Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының генералы (1895–1961) генерал Уолтер Беделл "Бейтел" Смит (5 қазан 1895 – 9 тамыз 1961) – АҚШ армиясының жоғары шенді офицері, Тунис операциясы кезінде және 1943 жылы Италияға жасалған одақтас әскерлерінің шабуылында генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің штаб бастығы болды. 1944-1945 жылдары Батыс Еуропа операциясында ол Эйзенхауэрдің Жоғары Бас штабында (SHAEF) одақтас экспедициялық күштердің штаб бастығы қызметін атқарды. Смит 1911 жылы Индиана армиясының Ұлттық гвардиясына қарапайым сарбаз ретінде қабылданды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол американдық экспедициялық корпусында қызмет етті және 1917 жылы екінші лейтенант шеніне ие болды. 1918 жылы Эна-Марн шабуылында жараланды. Соғыстан кейін ол АҚШ армиясының жаяу әскер мектебінде штаб офицері және оқытушы болып жұмыс істеді. 1941 жылы Бас штабтың хатшысы, ал 1942 жылы Біріккен штабтар комитетінің хатшысы болып тағайындалды. Оның міндеттеріне соғыс жоспарларын жоғары деңгейде талқылауға қатысу кірді, және Смит президент Франклин Д. Рузвельтке стратегиялық мәселелер туралы жиі хабардар етіп отырды. 1942 жылдың қыркүйегінде Смит Эйзенхауэрдің штаб бастығы болып тағайындалды және қатал мінезімен Эйзенхауэрдің "сенімді адамы" ретінде танылды. Бірақ ол дипломатиялық шеберлік қажет болатын құпия тапсырмаларда Эйзенхауэрді сәтті өкілдік етті. Смит Италия мен одақтастар арасындағы келісімге келуге қатысты және Эйзенхауэрдің атынан оған қол қойды. 1944 жылы ол қайтадан Эйзенхауэрдің басшылығымен SHAEF штабының бастығы болды. Осы қызметте Смит суық және аштықтан зардап шеккен голланд азаматтарына азық-түлік пен отын жөнелту үшін неміс желілері арқылы келіссөздер жүргізіп, Нидерландыдағы Бірінші канад армиясының толық капитуляциясы туралы келісімдерге қол жеткізді. 1945 жылдың мамырында Смит Францияның Реймс қаласында Германияның Жоғарғы Бас қолбасшылығының өкілдерімен кездесіп, Германия қарулы күштерінің тапсырылуын қабылдады және Эйзенхауэрдің атынан Германияның капитуляция құжатына қол қойды. Соғыстан кейін ол 1946-1948 жылдары АҚШ-тың КСРО-дағы елшісі болды. 1950 жылы Смит Орталық барлау қызметінің директоры, Орталық барлау агенттігінің (ЦРУ) және АҚШ-тың басқа да барлау органдарының басшысы болды. Смит ЦРУ-ны қайта ұйымдастырып, оның құрылымын және міндеттерін қайта қарады, жаңа мақсат берді. Ол ЦРУ-ны құпия операцияларға жауапты мемлекеттік орган етіп бекітті. 1953 жылы ол ЦРУ-дан кетіп, Мемлекеттік хатшының орынбасары болды. 1954 жылы Мемлекеттік департаментінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Смит 1961 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бойы Эйзенхауэр әкімшілігінде әртүрлі лауазымдарда қызмет етті.

