Уайли Блаунт Ратледж: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы бір бет

Кіріспе

1943-1949 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы

Уайли Блунт Ратледж (Wiley Blount Rutledge Jr.) (20 шілде 1894 – 10 қыркүйек 1949) – 1943-1949 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болған американдық заңгер. Президент Франклин Д. Рузвельт тағайындаған тоғызыншы және соңғы судья, ол азаматтық бостандықтарды ынтамен қорғауымен танымал. Ратледж Бірінші түзетудің, Тиісті процеске қатысты ереженің және Тең қорғаныс ереженің кең ауқымда түсіндірілуін жақтады және Құқықтар туралы заңның штаттарға толығымен қолданылатынын дәлелдеді. Ол жеке адамның бостандықтары мен үкіметтің соғыс уақытындағы өкілеттіктерінің қиылысуына қатысты бірнеше маңызды істерге қатысты. Ратледж 55 жасында қайтыс болғанға дейін сотта қызмет етті. Заңгерлер оның қызмет ету мерзімінің қысқа болуы тарихқа тигізген әсерін азайтса да, оны әділ судья деп жоғары бағалады. Кловерпорт (Кентукки штаты) қаласында туған Ратледж бірнеше колледждер мен университеттерде оқып, 1922 жылы заң бакалавры дәрежесін алды. Ол Колорадо штатының Боулдер қаласында қысқа мерзімге заңгер болып жұмыс істеді, содан кейін Вашингтон университетінің заң мектебінде (Сент-Луис, Миссури штаты) оқытушы болып жұмысқа орналасты, оның деканы болды; кейін Айова университетінің заң колледжінің деканы болды. Академик ретінде ол Жоғарғы Соттың Нью-Дилдің кейбір бөліктерін жою туралы шешімдеріне қарсы шығып, Президент Рузвельттің Сотты кеңейту әрекетін қолдады. Ратледжтің Рузвельт саясатын қолдауы оны Президенттің назарына түсірді: ол Жоғарғы Сотқа үміткер ретінде қарастырылды және Колумбия округінің Апелляциялық сотына тағайындалды, онда ол жеке бостандықтар мен Жаңа келісімді қолдаушы ретінде танылды. Джеймс Ф. Бирнс Жоғарғы Соттан кеткеннен кейін Рузвельт оның орнына Ратледжді тағайындады. Сенат Ратледжті дауыс беру арқылы мақұлдады және ол 1943 жылдың 15 ақпанында қызметке кірісті. Ратледжтің құқықтануы азаматтық бостандықтарды қорғауға баса назар аударды. Эверсон мен Білім беру кеңесіне қарсы істе (1947) ол шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін қолдаған маңызды қарсы пікірдің авторы болды. Ол Батыс Вирджиния штатының Білім беру кеңесіне қарсы Барнетт ісінде (1943) және Мёрдок пен Пенсильванияға қарсы істе (1943) Бірінші түзетуді қолдануға тырысқан «Ехоба куәгерлерінің» жағында болды; Томасқа қарсы Коллинс ісіндегі (1945) көпшілік пікірі сөз бостандығы туралы баптың кең ауқымын бекітті. Соғыс уақытындағы «Ямашита ісі» бойынша танымал қарсылық білдірген Ратледж жапон генералы Томоюки Ямашитаның соғыс қылмыстары туралы үкімін жоюға дауыс берді, сот оның пікірінше, Конституцияда бекітілген әділдік пен теңдік принциптерін бұзды. Керісінше, ол екі істе көпшілікке қосылды – Хирабаяши АҚШ-қа қарсы (1943) және Корематсу АҚШ-қа қарсы (1944) – бұл Рузвельт әкімшілігінің Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ондаған мың жапон-американдықтарды ұстау шешімін қолдады. Басқа да істерде Ратледж қылмыстық істерде тиісті процеске қатысты кең құқықтарды ынтамен қолдады және әйелдерге, нәсілдік азшылықтарға және кедейлерге қарсы кемсітуге қарсы болды. Ратледж Жоғарғы Сотта қызмет еткен ең либералды судьялардың бірі болды. Ол жеке тұлғалардың құқықтарын басымдыққа қоятын заңға икемді және прагматикалық көзқараспен қарауды жақтады. Сотта оның көзқарастары көбінесе судья Франк Мерфидің көзқарастарымен сәйкес келді. Ратледж 1949 жылы, Жоғарғы Сотта алты жыл қызмет еткеннен кейін, ауыр инсульттан қайтыс болды. Президент Гарри С. Трумэн оның орнына әлдеқайда консервативті Шерман Минтонды тағайындады. Ратледж өмірінде жиі қарсылық білдірсе де, оның көптеген көзқарастары Уоррен Соты дәуірінде кеңінен қабылданды.

