Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жалпы палата тарихында Парламент мүшелерінің саны түрлі себептермен өзгеріп келді, соңғы жылдары Ұлыбритания халқының өсуіне байланысты артты. Қазіргі уақытта 650 сайлау округі бар, олардың әрқайсысы Халық палатасына бір депутат жібереді, бұл шамамен әр 92 000 адамға немесе әр 68 000 парламенттік сайлаушыға сәйкес келеді. 2010 жылғы жалпы сайлаудан кейін билікке келген Консерваторлар – Либерал-демократтар коалициясы бастапқыда өкілеттік мерзімінде депутаттар мен сайлау округтерінің санын 600-ге дейін азайтуды жоспарлаған еді, бірақ Парламент 2013 жылдың қаңтар айында бұл өзгерісті қажет ететін шекараны қайта қарауды кейінге шегерді. 2013 жылғы Сайлау тіркеуі және басқару туралы заңның 6-тармағы келесі тексеру есебін 2018 жылдың қазан айына дейін ұсынуды талап еткен. Есеп ұсынылды, бірақ кешігулер жалғасты. Аталған шара іске асырылмады және кейіннен Парламенттік сайлау округтері туралы 2020 жылғы заңмен күшін жойды, осы заңға сәйкес жаңа шекаралар 2024 жылғы келесі жалпы сайлау алдында негізделіп, іске асырылады. Жаңа шекараны қарау туралы есептер 2023 жылғы 28 маусымда ұсынылды.
Over the history of the House of Commons, the number of Members of Parliament (MPs) has varied for assorted reasons, with increases in recent years due to increases in the population of the United Kingdom. There are currently 650 constituencies, each sending one MP to the House of Commons, corresponding to approximately one for every 92,000 people, or one for every 68,000 parliamentary electors. While the Conservative – Liberal Democrat coalition governing after the 2010 general election had initially planned to reduce the number of MPs and constituencies to 600 during its term of office, Parliament voted in January 2013 to delay the boundary review this change would require. Section 6 of the Electoral Registration and Administration Act 2013 required that the next review report come by October 2018; that was done, but the delays continued. The overall measure was not implemented and later abrogated with the Parliamentary Constituencies Act 2020, from which the redrawn boundaries will be based and implemented ahead of the next general election in 2024 as scheduled. The new boundary reviews were submitted on 28 June 2023.
Тарих
XVI ғасырда парламентте 310-ға жуық депутат болды, оның ішінде Кале мен Уэльстен әртүрлі жерлерде өкілдік болды. 1654 жылы Бірінші протекторат парламентіне Шотландия мен Ирландиядан сайланған өкілдер кірді. 1659 жылы Үшінші протекторат парламенті өткеннен кейін шотландтық және ирландтық мүшелер Вестминстерден 1707 және 1801 жылдардағы одақтарға дейін жоғалып кетті. 1654 жылы Англия мен Уэльсте парламенттік орындықтардың алғашқы жүйелі қайта бөлінуі болды. Алайда, 1659 жылы Англия мен Уэльстің өкілдігі Азамат соғысына дейінгі үлгіге оралды. Сол жылы соңына қарай Румп Парламенті қайта шақырылғанда және келесі жылы толық Ұзақ Парламент қайта құрылғанда, оның құрамы протекторатқа дейінгімен дәл бірдей болды. 1660 жылы король Карл II-нің қалпына келтіруі мен 1832 жылғы реформа туралы заңның арасында тек үш жаңа ағылшын сайлау округі, барлығы алты орынға ие болды. Сайлау округтерінің көбі шіріген округтер болғандықтан, олар ғасырлар бұрын елеусіз күйге түсті немесе ешқашан маңызды елді мекен болмады, ал кейбір ірі қалалар сайлауға тек тарихи округтің бөлігі ретінде қатысты, сондықтан өкілдік ету жағдайы өте кемелсіз болды. 