Юг Бернар Маре: Француз мемлекет қайраткері және дипломаты
Hugues-Bernard Maret, duc de Bassano
Юг Бернар Маре – француз саяхатшысы, дипломат және журналист. Ол Франция революциясының идеяларымен әсерленіп, саяси мансапқа қадам басты. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз мемлекет қайраткері және дипломаты Хью Бернард Маре (yɡ bɛʁnaʁ maʁɛ, 1 мамыр 1763 – 13 мамыр 1839), Бассаноның 1-ші герцогы (Duc de Bassano), француз мемлекет қайраткері, дипломат және журналист болған.
French statesman and diplomat
Hugues Bernard Maret (yɡ bɛʁnaʁ maʁɛ, 1 May 1763 – 13 May 1839), 1st Duke of Bassano (Duc de Bassano), was a French statesman, diplomat and journalist.
Ерте мансап
Марэт Бургундия провинциясындағы Дижон қаласында, Дижон академиясының дәрігері мен ғалымының екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Әкесі оның медициналық мансапқа ие болуын қалағанмен, ол заңды оқуға шешім қабылдады. Содан кейін, жақсы білім алған Марэт заңгерлік қызметке қадам басып, Париждегі Король кеңесінің адвокаты болды. Француз төңкерісінің идеялары оған терең әсер етіп, оның мансабын түбірімен өзгертті. Бірінші Ұлттық Ассамблеяның пікір-таластары оған оларды "Ассамблея бюллетені" ("Bulletin de l'Assemblée") басылымында жариялау идеясын ұсынды. Журналист Шарль Жозеф Панкук (1736–1798), "Меркюр де Франс" ("Mercure de France") газетінің иесі және танымал "Энциклопедияның" (1785) баспагері, оны бұл басылымды үлкен газетпен – "Le Moniteur Universel" газетімен біріктіруге көндірді. Бұл газет дұрыстығы мен бейтараптығы үшін кең танылды. Ол "Фейян" ("Feuillants") деп аталатын орташа клубтың мүшесі болды. Бірақ монархия құлағаннан және 1792 жылғы 10 тамыздағы көтерілістен кейін ол Сыртқы істер министрлігінде қызметке кірді, онда кейде тұрақтандырушы ықпал етті. Британдық өкілдігінің кеткеннен кейін, азамат Марэт (сол кезде осылай танылған) Лондонға миссиямен барды, онда 1792 жылғы 22 желтоқсанда Уильям Питт кішімен ("William Pitt the Younger") сәтті келісімге келді. Алайда, ешқандай келісімге қол жеткізілмеді. Бурбон королі Людовик XVI-ның ("Louis XVI") өлім жазасынан кейін (1793 жылғы 21 қаңтар), бас француз дипломаты Бернар Франсуа де Шовелинге ("Bernard François de Chauvelin") Ұлыбританияны тастап кетуі бұйрылды, ал Ұлттық конвент соғыс жариялады (1793 жылғы 1 ақпан – француз төңкеріс соғыстарындағы 1793 жылғы науқандарды қараңыз). Бұл оқиғалар 1794 жылғы қаңтарда Лондонға жасаған Марэттің екінші миссиясының нәтижесін шектеді.
Maret was born in Dijon, in the province of Burgundy, as the second son of a physician and scholar at the Academy of Dijon. Destined for a medical career by his father, he instead decided to study law, and after receiving a solid education Maret entered the legal profession, becoming a lawyer at the King's Council in Paris. The ideas of the French Revolution profoundly influenced him, wholly altering his career. The interest aroused by the debates of the first National Assembly suggested to him the idea of publishing them in the Bulletin de l'Assemblée. The journalist Charles Joseph Panckoucke (1736–1798), owner of the Mercure de France and publisher of the famous Encyclopédie (1785), persuaded him to merge this in a larger paper, Le Moniteur Universel, which gained a wide repute for correctness and impartiality. He was a member of the moderate club, the Feuillants, but, with the overthrow of the monarchy and the insurrection of 10 August 1792 he accepted a post in the Ministry of Foreign Affairs, where he sometimes exercised a steadying influence. On the withdrawal of the British legation, Citizen Maret (as he was then known) went on a mission to London, where he had a favourable interview with William Pitt the Younger on 22 December 1792 – all hope of an accommodation was, however, in vain. After the execution of Bourbon King Louis XVI (21 January 1793), the chief French diplomatic agent, Bernard François de Chauvelin, was ordered to leave Britain, while the National Convention declared war (1 February 1793 – see Campaigns of 1793 in the French Revolutionary Wars). These events limited the impact of Maret's second mission to London in January 1794.