Wiley Blount Rutledge Jr. (July 20, 1894 – September 10, 1949) was an American jurist who served as an associate justice of the Supreme Court of the United States from 1943 to 1949. The ninth and final justice appointed by President Franklin D. Roosevelt, he is best known for his impassioned defenses of civil liberties. Rutledge favored broad interpretations of the First Amendment, the Due Process Clause, and the Equal Protection Clause, and he argued that the Bill of Rights applied in its totality to the states. He participated in several noteworthy cases involving the intersection of individual freedoms and the government's wartime powers. Rutledge served on the Court until his death at the age of fifty five. Legal scholars have generally thought highly of the justice, although the brevity of his tenure has minimized his impact on history. Born in Cloverport, Kentucky, Rutledge attended several colleges and universities, graduating with a Bachelor of Laws degree in 1922. He briefly practiced law in Boulder, Colorado, before accepting a position on the faculty of the University of Colorado Law School. Rutledge also taught law at the Washington University School of Law in St. Louis, Missouri, of which he became the dean; he later served as dean of the University of Iowa College of Law. As an academic, he vocally opposed Supreme Court decisions striking down parts of the New Deal and argued in favor of President Roosevelt's unsuccessful attempt to expand the Court. Rutledge's support of Roosevelt's policies brought him to the President's attention: he was considered as a potential Supreme Court nominee and was appointed to the U. S. Court of Appeals for the District of Columbia, where he developed a record as a supporter of individual liberties and the New Deal. When Justice James F. Byrnes resigned from the Supreme Court, Roosevelt nominated Rutledge to take his place. The Senate overwhelmingly confirmed Rutledge by voice vote, and he took the oath of office on February 15, 1943. Rutledge's jurisprudence placed a strong emphasis on the protection of civil liberties. In Everson v. Board of Education (1947), he authored an influential dissenting opinion in support of the separation of church and state. He sided with Jehovah's Witnesses seeking to invoke the First Amendment in cases such as West Virginia State Board of Education v. Barnette (1943) and Murdock v. Pennsylvania (1943); his majority opinion in Thomas v. Collins (1945) endorsed a broad interpretation of the Free Speech Clause. In a famed dissent in the wartime case of In re Yamashita (1946), Rutledge voted to void the war crimes conviction of the Japanese general Tomoyuki Yamashita, condemning in ringing terms a trial that, in his view, violated the basic principles of justice and fairness enshrined in the Constitution. By contrast, he joined the majority in two cases—Hirabayashi v. United States (1943) and Korematsu v. United States (1944)—that upheld the Roosevelt administration's decision to intern tens of thousands of Japanese Americans during World War II. In other cases, Rutledge fervently supported broad due process rights in criminal cases, and he opposed discrimination against women, racial minorities, and the poor. Rutledge was among the most liberal justices ever to serve on the Supreme Court. He favored a flexible and pragmatic approach to the law that prioritized the rights of individuals. On the Court, his views aligned most often with those of Justice Frank Murphy. Rutledge died in 1949, having suffered a massive stroke, after six years' service on the Supreme Court. President Harry S. Truman appointed the considerably more conservative Sherman Minton to replace him. Although Rutledge frequently found himself in dissent during his lifetime, many of his views received greater acceptance during the era of the Warren Court.