1688 жылғы салтанатты төңкеріске дейін 513 депутат болды, 1707 жылғы Одақ актісіне дейін Шотландия үшін 45 депутат қосылды. (Шотландияның 48 сайлау округі мүшелерін қайтаруға құқылы болды, бірақ алты шағын округ әр сайлауда бір мүшесін қайтаратын кезекті схема бойынша орналастырылды, бұл 45 депутатты құрады). Бұл 558 орын 1800 жылғы Одақ актісімен 658-ге дейін арттырылды, оған Ирландияның депутаттары қосылды. Келесі 85 жыл ішінде орын саны аздаған ғана өзгерді, өйткені сайлау округтері сыбайлас жемқорлық үшін құқығынан айырылды және орындар кейінірек қайта бөлінді (толық мәлімет үшін төмендегі тізімдерді қараңыз). Реформа туралы 1832 және 1867 жылғы заңдардан кейін сайлау округтерінің ірі қайта бөлуі жаңа палатаны (тиісінше 1832 және 1868 жылдары сайланған) дәл 658 орынмен құрды. Парламент депутаттарының саны 1885 жылғы жалпы сайлау алдында таратылу кезінде 648-ге дейін төмендеді. 1885 жылғы Реформалық актінің салдарынан енгізілген 1885 жылғы Орындықтарды қайта бөлу туралы заңмен Палатаның көлемі 670-ке дейін ұлғайтылды және Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Халықты өкілдік ету туралы заңға дейін өзгеріссіз қалды. 1918-1922 жылдар аралығындағы кезеңде 707 орынмен парламенттің тарихындағы ең көп депутаттар болды. 1922 жылдан бастап орын саны 615 пен 659 арасында ауытқыды. Көптеген елдердегі жағдайдан айырмашылығы, мысалы, АҚШ пен Австралияда орындықтар Ұлыбританияның әртүрлі бөліктеріне қатаң математикалық формула бойынша бөлінбейді. Мүшелердің жалпы саны төрт ұлттық шекаралық комиссияның шешімдерінен туындайды, олардың әрқайсысы Парламент кез-келген уақытта белгілейтін ережелерді қолданады. Парламент шекараларын бесінші жалпы қайта қарауға дейін төрт ұлттық шекара комиссиясы қолданған ережелердің өзара әрекеттесуінің әдеттегі әсері Англияға қарағанда Ұлыбританияның ағылшын емес бөліктерін артық білдіру болды. Әр қайта бөлуде орын саны да өсті (әлі де 1922-1983 жылдар аралығында Солтүстік Ирландия төмен деңгейде ұсынылған, өйткені сол кезде оның көпшілігі үкіметті басқаратын, ал 2005 жылғы қайта бөлуден бастап Шотландия Англия сияқты сайлау округтері бойынша сайлаушылардың орташа саны бойынша квотаны пайдаланды, өйткені ол қазір децентральді институттарда). Парламент сайлау жүйесі және сайлау округтері туралы 2011 жылғы заң ережелерді өзгертті. Парламент мүшелерінің жалпы саны алғаш рет (600) бекітілді және Ұлыбританияның төрт бөлігіне орын бөлу үшін математикалық формула тағайындалды. Жаңа заңнаманың нәтижесінде парламенттік шекараларды алтыншы рет жалпы қайта қарау басталды. Төрт ұлттық шекаралық комиссия орындықтарды бөлу туралы келісімге келді. Олардың 2018 жылдың 1 қазанына дейін тексеру туралы қорытынды есеп шығару заң бойынша міндеті болды, бірақ ол мақұлдау үшін ұсынылмаған және 2019 жылы мүлдем іске асырылмаған, Парламент пен комиссиялар 650 орынды және 2010 жылға дейін жасалған шекараларды сақтап қалды. 2024 жылға жоспарланған келесі сайлау үшін 2021 жылдың қаңтар айында басталған жаңадан қайта жасалған сайлау округтерінің шекаралары мен ұсыныстары 2023 жылдың маусым айына дейін хабарланады деп күтілуде.