Ерте өмір

Уолтер Беделл Смит 1895 жылғы 5 қазанда Индиана штатының Индианаполис қаласында, Pettis Dry Goods Company компаниясының жібекке сатып алушысы Уильям Лонг Смит пен осы компанияда жұмыс істеген оның әйелі Ида Фрэнсис Беделлдің екі ұлының үлкені ретінде дүниеге келді. Ол Санкт-Петер және Пауыл мектебінде, №10 және №29 мемлекеттік мектептерде, Оливер Перри Мортон мектебінде және Эммерих Мануальдық орта мектебінде білім алды, онда ол станок шебері болуға оқыды. Сол жерде ол National Motor Vehicle Company компаниясында жұмыс істеді және ақырында мектепті бітірмей кетіп қалды. Смит Батлер университетіне түсті, бірақ әкесінің денсаулығы нашарлап, Смит жұмысына оралып, отбасын күтіп бағу үшін қайтты. 1911 жылы, 16 жасында Смит Индиана Ұлттық гвардиясының 2-ші Индиана жаяу әскерінің D ротасына қарапайым сарбаз болып қатарына жазылды. Индиана Ұлттық гвардиясы 1913 жылы Огайо өзенінің тасқыны мен Индианаполистегі трамвай жұмысшыларының ереуілі кезінде екі рет шақырылды. Смит ефрейтор, содан кейін сержант атағына көтерілді. Панчо Вилла экспедициясы кезінде ол Индиана Ұлттық гвардиясы штабында қызмет етті. 1913 жылы Смит Мэри Элеонор (Нори) Клайнмен танысты, ол 1893 жылы туып, 1963 жылы қайтыс болды, және олар 1917 жылғы 1 шілдеде дәстүрлі католиктік той рәсімімен үйленді. Олардың некесі ұзаққа созылды, бірақ балалары болған жоқ.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Смиттің 1913 жылғы Огайо өзенінің тасқыны кезіндегі қызметі 1917 жылы офицерлік даярлыққа ұсынылуына себеп болды және ол офицерлік білім алу үшін Индиана штатындағы Форт Бенджамин Харрисон офицерлік кандидаттар лагеріне жіберілді. 1917 жылдың 27 қарашасында бітіргеннен кейін ол тікелей екінші лейтенант болып тағайындалды. Содан кейін ол Солтүстік Каролина штатындағы Грин лагерінде орналасқан 4-ші жаяу әскер дивизиясының құрамындағы, жаңа құрылған A ротасының 1-ші батальонына тағайындалды. 4-ші жаяу әскер дивизиясы 1918 жылдың 9 мамырында Нью-Джерси штатының Хобокен қаласынан Бірінші дүниежүзілік соғыс жүрген Еуропаға аттанды және 23 мамырда Брест қаласына жетті. Британ және француз әскерлерімен оқудан өткеннен кейін, 4-ші дивизия 1918 жылдың маусым айында майданға кірді және 1918 жылдың 18 шілдесінде Эна-Марн шабуылына қосылды. Смит екі күннен кейін шабуыл кезінде снарядтың сынықтарынан жарақат алды. Жарақатының салдарынан Смит АҚШ-қа қайтарылды. Ол АҚШ Соғыс министрлігінің Бас штабында қызмет етті және Әскери барлау бөліміне тағайындалды. 1918 жылдың қыркүйегінде ол Тұрақты армияның бірінші лейтенанты болып тағайындалды. Смит жаңа құрылған 379-шы жаяу әскер полкіне барлау офицері ретінде жіберілді. Полк 95-ші жаяу әскер дивизиясының құрамына кірді, штабы Огайо штатындағы Шерман лагерінде орналасқан. 95-ші жаяу әскер дивизиясы 1918 жылдың 11 қарашасында Германиямен қарулы келісімге қол қойылғаннан кейін демобилизацияланды. 1919 жылдың ақпан айында Смит Айова штатындағы Додж лагеріне тағайындалды, онда ол артық жабдықтар мен материалдарды жоюға қатысты. 1919 жылдың наурыз айында ол Додж лагерінде орналасқан тұрақты бөлім – 2-ші жаяу әскер полкіне ауыстырылды және 1919 жылдың қарашасына дейін сол жерде қалды, содан кейін Шерман лагеріне көшірілді.