Ерте өмір және білім

Уайли Блунт Ратледж кіші 1894 жылғы 20 шілдеде Кентукки штатының Кловерпорт қаласының шетінде Мэри Лу (Виггинтон) және Уайли Блунт Ратледж отбасында дүниеге келді. Батыс Теннесси штатының тумасы Уайли аға, фундаменталистік баптист пасторы болды және Библияның сөзсіз дәлдігіне берік сенді. Ол Луисвиллде (Кентукки штаты) діни семинарияны бітірді, содан кейін әйелімен бірге Кловерпорттағы шіркеуге пастор болып келді. Мэривиллде Ратледж пікірсайыстарға белсенді қатысты; ол Вудро Вильсонды қолдап, Теодор Рузвельттің прогрессивизміне қарсы болды. Химияға қабілеті жоқ екенін түсінген Ратледж заңгер болу жоспарын қайтадан көтеріп, оқуға кірісті. Бір уақытта жұмыс істеу мен оқудың қиындығы оның денсаулығына ауыр соққы берді, 1915 жылға қарай ол өміріне қауіп төндіретін туберкулезге шалдықты. Сауыққаннан кейін ол әйелімен бірге Альбукеркиге (Нью-Мексико штаты) көшіп, орта мектепте бизнес сабақтарын оқыта бастады. Ол түрлі сабақтарды оқытты және әріптестері оның «өте табысты» болғанын айтты. Академиялық қызметінде Ратледж көбінесе ғалым ретінде емес, жұмыс істеді: мысалы, ол заң туралы журналдарда тек екі мақала жариялады. Ратледж қоғамдық маңызды мәселелерге жиі пікір білдіріп, Вашингтон университетінде академиялық бостандық пен сөз бостандығын қолдады және Жоғарғы Соттың балалар еңбегі заңдарына қатысты көзқарасына қарсылық білдірді. Вуд пен АҚШ арасындағы іс бойынша сотқа берген пікірінде, күдікті алдын ала сот отырысында өзін-өзі айыптау құқығынан хабардар етілмей кінәсін мойындағаннан кейін тонау үшін айыптауды жойды. Ғылымгер Генри Дж. Абрахамның айтуынша, Рузвельт бұрынғы тағайындауларының көптігіне байланысты «орнына лайықты мұрагер болған жоқ, төленуі тиіс саяси қарыз да болған жоқ». Феликс Франкфуртер және Харлан Ф. Стоун сияқты көрнекті тұлғалар Рузвельттің беделді заңгер Леарнд Хендті тағайындауын қадағалады. Алайда, Президент жетпіс бір жасар Хендтің жасына байланысты тағайындауға тартынды, өйткені Рузвельт Жоғарғы Сот судьяларының қарттығын сотты кеңейту жоспарын ақтау үшін келтіргендігіне байланысты екіжүзділікке ұшырау қаупін сезінді. Солтүстік Дакотадан Вильям Лангер, Батыс Вирджиниядан Чапман Реверкомб, Монтанадан Бертон К. Уилер және Мичиганнан Гомер С. Фергюсон сенаторлары Ратледждің Рузвельттің сотты кеңейту жоспарын қолдауына алаңдап, дауыс беруден бас тартты. Ол пікір жазуда қиындықтарға тап болды және оның жазу стилі қажетсіз көп сөзділік пен оқылуы қиын деп сынға түсті. Оның заңға қатысты көзқарасы азаматтық бостандықтарды сақтауға баса назар аударды, Ратледж әріптестерінен гөрі үкіметке қарсы сот процесін қозғаған азаматтардың пайдасына көбірек дауыс берді. Оның көзқарастары Мерфидің көзқарастарымен үлкен сәйкестік тапты, ол соттың бір ауыздан шешілмеген істерінің шамамен жетпіс бес пайызында келісті. Ратледжтің келуі келесі жылы бұл істің бұрынғы қарсыластарына көпшіліктің басымдығын берді; Мёрдок пен Пенсильваниядағы істе олар Джонстың шешімін жоққа шығарып, салықты конституцияға қайшы деп таныды. Бұл маңызды шешімде Сот өзінің бұрынғы шешімін Минерсвилл мектеп округі мен Гобитис ісі бойынша өзгертті, соның салдарынан Бірінші түзету мемлекеттік мектептерге оқушылардан адалдық ант беруді талап етуге тыйым салады деп шешті. Рутледжді қоса алған 6-3 көпшілік үшін жазған судья Джексон: «Егер конституциялық шоқжұлдызымыздағы белгілі бір жұлдыз болса, онда ол ешқандай лауазымды тұлға, жоғары немесе төмен, саясатта, ұлтшылдықта, дінде немесе басқа да пікірлерде не дұрыс екенін белгілей алмайды және азаматтарды сөзбен немесе іс-әрекетпен сенімдерін жариялауға мәжбүрлей алмайды» деді. Заңгер және ғалым Джон М. Ферреннің айтуынша, Ратледж Барнеттегі дауысымен «өзін діни бостандықтың қамқоршысы ретінде көрсетті». Көпшілік үшін жазған судья Блэк он төртінші түзетуде құрылтай ережесі енгізілгенін, яғни ол федералды үкімет сияқты штаттарға да қатысты деген қорытындыға келді. Ол жеке келісімде тиісті процестің кеңірек анықтамасын ұсынды және басқа да істерде «Құқықтар туралы заңда белгіленген жеке бостандықтың схемасынан» «таңдап кетуге» дайындығын айыптады. Ратледж келіспеді, Колумбия округінің соты құзыретті деп шешті, өйткені тұтқындарға қамқорлық жасайтын адам – Бас прокурор сол жерде орналасқан. Ол Адамсон мен Калифорния арасындағы істе де келіспеді, онда Сот 5-4 дауыспен Бесінші түзетудің өзін-өзі айыптаудан қорғау ережесі штаттарға қолданбайды деп шешті.

