Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын
American poet
Марк Ван Дорен (13 маусым 1894 – 10 желтоқсан 1972) – американдық ақын, жазушы және сыншы. Ол Колумбия университетінде 40 жылға жуық ғалым және ағылшын тілі профессоры болды, онда Томас Мертон, Роберт Лакс, Джон Берриман, Уиттакер Чемберс және Аллен Гинзберг, Джек Керуак сияқты Бит буынының жазушыларымен қатар, ықпалды жазушылар мен ойшылдардың бір буынына шабыт сыйлады. Ол Нью-Йорктегі The Nation журналының (1924–1928) әдеби редакторы және 1935–1938 жылдары кино сыншысы болды. 1940 жылы «1922–1938 жылдардағы жинақталған өлеңдері» үшін Поэзия саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Оның басқа да маңызды еңбектері, көбі The Kenyon Review журналында жарияланған, ағасы Карл Ван Доренмен бірлескен «1890 жылдан бергі американдық және британдық әдебиеті» (1939); сындық зерттеулер, «Джон Драйденнің поэзиясы» (1920), «Шекспир» (1939), «Асыл үн» (1945) және «Натаниел Хоторн» (1949); «Джонатан Джентри» (1931) сияқты өлеңдер жинақтары; әңгімелер және «Линкольннің соңғы күндері» (1959) атты өлеңмен жазылған пьесаны қамтиды.
Mark Van Doren (June 13, 1894 – December 10, 1972) was an American poet, writer and critic. He was a scholar and a professor of English at Columbia University for nearly 40 years, where he inspired a generation of influential writers and thinkers including Thomas Merton, Robert Lax, John Berryman, Whittaker Chambers, and Beat Generation writers such as Allen Ginsberg and Jack Kerouac. He was literary editor of The Nation, in New York City (1924–1928), and its film critic, 1935 to 1938. He won the 1940 Pulitzer Prize for Poetry for Collected Poems 1922–1938. Amongst his other notable works, many published in The Kenyon Review, include a collaboration with brother Carl Van Doren, American and British Literature since 1890 (1939); critical studies, The Poetry of John Dryden (1920), Shakespeare (1939), The Noble Voice (1945) and Nathaniel Hawthorne (1949); collections of poems including Jonathan Gentry (1931); stories; and the verse play The Last Days of Lincoln (1959).
Ерте өмір және білім
Ван Дорен Иллинойс штатының Вермильон округінде, округ дәрігері, алыс голланд тегінен шыққан Чарльз Люциус Ван Дорен мен оның әйелі Эудора Энн Буцтың бес ұлының төртіншісі болып дүниеге келді. Ол Иллинойс штатының шығысындағы отбасылық шаруа қожалығында өсті, әкесі жақсы мектептерге жақын болу үшін көршілес Урбана қаласына көшуді шешкенге дейін. Ол 1914 жылы бакалавр дәрежесін алды. 1920 жылы Колумбия университетінің өнер және ғылымдар аспирантурасында философия докторы ғылымын қорғады, сонымен қатар университеттегі поэзияға арналған «Боар’с Хед» студенттік қоғамының мүшесі болды.
Van Doren was born in Vermilion County, Illinois, the fourth of five sons of the county's doctor, Charles Lucius Van Doren, of remote Dutch ancestry, and wife Eudora Ann Butz. He was raised on his family's farm in eastern Illinois, before his father decided to move to the neighboring town of Urbana, to be closer to good schools. where he earned a B. A. in 1914. In 1920, he earned a Ph. D. from what became the Columbia Graduate School of Arts and Sciences at Columbia University, while also a member of the Boar's Head Society, a student society at the university devoted to poetry.
Мансап
Ван Дорен 1920 жылы Колумбия университетінің профессорлық құрамына қосылды, одан бұрын оның ағасы Карл келген болатын. Марк Ван Дорен Колумбияның ең көрнекті оқытушыларының біріне айналып, "ерекше сынып атмосферасына" ие болды; ол 1942 жылы толық профессор атанды және 1959 жылға дейін ағылшын тілін оқытты, содан кейін 1972 жылы қайтыс болғанға дейін зейнеткер профессор болды. Колумбияда оқыған студенттерінің арасында ақындар мен жазушылар Джон Берриман, Аллен Гинзберг, Джек Керуак, Луис Симпсон, Ричард Ховард, Лионель Триллинг (кейін әріптесі), Роберт Лакс, Энтони Робинсон, сондай-ақ япониятанушы және жапон әдебиетін зерттеуші Дональд Кине, жазушы және белсенді Уиттакер Чемберс, жазушы және траппист монах Томас Мертон, Уолтер Б. Питкин және ақын-сыншы Джон Холландер болды. Ол Үшінші дүниежүзілік соғыстың алдын алу қоғамының мүшесі еді. 1940 жылы ол 1922–1938 жылдардағы жинақталған өлеңдері үшін Поэзия саласындағы Пулитцер сыйлығын алды. Бұл оның ағасы Карл Бенджамин Франклиннің өмірбаяны немесе автобиографиясы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алғаннан кейін бір жыл өткен соң болды. Ван Дорен 1949 жылдың маусымында Гинзбергтің түрмеге түсуіне қарсы тұруға көмектесті, Гинзберг Герберт Хунке және басқалар жасаған қылмыстарға қатысы бар деп ұсталғанда оның қорғанында куәлік берді, сонымен қатар Мертонға да, оның католицизмге келуіне де және Мертонның поэзиясына да маңызды ықпал етті. Ол гуманитарлық білім беруді жақтады және "Гуманитарлық білім беру" (1943) атты кітап жазды, ол ықпалды "үлкен кітаптар" қозғалысын насихаттауға көмектесті. 1941 жылдан бастап ол CBS радиосында "Оқуға шақыру" атты бағдарламасын жүргізді, онда ол әдебиеттің шеберлері туралы сарапшылардың бірі ретінде талқылады. Ол Конгресс кітапханасының американдық әдебиетінің досы және Америка өнер және әдебиет академиясының президенті болды.
