Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық педагог, тарихшы және профессор Ричард Уолл Лайман (18 қазан 1923 – 27 мамыр 2012), Стэнфорд университетінің жетінші президенті, американдық педагог, тарихшы және профессор болған.
American educator, historian, and professor
Richard Wall Lyman (October 18, 1923 – May 27, 2012), the seventh president of Stanford University, was an American educator, historian, and professor.
Өмірбаян
Британдық лейбористік партиясының тарихшысы Лайман 1951 және 1952 жылдары Лондон экономика мектебінде екі жыл зерттеу жұмыстарын жүргізді, алғашқы Лейбористік үкімет туралы докторлық диссертациясын дайындады. 1954-1958 жылдары ол Сент-Луистегі Вашингтон университетінде оқытумен айналысты. 1957 жылы оның докторлық диссертациясы "The First Labour Government, 1924" деген атпен кітап ретінде жарық көрді. 1958 жылы ол Стэнфорд университетіне қосылды. 1967-1970 жылдары Стэнфорд университетінің проректоры қызметін атқарды. 1970-1980 жылдары университет президенті болды. Проректор және президент болған кезеңінде ол Вьетнам соғысына қарсы және 1960-шы жылдардың басқа да әлеуметтік мәселелеріне қатысты наразылықтарға қатысқан студенттермен күресті. 1969 жылдың көктемінде ол құқық қорғау органдарын шақырып, университет ғимараттарын басып алып, әкімшілік құжаттарын алып жатқан студенттерді шығарып, қамауға алды. Президенттік лауазымындағы басшылығын бағалай келе, оның екі тікелей ізбасары "Дик Лайман Стэнфордты құтқарды" деді. Лайман 1971 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1983 жылы ол Стэнфорд халықаралық зерттеулер институтын құрып, оның алғашқы директоры болды. 1980-1988 жылдары Рокфеллер қорының президенті болды. 1998 жылы Лайман Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Лайман Свартмор колледжінен бакалавр, ал Гарвард университетінен магистр және доктор дәрежелерін алды. 1951-1952 жылдары ол Лондон экономика мектебінде Фулбрайт стипендиаты болды. 1958 жылы ол тарих профессоры болып Стэнфордқа келді. Ричард У. Лайман атындағы сыйлық 2002 жылы Лайманның құрметіне Ұлттық гуманитарлық орталық тарапынан тағайындалды. Ол қайтыс болғаннан кейін 2011 жылы Хамден Холл ауылдық күндізгі мектебінің түлектерінің жетістіктері сыйлығына ие болды. Ол "әділ тұрғын үйді, қоғамдық дамуды және әйелдердің экономикалық мүмкіндіктерін арттыруға бағытталған бастамалардың жетекші ұлттық тұлғасы" болды. Оның немересі – радио продюсері Тина Антолини. 1997 жылы кампустың батыс жағында салынған Лайман түлектер резиденциясы Ричард Лайманның есімімен аталады, ал оның ішіндегі Жинг Лайман ортақ үйі оның әйелінің құрметіне берілген. Ол 2012 жылы 88 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.
An historian of the British Labour Party, Lyman spent two years at the London School of Economics in 1951 and 1952, researching for his PhD on the first Labour Government. He spent the period 1954 1958 teaching at Washington University in St. Louis. In 1957 his PhD was published as a book, entitled The First Labour Government, 1924. He joined Stanford in 1958. He served as the provost of Stanford between 1967 and 1970. He then served as president of the university from 1970 to 1980. During his tenure as provost and president, he confronted campus dissidents involved in protests against the Vietnam war and other social issues of the 1960s. In the spring of 1969, he called in law enforcement authorities to evict and arrest students who were occupying campus buildings and removing administrative files. In referring to his leadership during his tenure, both of his immediate successors as president of the university have said that "Dick Lyman saved Stanford." Lyman was elected to the American Academy of Arts and Sciences in 1971. In 1983 he founded the Stanford Institute for International Studies and became its first director. He was the president of the Rockefeller Foundation from 1980 to 1988. In 1998, Lyman was elected to the American Philosophical Society. Lyman earned his bachelor's degree from Swarthmore College and his master's degree and PhD from Harvard University. He was a Fulbright scholar at the London School of Economics from 1951 to 1952. He came to Stanford in 1958 as a professor in history. The Richard W. Lyman Award was established in 2002 by the National Humanities Center in honor of Lyman. He posthumously won the 2011 Alumni Achievement Award from Hamden Hall Country Day School. She was a "leading national figure in initiatives promoting fairer housing, community development and women’s economic empowerment." His granddaughter is radio producer Tina Antolini. The Lyman Graduate Residence built in 1997 on the west side of campus is named for Richard Lyman and the Jing Lyman Commons Building within it for his wife. He died in 2012 of heart failure, aged 88.