Wiley Blount Rutledge Jr. was born just outside of Cloverport, Kentucky, on July 20, 1894, to Mary Lou ( Wigginton) and Wiley Blount Rutledge. Wiley Sr., a native of western Tennessee, was a fundamentalist Baptist clergyman who believed firmly in the literal inerrancy of the Bible. He attended seminary in Louisville, Kentucky, and then moved with his wife to pastor a church in Cloverport. At Maryville, Rutledge participated vigorously in debate; he argued in support of Woodrow Wilson and against the progressivism of Theodore Roosevelt. Realizing that his talents did not lie in chemistry, Rutledge resumed his original plan to study law. The difficulty of simultaneously working and studying put a serious strain on his health, and, by 1915, he had developed a life threatening case of tuberculosis. Upon recovering, he moved with his wife to Albuquerque, New Mexico, where he took a position teaching high school business classes. He taught a wide variety of classes, and his colleagues commented that he was experiencing "very considerable success". During his time in academia, Rutledge did not function primarily as a scholar: for instance, he only published two articles in law reviews. Rutledge frequently weighed in on questions of public importance, supporting academic freedom and free speech at Washington University and opposing the Supreme Court's approach to child labor laws. His opinion for the court in Wood v. United States reversed a conviction for robbery that had been secured after the defendant pleaded guilty at a preliminary hearing without having been informed of his right against self incrimination. As a result of Roosevelt's many previous appointments to the Court, there was "no obvious successor, no obvious political debt to be paid", according to the scholar Henry J. Abraham. Some prominent figures, including Justices Felix Frankfurter and Harlan F. Stone, encouraged Roosevelt to appoint the distinguished jurist Learned Hand. However, the President was uncomfortable appointing the seventy one year old Hand due to his age, as Roosevelt feared the appearance of hypocrisy due to the fact that he had cited the advanced age of Supreme Court justices to justify his plan to expand the Court. Those four senators—North Dakota's William Langer, West Virginia's Chapman Revercomb, Montana's Burton K. Wheeler, and Michigan's Homer S. Ferguson—abstained due to uneasiness about Rutledge's support for Roosevelt's court expansion plan. He found it challenging to write opinions, and his writing style has been criticized as unnecessarily prolix and difficult to read. His approach to the law strongly emphasized the preservation of civil liberties, Rutledge voted more often than any of his colleagues in favor of individuals who brought suit against the government, His views particularly overlapped with those of Murphy, with whom he agreed in nearly seventy five percent of the Court's non unanimous cases. Rutledge's arrival the subsequent year gave that case's erstwhile dissenters a majority; in Murdock v. Pennsylvania, they overruled Jones and struck down the tax as unconstitutional. In that landmark decision, the Court reversed its previous holding in Minersville School District v. Gobitis, ruling instead that the First Amendment forbade public schools from requiring students to recite the Pledge of Allegiance. Writing for a 6–3 majority that included Rutledge, Justice Jackson wrote that: "[i]f there is any fixed star in our constitutional constellation, it is that no official, high or petty, can prescribe what shall be orthodox in politics, nationalism, religion, or other matters of opinion or force citizens to confess by word or act their faith therein". According to the jurist and scholar John M. Ferren, Rutledge, by his vote in Barnette, "established himself early as a concerned protector of religious freedom". Writing for the majority, Justice Black concluded that the Fourteenth Amendment incorporated the Establishment Clause, meaning that it applied to the states as well as to the federal government. Concurring separately, he argued for a broader definition of due process, decrying the Court's willingness to permit "selective departure[s]" from the "scheme of ordered personal liberty established by the Bill of Rights" in other cases. Rutledge dissented, concluding that the court in the District of Columbia had jurisdiction because the person having custody over the prisoners—the Attorney General—was located there. He dissented in Adamson v. California, in which the Court, by a vote of 5–4, held that the Fifth Amendment's protection against forced self incrimination did not apply to the states.

