Фи́нли Пи́тер Данн: Америкалық юморист және журналист

Кіріспе

Америкалық юморист (1867–1936)

Финли Питер Данн (туған Питер Данн; 10 шілде 1867 – 24 сәуір 1936) – Чикаго қаласынан шыққан американдық юморист, журналист және жазушы. 1898 жылы Данн өзінің жалпыұлттық таралымдағы «Мистер Дули бейбітшілікте және соғыста» атты Мистер Дули эскиздері жинағын жариялады. Ирландияның Роскоммон округынан келген иммигранттың қалың тілі мен акцентімен сөйлейтін, Мистер Дули атты ойдан туған кейіпкер, сол кездегі саяси және әлеуметтік мәселелерді Чикагоның оңтүстік жағындағы ирланд пабынан түсіндіріп беретін. Даннның өткір юморі мен саяси салауаттылығы президент Теодор Рузвельттің қолдауын жеңіп алды, ол Мистер Дулидің сынап-жазбаларының жиі нысаны болған. Даннның эскиздері соншалықты танымал болды және қоғамдық пікірді анықтауға мүмкіндік бергендіктен, олар Ақ үйдің министрлер кабинетінде әр апта сайын оқылатын болды.

Балалық шағы және ерте мансап

Питер Данн (кейін ол өзінің бірінші аты ретінде Финли, анасының қыздық аты) 1867 жылғы 10 шілдеде Чикаго қаласында Элен Финли мен Питер Данн отбасында дүниеге келді. Ол егіз інісі Джонмен бірге дүниеге келді, бірақ Джон бала кезінде қайтыс болды. Питер жеті Данн баласының бесіншісі болды, ересек жасқа жеткеніне дейін тірі қалды. Элен Данн көп оқыған, балаларына кітап оқуға құштарлықты орта жасады. Данн отбасында көптеген католик дін қызметкерлері болды, және осындай туысының бірі ақылды баланы дін қызметкері ретінде даярлауды ұсынды, бірақ аға Питер Данн отбасында ешкімнің дін қызметкері болуға мәжбүрленбейтінін айтып, бас тартты. Питердің әлеуетін таныған ата-анасы оны орта мектепке жіберді, Данн отбасынан орта мектепке барган жалғыз ұл ол болды. Оның анасы Питер бастауыш мектепті бітірген кезде туберкулезбен ауырып, ол Батыс бөліміндегі орта мектепте оқып жүрген кезде қайтыс болды. Мүмкін, оның жоғалуынан, Данн сыныпта соңғы орынға ие болды, бірақ ол мектептің әдеби қоғамында және дебаттарда көзге түсті. Данн Вест-Дивизионда колледжге дайындық курсын оқыды, бірақ нашар бағалары осындай жоспарларды жоққа шығарды. Ол Чикаго телеграмында кеңсе қызметшісі болып жұмысқа орналасты және 1884 жылы, он жеті жасқа толуға аздай қалғанда жұмыс істей бастады. Туыстарының және жергілікті бала ретінде Данн жергілікті полиция соттарымен және өрт сөндіру бөлімдерімен жақсы таныс болды. Жоғары лауазымдағылар оның жазуға қабілетті екенін білгенде, оны репортер қызметіне көтерді және полиция бөлімін жабуға жіберді. Оның жазу таланты телеграмма беттерін оқыған газет бәсекелестеріне анық болды, ал Чикаго Daily News бас редакторы Гарри Тен Эйк Уайт оны 1885 жылы жалақысын көбейтіп, тартып алды. Телеграмма мүшкелмен күнді күшпен шығарды; Daily News Чикагодағы ең табысты газет болды. Уайт ұзақ редакциялық мақалалардың орнына сөйлемнен абзацқа дейінгі ұзындықтағы