In the 16th century there were around 310 members of parliament, including representation at various points from Calais and Wales. In 1654 the First Protectorate Parliament included elected representation from Scotland and Ireland. After the Third Protectorate Parliament in 1659 the Scottish and Irish members disappeared from Westminster until the unions of 1707 and 1801 respectively. In 1654 England and Wales saw its first systematic redistribution of parliamentary seats ever. However, in 1659 the representation of England and Wales reverted to the pre Civil War pattern. When the Rump Parliament was recalled, later the same year, and the full Long Parliament was reinstated the following year its composition was exactly the same as before the Protectorate. Only three new English constituencies, with a total of six seats, were enfranchised between the restoration of King Charles II in 1660 and the Reform Act 1832. As many of the constituencies were rotten boroughs, which had either decayed into insignificance centuries ago or had never been important settlements, whereas some major towns only participated in elections as part of the historical county they were situated in, the state of representation was very imperfect. By the Glorious Revolution of 1688 there were 513 MPs, until the Act of Union 1707 added 45 MPs for Scotland. (A total of 48 Scottish constituencies were able to return members, but six small counties were arranged in an alternating scheme whereby only three would return a member at each election, giving a total of 45 MPs). These 558 were again increased to 658 by the Act of Union 1800, with the addition of MPs for Ireland. Over the next 85 years the number of seats varied only slightly, as constituencies were disenfranchised for corruption and the seats were re allocated some time later (see the lists below for details). The major redistributions of constituencies following the Reform Act 1832 and Reform Act 1867 both created a new House (elected in 1832 and 1868 respectively) with exactly 658 seats. The number of MPs had dropped to 648 by the dissolution before the general election of 1885. With the Redistribution of Seats Act 1885, introduced in the wake of the Reform Act 1884, the size of the House was increased to 670 and remained unchanged until the Representation of the People Act at the end of the First World War. The period between 1918 and 1922 saw the most MPs in the history of Parliament with 707 seats. From 1922 the number of seats has fluctuated between 615 and 659. Unlike the position in many countries, such as the United States and Australia, seats are not allocated to different parts of the United Kingdom by a strict mathematical formula. The total number of seats result from the decisions of the four national Boundary Commissions, each applying the rules from time to time provided for by Parliament. Up to the fifth general review of parliamentary boundaries, the usual effect of the interaction of the rules applied by the four national boundary commissions was to over represent the non English parts of the United Kingdom compared to England. The number of seats in each redistribution also tended to rise (although Northern Ireland was under represented between 1922 and 1983 as for most of that time it had a devolved government and from the 2005 redistribution Scotland used the same quota of average number of electors per constituency as England as it now has devolved institutions). The Parliamentary Voting System and Constituencies Act 2011, amended the rules. For the first time the total number of members of parliament was to be fixed (at 600) and a mathematical formula was prescribed for apportioning seats between the four parts of the United Kingdom. As a result of the new legislation, the sixth general review of parliamentary boundaries commenced. The four national boundary commissions agreed on the apportionment of seats. They had a statutory duty to produce a final report on the review by 1 October 2018, but it was not submitted for approval and never implemented at all in 2019, with Parliament and the commissions keeping the 650 seats and the boundaries as drawn before 2010. For the next election, scheduled for 2024, the newly redrawn constituency boundaries and recommendations, whose process began in January 2021, are expected to be reported no later than June 2023.
2010 жыл
2010 жылғы Ұлыбритания жалпы сайлауындағы шекара өзгерістері туралы ақпаратты қараңыз.
See Boundary changes for the 2010 United Kingdom general election.
2005 жыл
Шотландиядағы шекаралық аудандарды қарау нәтижесінде шотландтық депутаттардың саны 13-ке азайтылып, Халық қабылдауы 659-дан 646-ға дейін кемітілді.
The House of Commons was reduced from 659 to 646, following a boundary review in Scotland that reduced the number of Scottish seats by 13.