Ямашитаға қатысты

1946 жылы «Инере Ямашита» ісі бойынша Ратледж пікір білдірді, оны Феррен кейіннен «Соттың шын мәнінде ұлы және ықпалды қарсы пікірлерінің бірі» деп сипаттады. АҚШ-тың Жапониямен бейбітшілік шартына қол қоймағандықтан, ол Соғыс ережелері Конституцияның заңды процеске қатысты талаптарын сақтамай әскери соттарды жүргізуге рұқсат береді деп мәлімдеді. Рутледж жеке хатында бұл іс «Сот тарихында Дред Скотттан озып кетеді» деп ойлағанын жазды. Өзінің қарсылығында ол бесінші түзетудің қолданылмауын көпшіліктің шешімін жоққа шығарды, былай деп жазды: «Бұрын ешбір адамның оның жалпы қорғауынан тыс екені белгіленбеген. Бұл есікті ашу қауіпті. Мен оны ашуға қатыспаймын. Өйткені, тіпті жау жақтастары үшін де ол ашылса, басқалар үшін, мүмкін, соңында барлығы үшін де кеңейтілуі мүмкін». Соңында ол Томас Пэйннің сөздерін келтірді: «Өз еркіндігін қорғағысы келген адам жауларын да қанаудан сақтауы керек; өйткені егер ол осы міндетті бұзса, ол өзіне де жететін үрдіс орнатады». Жоғарғы Сот, Ратледжтің келісімімен, «Хирабаяши АҚШ-қа қарсы» және «Корематсу АҚШ-қа қарсы» істерінде осы шешімге өзінің бекітімін берді. Грин сондай-ақ, Сот шешімінің қазіргі заманғы айыпталуы, кейіннен байқау бойынша, пайдалы екенін айтады: Перл-Харборға шабуылдан кейін саботаж қаупі айқын болды және үкімет өзінің бағалауларының дұрыстығына күмән тудыратын ақпаратты жасырды. Ферреннің айтуынша, оның «Goesaert v. Cleary» ісі бойынша пікір білдірмеуі «алғашқы заманауи гендерлік дискриминация туралы пікірді» құрады. Тең қорғаныс ережесі «заң шығарушылардан осы істе сынға алынған заңда көрсетілгендей, жаман айырмашылықтар жасаудан бас тартуды талап етеді» деп жазып, Ратледж Мичиган заңының еріксіз және ақылға сыймайтын екенін мәлімдеді. «Bob Lo Excursion Co. v. Michigan» ісі бойынша Сотқа жазған пікірінде ол афроамерикандықтарға қызмет көрсетуден бас тартқандық үшін Мичиганның азаматтық құқықтар заңын бұзды деп айыпталған паром компаниясына қарсы шешім шығарды. Тар шешімде Ратледж Мичиган техникалық тұрғыдан шетелдік сауданы реттесе де, заң оған ешқандай ауыр жүк салмайды, өйткені арал іс жүзінде Детройттың бір бөлігі болды деп мәлімдеді. Оңтүстік баптист ретінде тәрбиеленген Ратледж кейін христиан гуманисті болды; оның діни көзқарастары унитаризмдікіне ұқсас болды. 27 тамызда Огункитте (Мэн штаты) болған кезде геморгиялық инсульт алды және жақын жердегі Йорк-Харбордағы ауруханаға жатқызылды. 55 жастағы судья санасынан айнып, 10 қыркүйекте қайтыс болды. Рутледждің жерлеу рәсімі 14 қыркүйекте All Souls' Unitarian Church-те өтті. Рутледждің есіне арналған ескерткіш тасы Колорадо штатының Боулдер қаласындағы Маунтин-Вью зиратына орнатылды, бірақ қабір бос: 2008 жылдан бастап оның дене қалдықтары Мэриленд штатының Сютленд қаласындағы Седар-Хилл зиратында сақталып, отбасының қосымша нұсқауларын күтуде. Рутледждің өлімі Мерфидің өлімімен бірге болды; Труманның Шерман Минтонды және Том Кларкты оларды алмастыру үшін тағайындауы айтарлықтай консервативті Сотқа әкелді. «Қысқа мерзімде қызмет етудің дәрежелерді төмендетуге бейім екенін» байқаған ғалым Уильям Г. Росс, Ратледж сияқты «ақылды және қабілетті адамдар» «егер олардың қызмет мерзімі қысқартылмаса, жоғары дәрежеге ие болар еді, тіпті «ұлылар» деп аталуы мүмкін еді» деген пікір білдірді. 2001 жылы Тимоти Л. Холл Рутледждің сот карьерасы «үлкен шедеврлер жасайтын композитордың аяқталмаған бірінші симфониясы сияқты болды, бірақ ол қаламнан шыға алмай қайтыс болды. Оның алты жыл бойы берген пікірлері оның не істей алатынының қысқаша көрінісін ғана көрсетті».