қысқа түсініктемелерді ұнататын, және Даннға осыған қатысты оқытулар берді. Даннның Daily News-те болған кейбір тәжірибелері кейінірек жазған «Мистер Дули» мақалаларында да көрініс тапқан болуы мүмкін. Редактор Уайт, жергілікті юморист және жарыстардың жанкүйері, «ат репортері» деген кейіпкерді ойлап тапты, ол Чикаго редакциясына келгендерге даналықты таратып, Арчер даңғылында тұратын ирландтық отбасы туралы эскиздер сериясын жазды, Дулидің болашақ үйі. Daily News штабында Юджин Филд, юморист және 1880 жылдардан бастап 1895 жылы қайтыс болғанға дейін Чикагодағы ең жақсы төленетін журналист болды. Филдтің жұмысы Дулидің шығармаларына қарама-қайшы, дау тудырмады, бірақ Филдтің табысы газеттік юмор ақша табуға болатынын дәлелдеді. Редактор Уайт Даннды жалпы жаңалықтарды жариялауға тағайындады және оған арнайы мақалалар жазуға мүмкіндік беруге тырысты, ол жалпы хабарлауда аяқ жұмысына деген қажеттілікті ұнатпайтын. 1886 жылға дейін Данн анасының қыздық атын өзінің орта аты ретінде қабылдады, ал 1888 жылы екі есімді кері бұрды, Финли Питер Данн. Данн қаласы бұл уақытта Чикагоның ақ шұлықтарының табысына бейсболға ашулы болды, ал 1887 жылдың көктемінде Daily News бейсбол ойындарын қамтуға кірісті (соңғы ұпайды басып шығарудың орнына). Уайт Даннды тағайындады. Үйде және сапарда ойнаған ойындарында Данн, әдетте, алғашқы алты иннинг туралы түсініктеме жіберді, бұл таңғы сағат алтыда басылатын басылымға дейін, күннің соңғы басылымына дейін (соңғы иннингтердегі ұпайлар баспа табағына соғылды). Джеймс Демут өзінің Чикагодағы газет юмористтері туралы кітабында Даннның, Чикаго Herald спорт репортері Чарльз Сеймурмен бірге «америкалық спорт жазуының қазіргі түрлерін қалыптастырғанын» айтады. Сол кездегідей, Сеймур мен Данн техникалық терминдер ретінде бейсболшы жаргонын қабылдады. Даннның қолданған бір термині солға қарай соққан питчерді сипаттау үшін солға қарай соққан; Ақ шұлықтардың бейсбол алаңында питчер батысқа қараған кезде ол тақтаға соқты; сондықтан ол оңтүстік жағында қолын соқты. Данн бейсбол фанаты емес еді, және көптеген ойыншылардың денесі мықты, бірақ білімі жетпейтінін көрді; бұл оның ең әйгілі әдеби шығармасы, Мистер Дулиге, бір жас ойыншының мансабы туралы: «фракциялар оны мектептен шығарып салды, ал босқындар заңдары оны бейсболға алып келді». 1888 жылдың қаңтар айында Данн Чикаго Таймс газеті Daily News газетінен жалдады. Бұл газет ұзақ уақыт редакторы Уилбур Ф. Стори қайтыс болғаннан бері құлдырап келе жатқан еді және жаңа басшы басқа газеттерге шабуыл жасап, штатты жаңартуға тырысты. Данн сайлау жылында одан әрі даму мүмкіндігін көрді. Тарихшы Чарльз Фаннинг Данннің Республикалық және Демократиялық ұлттық конвенцияларын қамтуын «тамаша» деп бағалады және Times басшылығы оған келіскен болуы керек, өйткені оны қала редакторы етіп тағайындады, әлде 21 жасында.