Республиканың өкілі
Дипломатиялық қызметтен кейін ол Француз Республикасының Неаполь Корольдігіндегі елшісі болды. Бірақ Шарль де Семонвиллмен келіссөздер жүргізіп жатқанда, ол Австрия империясының қолына түсті және шамамен отыз айға дейін тұтқын күйінде болды. 1795 жылдың соңында бұрынғы король Людовик XVI-ның қызы, Мария Тереза Шарлотта босатылған соң, екеуі де босатылды. Марэт қысқа мерзімге журналистикаға қайта оралды, бірақ 1797 жылдың жазында Лильде өткен Ұлыбританиямен бейбіт келісім туралы келіссөздерге белсенді қатысты. Алайда, 18 Фруктидор төңкерісінде (қыркүйек 1797) Париждегі Якобиндер клубының жеңісі Питтің бейбітшілік үмітін күйретіп, Маретке тағы бір қайғы әкелді. 1799 жылы Наполеон Мысырдан оралғаннан кейін, Марэт 18 Брумер төңкерісі (9-10 қараша) арқылы билікке келген генералдың партиясына қосылды.
After a space in which he held no diplomatic post, he became Ambassador of the French Republic to the Kingdom of Naples; but, while negotiating with Charles de Sémonville he was captured by the Austrian Empire and was kept for some thirty months, until, at the close of 1795, the two were set free in return for the liberation of Princess Marie Thérèse Charlotte, the daughter of ex King Louis XVI. For a time Maret returned to journalism, but he played a useful part in the negotiations for a peace with Britain which went on at Lille during the summer of 1797, until the victory of the Jacobin Club in Paris in the coup d'état of 18 Fructidor (September 1797) frustrated the hopes of Pitt for peace and inflicted on Maret another reverse of fortune. On Napoleon's return from Egypt in 1799, Maret joined the general's party which came to power with the 18 Brumaire coup (9 November–10).
Консулдық және империя
Марэт енді Наполеонның хатшыларының бірі болды, ал көп ұзамай Мемлекеттік хатшы қызметіне тағайындалды. Тәжірибелі саясаткер ретінде ол француз консулдығы мен Бірінші француз империясына зор қызметтер көрсетті. 1800 жылы ресми мемлекеттік басылымға айналған «Монитер» газеті оның басқаруына берілді. Ол кейде Наполеонның қатал, тікелей сөйлеу тілін жұмсартуға қол жеткізді және әрқашан пайдалы делдал болды. Оның Батавия және Италия республикаларының жаңа конституцияларын жасауға қатысқаны мәлім. 1804 жылы ол министр болды, 1807 жылы – граф, ал 1809 жылы Бассано герцогы атағы берілді, бұл Наполеонның Италия Корольдігіндегі герцогтік ұлы феодалдық мәртебесі бар атақтардың бірі еді. Бұл сирек кездесетін мұрагерлік құрмет (1906 жылы тоқтатылған), император оның еңбегіне қаншалықты жоғары баға бергенін көрсетеді. Ол Наполеонға өте берілгендігін көрсетті, оның 1808 жылғы сәуір-май айларында Испанияның тағдырына қол жеткізу үшін қолданған амалдарын заңға айналдыруға атсалысқан жұмысынан көрінеді (Қарлытау соғысын қараңыз). Марэт сондай-ақ 1808 жылғы испан конституциясын жасауға көмектесті, бірақ оны испан халқының көп бөлігі қабылдамады. Ол Наполеонның көптеген науқандарында, соның ішінде 1809 жылғы Бесінші коалицияға қарсы науқанында бірге болды және 1810 жылы Австрияның архигерцогинясы Мария Луизамен неке одағын қолдады. 1811 жылдың көктемінде Бассано герцогы Жан Батист де Шампаньидің орнына Сыртқы істер министрі болды. Осы қызметте ол әдеттегі қабілеті мен адалдығын көрсетті, Франция мен Австрия және Франция мен Пруссия арасындағы шарттарды жасады, олар 1812 жылы Ресейге француз әскерін енгізуге қадам болды. Ол сол науқанның көп бөлігінде Наполеонмен бірге болды және ауыр жеңілістен кейін Наполеонның 1813 жылы Алтыншы коалицияға қарсы сәтсіз науқаны үшін жаңа күштерді дайындауға көмектесті.
