Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим-католик шіркеуінің жоғары дипломаты және Джованни Баттиста кардинал Монтинидің (1914–2003) бұрынғы жеке хатшысы Гаэтано Алибранди (14 қаңтар 1914 – 3 шілде 2003) болды. Ол кейін Папа Павел VI аталған.
Papal diplomat and former Personal Secretary to Giovanni Battista Cardinal Montini (1914–2003)
Gaetano Alibrandi (14 January 1914 – 3 July 2003) of the Roman Catholic Church was a senior papal diplomat and former Personal Secretary to Giovanni Battista Cardinal Montini (later Pope Paul VI).
Өмірбаян
Сицилияның Катания провинциясындағы Кастильон-ди-Сицилияда дүниеге келген Алибранди 1936 жылдың 1 қарашасында дін қызметкері болып тағайындалды және Рим Папасының Латеран университетінен дінтану докторы, сондай-ақ азаматтық және канондық құқық докторы дәрежелерін алды. 1941 жылы Киелі Тақтың дипломатиялық корпусына қабылданды, онда бес жыл Ватикан Мемлекеттік хатшылығында қызмет етті. Одан кейін Италия мен Түркиядағы апостолдық нунциатураларда штат қызметкері болып жұмыс істеді, ал 1954-1956 жылдары екі жыл бойы Ирландияға Апостолдық нунциатураға кеңесші ретінде келді. Алибранди кейіннен ирландтық қызметінің алғашқы кезеңін "рухани тазару" деп сипаттады.
Born at Castiglione di Sicilia in the Province of Catania, Sicily, Alibrandi was ordained priest on 1 November 1936 and obtained a Doctorate on Divinity from the Pontifical Lateran University and a Doctorate on Civil and Canon Law. He entered the Diplomatic Corps of the Holy See in 1941, serving for five years in the Vatican Secretariat of State and was then a staff member in the apostolic nunciatures in Italy and Turkey before coming to Ireland as a counsellor at the Apostolic Nunciature for two years from 1954–6. Alibrandi later described his first Irish posting as ‘a spiritual bath.’
Архиепископ қызметіне тағайындалды
1961 жылы Фернандо Кардинал Центодан Бинда титулды архиепископы қызметіне епископтық киелену рәсімі болды, ол Чилидегі нунциу болып тағайындалғаннан кейін (1961), одан кейін Ливанда да ұқсас қызметтерге тағайындалды (1963). Чилидегі Апостольдық нунций ретінде ол Чили делегациясын Екінші Ватикан соборында басқарды.
In 1961 he received episcopal consecration as titular Archbishop of Binda by Fernando Cardinal Cento upon his appointment as Nuncio of Chile (1961), followed quickly by similar appointments in Lebanon (1963). As Apostolic Nuncio to Chile, he led the Chilean delegation to the Second Vatican Council.
Ирландиядағы Нунций
Ол 1969 жылғы 19 сәуірде Ирландияға Папалық нунций болып тағайындалды, бұл қиындықтардың басталуынан кейін болды. Бұл Ирландиядағы шіркеу үшін қиын кезең еді, сол кезде оны кардинал Уильям Конвей басқарды, себебі ол Екінші Ватикан кеңесінің тудырған ішкі өзгерістеріне және кең ауқымды әлеуметтік өзгерістерге бейімделуге тырысты. Алибранди осы өзгерістермен, әсіресе Солтүстік Ирландиядағы зорлық-зомбылықпен күресуге лайықсыз болды. 1977 жылы кардинал Конвей қайтыс болғаннан кейін, ол Армағға ашық ұлтшыл Томас О Фиаихты тағайындады деп есептеледі. Журналист және автор Эд Молони ИРА туралы кітабында Алибрандидің "ИРА-ға деген симпатиясы Лондон үкіметімен үнемі келіспеушілік тудырды" деп мәлімдейді. Алибрани 1971 жылы Ватиканның Джон Чарльз МакКвейдтің Дублин архиепископы лауазымынан кетуін қабылдауына қатысты шешімде маңызды рөл атқарды (МакКвейдтің таңқалуына қарамастан, ол 75 жасқа толғаннан кейін де қызметте қалуға рұқсат алатынын күткен). Алибранди нунций болып қызмет еткен кезеңде жасалған епископтық тағайындаулардың көпшілігінде ол доктриналық тұрғыдан "дұрыс", оңшыл дін қызметкерлерін жақтады, ал Дублин архиепископтығына екі дін қызметкерін – Кевин МакНамара мен Десмонд Коннеллді таңдады, олардың екеуі де бұл лауазымға лайықсыз болды. Архиепископтың зейнетке шығу кезіндегі Т. П. О'Махонидің "The Tablet" газетінде жариялаған мақаласында "ол сирек сұхбат берсе де, саясат жасауға немесе қоғамдық дау-дамайларға ешқашан ашық араласпаса да, Архиепископ Алибрандинің көшпелі артында айтарлықтай ықпалға ие екені даусыз" делінген. Осы кезеңді бағалаған құрметті ғалым және шіркеу тарихшысы Дермот Кёг былай деді: "Жақсы үміткерлер тағайындалмады, олардың көпшілігі жұмысқа жарамсыз болды, тағайындалғандардың көпшілігі шіркеу мен мемлекет мәселелеріне қорғаныс көзқарасын ұстанды. Ол үш Таоисигпен – Джек Линч, Лиам Косгрейв және Гаррет Фитцджеральдпен – өте шиеленіскен қарым-қатынаста болды". 