Peter Dunne (he later added as his first name Finley, his mother's maiden name) was born in Chicago on July 10, 1867, to Ellen Finley and Peter Dunne, a carpenter, both of whom had been born in Ireland. He was born with his twin brother John, who died in infancy. Peter was the fifth of the seven Dunne children who would survive to adulthood. Ellen Dunne was well read, and created a bookish environment for her children. The Dunne family had many Catholic priests and one such relative suggested the bright boy be trained as a clergyman, but the elder Peter Dunne refused, saying there would be no children forced to become priests in his family. Recognizing Peter's potential, his parents sent him to high school, the only Dunne boy to attend. His mother had become ill with tuberculosis as young Peter finished grade school and she died while he was at West Division High School. Likely due to his loss, Dunne finished last in his class, though he shone in the school's literary society and as a debater. Dunne had taken the college track curriculum at West Division, but his poor grades scuttled any such plans. He found a job as office boy at the Chicago Telegram and started work there in 1884, just before his seventeenth birthday. Through his relatives and as a local boy, Dunne was thoroughly familiar with the local police courts and firehouses. When superiors realized he could write, he was promoted to reporter and sent to cover the police department. His writing talent became clear to newspaper rivals perusing the pages of the Telegram, and Chicago Daily News managing editor Harry Ten Eyck White lured him away in 1885 at an increase in salary. The Telegram barely made ends meet; the Daily News was by far the most successful newspaper in Chicago. Instead of longer editorials, White preferred pithy comments ranging from sentence to paragraph length, and gave Dunne training in this. Some of the elements of Dunne's experience at the Daily News may have resonated in his later Mr. Dooley pieces. Editor White, a humorist of local note and a racing fan, had invented a character, "the horse reporter", who dispensed earthy wisdom to a Chicago newsroom's visitors, and had written a series of sketches about an Irish family living on Archer Avenue, Dooley's future home. Also on the Daily News staff was Eugene Field, a humorist and easily the best paid journalist in Chicago from the 1880s until his 1895 death. Field's work tended to be noncontroversial, contrasting with the Dooley pieces, but Field's success proved that newspaper humor could pay. Editor White assigned Dunne to general news reporting and tried to allow him to write special features, which he preferred, disliking the need for legwork in general reporting. Sometime before 1886 Dunne had taken his mother's maiden name as his middle name, and in 1888, reversed the two names, for Finley Peter Dunne. Dunne's city was at this time baseball mad over the success of the Chicago White Stockings, and in the spring of 1887, the Daily News started covering baseball games (rather than merely printing the final score). White assigned Dunne. Both at home games and on the road, Dunne sent commentary, usually of the first six innings or so, the most that could be set in type before the six o'clock edition, the final one for the day (the scores from the later innings were punched into the printing plate). According to James DeMuth in his book on Chicago newspaper humorists, Dunne, together with Chicago Herald sports reporter Charles Seymour, "largely shaped the modern forms of American sportswriting". Rather than dry summaries, as had been common to that point, Seymour and Dunne adopted ballplayer slang as technical terms. One term that Dunne is credited with coining is southpaw to describe a left handed pitcher; in the White Stockings ballpark, a pitcher faced west as he threw to the plate there; thus he threw with the arm on the south side. Dunne was no baseball fan, and saw that many players were well muscled, but ignorant; this would cause his most famous literary creation, Mr. Dooley, to remark of one young player's career, "fractions drove him from school, and the vagrancy laws drove him to baseball". In January 1888, Dunne was hired away from the Daily News by the Chicago Times. That paper had been in decline since the death of its longtime editor, Wilbur F. Storey and new management was seeking to revitalize its staff by raiding other papers. Dunne saw the potential for further advancement in an election year. Historian Charles Fanning deemed Dunne's coverage of the Republican and Democratic national conventions "brilliant" and Times management must have agreed, for they made him city editor, although only aged 21.