Соғыс аралығы

1921 жылы 2-ші жаяу әскердің штабы Иллинойс штатындағы Форт Шериданға көшірілді. 1922 жылы Смит Форт-Шеридандағы 12-ші жаяу әскер бригадасының командирі, бригадир генерал Джордж Ван Хорн Мозлидің жеке көмекшісі болды. 1925 жылдан 1929 жылға дейін Смит Бюджет бюросында көмекші болып жұмыс істеді. Содан кейін Филиппиндегі Форт Уильям МакКинлиде 45-ші жаяу әскер штабында екі жылдық міндетін өтеді. Тоғыз жыл бірінші лейтенант болғаннан кейін, 1929 жылдың қыркүйегінде капитандық шеніне көтерілді. АҚШ-қа оралған Смит 1931 жылдың наурыз айында Джорджия штатындағы Форт-Беннингтегі АҚШ армиясының жаяу әскер мектебіне келді. 1932 жылдың маусымында мектепті бітіргеннен кейін, ол қару-жарақ бөлімінде нұсқаушы болып қалды, онда M1918 Браунинг автоматты мылтығы сияқты қаруларды көрсетуге жауапты болды. 1933 жылы Канзас штатындағы Форт-Левенворттағы Командалық және Бас штаб мектебіне жіберілді. Кейін ол жаяу әскер мектебіне қайта оралды, бірақ 1937 жылы бітірген АҚШ армиясының соғыс колледжіне оқуға қайтадан жіберілді. Ол тағы да жаяу әскер мектебіне оралды және 1939 жылдың 1 қаңтарында тоғыз жыл капитандық қызметтен кейін майор шеніне көтерілді. 1920-1930 жылдары армияда жай жылжу жиі кездесетін жағдай еді. 1916 жылдың қарашасы мен 1918 жылдың қарашасы аралығында офицерлік шен алған Смит сияқты офицерлер 1926 жылы армия офицерлерінің 55,6% құрады. Көтерілулер көбінесе қызмет мерзіміне негізделген, ал офицерлерді 17 жыл қызметтен кейін майор шеніне көтерудің қарапайым мақсаты лауазымдардың жетіспеуіне байланысты орындалмады.

Вашингтон, округтік округ

1939 жылы қыркүйекте генерал Джордж Маршалл армияның штаб бастығы болған кезде Смитті Вашингтонға, генерал штабының хатшысының көмекшісі ретінде алып келді. Бас штабтың хатшысы негізінен құжаттарды, қағаздарды жүргізумен және статистика жинаумен айналысты, бірақ сонымен қатар көптеген талдаулар, байланыс және әкімшілік жұмыстарын да атқарды. Смиттің міндеттерінің бірі – президент Франклин Д. Рузвельттің аға әскери көмекшісі, генерал-майор Эдвин "Па" Уотсонмен байланыс орнату болды. 1 қыркүйекте Бас штабтың хатшысы, полковник Орландо Уордқа 1-ші бронетанкті дивизияның басшылығы тапсырылды, ал Смит Бас штабтың хатшысы болды. 1941 жылдың желтоқсаны мен 1942 жылдың қаңтарында Вашингтонда өткен Аркадия конференциясы британдық штаб басшылары комитетіне балама ретінде Бірлескен штаб басшыларының құрылуын бекітті, және Смит 1942 жылдың 23 қаңтарында оның хатшысы болып тағайындалды. Осы конференция Бірлескен штаб басшыларының құрылуына да себеп болды, ол (американдық) Бірлескен штаб басшылары мен (британдық) Штаб басшылары комитетінің бірлескен органы ретінде жұмыс істеді. Британдық Бірлескен штаб миссиясының бригадирі Вивиан Дайкс бастапқыда жаңа ұйым үшін хатшылық қызметін ұйымдастырды, бірақ Маршалл американдық хатшылық қажет деп ойлады. Ол Смитті Бірлескен штаб басшылары мен Бірлескен штаб басшылары комитетінің хатшысы етіп тағайындады. Дайкс Смиттен қызмет ету мерзімі бойынша жоғары тұрғандықтан, ал Маршалл Смиттің басшылыққа ие болуын қалағандықтан, Смит 1942 жылдың 2 ақпанында бригадир-генерал шеніне көтерілді. Ол бір аптадан кейін жаңа лауазымға кірісті, Дайкс оның орынбасары болды. Екеуі де хатшылықты құру және ұйымдастыру үшін, сондай-ақ Бірлескен штаб басшыларының ұйымын канадалықтар, австралиялықтар, француздар және басқалармен бірге екі одақтастың соғыс күшін үйлестіретіндей етіп дамыту үшін тығыз жұмыс істеді. Кейін ол былай деді: "Джордж Маршаллдың бас штабының хатшысы болып өткізген жылым – менің өмірімдегі ең табысты жылдардың бірі болды, сонымен қатар ең бақытсыз жыл да болды".