2012 жылдың қыркүйек айында Корк университетінде өткен доктор Гаррет Фитцджеральдты еске алу лекциясында, Сыртқы істер министрлігінің бұрынғы бас хатшысы Сеан Донлон былай деді: "Біздің [Сыртқы істер министрлігі] назарымызға Дублиндегі үш банк шотында [архиепископқа тиесілі] ақшаның сомасы, нунциатураны басқаруға қажетті сомадан әлдеқайда көп екені белгілі болды. Ақшаның [көзі] Оңтүстік Америка болып көрінді". Донлон былай деп жалғастырды: "Оның мөлшеріне байланысты, бұл қаражаттың Киелі Тақтың меншігіне тиесілі ме деп сұрауымыз керек деп ойладық". Дәрігер Алибрандиге жауап беру үшін хабарласқанда, ол "тез арада "жоқ" деп жауап берді және олар "отбасының" меншігінде екенін айтты. Оған бұл ақшаның Ирландияның салық заңдары бойынша DIRT салығына жататыны айтылғанда, ол жақын арада зейнетке шығатынын және шоттар жабылатынын мәлімдеді".
He was appointed Papal Nuncio to Ireland on 19 April 1969, shortly after the outbreak of the Troubles. This was a challenging time for the Church in Ireland then led by Cardinal William Conway as it adjusted to both the internal changes generated by the Second Vatican Council and the wider social changes. Alibrandi was ill suited to coping with these changes and in particular the violence in Northern Ireland. It is widely assumed that he saw to it that the more overtly nationalist Tomas Ó Fiaich was appointed to Armagh in 1977 after the death of Cardinal Conway. The journalist and author Ed Moloney in his book on the IRA asserts that Alibrandi's "sympathy for the IRA was a constant source of friction with the government in London." Alibrani played a major role in the 1971 decision by the Vatican to accept the resignation of John Charles McQuaid as archbishop of Dublin (to the shock of McQuaid, who expected that he would be allowed to remain for some time after the normal retirement age of 75). In many of the episcopal appointments made while Alibrandi was nuncio, he favoured doctrinally 'sound', right of centre priests and in the case of the Archdiocese of Dublin picked two priests Kevin McNamara and Desmond Connell who were notably ill suited. In a profile of the Archbishop at the time of his retirement T. P. O'Mahony observed in The Tablet "although he rarely gave interviews, and never overtly intervened in policy making or in public controversies, it is beyond dispute that Archbishop Alibrandi wielded considerable influence behind the scenes." The respected academic and church historian Dermot Keogh assessing this period argues that "there was a general view that the best candidates had not been appointed that a number were not up to the job, that most of the appointees shared a defensive attitude to matters of church and state. He had “a very testy relationship with three Taoisigh – Jack Lynch, Liam Cosgrave and Garret FitzGerald”. It was reported in September 2012 during the second Dr Garret FitzGerald Memorial Lecture at University College Cork by Seán Donlon, former secretary general at the Department of Foreign Affairs, that "It came to our [Department of Foreign Affairs] attention that a substantial amount in three bank accounts in Dublin [held by the archbishop] were way in excess of what was needed to run the nunciature. The source [of the money] appeared to be South America." Donlon went on to say "Because of its size, we thought it appropriate to ask if the funds belonged to the Holy See". When contacted for an answer, Dr Alibrandi "quickly answered ‘no’ and that they belonged to ‘family’. When it was pointed out to him that the money was then liable under Irish taxation law to DIRT, he said he would retire shortly and the accounts would be closed."