігін аяқтағаннан кейін Дунн саяси белсенділігін жалғастырды. 1921 жылы ол Ку-клукс-кланға қарсы күресу үшін «Ұлттық бірлік кеңесі» атты ұйым құруға көмектесті. «Ку-клукс-клан жаппай әрекет ету қаруын қолданғанын ескере отырып, біздің ниетіміз әртүрлі топтар арасында жаушылық емес, үйлесім мен жақсы қарым-қатынасты дамытатын қоғам құру болды», - деді Дунн мырза бүгін. «Көптеген белгілі шіркеу, саяси, бизнес және әлеуметтік қайыраткерлерге шақырулар жіберілді, ал жауаптары қазір түсіп келеді».
After finishing his term as governor, Dunne remained politically active. In 1921, he helped found an organization called the "National Unity Council" to combat the Ku Klux Klan. blockquote|"In view of the fact that the Ku Klux Klan has adopted the weapon of mass action, it was our desire to organize a society which shall develop harmony and good feeling between different classes, rather than enmity," Mr. Dunne said today. "Invitations were sent to many prominent church, political, business and welfare men, and the replies are coming in now "
«Оңтүстік жарнама бюросы» деген атпен кеңсесі бар Ку-клукс-клан, бұрынғы губернатор Дунн оларды «бұл және кез келген қауым үшін қауіп» деп атады, олар «ұрылдардың маскалары мен зорлық-зомбылық құралдарын» қолданғандары үшін. 1917 жылы қызметтен кеткеннен кейін Дунн тағы да заңгерлікпен айналысты. Оның заңгерлік тәжірибесі Ұлы депрессияның салдарынан қиындыққа тап болды, бірақ ол бұл жұмысты Кук округі сайлау комиссиясының кеңесшісі лауазымымен толықтырды. 1928 жылдың 25 мамырында әйелі қайтыс болғаннан кейін Дунн өзінің естеліктері туралы ойлана бастады. «Льюис» баспа компаниясы оны Иллинойс тарихы туралы жазуға көндірді. Ол бес жыл бойы осы жобада губернатор болған кезде оның жеке хатшысы болған Уильям Л. Салливанның жақын көмегімен жұмыс істеді. 1933 жылы ол бес томдық жинақты жариялады: «Иллинойс, Ұлттың жүрегі». Президент Франклин Рузвельт Дуннды 1933-1934 жылдардағы Чикагодағы «Прогресс ғасыры» Дүниежүзілік көрмесінің АҚШ комиссары етіп тағайындады. Ол кезде ол 80 жаста болды. Ол бұл лауазымға зор қуанышпен ие болды және ол мэр, губернатор және федералды комиссар болып қызмет еткенін (осылайша, үкіметтің барлық деңгейлерінде қызмет еткенін) әзілдеп айтты.
The Ku Klux Klan, which maintains an office here under the name of the "Southern Publicity Bureau" was called "a menace to this and any community" by former Governor Dunne in their adoption of the "equipment of burglar masks and implements of violence." Dunne returned once again to practicing law after leaving office in 1917. His legal practice was damaged by the ravages of the Great Depression, but he supplemented this work with a position as counsel to the Cook County Board of Election Commissioners. After the death of his wife on May 25, 1928, Dunne began contemplating his memoirs. He was convinced by the Lewis Publishing Co. to write a history of Illinois. Over a five year period he worked on this project with close help from William L. Sullivan, who had been his private secretary when he was governor. In 1933, he published a five (5) volume set titled: Illinois, the Heart of the Nation. President Franklin Roosevelt appointed Dunne to be a United States Commissioner for the Century of Progress World's Fair of Chicago of 1933 34. At the time he was 80 years old. He took great joy in this position and joked that he had served as mayor, governor and as a federal commissioner (and, thus, had served at all levels of government).
Өлім
Едуард Ф. Данн өмірінің соңғы жылдары ең үлкен қызы Айлин және оның отбасымен бірге тұрды. Ол 1937 жылғы 24 мамырда 83 жасында Чикагода қайтыс болды. Ол қайтыс болғанда оның тоғыз баласының үшеуі қасында болды. Ол әйелі Элизабетпен бірге Эванстондағы Кальварий зиратында жерленген. Эдвардтың отбасы бүгінде Чикаго, Коннектикут және Нью-Джерсиде тұрады.
In his later years, Edward F. Dunne lived with his oldest daughter, Eileen and her family. He died in Chicago on May 24, 1937, aged 83. He was surrounded by three of his nine children when he died. He is buried alongside his wife Elizabeth at Calvary Cemetery in Evanston. Edward’s family today reside in Chicago, Connecticut, and New Jersey.