Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық джаз скрипкашысы (1903–1978)
American jazz violinist (1903–1978)
Джузеппе "Джо" Венути (16 қыркүйек 1903 жылы туған) бала кезінен досы болған гитарист Эдди Лангпен бірге джазда аспаптық музыканы дамытудың алғашқыларының бірі болды. 1920-жылдар мен 1930-жылдардың басында Венути мен Ланг көптеген жазбаларды жетекші ретінде және көрнекті солистер ретінде жасады. Олардың «ыстық» скрипка және гитара орындаулары соншалықты танымал болды, көптеген коммерциялық би жазбаларында оларды 12 немесе 24 тактты дуэттер орындауға шақырды. 1926 жылы Венути мен Ланг OKeh лейблінде дуэт ретінде жаздыра бастады (алдында Columbia лейблінде бір дуэт шыққаннан кейін), содан кейін «Blue Four» тобының жазбалары жарық көрді, олар джаз тарихындағы маңызды жазбалар саналады. Венути сонымен қатар «New Yorkers» деген атпен OKeh үшін коммерциялық би жазбаларын жазды. Ол Бенни Гудман, Адриан Роллини, Дорси ағайындылары, Бинг Кросби, Бикс Бейдербекке, Джек Тигарден, Фрэнк Синьорелли, Босвелл сестері және 1920-жылдардың соңы мен 1930-жылдардың басындағы басқа да маңызды ақ джаз және жартылай джаз музыканттарымен жұмыс істеді. Алайда, Лангтың 1933 жылы қайтыс болуынан кейін Венутидің мансабы сарқыла бастады, бірақ ол 1930-жылдарға дейін өнер көрсетуін жалғастырды, арзан дүкендердің лейблдері үшін коммерциялық би жазбаларын (көбінесе Венутидің скрипка солосы бар), сондай-ақ OKeh және Columbia лейблдері үшін, және кейде джаздық шағын топтармен бірге жазбалар жасады. Ол Сесил Брауэр сияқты батыс свинг музыканттарына да үлкен әсер етті. 1920-жылдардағы OKeh жазбаларының көптеген үлгілері сатылымда болды және 1935 жылға дейін басылымда сақталды, ол кезде ARC OKeh лейблін тоқтатылып, таңдалған жазбалар 35 центтік Vocalion лейблінде қайта шығарылды (OKeh лейблі 1940 жылы CBS қайта жаңғыртты). 1940-1950 жылдардағы салыстырмалы түрде белгісіздіктен кейін Венути Лас-Вегастағы Desert Inn қонақүйінде Джек Статеммен скрипкада және басқа да аспаптарда ойнады. Статем 1961 жылдың соңынан 1965 жылға дейін Desert Inn-де ойнаған бірнеше музыкалық топтарды басқарды, соның ішінде Диксиленд тобы да болды. Венути сол кезде онымен бірге болды және 1960-жылдары Лас-Вегас симфониялық оркестрімен де жұмыс істеді. Ол 1960-жылдардың соңында қайта танылды. 1970-жылдары ол тенор саксофонист Зут Симспен музыкалық байланыс орнатты, нәтижесінде үш жазба жарық көрді. 1976 жылы ол пианист Эрл Хайнспен бірге «Жылы сонаталар» атты дуэттер альбомын жазды. Ол сондай-ақ мандолинашы Джетро Бернс (Homer & Jethro тобынан), педальді сталь гитарашы Керли Чалкер және бұрынғы Боб Уиллздің музыканты және гитарашысы Элдон Шамблин сияқты кантри джаз музыканттарымен бірге толық альбом жазды. Венути Вашингтон штатының Сиэтл қаласында қайтыс болды.
