Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кардинал (1843–1913)
Italian cardinal (1843–1913)
Мариано Рамполла дель Тиндаро (17 тамыз 1843 – 16 желтоқсан 1913) – Рим-католик шіркеуіндегі итальяндық кардинал және католик монархының эксклюзивтік құқығы арқылы пап сайлауына кандидаттығына вето салған соңғы адам. Рамполла – Рим папасы Францисктың епископтық шежіресінде.
Mariano Rampolla del Tindaro (17 August 1843 – 16 December 1913) was an Italian Cardinal in the Roman Catholic Church, and the last man to have his candidacy for papal election vetoed through jus exclusivae by a Catholic monarch. Rampolla is in the episcopal lineage of Pope Francis.
Ерте өмір
Сицилиядағы Полицци-Дженероза қаласында туған Рамполла, Тиндаро графы Игнацио Рамполла мен оның әйелі Орсола Эррантенің ұлы болды. Рамполла 1856 жылы Ватикан семинариясына қабылданды, ал 1861 жылы Капраника колледжі мен Рим Папасы Григориан университетінде білімін жалғастырды. Шығыс мәселелерінде мол білімі бар екенін көрсеткен соң, ол Рим Куриясында қызмет етуге дайындық ретінде Шіркеу абыройының Понтификалдық академиясына жіберілді. 1866 жылы Рамполла дін қызметкеріне тоғыстырылды. 1870 жылы «utroque iure» (Канондық және Азаматтық құқық) саласы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. 1874 жылы Санта-Мария-Маджоре базиликасының каноны болып тағайындалды. 1875 жылы Испанияға Апостолдық нунциатураның аудиторы ретінде Мадридке жіберілді. 1877 жылы Иманды тарату қауымының Шығыс істері жөніндегі хатшысы болып тағайындалды. Келесі жылы протонотарий апостол де номеро партиципантиум атағын алды, бұл моссеньордың ең жоғары дәрежесі еді. 1880 жылы епископтардың тұрақты иерархиясы жоқ аймақтармен айналысатын Ватикан кеңсесі – Иманды тарату қауымының хатшысы болып тағайындалды. Содан кейін Рамполла Киелі Тақтың сыртқы істерімен айналысатын Мемлекеттік хатшылықтың бөлімшесі – Ерекше шіркеу істері қауымының хатшысы болып тағайындалды. 1 желтоқсан 1882 жылы Рамполла Еуропадағы Гераклеяның титулды архиепискобы болып тағайындалды, ал 8 желтоқсан 1882 жылы кардинал Эдвард Генри Говард оны епископқа бекітті. Бұл оның 19 желтоқсан 1882 жылы Испанияға Апостолдық нунций болып тағайындалуына дайындық болды.
Born in Polizzi Generosa, Sicily, Rampolla was the son of Ignazio Rampolla, Count of Tindaro, and of his wife, Orsola Errante. Rampolla entered the Vatican Seminary in 1856, and in 1861 continued his education at the Collegio Capranica and the Pontifical Gregorian University. Having displayed a considerable knowledge in Oriental affairs, he was sent to the Pontifical Academy of Ecclesiastical Nobles as preparation for service in the Roman Curia. In 1866 Rampolla was ordained a priest. He obtained a doctorate in utroque iure (Canon Law and Civil Law) in 1870. In 1874 he was named a Canon of the Basilica di Santa Maria Maggiore. In 1875, he was sent to Madrid as Auditor of the Apostolic Nunciature to Spain. In 1877 he was named Secretary for Oriental Affairs of the Congregation for the Propagation of the Faith. The following year he was named a Protonotary apostolic de numero participantium, the highest rank of monsignor. In 1880 he was named Secretary of the Congregation for the Propagation of the Faith, the Vatican office which deals with areas of the world in which there is no regularly constituted hierarchy of bishops. Then Rampolla was also appointed Secretary of the Congregation of Extraordinary Ecclesiastical Affairs, the subsection of the Secretariat of State that deals with the foreign affairs of the Holy See. On 1 December 1882 Rampolla was appointed titular archbishop of Heraclea in Europa, and on 8 December 1882 was consecrated bishop by Cardinal Edward Henry Howard. This was in preparation for his nomination as Apostolic Nuncio to Spain, which came on 19 December 1882.
