Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Веронезе ЮНЕСКО-дағы қызметтен кейін де Католик шіркеуінде лауазымдарды атқара берді және 1986 жылы 76 жасында қайтыс болғанға дейін халықаралық аренада белгілі болды.
Veronese would continue to hold roles within the Catholic Church after his career with UNESCO, and to be prominent in the international sphere until his death in 1986 at the age of 76.
Ерте өмір және мансап
Витторино Веронезе 1910 жылы 1 наурызда Венеция маңындағы Виченца қалашығында дүниеге келген. Оның әкесі жергілікті электр стансасында бас техник болып жұмыс істеді, ал анасы мектеп мұғалімі болды. Веронезе жиырма бір жасқа толғанға дейін Падуа университетін заң ғылымының докторы дәрежесімен бітірген. Университетті бітіргеннен кейін он жыл заңгер болып жұмыс істеді, содан кейін социология және білім беру саласында мансап қуа бастады. Соғыс жылдарында демократиялық көзқарасты ғалымдармен бірлесіп жұмыс істеді және “Studium” деп аталатын журналды басқарды. 1952 жылдан 1956 жылға дейін ЮНЕСКО-ның атқарушы кеңесінде өкіл болып қызмет етті, ал 1956-1958 жылдары кеңес төрағасы болып сайланды. ЮНЕСКО-ның бас директоры ретінде Витторино Веронезе мүше елдерді 1960 жылы білім берудегі дискриминацияға қарсы Париж конвенциясына қол қоюға жетектеді. Сондай-ақ 1960 жылы жаңадан тәуелсіздік алған 19 африкалық елге (соның ішінде Буркина-Фасо, Чад, Гамбия және Нигерия) мүшелік берілді. Бұл Африка елдерінің басшылары өткізген алғашқы білім беру конференциясы болды, онда басымдықтар мүше елдер мен Орталық Африканың жалпы мәселелерімен анықталды. Веронезе бастапқыда Екінші Ватикандық собордың аудиторы лауазымына Гвитонмен бәсекелесіп, кімге осы құрмет көрсетілу керектігін анықтау үшін пікір алмасты. Олардың сөздері Рим Куриясымен “Ихлас куәлігі” ретінде қарастырылды: “Итальяндық қарапайым және қысқа сөйледі; М. Гвитон көбірек риторикалық болды”. Собор аяқталғаннан кейін Веронезе сенімсіздер хатшылығының консультанты болды. 1967 жылы ол Әділет және бейбітшілік жөніндегі Пап комиссиясының мүшесі болды, онда ол бейбітшілік және халықаралық қауымдастық мәселелері жөніндегі зерттеу комитетіне төрағалық етті. 1972 жылғы наурыз айында ол қасиетті консисторияның заңгерлер алқасының мүшесі болып тағайындалды. 1967 жылы Веронезе Квебектегі Лаваль университетінен заң ғылымының құрметті докторы дәрежесін алды. 1967 жылы ол Әділет және бейбітшілік жөніндегі Пап комиссиясының мүшесі болды, онда ол бейбітшілік және халықаралық қауымдастық мәселелері жөніндегі зерттеу комитетіне төрағалық етті. 1972 жылғы наурыз айында ол қасиетті консисторияның заңгерлер алқасының мүшесі болып тағайындалды.
Vittorino Veronese was born in a country town near Venice, Vicenza on 1 March 1910. His father worked in a local electric plant as a chief technician, and his mother was a school teacher. Veronese graduated from the University of Padua with a doctoral degree in law before he reached twenty one. He worked as a lawyer for ten years after graduation, then started to pursue a career in the fields of sociology and education. During the war years, he worked together with democratically minded scholars and directed a review, named “Studium”. From 1952 to 1956 he served as a representative on UNESCO's executive board, and was elected as the board's chairperson between 1956 and 1958. As a UNESCO Director General, Vittorino Veronese would lead member nations to sign the Paris Convention against Discrimination in Education in 1960. Also in 1960, 19 newly independent African nations (including Burkina Faso, Chad, Gambia, and Nigeria) were granted membership. This was the first educational conference held by African leaders where the focus was determined by member nations and general concerns of middle Africa. Veronese was initially competing for the lay auditor position to the Second Vatican Council with Guitton, debating back and forth to decide which one of them should have the honor. Their speeches were regarded as “Attestations of Reverence” by the Roman Curia: “The Italian spoke simply and briefly; M. Guitton was more rhetorical”. Following the council Veronese became a consultor to the secretariat of Nonbelievers. In 1967 he was a member of the Pontifical Commission for Justice and Peace, in which he chaired the study Committee for the Problems of Peace and the International Community. In March 1972 he was appointed a member of the College of Lawyers of the Sacred Consistory. In 1967, Veronese was awarded an honorary doctorate in law by Université Laval in Quebec. In 1967 he was a member of the Pontifical Commission for Justice and Peace, in which he chairs the study Committee for the Problems of Peace and the International Community. In March 1972 he was appointed a member of the College of Lawyers of the Sacred Consistory.