Giuseppe "Joe" Venuti (September 16, 1903 he pioneered the use of string instruments in jazz along with the guitarist Eddie Lang, a friend since childhood. Through the 1920s and early 1930s, Venuti and Lang made many recordings as leader and as featured soloists. He and Lang became so well known for their 'hot' violin and guitar solos that on many commercial dance recordings they were hired to do 12 or 24 bar duos towards the end of otherwise stock dance arrangements. In 1926, Venuti and Lang started recording for the OKeh label as a duet (after a solitary duet issued on Columbia), followed by "Blue Four" combinations, which are considered milestone jazz recordings. Venuti also recorded commercial dance records for OKeh under the name "New Yorkers". He worked with Benny Goodman, Adrian Rollini, the Dorsey Brothers, Bing Crosby, Bix Beiderbecke, Jack Teagarden, Frank Signorelli, the Boswell Sisters, and most of the other important white jazz and semi jazz figures of the late 1920s and early 1930s. However, following Lang's death in 1933, Venuti's career began to wane, though he continued performing through the 1930s, recording a series of commercial dance records (usually containing a Venuti violin solo) for the dime store labels, as well as OKeh and Columbia, plus the occasional jazz small group sessions. He was also a strong early influence on western swing players like Cecil Brower. Many of the 1920s OKeh sides continued to sell and remained in print through 1935 when ARC discontinued the OKeh label and reissued selected sides on the 35 cent Vocalion label (the OKeh label was revived by CBS in 1940). After a period of relative obscurity in the 1940s and 1950s, Venuti played violin and other instruments with Jack Statham at the Desert Inn Hotel in Las Vegas. Statham headed several musical groups that played at the Desert Inn from late 1961 until 1965, including a Dixieland combo. Venuti was with him during that time, and was active with the Las Vegas Symphony Orchestra during the 1960s. He was 'rediscovered' in the late 1960s. In the 1970s, he established a musical relationship with tenor saxophonist Zoot Sims resulting in three recordings. In 1976, he recorded an album of duets with pianist Earl Hines entitled Hot Sonatas. He also recorded an entire album with country jazz musicians including mandolinist Jethro Burns (of Homer & Jethro), pedal steel guitarist Curly Chalker and former Bob Wills sideman and guitarist Eldon Shamblin. Venuti died in Seattle, Washington.
Ерте өмір
Венути өзінің ерте өмірі туралы, оның ішінде туған жері мен күні, сондай-ақ білімі мен тәрбиесі жайлы қайшылы ақпарат беруімен белгілі болды. Гари Гиддинс жағдайды былай сипаттады: "Қай анықтамалыққа қарасаңыз да, (Венути 1978 жылы қайтыс болғандағы жасы) сексен төрт, сексен екі, сексен, жетпіс бес, жетпіс төрт немесе жетпіс екі жаста болған. Музыка тарихындағы ең ерекше юмор сезіміне ие Венути осы шатасуды қастап ұлықтады." Бұл алдаудың себептері әртүрліше түсіндіріледі: Венутидің әкесі азаматтыққа өту процесін жеделдетуді көздеген, Джо шетелде туған джаз музыкантына құрбыларының немқұрайлылығын сескенген, немесе оның жалпы тәртіпсіздікке бейімділігі. Ресми мәліметтерге сәйкес, ол 1903 жылдың 16 қыркүйегінде Филадельфияда дүниеге келген. Ол кішкентай кезінен скрипкада классикалық білім алды және әкесінен сольфеджио сабақтарын алды. Кейін ол, әкесінен музыканы оқыса да, ешбір аспапты емес, жалпы музыка теориясын үйренгенін айтты. Ол Филадельфияда скрипканы оқуды бастады, содан кейін консерваторияда оқығанын мәлімдеді, бірақ бұл туралы ешқандай нақты мәлімет бермеді. Дегенмен, оның ойнау стилі скрипканы жақсы меңгерген адамға тән еді.
Venuti was well known for giving out conflicting information regarding his early life, including his birthplace and birth date as well as his education and upbringing. Gary Giddins summarized the situation by saying that "depending on which reference book you consult, (Venuti's age when he died in 1978) was eighty four, eighty two, eighty, seventy five, seventy four, or seventy two. Venuti, who surely had one of the strangest senses of humor in music history, encouraged the confusion. ( ) The deception has been variously traced to Venuti's father, who hoped to speed up the naturalization process, to Joe's fear that a foreign born jazz musician would not be taken seriously by his peers, and to his general penchant for mayhem." According to official records, he was born on September 16, 1903, in Philadelphia. He was classically trained in the violin from a young age, and studied solfeggio with his grandfather. He later said that while he studied music from him, he did not learn any one instrument but rather music theory in general. He began studying the violin in Philadelphia, and later claimed to have studied at a conservatory, without providing any corroborating details. Despite this, his style of playing was characteristic of someone who had a solid basis in violin technique.