Кардинал
1887 жылы 14 наурыздағы консисторияда Папа Лео XIII Рамполла дель Тиндароны кардинал-рухани етіп тағайындады, ал 26 мамырда оған Трастевередегі Санта-Сесилия титулярлық шіркеуін берді. 2 маусымда ол Мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Осы қызметте, Испанияда болғандай, Рамполла болашақ Бенедикт XV, Жакомо делла Чиезаны өзінің хатшысы етіп алды. 1894 жылы 21 наурызда Папа Лео XIII кардинал Рамполланы Санкт-Петер базиликасының архпристігіне тағайындады. Мемлекеттік хатшы ретінде кардинал Рамполла Карл Люгер басқарған Австрияның Христиандық-әлеуметтік партиясын қолдады, Люгер 1897–1910 жылдары Вена қаласының мэрі болған. Люгер император Франц Иосифтің наразылығына қарамастан, Лео XIII-нің тікелей араласуымен билікке келді. Люгердің Христиандық-әлеуметтік партиясы – либерализмге де, антисемитизмге де қарсы болған алғашқы католиктік әлеуметтік қозғалыс еді. Рамполла папалық саясатты Австрия-Венгрияны қолдаудан, оның қарсыласы Францияны қолдауға бағыттай бастады. Италияда ол билікке келген әрбір үкіметке қарсы болды, себебі жоғалтатын ештеңесі жоқ, ал халықаралық аренада пайда табу мүмкіндігі бар еді. Ол папаның бұрынғы Папалық штаттарға билігін қайтаруы үшін күресті және дін қызметкерлерінің қызметін қылмыстық қылық деп қарастыратын жаңа қылмыстық кодекстерге қарсы күресті. Рамполла француз халқының Дрейфус ісінің қайнаған кезінде премьер-министр Жюль Мелинді қолдауға міндетті екенін айтты.
In the consistory of 14 March 1887, Pope Leo XIII created Rampolla del Tindaro a Cardinal Priest, and on 26 May assigned him the titular church of Santa Cecilia in Trastevere. On 2 June he was appointed Secretary of State. In this office, as he had previously in Spain, Rampolla employed Giacomo della Chiesa, the future Benedict XV, as his secretary. On 21 March 1894, Pope Leo XIII named Cardinal Rampolla Archpriest of Saint Peter's Basilica. As Secretary of State, Cardinal Rampolla supported the Austrian Christian Social Party, led by Karl Lueger, sometime mayor of Vienna (1897–1910). Lueger entered office over the disapproval of Emperor Franz Joseph through the personal intervention of Leo XIII. Lueger's Christian Social Party was the first Catholic social movement that was both anti liberal and anti Semitic. Rampolla began to swing papal policy from support of Austria Hungary toward support of France, Austria's enemy. In Italy, he opposed every government that came to office, on the grounds that there was nothing to lose, and perhaps something to gain, especially on the international scene. He fought for the restoration of the pope's reign over the former Papal States and fought new penal codes that aimed to criminalize clerical activity. Rampolla expressed his opinion that the French people were obligated to support Prime Minister Jules Méline at the height of the Dreyfus Affair.