Солтүстік Африка театры

1942 жылдың маусым айында генерал-майор Дуайт Д. Эйзенхауэр Еуропа операциялар театрының қолбасшысы болып тағайындалғанда, Смиттен Вашингтондан штаб бастығы ретінде жіберуді сұрады. Смиттің штаб офицері ретіндегі тәжірибесі және британдықтармен үйлесімді жұмыс істеу қабілеті оны осы лауазымға табиғи кандидат етті. Маршалл бастапқыда қарсылық көрсеткенімен, Смит 1942 жылдың 15 қыркүйегінде Достасқан күштер штабының (AFHQ) штаб бастығы болып кірісті. Оған штабтың екі орынбасары – бригадир генерал Альфред Груентер және бригадир Джон Уайтли, сондай-ақ бас әкімшілік офицері (CAO) генерал-майор Хамфри Гейл есеп берді. AFHQ бастапқыда Лондонда орналасқан, бірақ 1942 жылдың қараша және желтоқсан айларында Алжирге көшірілді, ал Смит 11 желтоқсанда келді. AFHQ штатының ресми саны 700 адамды құраса да, Смит оны қарқынды түрде кеңейтті. 1943 жылдың қаңтарына қарай оның американдық бөлігінің өзі 1406 адамды құрады, ал штаты ақырында 4000-нан астам ер және әйелден тұрды. Штаб бастығы ретінде Смит Эйзенхауэрге кіруді мұқият қадағалап, қатал және тікелей басшы ретінде танылды және оны көбінесе Эйзенхауэрдің «сенімді адамы» деп атады. Солтүстік Африка операциялар театрын ұйымдастыруға дейін, АҚШ армиясы (NATOUSA) Смит 15 ақпанға дейін штаб бастығы қызметін атқарды, содан кейін бригадир генерал Эверетт С. Хьюз театр қолбасшысының орынбасары және байланыс аймағының қолбасшысы болды. Смит пен Хьюз арасындағы қарым-қатынас, Эйзенхауэрдің ескі досы болғандықтан, шиеленісті болды. Смит кейін Хьюзді «империя құруға» тырысқан деп айыптады, және екеуі ұсақ-түйек мәселелерде келіспеді. Алжирде Смит пен Эйзенхауэр көбінесе бірге уақыт өткізбеді. Смит өзінің вилласында, бау-бақшалармен және террасалармен қоршалған, мозаикалармен, шығыс кілемдерімен және өнер туындыларымен безендірілген екі кең қонақ бөлмесі бар үйінде ресми кешкі ас ұйымдастырды. Эйзенхауэр сияқты, Смиттің де серігі болды – медбике, капитан Этель Вестерман. Кассерин асуындағы апатты шайқастан кейін Эйзенхауэр Смитті американдық ІІ корпустағы жағдайды баяндау үшін жіберді. Смит корпустың қолбасшысы генерал-майор Ллойд Фредендаллды қызметтен босатуды ұсынды, бұл туралы генерал-майор Харольд Александр және генерал-майорлар Омар Брэдли мен Люциан Траскотт та қолдады. Олардың кеңесі бойынша Эйзенхауэр Фредендаллды генерал-майор Джордж С. Паттонмен ауыстырды. Эйзенхауэр сондай-ақ штабтың Бас барлау офицері (G 2) бригадир Эрик Моклер Ферриманды қызметтен босатып, Кассериндегі жеңіліске AFHQ-дағы қате барлау себеп болғанын атап өтті. Моклер Ферриманның орнына бригадир Кеннет Стронг тағайындалды. Кассерин асуындағы оқиға одақтастар арасындағы қарым-қатынасты шиеленістірді, және екінші корпус жау авиациясы одақтастардың әуе қорғанысы болмағандықтан өз секторында еркін қимылдап жүргенін хабарлағанда тағы бір дағдарыс туды. Бұл британдық әуе маршалы Артур Конингхэмнің американдық әскерлердің кәсібилігіне қатысты қатал пікірін тудырды. Эйзенхауэр Маршаллға Конингхэмді қызметтен босатуды ұсынды, өйткені ол жоғары тұрған одақтас командирлер арасындағы араздыққа бақылай алмады, бірақ Смит оны жібермеуге көндірді. Оның орнына, әуе маршалы Артур Теддер, генерал-майор Карл Спац және бригадир генерал Лоренс С. Кутер Паттонның штабына барып кездесті. Олардың кездесуі неміс авиациясының шабуылымен үзілді, бұл авиаторларды Паттонның дұрыс екеніне сендірді. Конингхэм жазған сын пікірлерін қайтарып алып, кешірім сұрады. Одақтас командирлер арасында операциялық жоспарға қатысты келіспеушіліктер туды, ол әуе, теңіз және логистикалық жоспарлаушылардың ерте порттар мен әуежайларды басып алуға деген ниетіне негізделген бірнеше шашыраңқы қонуларды қарастырды. Британдық Сегізінші армияның қолбасшысы генерал Бернард Монтгомери жоспардың осы бөлігіне қарсылық білдірді, өйткені ол одақтас күштерді толық жеңіліске ұшыратуы мүмкін еді. Монтгомери американдық және британдық күштердің қатар қонуын көздейтін балама жоспар ұсынды. Ол Смитті өзінің балама жоспары дұрыс екеніне сендірді, және екеуі де басқа одақтас командирлердің көпшілігін сендірді. Монтгомеридің жоспары Теддер мен Каннингхэмді қанағаттандырған әуежайларды ерте басып алуды қарастырды. Майор-генерал Томас Б. Ларкин сияқты логистиктердің портсыз жабдықтау мүмкін емес екеніне қатысты қорқыныштары амфибиялық жүк көліктерін пайдалану арқылы шешілді. 1943 жылдың тамызында Смит пен Стронг Лиссабонға Гибралтар арқылы азаматтық киіммен ұшып барды және британ елшілігінде бригадир генерал Джузеппе Кастелланомен кездесті. Кастеллано Италияның нацистік Германияға қарсы Біріккен Ұлттарға қосылу шарттарын келісуді үміттенеді, Смит Италия мен одақтас қарулы күштері арасындағы келісімшарт жобасын жасауға уәкілдік алды, бірақ саяси мәселелерді келісе алмады. 3 қыркүйекте Смит пен Кастеллано Эйзенхауэр және Пьетро Бадольо атынан Сицилиядағы Кассибиледегі зәйтүн ағашының астындағы қарапайым салтанатта келісілген мәтінді қол қойды. Қарашада Смит Эйзенхауэрді бірқатар кездесулерде, соның ішінде 10 қазанда Нью-Йорктегі Хайд-Паркте Рузвельтпен кездесуде өкілдік ету үшін екі аптаға Вашингтонға сапарлады.