1997 жыл
Төменгі палата депутаттарының саны аумақтық шекараларды қайта қарау нәтижесінде 651-ден 659-ға дейін артты.
The House of Commons was increased from 651 to 659 following a major boundary review.
1992 жыл
Жалпы палатаның саны 650-ден 651-ге дейін артты, Милтон-Кейнс қаласының өсуіне байланысты сирек кездесетін аралық шекараны қарау нәтижесінде қала екі сайлау округіне бөлінді. Қалған барлық орын өзгеріссіз қалды.
The House of Commons was increased from 650 to 651, by splitting Milton Keynes into two constituencies after a rare interim boundary review due to the growing size of the town. All other seats remained unchanged.
1983 жыл
Жалпы палатаның саны 635-тен 650-ге дейін артты. Уэльс 2 орын қосымша алды. Шотландия 1 орын қосымша алды. Солтүстік Ирландия 5 орын қосымша алды. Ұлы реформадан бергі ең ірі сайлау округтерінің қайта бөлінісінде тек 66 округ өзгеріссіз қалды.
The House of Commons was increased from 635 to 650. Wales gained 2 seats. Scotland gained 1 seat. Northern Ireland gained 5 seats. Only 66 constituencies remained unchanged, in the greatest boundary re organisation since the Great Reform Act.
1955 жыл
Жалпы палатаның орын саны 625-тен 630-ға дейін арттырылды. Қосымша бес орынның бәрі Англияда болды. Он бір жаңа сайлау округі құрылды, ал алтысы таратылды. Жаңа сайлау округтерінің екеуі Эссекс округінде, ал біреуі Миддлсекс, Суррей, Кент, Шығыс Суссекс, Гертфордшир, Чешир, Гэмпшир, Стаффордшир және Уорвикшир округтерінде құрылды. Лондон, Рединг, Лидс, Шеффилд, Блэкберн және Манчестер қалаларының әрқайсысы бір орыннан айырылды. Барлығы 152 сайлау округінде маңызды өзгерістер болды, ал тағы 30 округте шағын өзгерістер енгізілді. 324 орын өзгеріссіз қалды. Орташа сайлау округіндегі сайлаушылар саны 55 670 адамды құрады.
The House of Commons was increased from 625 to 630 seats. The five net additional seats were all in England. Eleven new constituencies were created, while six were abolished. Of the new constituencies two were in Essex, with one in each of Middlesex, Surrey, Kent, East Sussex, Hertfordshire, Cheshire, Hampshire, Staffordshire and Warwickshire. London, Reading, Leeds, Sheffield, Blackburn and Manchester each lost a seat. In total, 152 constituencies underwent major alterations, with 30 more having minor changes. 324 seats remained unchanged. The average constituency electorate was 55,670.
1950 жыл
Жалпы палатаның орын саны 640-тан 625-ке дейін азайтылды. Университеттердің 12 орындығы жойылды. 12 екі мүшеден тұратын орын жойылды және жеке сайлау округтеріне бөлінді. Бұрын әрқайсысында екі орын болған Лондон және Вестминстер қалалары біріктіріліп, бір орынға ие болды. Уэльс бір орын қосып алды. Лондон 19 орын, Ливерпуль 2 орын, Манчестер 1 орын жоғалтты, ал Эдинбург 2 орын қосып алды, Бристоль, Ковентри, Лидс және Лестер әрқайсысы 1 орыннан ие болды. Шекаралар кең ауқымда өзгертілді, нәтижесінде тек 80 орын өзгеріссіз қалды.
The House of Commons was reduced from 640 to 625 seats. The 12 University seats were abolished. The 12 double member seats were abolished, being split into separate constituencies. The Cities of London and Westminster, previously having two seats each, were merged into one seat. Wales gained a seat. London lost 19 seats, Liverpool 2, Manchester 1, while Edinburgh gained 2 seats, and Bristol, Coventry, Leeds, and Leicester gained 1 each. Boundary changes were extensive, with only 80 seats remaining unchanged.