1903 жылғы конклав
1903 жылы Лео XIII қайтыс болғанда, Рамполла папа болып сайланады деп үлкен үміт болған еді. Оның кандидатурасы соңғы сәттерге дейін нығайып, конклав кезінде Австрия императоры Франциск Иосиф I jus exclusivae құқығы арқылы вето қойғанша өркендеді. Краков архиепископы, кардинал Ян Пужина де Косьелско, Австрия императорының атынан вето жариялады. Рамполланың жеңіске жету үшін жеткілікті дауыс жинағаны хабарланды. Австрияның Рамполлаға қарсылығының нақты себептері әлі анықталған жоқ. Вето, Рамполланың Францияға жақындығына негізделген болуы мүмкін, бұл Лео XIII саясатында көрініс берген еді. Францияның Үшінші Республикасымен байланысты Ватиканның шешімінің бір бөлігі – француз католиктерін өз елдерінің республикалық үкіметімен лаицизм арқылы келісуге тырысу болды. Бұл, ықпалды ультрамонтанистер үшін қабылдауға келмейтін нәрсе еді. Басқалары Австрия-Венгрияның Италия үкіметінің тапсыруымен, мемлекеттік министрдің араласуы арқылы немесе Германияның тапсыруымен әрекет еткенін айтты. Бірақ Рудольфтің өліміне ресми түрде "ақыл-есінің тоқырауы" себеп деп көрсетілді, бұл католиктердің оны жерлеуіне мүмкіндік берді. Дауыс беру барысында кейбір прелаттар бұл араласуға ресми түрде қарсылық білдіргенімен, ультрамонтанист кардиналдар императордың заңмен берілген құқығын дереу мойындады. Рамполлаға қолдау азайды, нәтижесінде Джузеппе Сарто X Пий папасы болып сайланды. Вето құқығын жою – оның алғашқы ресми әрекеттерінің бірі болды, ол 1904 жылғы 20 қаңтарда жасалды. Ол Сан-Лоренцо-франьо-ле-Мура базиликасының жанындағы Кампо-Верано зиратына жерленді. Оның досы және жақын серігі, Жакомо делла Чиеза, кейін Пьос X-тің орнын басып, Бенедикт XV папасы болды және оның жерлеу рәсіміне төрағалық етті. 1929 жылғы 19 маусымда, Италия Парламенті Латеран шартын ратификациялағаннан кейін он екі күн өткен соң, кардинал Рамполланың денесі Трастевередегі Санта-Чечилияға ауыстырылды.
When Leo XIII died in 1903, it was widely expected that Rampolla would be elected pope. His candidacy gained momentum until the last moment when the Austrian Emperor Francis Joseph I imposed the veto jus exclusivae during the conclave. Cardinal Jan Puzyna de Kosielsko, Archbishop of Kraków, expressed the veto on behalf of the Austrian emperor. Rampolla was reported to have received enough votes to win. The specific reasons for Austria's opposition to Rampolla are unclear. The veto may have been based on the pro French positions adopted by Rampolla, which were reflected in the policies of Leo XIII. Part of the Holy See's solution involving the French Third Republic was the attempt to reconcile French Catholics with their nation's republican government via laïcité. This was anathema to the powerful Ultramontanes. Others claimed that Austria Hungary was acting, for reasons unspecified, on behalf of Italy's government through the intervention of State Minister, or that Austria Hungary was acting on behalf of Germany. The official reason for Rudolf's death, however, was "mental imbalance", which allowed for a Catholic burial. While some prelates formally protested this intrusion after voting had been in progress, the Ultramontanist Cardinals readily recognized the existing legal right of the emperor. Support for Rampolla dissipated, leading to the election of Giuseppe Sarto as Pope Pius X. Abolition of the veto right was one of his first official acts, on 20 January 1904. He was buried in the Campo Verano Cemetery near the Basilica of San Lorenzo fuori le Mura. His friend and closest collaborator, Giacomo della Chiesa, who soon succeeded Pius X as Pope Benedict XV, presided over his funeral ceremonies. On 19 June 1929, twelve days after the Italian Parliament ratified the Lateran Treaty, the body of Cardinal Rampolla was transferred to Santa Cecilia in Trastevere.