Мансап
Венути 1924 жылы кәсіби скрипкашы ретінде мансабын бастады. Осы кезеңде ол джаз скрипкасының жаңаша түсінігін қалыптастыруға үлкен үлес қосты. 1900 жылдардың басында ол Джеймс Кэмпбелл мектебінің оркестрінде скрипка бөлімінде ойнады. Дәл сол жерде ол алғаш рет Сальваторе Массаромен танысып, дос болады, ол да сол бөлімде ойнаған. Олар бірге классикалық музыкамен қатар джаз бен блюз жанрларында тәжірибе жүргізді. 1924 жылы ол Детройтке Jean Goldkette тобының құрамына қосылып, Goldkette-тің би тобының бірі – Book Cadillac Hotel Orchestra-да ойнай бастады. Ол Голдкеттің биг-бэнд тобымен алғашқы жазбаларын осы жерде жасады. 1925 жылдың ортасында ол Нью-Йоркке қоныстанғанға дейін қысқа мерзімге Атлантик-Ситиге Берт Эстлоудың тобында ойнау үшін барып қайтты. Сол жерде ол есімін Эдди Ланг деп өзгерткен Массаромен қайта кездесті. Ланг та скрипкадан гитараға ауысты. Екі дос арасындағы кәсіби серіктестік 1933 жылы Ланг қайтыс болғанға дейін жалғасты. Олар өзінің күнкөрісін қамтамасыз ету үшін Бродвейдің оркестрлерінде ойнаумен қатар Роджер Вулф Канның би оркестрлерінде де өнер көрсетті. 1926 жылдан 1928 жылға дейін Венути мен Ланг дуэті сол кездегі жетекші джаз музыканттарымен бірге жазбалар жасады, олардың ішінде Голдкет (1926–27), Ред Николс (1927–28), Бикс Бейдербекке (1927), Адриан Роллини (1927) және Фрэнки Трумбауэр (1927) бар. 1927 мен 1929 жылдар аралығында Ланг пен Венути Атлантик-Ситиде жетекші топтар болып өнер көрсетті. Содан кейін Венути 1929 жылы Нью-Йоркке қайтып, 1929 жылдан 1931 жылға дейін Пол Уайтменнің оркестрімен бірге ойнады. Ол сондай-ақ 1930 жылы түсірілген "Джаз патшасы" фильмінде де өнер көрсетті. 1931–1933 жылдар аралығында Венути тағы да Эдди Ланг, Бикс Бейдербекке және Фрэнки Трумбауэрмен бірге жазбалар жасады. Осы кезеңде Венутидің мансабындағы ең танымал жазба да дүниеге келді: 1931 жылғы 22 қазанда Джо Венути, Эдди Ланг және олардың All Star оркестрімен жасаған жазбасы. Бұл сессияға Бенни Гудман мен Джек Тигарден де қатысты. Венути мен Ланг 1932 жылы Роджер Вулф Канс оркестріне қайта қосылып, 1933 жылы Эдди Ланг қайтыс болғанға дейін онымен бірге ойнады және жазбалар жасады. Эдди Лангтың өлімінен кейін Венути Еуропа мен Ұлыбританияда гастрольдік турне өткізді. Осы кезеңде ол скрипкадан гитараға жиі ауысып, бұрынғысынан гөрі әртүрлі музыкалық стильде орындады. 1935 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін ол биг-бенд құрып, оның жетекшісі болды. Осы уақытта ол көптеген өзінің түпнұсқалық аранжировкаларын жасады. Венути биг-бенд жетекшісі ретінде солошы ретіндегідей сәттілікке жете алмады, ал 1943 жылы топ таратылды. Осыдан кейін Венути салыстырмалы түрде беделді орыннан беделсіздікке түсіп қалды. Венути 1944 жылы Калифорнияға көшіп барып, MGM студиясының музыканты болды, сонымен қатар басқа кино және радио студияларында да ойнады. Ол сондай-ақ осы кезеңде Бинг Кросбидің радио бағдарламасында үнемі пайда болды. Кейіннен Венути шағын топ форматына оралып, Лос-Анджелесте және оның айналасында ойнауды және жазбалар жасауды жалғастырды, сонымен қатар жиі гастрольдік турлерге шықты. 1953 жылы ол Еуропаның тағы бір турнесін, ал 1963 жылы Сиэтл қаласының турнесін ұйымдастырды. Фильмнің бір бөлігі Сиэтлдегі District Tavern-да түсірілді, онда Венути Джон Холт басқарған New Deal Rhythm тобымен бірге ойнады. 1970 жылдары, өмірінің соңғы жылдарында Венути шағын ансамбльмен Еуропада кеңінен гастрольдік турлерге шықты. Осы кезеңде ол өзінің соңғы жазбаларын Эрл Хайнс, Джордж Барнс, Росс Томпкинс, Дейв МакКенна, Мариан МакПартленд, Скотт Гамильтон, Леон Редбон және Зут Симспен бірге жасады. Венути 1978 жылы қайтыс болғанға дейін гастрольдік турлерді жалғастырды.