Кеңес Одағындағы елші

Смит 1945 жылдың маусым айының соңында Франциядағы Клишидегі 108-ші жалпы ауруханада бірнеше күн демалыстан кейін қысқа мерзімге АҚШ-қа оралды. Тамыз айында Эйзенхауэр Смитті АҚШ күштерінің Еуропалық театрдың қолбасшысы ретінде өзінің ізбасары етіп ұсынды, себебі 1945 жылдың 1 шілдесінде ETOUSA қайта құрылды. Смит генерал Джозеф Макнарнидің пайдасына қарастырылмады. Алайда, Вашингтонға оралғаннан кейін көп ұзамай, президент Гарри Трумэн мен АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джеймс Ф. Бёрнс оны Кеңес Одағындағы АҚШ елшісі болуға шақырды. Смиттің американдық елші ретіндегі қызметі оқиғаларға толы болды. Бұл Смиттің кінәсі болмаса да, оның қызмет ету кезеңінде АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы қарым-қатынас суық соғыстың басталуымен бірге күрт нашарлады. Смиттің нық қадам басқандығы 1947 жыл шамасында Мәскеумен ортақ тіл табуға тырысқан, бұрынғы келісімшіл саясатты алмастырған ұстау саясатына сай келді. Ол кеңестік экспансияға мойынұсынудан басқа, кеңесшілермен келісімге келудің мүмкін еместігіне және олардың кешіктіру тактикасы мен жалқаулығы Еуропаның қайта құруы мен экономикалық жаңғыруына кедерілді деп сенді. Ол Кеңес Одағын құпиялы, тоталитарлық және қарсыласатын мемлекет деп қарады. Смит 1949 жылдың наурыз айында АҚШ-қа оралды. Трумэн оған Еуропалық істер жөніндегі Мемлекеттік хатшының орынбасары лауазымын ұсынды, бірақ Смит бұл ұсыныстан бас тартып, әскери қызметке қайта оралуды жөн көрді. Ол Нью-Йорктегі Форт-Джейдегі Бірінші армияның қолбасшысы болып тағайындалды, бұл 1918 жылдан бергі алғашқы басқаруы болды. Соғыс бойында Смит қайта-қайта асқазан жарасынан қиналды. 1949 жылы жағдай нашарлап, ол қалыпты түрде тамақтана алмады және дұрыс тамақтанбаудан зардап шекті. Смит Уолтер Рид әскери ауруханасына түсті, онда хирургтар оның асқазанының көп бөлігін алып тастауға шешім қабылдады. Бұл оның жарасын емдеді, бірақ Смит тамақтанбай, әлсіз күйде қалды.