Тағы да жетістіктер

Дунн «Чикаго трибьюн» газетінде жұмыс істеуге кеткенге дейін бір жылға жуық қала редакторы болды. Сол уақытта «Таймс» газетінде ирланд диалектісінде жазылған бірнеше мақала жарияланды, бірақ олардың авторлығын Дуннға нақты жатқызу мүмкін емес, себебі оларда автордың аты көрсетілмеген. Осы лауазымда тұрғанда Дунн ең маңызды жаңалықты жариялады – Кронин ісін ашты. Клан на Гейлдің жергілікті басшысы Александр Салливан нарықтық спекуляциялар үшін одан қаржы қарыз алды, бұл доктор Джон Патрик Кронинге қарсы болды. Кейіннен ол қызметтері қажет деп айтқан адамдардың көлігіне отырып, жоғалып кетті. Дәрігердің жоғалуына көп адам көңіл бөлмеді, дейін Дунн Кланның жағдайы туралы білді, ол баспасөз назарынан тыс қалған еді. Дунн Крониннің жоғалуын тергеуді талап етті, содан кейін полиция детективі Дэниел Кофлин тағайындалды. Ол қылмысқа қатысты ешқандай дәлел таба алмағанын мәлімдеп, жұмыстың көп бөлігін істемеді, тіпті Крониннің қатты ұрып-соғылған денесі табылғаннан кейін де жалтақтап жүрді. Дунн полиция қызметкеріне күдікпен қарап, оны бақылауға алды. Әрі қарай іздестірулер нәтижесінде Дунн Кофлиннің Кронинді алып кеткен көлік сипаттамасына сәйкес келетін ат пен арба жалдағанын анықтады және баспахананы тоқтатты. Кофлин тұтқындалды, бірақ оның кісі өлтіруіне қатысты үкімі апелляцияда күшін жойды және қайта соттауда ақталды. Журналистік жетістігіне қарамастан, Дунн баспагерлер арасындағы билік күресінен кейін «Таймс» газетінен қуылды. «Трибун» газетіндегі келесі лауазымы – репортерлік қызмет, бұл оның үшін қадам болды. Дунн «Трибунға» ауысқан кезде, ол басқа жас Чикаго журналистерімен бірге Джек-Жарқаушының қылмыстары орын алған аймақ атымен аталатын Уайтчепель клубын құрды. Клуб әртүрлі ойын-сауықтармен, соның ішінде екі жартылай күлкілі мэрлік науқанмен және өзіне-өзі қол жұмсаған мүшесінің түн ортасында өртелуімен назар аударды, бұл оқиға газеттерде кеңінен жарияланды. Клуб мүшелері арасында ашық саяси пікірталастар өтті, олардың көбі жұмыс берушілерінен гөрі прогрессивті көзқарастарға ие болды, ал жас журналистер бір-бірінің жазбаларын тікелей сынға алды. Дунн өзін-өзі мақтан тұтатындарды сынайтын білгір болды, кейін Мистер Дули де осы қасиетін танытты. Оның өмірбаясын жазған Фэннинг «Уайтчепель клубындағы тәжірибе Дуннның ойшыл және жазушы ретінде дамуына өте маңызды болды» деген қорытындыға келді. Алты айлық жұмыстан кейін Дунн 1890 жылдың басында жексенбілік басылымның редакторы болып тағайындалды. Бұл оны күнделікті репортерлік жұмыстың жалықтыратын тұсынан құтқартты. Жыл соңына дейін ол тағы да көшті, бұл жолы Чикаго Herald газетіне – баспагер Джон Р. Уолш және редактор Джеймс В. Скотт жас, ынталы журналистерден тұратын штат құрады, соның ішінде Дуннның бейсбол алаңынан танысы Сеймур да болды. Кейіннен «Трибуннан» «Пит» Даннды шақырғанда, штат толыққандай болды деп жазған болашақ саясаткер Брэнд Уитлок сияқты бірнеше Уайтчепель клубының мүшелері де осы газетке келді. Дуннның газет ауыстыруына тағы бір себеп – ол саяси репортаждармен айналысу мүмкіндігіне ие болды. Дунн редактор емес, репортер болып жұмысқа алынғанымен, оның тәжірибесі мен біліктілігі оны Tribune газетінің штаттарында жоғары деңгейге көтерді. Дунн саяси жұмыстармен айналысып, 1892 жылғы Демократиялық және Республикалық конвенттерді қамтыды. Сонымен қатар, ол өзіне қызықсыз жұмыстарды да істеуге мәжбүр болды. Мысалы, жас Теодор Драйзер, Дунн сияқты гүл өсірушілердің конгресін қамтуға тағайындалды, ол оқиғаның өзіне де, оны қамтуға тағайындалғанына да наразылық білдірді. Мұндай тапсырмаларды орындау кезінде салқынқандылық танытса да, Дунн керемет материалдар жазды. 1892 жылғы конвенттерден кейін Дунн Уолсқа тиесілі Чикаго Evening Post газетіне ауыстырылды және газет редакторы Корнелиус МакАулиф басшылығымен редакциялық бөлімінің басшысы болып тағайындалды. Сол жерде ол болашақ қайын енесі Мэри Перкинс Айвз Эбботтпен танысты, ол Evening Post газеті үшін кітаптарды рецензиялап жатқан еді. Оның тағы бір өмірбаясын жазған Эллис Эбботттың, бірнеше жыл Калькуттада тұрған жесір әйелдің, Данн кездескен ең ақылды әйел болғанын және оның генийін мойындағанын айтты. Эбботтпен танысу, ол Чикаго қоғамында танымал болғандықтан, Дунн осы топтарға енуіне мүмкіндік берді. Осы байланыстар мен үздіксіз жазбаларының арқасында Дунн Чикагода танымал болды. Газетінің тапсырмасымен 1893 жылғы Колумбия әлемдік көрмесін жариялауға тағайындалған ол қала тарапынан ирландтық байланыстары бар бірқатар шараларда қала өкілі болып тағайындалды.

