Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ХХ ғасырдағы австралиялық журналист және тарихшы Чарльз Эдвин Вудроу Бин (18 қараша 1879 жыл - 30 тамыз 1968 жыл), көбінесе С. Э. В. Бин деп танылады, тарихшы және Австралияның ресми соғыс тілшілерінің бірі болды. Ол 1914–1918 жылдардағы соғыстағы Австралияның ресми тарихының 12 томдық басылымын редакциялап, негізгі авторы болды, сондай-ақ Австралия соғыс мемориалын (АВМ) құруға белсенді түрде қолдау көрсетті. Бірінші дүниежүзілік соғыс онлайн энциклопедиясының мәліметінше, Австралияда Бірінші дүниежүзілік соғыстың естеліктерін қалыптастыруға басқа ешбір австралиялық одан көп әсер еткен жоқ. 30 тамыз 1968 жылы 88 жасында қайтыс болғаннан кейін, "The Sydney Morning Herald" газетінің редакторының көмекшісі және бұрынғы соғыс тілшісі Гай Харриотт жазған некрологта Бин "Австралияның ең көрнекті әдебиетшілерінің бірі" деп сипатталды.
20th century Australian journalist and historian
Charles Edwin Woodrow Bean (18 November 1879 – 30 August 1968), usually identified as C. E. W. Bean, was a historian and one of Australia's official war correspondents. He was editor and principal author of the 12 volume Official History of Australia in the War of 1914–1918, and a primary advocate for establishing the Australian War Memorial (AWM). According to the Online International Encyclopedia of the First World War, no other Australian has been more influential in shaping the way the First World War is remembered in Australia. When Bean died on 30 August 1968, aged 88, an obituary written by Guy Harriott, associate editor of The Sydney Morning Herald and a former war correspondent, described Bean as being "one of Australia's most distinguished men of letters".
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Ұлыбритания соғыс жариялағаннан кейін және Австралия күштері қатысқаннан кейін, Австралия үкіметі Австралия журналистер қауымдастығынан Австралия императорлық күштерін (АИФ) сүйемелдеу үшін ресми тілшіні ұсынуды сұрады. 1914 жылдың қыркүйегінде Бин әріптестерінің сайлауында жеңіске жетіп, Кит Мёрдокты ұтты. Ол Австралияның соғыстағы қатысуы туралы хабарламалар жасайтын тілші болды, оның хабарлары барлық австралиялық газеттерге қолжетімді және Австралия Ұлттық газетінде жарияланды. Оған капитан шені берілді, баттмен мен жүргізуші ұсынылды және оның хабарларын британ цензурасына ұсыну міндеті болды. Алайда, кеңес бойынша, ол өзінің азаматтық мәртебесін сақтап, тілшілік қызметін атқару кезінде қажетсіз әскери шектеулерден босатылды. Оның жазғандары қатаң цензурадан өтетін болды. Commonwealth Labor үкіметіндегі Қорғаныс министрі Джордж Пирс, Бин соғысқа аттанғанға дейін, Австралияға оралғаннан кейін Австралияның соғыстағы үлесінің тарихын жазады деп үміттенедінін айтты. Бин соғыс бойындағы жұмысының мақсаты осы мақсатқа материал жинау болды. 1914 жылдың 21 қазанында Бин генерал-майор Бриджес пен оның штабын тасымалдаған HMAT Orvieto әскерлік кемесімен Австралиядан кетті. Оған ресми тағайындалған баттмені, Артур Базли ілесіп келді, ол оның бағалы көмекшісі, зерттеушісі, өмір бойы досы және кейіннен АВМ директорының міндетін атқарушысы болды. Соғыс барысында Бин жоғары дәрежелі командирлермен жақын қарым-қатынас жасағанмен, ол майдан желісінен алыс болған жоқ, АИФ-тің оқиғаларын жеке куә болып баяндады. Ол телескопымен "майдан желісінен шамамен 1200 метр қашықтықта (немесе Галлиполиде, тіпті майдан желісінің ішінде) орналасты". Бин оқиғалар туралы күнделік жазбаларын дерлік күнделікті жүргізіп отырды. Бұл күнделік жазбалары соғыс оқиғаларына, штабтағы жоспарлау мен талқылауларға, сондай-ақ демалыстағы және оқудан өткен жауынгерлерге куә болған адамның сезімдері мен көзқарастарын көрсетеді. Ол өзінің күнделіктерін ресми тарихтың негізі деп есептеді, әсіресе майдан желісінде және оның артында болған оқиғалардың егжей-тегжейлі сипаттамасы үшін. Кейінірек ол күнделік жазбаларын қарап шығып, кейде соғыс кезіндегі пікірлерін қайта қарады, бірақ әрбір күнделік жазудың тікелейлігі оның сол кездегі сезімдері мен жағдайларын түсінуге көмектеседі. Бин күнделіктер мен куәгерлердің айғақтарының шектеулі екенін білді. 1942 жылы ол өзінің құжаттарын АВМ-ге сыйға тарту шарты ретінде әрбір күнделік пен жазба кітапшасына 1948 жылы түзетілген ескерту қоса беруді талап етті: "Бұл жазбаларды өте сақтықпен пайдалану керек, өйткені олар тек авторы жазған кезде сенген нәрсені көрсетеді".