Maret now became one of Napoleon's secretaries and shortly afterwards Secretary of State. An experienced politician, he rendered services of major value to the French Consulate and First French Empire. The Moniteur, which became the official State Journal in 1800, was placed under his control. He sometimes succeeded in toning down the hard, abrupt language of Napoleon's communications, and in every way proved a useful intermediary. It is known that he had a share in the drawing up of the new constitutions for the Batavian and Italian Republics. In 1804, he became Minister; in 1807, he was created Count; and in 1809, he was granted the title of Duc de Bassano, one of the titles with the status of duché grand fief in Napoleon's Kingdom of Italy. This was a rare hereditary honor (extinct in 1906), which gives an insight into how well respected his work was by the Emperor. He was extremely devoted to Napoleon, as shown by his work to pass into law the artifices adopted by the latter in April–May 1808 in order to make himself master of the destinies of Spain (see Peninsular War). Maret also assisted in drawing up the Spanish Constitution of 1808, which was rejected by almost all Spanish subjects. He accompanied Napoleon through most of his campaigns, including that of 1809 against the Fifth Coalition, and he expressed himself in favour of the marriage alliance with the Archduchess Marie Louise of Austria, which took place in 1810. In the spring of 1811, the Duc de Bassano replaced Jean Baptiste de Champagny, as Minister of Foreign Affairs. In this capacity he showed his usual ability and devotion, concluding the treaties between France and Austria and between France and Prussia, which preceded the French invasion of Russia in 1812. He was with Napoleon through the greater part of that campaign, and after the major defeat, helped to prepare the new forces with which Napoleon waged the equally unsuccessful campaign of 1813 against the Sixth Coalition.
Империяның соңы, жер аударылу және оралу
1813 жылы қарашада Наполеон Марэтті Арманд де Коленкур, маркизбен алмастырды, ол бейбітшілікке адал және Ресей императоры Александр I-мен жеке қарым-қатынаста болған. Алайда, Марэт Наполеонның жеке хатшысы ретінде 1814 жылғы науқанға, сондай-ақ 1815 жылғы науқанға және Жүз күнге дейін оның ілесіп жүрді. Бурбондардың қайта орнатылуынан кейін Марэт елден қуылды. Ол Грацқа зейнетке шығып, әдеби жұмыстармен айналысты. 1820 жылы оған Францияға оралуға рұқсат берілді. 1830 жылғы шілде революциясынан кейін жаңа король Людовик Филипп оны Францияның пэрі ретінде тағайындады. 1834 жылы қарашада Марэт Францияның премьер-министрі қызметін қысқа мерзімге атқарды. Бассано герцогы 1839 жылы Парижде қайтыс болды.
In November 1813 Napoleon replaced Maret with Armand, Marquis of Caulaincourt, who was known to be devoted to the cause of peace and had a personal connection to Tsar Alexander I of Russia. Maret, however, as private secretary of Napoleon, remained with him through the campaign of 1814, as well as during that of 1815 and the Hundred Days. After the restoration of the Bourbons, Maret was exiled. He retired to Graz, where he occupied himself with literary work. In 1820 he was allowed to return to France. After the July Revolution of 1830, the new king Louis Philippe elevated him as a Peer of France. In November 1834 Maret served a short time as Prime Minister of France. The Duc de Bassano died at Paris in 1839.