Venuti began playing violin professionally in 1924. During this time, he helped redefine jazz violin. He spent time in the early 1900s playing in the James Campbell School Orchestra in the violin section. It was there that he first met and befriended Salvatore Massaro, who was also playing in the same section. During this time the pair was experimenting with jazz and blues in addition to classical playing. In 1924, he moved to Detroit to join Jean Goldkette's band, and began playing with the Book Cadillac Hotel Orchestra, one of Goldkette's dance bands. It was here that he made his first recordings with Goldkette's big band. By mid 1925, he had moved to Atlantic City briefly to play with Bert Estlow's band before settling in New York. Here, he once again encountered Massaro, who had changed his name to Eddie Lang. Lang had also switched instruments from the violin to the guitar. The two friends struck up a professional partnership which was to last until Lang's death in 1933. They began playing with Roger Wolfe Kahn's dance orchestras in addition to playing in Broadway pit orchestras to support themselves. From 1926 to 1928, the Venuti and Lang duo were recording with most of the leading jazz musicians of the day, including Goldkette (1926–27), Red Nichols (1927–28), Bix Beiderbecke (1927), Adrian Rollini (1927) and Frankie Trumbauer (1927). Between 1927 and 1929, Lang and Venuti were leading bands and performing in Atlantic City. Venuti then returned to New York in 1929 to play with Paul Whiteman's orchestra from 1929 to 1931. He also appeared in the film King of Jazz (1930) with the band. From the period of 1931–1933, Venuti recorded again with Eddie Lang, Bix Beiderbecke and Frankie Trumbauer. The most famous recording of Venuti's career was also produced during this time: his October 22, 1931, recording with Joe Venuti Eddie Lang and their All Star orchestra. This session also included Benny Goodman and Jack Teagarden. Both Venuti and Lang rejoined Roger Wolfe Kahns' orchestra in 1932 and played and recorded with him until Eddie Lang's death in 1933. Following Eddie Lang's death, Venuti conducted a tour of Europe and the UK. During this period he also alternated from violin to guitar, varying from his almost strictly violin approach formerly. Upon returning to the US in 1935, he formed a big band and worked as its leader. During this time he also composed most of his original arrangements. Venuti was less successful as a big band leader than as a soloist, and the band folded in 1943. After this period, Venuti transitioned from being in a position of relative prominence to one of ignominy. Venuti moved to California in 1944 to become a studio musician with MGM, in addition to playing with other film and radio studios. He also appeared regularly on Bing Crosby's radio show during this time. Later, Venuti returned to a small group format and continued to play and record in and around Los Angeles, while touring frequently. In 1953, he conducted another tour of Europe, and in 1963 a tour of Seattle. A portion of the film was shot at the District Tavern in Seattle with Venuti sitting in with the New Deal Rhythm band led by John Holte. During the 1970s, in his last years, Venuti toured extensively in Europe with a small ensemble. During this time, he made his final recordings with Earl Hines, George Barnes, Ross Tompkins, Dave McKenna, Marian McPartland, Scott Hamilton, Leon Redbone, and Zoot Sims. Venuti continued to tour and play until his death in 1978.