Following the declaration of war by Britain, and Australian forces becoming involved, the Australian Government requested the Australian Journalists' Association to nominate an official correspondent to accompany the Australian Imperial Force (A. I. F). In September 1914 Bean was elected by his peers, defeating Keith Murdoch in the national ballot. He became an embedded correspondent, whose despatches, reporting on Australia's participation in the war, were to be available to all Australian newspapers and published in the Commonwealth of Australia Gazette. He was accorded the honorary mess rank of captain, provided with a batman and driver and was required to submit his despatches to the British censor. On advice, however, he retained his civilian status in order to be free of unnecessary military restrictions in carrying out his duties as a correspondent. Whatever he wrote was to be subject to rigid censorship. Senator George Pearce, Minister for Defence in the Commonwealth Labor Government, told Bean before he sailed to the war that he hoped Bean would write the history of the Australian part in it on his return to Australia. Bean’s work habits throughout the war were predicated on gathering material for that purpose. On 21 October 1914, Bean left Australia on the troopship HMAT Orvieto, which carried Major General Bridges and his headquarters. He was accompanied by Private Arthur Bazley, his formally designated batman, who became his invaluable assistant, researcher, lifelong friend and, later, acting Director of the AWM. During the course of the war, although Bean developed close relationships with senior commanders, he was never far from the front line, reporting on the activities of the A. I. F. he could personally witness. He would position himself with his telescope "about 1,200 yards from (or, on Gallipoli, almost right in) the frontline." As well as reporting, Bean kept an almost daily diary record of events. These diary entries also reflected the feelings and views of an individual who witnessed those events which ranged from battles to planning and discussions in headquarters, and to men at rest and in training. He regarded his diaries as the foundation of the official history, “especially for the detail of what happened in and immediately behind the front line”. In later years he reviewed his diary comments and sometimes revised his wartime opinions, but the immediacy of each diary entry provides insight into the times and conditions as he was experiencing them. Bean was aware of the limitations of the diaries and of eyewitness accounts. As a condition of the gift of his papers to the AWM in 1942 he stipulated that it attach to every diary and notebook a caveat which was amended in 1948 to read, in part: 'These records should be used with great caution, as relating only what their author, at the time of writing, believed'.
Мысыр
Бин 1914 жылғы 3 желтоқсанда Мысырға келді. Ол А.И.Ф. Жоғарғы Басшылығынан әскерлерге жаңа ортаны жақсырақ түсінуге көмектесу үшін "Египетте не білу керек – Австралиялық әскерлерге нұсқаулық" атты кітапша жазуды сұрады. Нұсқаулықтағы кеңестерге қарамастан, Мысырдан "бірқатар тәртіпсіздер" үйлеріне қайтарылды. Биннен бұл мәселе бойынша есеп беру сұрады. Нәтижеде газет беттерінде жарияланған материалдар Австралиядағы отбасылардың алаңдауын туғызды және Мысырдағы әскерлер арасында оған наразылық сезімін оятуға себеп болды.
Bean arrived in Egypt on 3 December 1914. He was asked by Senior A. I. F. Command to write a booklet, What to Know in Egypt A Guide for Australian Soldiers, to help the troops better understand their new environment. Despite the advice contained in the guide "a handful of rowdies" was sent home from Egypt. Bean was asked to send a report covering the issue. The resulting newspaper coverage aroused concern with families in Australia and resentment towards him from among the troops in Egypt.