Орталық барлау қызметінің директоры

Трумэн Смитті Орталық барлау қызметінің (ЦБҚ) директоры, ЦБҚ басшысы етіп таңдады. 1946 жылы құрылғаннан бері үш директор болды, ешқайсысы бұл лауазымға ұмтылмаған. Смит 1950 жылдың 7 қазанында директор болды. 1949 жылғы Ақпаратты зерттеу тобы Даллес-Джексон-Корреа есебін жасады, онда ЦБҚ ақпаратты үйлестіру және өндіру жөніндегі жауапкершілігін орындамағаны анықталды. Жауап ретінде АҚШ Ұлттық қауіпсіздік кеңесі есептің қорытындылары мен ұсынымдарын қабылдады. Оларды іске асыру қалып қойды. 1950 жылдың мамырында Трумэн Смит ЦБҚ-ға қажетті адам деп шешті. Смит 7 қазанда лауазымға кіріспес бұрын, үлкен барлау сәтсіздігі орын алды. 1950 жылдың маусымында Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореяға басып кіруі Корея соғысын бастады, бұл әкімшілікті толығымен дабырға түсірді және үшінші дүниежүзілік соғыс қаупін тудырды. Смит ЦБҚ туралы аз білгендіктен, көп білетін орынбасар сұрады. Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің атқарушы хатшысы Сидни Суэрс Даллес-Джексон-Корреа есебінің авторларының бірі Уильям Хардинг Джексонды Смитке ұсынды. Джексон директордың орынбасары лауазымын үш талаппен қабылдады, олардың бірі – «айқай-шуға жол жоқ» еді. Смит пен Джексон агенттікті Даллес-Джексон-Корреа есебінің ұсынымдарына сәйкес қайта ұйымдастыруға кірісті. Олар ақпаратты жинау және тарату процедураларын жеңілдетті. 10 қазанда Смиттен президент пен генерал Дуглас Макартур арасындағы Уэйк аралындағы конференцияға бағалау дайындауды сұрады. Смит бағалаудың қарапайым, оқуға қолайлы, нақты және пайдалы болуын қалады, жай ғана анықтама емес. Олар қолжетімді ең жақсы ақпаратты көрсетті, бірақ аяныштысы, бір бағалауда қытайлықтар Кореяға араласпайды деген қорытынды жасалды, бұл тағы бір үлкен барлау сәтсіздігі болды. Корея соғысы басталғанына төрт ай өткен соң, ЦБҚ Кореядағы жағдайды бағалауды жасаған жоқ. Смит Гарвард тарихшысы Уильям Л. Лангер басқаратын Ұлттық бағалаулар кеңсесін (ҰБК) құрды, ол соғыс кезіндегі Стратегиялық қызметтер кеңсесінің (СҚК) зерттеу және талдау бөлімін басқарған еді. Лангердің қызметкерлері келесі екі онжылдық бойы сақталған процедураларды жасады. Смит экономикалық, психологиялық және фотоақпарат алуға күш салды. 1 желтоқсанда Смит Әкімшілік дирекциясын құрды. Агенттік соңында үш дирекцияға бөлінетін болды: Әкімшілік, Жоспарлау және Барлау. Смит ЦБҚ-ның мансаптық қызметке айналуын қалады. Соғысқа дейін «Маньчжу заңы» офицерлердің уақытша тағайындамаларының мерзімін шектеді, бұл кез келген адамның бас штаб офицері болып мансап жасауына кедергі келтірді. Барлау оқуына арналған мектептер болған жоқ, ал штат қызметкерлері бейбіт уақытта шамалы жұмыс істеді. Сондықтан мансаптық офицерлер мұндай жұмыстан аулақ болды, егер олар әскери атташе болуға ұмтылмаса. Смит оқытуды оқыту директорының басшылығымен біріктіріп, мансаптық қызмет бағдарламасын жасады. 1951 жылы Эйзенхауэр Еуропадағы одақтас әскерлердің жоғарғы қолбасшысы болып тағайындалғанда, ол Смиттен тағы да штаб бастығы болып қызмет етуін сұрады. Трумэн DCI-дің маңызды лауазым екенін айтып, өтінішті қабылдамады. Сондықтан Эйзенхауэр генерал-лейтенант Альфред Груентерді штаб бастығы етіп алды. Кейіннен Эйзенхауэр Груентердің төрт жұлдыздық атаққа көтерілуін ұсынғанда, Трумэн Смитті де көтеру керек деп шешті. Алайда Смит аты жоғарылату тізімінен алынып тасталды. Содан кейін Трумэн Смиттен бұрын ешкімнің жоғарылатылмайтынын жариялады, бұл 1951 жылдың 1 тамызында болды.