Dunne was city editor for less than a year before leaving for a position at the Chicago Tribune. During that time the Times published a number of pieces containing Irish dialect, although their authorship cannot be ascribed to Dunne with certainty, as they do not bear a byline. It was while holding that position that Dunne had his greatest scoop: breaking the Cronin case. Alexander Sullivan, local head of the Clan na Gael, was borrowing funds from it for market speculation, something loudly opposed by a member, Dr. John Patrick Cronin, who subsequently vanished after climbing into a vehicle of men who said his services were needed. Few took much note of the doctor's absence until Dunne learned of the Clan situation, which had escaped press notice. Dunne pushed for an investigation of Cronin's disappearance, and a police detective, Daniel Coughlin, was assigned, who did little work on the incident before announcing there was no evidence of foul play, and continued his indolence once Cronin's badly beaten body was discovered. Dunne became suspicious of the policeman and had him watched. Through contacts, Dunne discovered that Coughlin had hired a horse and buggy matching the description of that which had taken Cronin, and stopped the presses. Coughlin was arrested, but his murder conviction was reversed on appeal, and he was acquitted in a retrial. Despite his journalistic coup, Dunne was forced out at the Times due to a power struggle among the publishers. His next post at the Tribune, as a reporter, was a step down. About the time Dunne moved to the Tribune, he and other young Chicago journalists formed the Whitechapel Club, named for the locale of the crimes of Jack the Ripper. The club attracted attention for its stunts, including two semi humorous mayoral campaigns and the midnight cremation of a member who had committed suicide that was well covered in the papers. The club provided the venue for frank political discussions among members who generally were far more progressive than their employers, and the young journalists bluntly critiqued each other's writing. Dunne was one of those who specialized in deflating the self important, as would Mr. Dooley in the years to come. His biographer, Fanning, found that "the Whitechapel experience was crucial in Dunne's development as a thinker and a writer". Six months at the Tribune saw Dunne gain promotion to editor of the Sunday edition soon after the start of 1890. This relieved him of the drudgery of the daily reporter's beat, which he disliked. Before the end of the year, he moved again, this time to the Chicago Herald—publisher John R. Walsh and editor James W. Scott were building a staff composed mainly of enthusiastic younger journalists, including Dunne's old colleague from the ballpark, Seymour. Several Whitechapel members were there, as was future politician Brand Whitlock, who later wrote, "when they induced 'Pete' Dunne to come over from the Tribune, the staff seemed complete". Another reason Dunne was willing to jump papers was that he would have the opportunity to do political reporting. Although hired as a reporter, not an editor, Dunne's experience and competence quickly placed him high on the Tribune staff. Dunne got to do political work, covering the 1892 Democratic and Republican conventions. He also had to do work he found less interesting—the young Theodore Dreiser, assigned like Dunne to cover a florists' convention, noted that Dunne seemed to scorn not only the event, but the fact he was assigned to cover it. Despite his affected nonchalance during such assignments, Dunne still turned in brilliant copy. Dunne was transferred to the Walsh owned Chicago Evening Post after the 1892 conventions and was put in charge of its editorial page under the paper's editor, Cornelius McAuliff. There, he met his future mother in law, Mary Perkins Ives Abbott, who reviewed books for the Evening Post. Another biographer, Ellis, noted that Abbott, a widow who had lived for some years in Calcutta, was the wittiest woman Dunne had ever met and that she recognized his genius. The acquaintance with Abbott, who was a popular dinner guest in Chicago society, launched Dunne into those circles. With those connections and his continued fine writing, Dunne became prominent in Chicago. Assigned by his paper to cover the 1893 World's Columbian Exposition, the city appointed him as its representative at a number of events there that had an Irish connection.