Галлиполи жорығы
Бин 1915 жылғы 25 сәуірде таңғы сағат 10-да, таңғы шабуылдан кейін бірнеше сағат өткен соң Галлиполиге қонды. Галлиполидегі жалғыз одақтас тілшісі болған Бин өз газеттеріне көптеген хабарламалар жіберді. «Австралия әскери тарихының Оксфорд анықтамалығында» айтылғандай, «кейбір редакторлар Биннің хабарламалары жеткіліксіз көркемдікпен жазылғанына шағымданса, оның жазу стилі салмақты, аса мұқият және оған қойылған шектеулер шегінде австралиялықтардың майдан даласындағы тәжірибесін жеткізуге бағытталған». Галлиполи шайқасын түсіру үшін ресми фотограф тағайындалмағандықтан, Бин оқиғаларды камераға түсірді. AWM-нің ресми фотосуреттер жинағында оның алғашқы конвой, Египет және Галлиполиға қатысты 1100 суреті сақталған. Бин 1915 жылғы 17 желтоқсан күні Галлиполиден HMS Grafton кемесінің палубасынан А.И.Ф. әскерлерінің Анзак шығанағынан соңғы эвакуациясын бақылап, жазды. Базли бұрынғы күні Имброс аралына 150 өнер туындысы, проза және өлеңдермен сапар шекті, олар окоптардағы солдаттардың қиын жағдайларда жасаған және Жаңа жылдық журналға арналған еді. Эвакуация жоспарды өзгертуге мәжбүр етті – олар кітап түрінде жарияланды. Редакторлық қызметін атқарудан басқа, Бин фотосуреттер, суреттер және екі өлең ұсынды: «Абдул» – түрікті құрметті қарсылас ретінде бейнелейтін шығарма, ал «Non Nobis» – неге кейбіреулер, соның ішінде өзі Бин аман қалды, ал басқалары қаза болды деген сұрақ қоятын өлең. 1916 жылдың мамыр айында Лондонда жарық көрген «Анзак кітабы» төзімділік, батылдық және қиын жағдайлардағы юморды бейнелейтін «Анзак рухының» символына айналды. «Анзак кітабы» Анзак сарбазының ерекше бейнесін ұсынса да, Бин тарихи жазбаның бастапқы мақсатына сәйкес таңдамалы редакциялау салдарынан өзгеруін қаламады. 1917 жылдың ақпан айында ол Соғыс тіркемелері кеңсесіне «Анзак кітабының» қолжазбасы және қабылданбаған материалдар сияқты маңызды құжаттарды болашақта мұражайға сақтау үшін ұсынды. Бұл өтініш қабылданды және барлық материалдар қазір AWM мұрағатында қарауға қолжетімді.
Bean landed on Gallipoli about 10 am on 25 April 1915, a few hours after the dawn attack. The only Allied correspondent who stayed on Gallipoli throughout the campaign, Bean sent a stream of stories back to his newspapers. "While some editors", according to The Oxford Companion to Australian Military History, "complained that Bean’s despatches were insufficiently graphic, his writing was sober and painstakingly accurate and sought to convey within the limitations imposed on him, something of the experience of the Australians at the front." As no official photographer was appointed to cover Gallipoli, Bean also recorded events with a camera. The AWM's official photograph collection contains 1100 of his prints covering the first convoy, Egypt and Gallipoli. Bean left Gallipoli on the night of 17 December 1915, watching and recording from the deck of HMS Grafton the final evacuation of A. I. F. troops from Anzac Cove. Bazley had left for the island of Imbros on the previous night with 150 pieces of art, prose and verse, created under conditions of extreme hardship by soldiers in the trenches, and intended for a New Year magazine. The evacuation led to a change of plan — they would be published in the form of a book. Besides acting as editor, Bean contributed photographs, drawings, and two pieces of verse: 'Abdul', portraying the Turk as an honourable opponent, and 'Non Nobis', questioning why some, including Bean himself, had survived and others not. The Anzac Book, published in London in May 1916, became a reminder of the endurance, reckless bravery and humour in adversity that epitomised 'the Anzac spirit'. Although The Anzac Book presented a specially crafted image of the Anzac soldier, Bean did not want the historical record altered because of selective editing for its initial intended purpose. In February 1917, he wrote to the War Records Office with a suggestion that important documents – such as The Anzac Book manuscript and rejected contributions – be preserved so that they could one day be deposited in a museum. This request was granted and all contributions can now be viewed in the AWM's archives.