Мемлекеттік хатшының орынбасары

1953 жылғы 11 қаңтарда президенттікке сайланған Эйзенхауэр Смиттің Мемлекеттік хатшының орынбасары боларына жариялады. Смиттің тағайындалуы АҚШ Сенаты 6 ақпанда расталды, ал ол үш күннен кейін DCI лауазымынан кетті. 1954 жылдың мамыр айында Смит Диен-Бьен-Фу шайқасында француздардың жеңілісін болдырмау үшін британдықтарды араласуға көндіру үшін Еуропаға сапар шекті. Бұл сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол Кеңес Одағының сыртқы істер министрі Вячеслав Молотовпен Вьетнамды екі жеке мемлекетке бөлу туралы келісімге келді. 1953 жылы Гватемала президенті Жакобо Арбенс Гусман "Юнайтед Фрут Компани" компаниясына тиесілі жерді мемлекеттендіру қаупін тудырды. Смит Гватемаладағы АҚШ елшісіне Гватемала төңкерілісіне қатысты ЦРУ жоспарын іске асыруды бұйырды, ол келесі жылға дейін орындалды. Смит 1954 жылғы 1 қазанда Мемлекеттік департаментінен кетіп, "Юнайтед Фрут Компани" компаниясында жұмыс істеді. Ол сондай-ақ "Associated Missile Products Company" және "AMF Atomics Incorporated" компанияларының президенті және басқарма төрағасы, "American Machine and Foundry (AMF)" компаниясының вице-президенті, ал "RCA" және "Corning Incorporated" компанияларының директоры болып қызмет етті. Смит "Ең ұзақ күн" (1962) фильмінде Александр Нокс, "Паттон" (1970) фильмінде Эдвард Биннс және "Айк: Д-күнге дейін санайды" (2004) фильмінде Тимоти Боттмс бейнеледі. Телевизияда оны Джон Геррасио "Кеймбридж тыңшылары" (2003), Чарльз Нейпир "Соғыс және естелік" (1989), Дон Фелоус "Паттонның соңғы күндері" (1986) және Дж.Д. Кэннон "Айк: Соғыс жылдары" (1979) фильмдерінде көруге болады.

Өлім және мұра

Смит 1961 жылғы 9 тамызда Вашингтондағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Уолтер Рид армиялық ауруханасына жол бойында, жедел жәрдем көлігінде көз жұмды. Ол ерекше толық құрметпен жерлеу рәсіміне құқылы болды, бірақ оның әйелі 1959 жылы Маршаллға өткізілгендей қарапайым бірлескен қызмет көрсету рәсімін өткізуді сұрады. Ол күйеуі үшін Арлингтон ұлттық зиратының 7-бөлімінде, Маршаллдың қабіріне жақын жерді таңдады. Ол 1963 жылы қайтыс болғаннан кейін күйеуінің қасына жерленді. Смиттың құжаттары Канзас штатының Абилин қаласындағы Эйзенхауэр президенттік кітапханасында сақтаулы.