In the 1946 case of In re Yamashita, Rutledge rendered an opinion that was later characterized by Ferren as "one of the Court's truly great, and influential, dissents". Since the United States had not yet signed a peace treaty with Japan, he maintained that the Articles of War permitted military trials to be conducted without complying with the Constitution's due process requirements. Rutledge wrote privately that he felt the case would "outrank Dred Scott in the annals of the Court". In his dissent, he rejected the majority's holding that the Fifth Amendment was inapplicable, writing that: "[n]ot heretofore has it been held that any human being is beyond its universally protecting spread in the guaranty of a fair trial in the most fundamental sense. That door is dangerous to open. I will have no part in opening it. For once it is ajar, even for enemy belligerents, it can be pushed back wider for others, perhaps ultimately for all." In closing, he quoted the words of Thomas Paine: "He that would make his own liberty secure must guard even his enemy from oppression; for if he violates this duty he establishes a precedent that will reach to himself." The Supreme Court, with the agreement of Rutledge, conferred its imprimatur on this decision in the cases of Hirabayashi v. United States and Korematsu v. United States. Green also argues that the modern condemnation of the Court's decision benefits substantially from hindsight: after the attack on Pearl Harbor, the threat of sabotage appeared serious, and the government had hidden information that would have raised doubts about the accuracy of its assessments. His dissent in Goesaert v. Cleary, according to Ferren, constituted "the first modern gender discrimination opinion". Writing that the Equal Protection Clause "require[s] lawmakers to refrain from invidious distinctions of the sort drawn by the statute challenged in this case", Rutledge maintained that Michigan's law was arbitrary and irrational. Writing for the Court in Bob Lo Excursion Co. v. Michigan, he ruled against a ferry company that had been charged with violating a Michigan civil rights law by refusing to serve African Americans. In a narrow ruling, Rutledge held that, although Michigan was technically regulating foreign commerce, the statute imposed no serious burden on it because the island was for all practical purposes a part of Detroit. Raised a Southern Baptist, Rutledge later became a Christian humanist; his religious views resembled those of Unitarianism. On August 27, while in Ogunquit, Maine, he experienced a hemorrhagic stroke and was hospitalized in nearby York Harbor. The fifty five year old justice drifted in and out of consciousness and, on September 10, died. Rutledge's funeral service, conducted by A. Powell Davies, was held at All Souls' Unitarian Church on September 14. A headstone in Rutledge's memory was placed at Mountain View Cemetery in Boulder, Colorado, but the grave is empty: as of 2008, his physical remains are held at Cedar Hill Cemetery in Suitland, Maryland, pending further instructions from his family. Rutledge's death was almost simultaneous with that of Murphy; Truman's appointments of Sherman Minton and Tom C. Clark, respectively, to replace them led to a considerably more conservative Court. Observing that "short tenure naturally tends to depress rankings", the scholar William G. Ross suggested that "bright and able persons" such as Rutledge "would have received higher rankings—perhaps even as 'greats'—if their tenures had not been cut short". Timothy L. Hall argued in 2001 that Rutledge's judicial career "was like the unfinished first symphony of a composer who might have gone on to create great masterpieces but who died before they could ever flow from his pen [H]is steady outpouring of opinions over the course of six years yielded only a tantalizing glimpse of what might have been."