Композициялар
Джо Венутидің композицияларына "Satan's Holiday", "Goin' Home", "Put and Take", "Pretty Trix", Эдди Лэнгпен бірлескен "Doin' Things", Ленни Хейтонмен, Фрэнки Трумбауэрмен және Эдди Лэнгпен бірлескен "Apple Blossoms", "Beatin' the Dog", "Black and Blue Bottom", "Black Satin", "Blues for Nobody", "Blues in G", "Blues Inc.", "Dandy Cat", "Cheese and Crackers", "Clown Cat", "Dinner at Nine", "Flip" және "Betcha I Getcha" кіреді, Венути осы туындыны Бикс Бейдербекемен бірге жазғанын айтқан.
Joe Venuti's compositions included "Satan's Holiday", "Goin' Home", "Put and Take", "Pretty Trix", "Doin' Things" with Eddie Lang, "Apple Blossoms", with Lennie Hayton, Frankie Trumbauer, and Eddie Lang, "Beatin' the Dog", "Black and Blue Bottom", "Black Satin", "Blues for Nobody", "Blues in G", "Blues Inc.", "Dandy Cat", "Cheese and Crackers", "Clown Cat", "Dinner at Nine", "Flip", and "Betcha I Getcha", which Venuti claimed to have co written with Bix Beiderbecke.
Шаяндар
Джо Венути өзінің әсерлі ойнау стилімен қатар, практикалық әзілдерімен де танымал болды. Ол көбінесе арзан скрипкаларды тартатын, себебі оның бұрынғы тобының мүшелері оның кейде басқа музыканттардың басына оларды сындырып тастайтынын айтқан. Оның әріптестері оның көптеген әзілдерін әңгімелейді. Мысалы, бірде репетиция кезінде тынығу уақытында тубашының құбырын ұнмен толтырған. Тағы бір оқиғада, бір қолды трубашы Уинги Манонға Рождествоға бір ғана манжет жіберген. Сондай-ақ, ол Нью-Йорк телефондық анықтамалығындағы барлық бас-гитаристтерге телефон соғып, көше төбелесінде кездесуге шақырғандығымен де белгілі болды. 50-ден астам бас-гитарист аспаптарымен келгенде, бұл шағын кептеушілікке әкеп соқты. Содан кейін ол AFM талап етуімен музыканттарға уақыттары үшін ақы төлеуге мәжбүр болды. Ол әйелі Сара Венути (құрметті есімі Израиль) екеуі бірге саяхаттап жүрген. Олар 1934 жылдың тамызында үйленді. Уинги Манон Венутидің "Сэлли" есімді әйелге үйленгенін, ал 1950 жылы Los Angeles Times "Дороти" есімді әйелден ажырасқанын хабарлады. Венути орта жасында, 1950-ші және 1960-шы жылдардың басында алкоголизмнен зардап шекті. Ол жазылып, бұрынғыдай ойнау шеберлігімен қайта танымал болды. 1970 жылы Венутиге рак диагнозы қойылды. Ол 1978 жылдың 14 тамызында Сиэтл, Вашингтонда рак немесе жүрек талмасынан қайтыс болды.
Apart from his impressive playing style, Joe Venuti was known for his practical jokes. He was known to play inexpensive violins, since many of his former band members have said that he had been known to crack these over the heads of other musicians on occasion. There are many anecdotes of his pranks told by his associates. In one account, he filled a tuba player's horn with flour during a break in a rehearsal. Another involved sending the one armed trumpeter Wingy Manone a single cufflink for Christmas. He was also well known for having called every bass player in the New York phonebook and asking them to meet with him on a street corner. When over 50 bass players arrived with their instruments it created a minor roadblock. He then subsequently had to pay the players for their time as mandated by the AFM. he is stated traveling with his wife Sarah Venuti (née Israel). They got married in August 1934. Wingy Manone reported that Venuti was married to a woman named "Sally", and in 1950, the Los Angeles Times reported on his divorce from a woman named "Dorothy". Venuti suffered from alcoholism in his middle age, throughout the 1950s and early 1960s. He was able to recover, and to regain his former acclaim for his playing. In 1970, Venuti was diagnosed with cancer. He died on August 14, 1978, in Seattle, Washington, of either cancer or a heart attack.