Van Doren joined the Columbia University faculty in 1920, having been preceded by his brother Carl. Mark Van Doren went on to become one of Columbia's greatest teachers and a "legendary classroom presence"; he became a full professor in 1942, and taught English until 1959, at which point he became Professor Emeritus until his death in 1972. His students at Columbia included the poets and writers John Berryman, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, Louis Simpson, Richard Howard, Lionel Trilling (later a colleague), Robert Lax, Anthony Robinson, as well as the Japanologist and interpreter of Japanese literature Donald Keene, author and activist Whittaker Chambers, writer and Trappist monk Thomas Merton, Walter B. Pitkin Jr. and poet critic John Hollander. He was a member of the Society for the Prevention of World War III. In 1940, he was awarded the Pulitzer Prize for Poetry for Collected Poems 1922–1938. This came only a year after his elder brother Carl had won the Pulitzer Prize for Biography or Autobiography for Benjamin Franklin. Van Doren helped Ginsberg avoid jail time in June 1949 by testifying on his behalf when Ginsberg was arrested as an accessory to crimes carried out by Herbert Huncke and others, and was an important influence on Merton, both in Merton's conversion to Catholicism and Merton's poetry. He was a strong advocate of liberal education, and wrote the book, Liberal Education (1943), which helped promote the influential "great books" movement. Starting in 1941, he also did Invitation to Learning, a CBS Radio show, where as one of the experts he discussed great literature. He was made a Fellow in American Letters of the Library of Congress and also remained president of the American Academy of Arts and Letters.
Жалпыға ортақ саясат
Ол әлемдік конституция жобасын жасау үшін конвенция шақыру туралы келісімге қол қойғандардың бірі болды. Осының нәтижесінде, адамзат тарихында алғаш рет Жер Федерациясының Конституциясын жазу және қабылдау мақсатымен Дүниежүзілік Конституциялық Ассамблея шақырылды.
He was one of the signatories of the agreement to convene a convention for drafting a world constitution. As a result, for the first time in human history, a World Constituent Assembly convened to draft and adopt the Constitution for the Federation of Earth.
Жеке өмір
1922 жылы Марк Ван Дорен романшы және "Профессор мен мен" (1959) естеліктер авторы Дороти Граффқа үйленді, ол кезде ол "The Nation" журналында танысқан болатын. Оның сәтті кітабы – "Әлем поэзиясы антологиясы" жұбайларға 1929 жылдың ақпанында, нарықтар құлаудан бұрын Нью-Йорк қаласындағы Бликер көшесінде үй сатып алуға мүмкіндік берді. Ол "Ең үздік қосалқы актер" номинациясында "Оскар" сыйлығына ие болды. Олардың екінші ұлы – Джон Ван Дорен, ол да Коннектикут штатының Корнуолл қаласындағы фермада тұрады, онда олардың әкесі академиялық жылдар арасында көптеген жазбаларын жасаған және зейнетке шыққаннан кейін көшіп келген. Марк Ван Дорен 1972 жылдың 10 желтоқсанында Коннектикут штатының Торрингтон қаласында 78 жасында Шарлотта Хангерфорд ауруханасында қан айналымымен байланысты операциядан кейін екі күн өткен соң қайтыс болды. Ол Коннектикут штатындағы Корнуолл Холлоу зиратына жерленді.
In 1922 Mark Van Doren married Dorothy Graffe, novelist and writer of the memoir The Professor and I (1959), whom he had earlier met at The Nation. His successful book, Anthology of World Poetry, enabled the couple to buy a house on Bleecker Street in New York City in February 1929, before markets collapsed. who earned an Academy Award nomination in the Best Supporting Actor category for his performance. Their second son is John Van Doren who also lives in Cornwall, Connecticut, at the farmstead where their father did most of his writing between academic years, and where he moved after retirement. Mark Van Doren died on December 10, 1972, in Torrington, Connecticut, aged 78, two days after undergoing surgery for circulatory problems at the Charlotte Hungerford Hospital. He was interred at Cornwall Hollow Cemetery in Connecticut.
Мұра
Аллен Тейтпен хат алмасуы Вандербильт университетінде сақталады. 1962 жылдан бері Колумбия колледжінің студенттері әр жыл сайын мектептегі ұлы ұстазды "Марк Ван Дорен сыйлығымен" марапаттайды.
His correspondence with Allen Tate is at Vanderbilt University. Since 1962, students of Columbia College have honored a great teacher at the school each year with the "Mark Van Doren Award".