Дулидің шығу тегі

Дулидің алғашқы мақалалары Дунн «Чикаго Пост» газетінің бас редакторы болған кезде жарық көрді. Бірнеше жыл бойы ол мақалаларды автордың аты-жөні немесе басындағы әріптері көрсетілмей жазды. Олардың әрқайсысы газеттегі жалақысынан 10 долларға қосымша төленді. Бір замандасы Дулидің очерктері туралы: «Жарқын болуға тырысқан жоқ, әдемілеуге ұмтылмады. Мақсаты – ғана көңіл көтеру еді. Бірақ осылай оңай да бейресми стильде жазылған мақалалар көпшіліктің назарын аударды. Шынайылығы сезілді, уақтылылығы анық байқалды» деді. 1898 жылы ол Манила шығанағында испандық флотты жеңген коммодор Джордж Дьюидің жеңісін жырлайтын Дули мақаласын жазды, бұл мақала ұлттық назарды өзіне тартты. Көп ұзамай Дулидің апталық эсселері бүкіл елде таратыла бастады. 1899 жылы «Мырза Дули бейбітшілік пен соғыста» деген атпен мақалалар жинағы кітап түрінде жарық көрді және сыншылардан жоғары баға алды. Ол бір жыл бойы ең көп сатылатын кітаптар тізімінде болды. Дунн толық уақытты жазушы және ұлттық әдеби тұлға ретінде Нью-Йоркке көшті. Дулидің таңдамалы шығармалары президент кабинетінің мәжілісінде оқылды. Теодор Рузвельт, Дуннның сүйікті сын теміршігі болғанына қарамастан, оның жанкүйері еді. Рузвельт «Жайлаушылар» кітабын шығарғанда, Дунн оның соғыс батырына әзіл-қалжыңмен толы сын жазды, соңында: «Егер мен оның орнында болсам, кітапқа «Кубада жалғыз» деп ат қоятын едім» деді, және ел күлді. Рузвельт Дуннга: «Отбасым мен жақын достарым сіздің кітабыма берген бағаңызға риза екендерін айтуға мәжбүрмін. Енді сіз маған бір жақсылық жасауыңыз керек, келесі жолы шығысқа келгенде маған соғып тұрыңыз деп күтемін. Сізбен танысуға көптен бері армандап жүрмін» деп жазды. Екеуі 1900 жылы Республикалық конвентте кездесті, онда Рузвельт, онда Нью-Йорк штатының губернаторы, оған сенімді ақпарат берді – ол вице-президенттікке кандидаттыққа ұсынылымды қабылдайтын болады. Кейінгі жылдары Дунн Ақ үйдің кешкі астарына және демалыс күндеріне жиі шақырылды. Дунн 700-ден астам Дули мақаласын жазды, олардың үштен бірі сегіз кітапқа енді. Олардың ықпалы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда аяқталды. Дули танымал болғаннан кейін Дунн Чикагодан Нью-Йоркке көшіп, кітаптар мен мақалалар жазды және «The American Magazine», «Metropolitan Magazine» және «Collier's Weekly» журналдарын редакциялады, клубтар мен әдеби ортаның сүйікті тұлғасына айналды. Дуннның «Дули» эсселері жұмысшы табының өмірін шынайы бейнелеуге негізделген, және Прогрессивті дәуірдің көптеген саяси комментаторларының идеализмін көрсетпеді. Фэннинг былай дейді: Дунн прогрессивті реформаға сенбеді. Ол әлемді құлдыраған және оны жақсарту мүмкін емес деп қарады, ал Дулидің көптеген мақалалары автордың тағдыршылдыққа бейімділігін көрсетеді.

The first Dooley articles appeared when Dunne was chief editorial writer for the Chicago Post, and for a number of years, he wrote the pieces without a byline or initials. They were paid for at the rate of $10 each above his newspaper pay. A contemporary wrote of his Mr. Dooley sketches that "there was no reaching for brilliancy, no attempt at polish. The purpose was simply to amuse. But it was this very ease and informality of the articles that caught the popular fancy. The spontaneity was so genuine; the timeliness was so obvious." In 1898, he wrote a Dooley piece that celebrated the victory of Commodore George Dewey over the Spanish fleet in Manila Bay—and this piece attracted national attention. Within a short time, weekly Dooley essays were syndicated across the country. In 1899, under the title Mr Dooley in Peace and War, a collection of the pieces was brought out in book form, received rave reviews from the critics. It was on the best seller list for a year. Dunne moved to New York as a full time writer and national literary figure. Selections from Dooley were read at meetings of the presidential cabinet. Theodore Roosevelt was a fan, despite the fact that he was one of Dunne's favorite targets. When Roosevelt published his book, The Rough Riders, Dunne wrote a tongue in cheek review mocking the war hero with the punchline "if I was him I'd call th' book 'Alone in Cubia'" and the nation roared. Roosevelt wrote to Dunne: "I regret to state that my family and intimate friends are delighted with your review of my book. Now I think you owe me one; and I shall expect that when you next come east you pay me a visit. I have long wanted the chance of making your acquaintance." The two finally met at the Republican Convention in 1900, where Roosevelt, then governor of New York, gave him a news scoop—he would accept the nomination as vice presidential candidate. In later years, Dunne was a frequent guest for dinner and weekends at the White House. Dunne wrote more than 700 Dooley pieces, about a third of which were printed in eight books. Their era of influence ended with the start of World War I. After Dooley became popular, Dunne had left Chicago and lived in New York, where he wrote books and articles and edited The American Magazine, Metropolitan Magazine, and Collier's Weekly, becoming a beloved figure in club and literary circles. Dunne's "Dooley" essays were based on realistic depictions of working class life, and did not reflect the idealism of most political commentators of the Progressive Era. Fanning says:
Dunne did not share the faith in progressive reform. He viewed the world as fallen and essentially unimprovable, and many Dooley pieces reflect their author's tendency toward fatalism.

Жеке өмір

1902 жылғы 10 желтоқсанда Дунн өзінің әлеуметтік кеңесшісі Мэри Эбботтың қызы Маргарет Айвс Эбботқа (1878–1955) үйленді. Ол анасы сияқты, Чикагодағы белгілі қоғамдық қайраткер және көрнекті гольфші болды. Екеуі де 1900 жылғы Олимпиада ойындарында осы спорт түрінен жарысқан, Маргарет турнир жеңімпазы атанған (бірақ сол кезде алтын медальдар тапсырылмағандықтан ол медальді жеңіп алмады). Ол және Дунн төрт балаларын – Финли Питер Данн, сценарист және режиссер Филип Данн, сондай-ақ егіздер Пегги мен Леонардты өсірген кезде де гольф ойнауын жалғастырды. Дунн 1936 жылғы 24 сәуірде Нью-Йоркте қайтыс болды.

Мұра

Даннның тарихи маңызы оның қайтыс болған сәтінде-ақ көрініс берді. Миссури университетінің тарихшысы (кейінрек оның президенті) Элмер Эллис 1941 жылы Даннның өмірбаянын жазды, ол сол жылы жарық көрді.

Шығармалары

Мистер Дули бейбітшілік пен соғыста (1899)
Мистер Дули өз отандастарының жүрегінде (1899)
Мистер Дулидің философиясы (1900)
Мистер Дулидің пікірлері (1901)
Мистер Дулидің байқаулары (1902)
Мистер Дулидің диссертациялары (1906)
Мистер Дули айтады (1910)
Мистер Дули өсиет жасау және басқа да қажетті жамандықтар туралы (1919)