Ричард Эллиотт Нойштадт: Американ саясаттанушысының өмірі мен еңбектері
Richard Neustadt
Ричард Эллиотт Нойштадт (1919-2003) – АҚШ саясаттанушысы, президенттік билік сарапшысы. "Президенттік билік" кітабымен танымал, президенттерге кеңесші болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаттанушы (1919–2003)
American political scientist (1919–2003)
Ричард Эллиотт Нойштадт (26 маусым 1919 – 31 қазан 2003) – Америка Құрама Штаттарының президенттігі саласында маманданған американдық саясаттанушы. Ол бірнеше президенттердің кеңесшісі болды. Оның "Президенттік билік" кітабы "саяси көшбасшылық туралы жазылған ең ықпалды кітаптардың бірі" деп танылған. Оның отбасы Орталық Еуропадан шыққан еврейлер еді. Нойштадт 1939 жылы Берклидегі Калифорния университетін тарих мамандығы бойынша бітірді. Бағаларды реттеу кеңсесінде экономист болып қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, 1942 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатысты, онда ол Алеут аралдарында, Окленд, Калифорнияда және Вашингтонда қызмет етті.
Richard Elliott Neustadt (June 26, 1919 – October 31, 2003) was an American political scientist specializing in the United States presidency. He served as adviser to several presidents. His book Presidential Power has been described as "one of the most influential books ever written about political leadership." His family were Jews whose ancestors were from Central Europe. Neustadt received a BA in History from the University of California, Berkeley in 1939, After a short stint as an economist in the Office of Price Administration, he joined the US Navy in 1942, where he was a supply officer in the Aleutian Islands; Oakland, California; and Washington.
Саяси мансап
Нейштадт 1950-1953 жылдары президент Гарри С. Трумэннің басқаруы кезінде Ақ үй кеңсесінің арнайы көмекшісі болды. Келесі жылы ол Корнелл университетінде мемлекеттік басқару профессоры болды, ал 1954 жылдан 1964 жылға дейін Колумбия университетінде үкімет сабағын оқыды, онда ол 1961 жылы Вудро Вильсон қорының сыйлығын алды. Колумбияда Нейштадт «Президенттік билік» (1960; «Президенттік билік және қазіргі президенттер: көшбасшылық саясаты» атты қайта жаңартылған басылымы 1990 жылы жарық көрді) атты кітабын жазды, онда ол үкіметтің жоғарғы деңгейіндегі шешім қабылдау процесін зерттеді. Ол президент АҚШ үкіметінде өте әлсіз екенін, Конгресс мақұлдамаса, маңызды өзгерістерді іске асыра алмайтынын және іс жүзінде жеке сендіру, «Белбуақтың ішіндегі» кәсіби бедел және қоғамдық беделдің үйлесіміне тәуелді болуға тиіс екенін айтты. Джон Ф. Кеннеди сайлауға дейін кітабы жарық көрген Нейштадт жақын арада президенттің кеңесшісі ретінде қажеттілікке ие болды және президенттің қызмет мерзімінің басында нені істеу керектігі және нені істемеу керектігі туралы 20 беттік хатпен кеңесшілік қызметін бастады. Нейштадт Гарри С. Трумэннің, Джон Ф. Кеннедидің және Линдон Б. Джонсонның ресми кеңесшісі, ал Билл Клинтонның бейресми кеңесшісі болды. Ол президенттік туралы оқытқан сабағы Аль Горды ағылшын тілінен саясатқа ауысуға және Нейштадтпен бірге оқуға ықпал етті. Нейштадт Гарвардтағы Гарвард Кеннеди мектебінде профессор болды, онда ол екі он жылдан астам уақыт бойы танымал профессор ретінде оқыды және 1989 жылы ресми түрде зейнеткерлікке шықты, бірақ одан кейін де онда сабақ беріп жүрді. Нейштадт сонымен қатар «жастарды саясат пен қоғамдық қызметке тарту үшін президент Джон Ф. Кеннедидің естелік ескерткіші» ретінде құрылған Гарвард саяси институтының (IOP) бірінші директоры болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Президенттік пікірсайыстар комиссиясының төрағасы болды. 1964 жылы Нейштадт Америка өнер және ғылым академиясының және 1967 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Нейштадт 1988 жылы Луисвилл университетінің Граумайер сыйлығын «Уақытта ойлау өнері: шешім қабылдаушылар үшін тарихты пайдалану және әлемдік тәртіпті жақсарту туралы идеялары» еңбегі үшін алды. Нейштадт сол кездегі Денсаулық сақтау, білім және әлеуметтік қамтамасыз ету министрі Джозеф А. Калифано 1970 жылдардың ортасында шошқа тұмауына қарсы вакцинаның сәтсіздігіне әкелген шешімді талдау туралы кітап жазу үшін шақырды. Нейштадттың авторларының бірі, оның аспиранты Харви В. Файнберг, кітаптың Калифано үшін жеке құжат ретінде жазылғандығын айтты, ол кейін оны «Шошқа тұмауының ісі: сырқат ауруы туралы шешім қабылдау» деп жариялауға талап етті. Кітапта шошқа тұмауына қарсы вакцина туралы шешімге кінәні CDC директоры Дэвид Сенсерге жүктеді, бірақ Сенсердің ұсыныстары сол кездегі ақпарат ескере отырып, орынды болды.
Neustadt was the special assistant of the White House Office from 1950 to 1953 under President Harry S. Truman. During the following year, he was a professor of public administration at Cornell and, from 1954 to 1964, taught government at Columbia University, where he received a Woodrow Wilson Foundation Award in 1961. It was at Columbia that Neustadt wrote the book Presidential Power (1960; a revised edition titled Presidential Power and the Modern Presidents: The Politics of Leadership appeared in 1990), in which he examined the decision making process at the highest levels of government. He argued that the President is actually rather weak in the US government; is unable to effect significant change without the approval of the Congress; and in practice must rely on a combination of personal persuasion, professional reputation "inside the Beltway," and public prestige to get things done. With his book appearing just before the election of John F. Kennedy, Neustadt soon found himself in demand by the president elect, and began his advisory role with a 20 page memo suggesting things the President should and should not try to do at the beginning of his term. Neustadt was an official advisor to Harry S. Truman, John F. Kennedy and Lyndon B. Johnson, and an unofficial advisor to Bill Clinton. A class that Neustadt taught on the presidency influenced Al Gore to change his major from English to politics and study with Neustadt. Neustadt was a professor at Harvard Kennedy School at Harvard, where he taught as a popular professor for more than two decades and officially retired in 1989 but continued to teach there for years thereafter. Neustadt also served as the first director of the Harvard Institute of Politics (IOP), which was founded as "a living memorial to President John F. Kennedy that engages young people in politics and public service". After his retirement, he served as chairman of the Presidential Debates Commission. Neustadt was elected to the American Academy of Arts and Sciences in 1964 and the American Philosophical Society in 1967. Neustadt was a recipient of the 1988 University of Louisville Grawemeyer Award for Thinking In Time : The Uses Of History For Decision Makers and its ideas for improving world order, co authored with Ernest R. May. Neustadt was hired by the then secretary of Health, Education, and Welfare Joseph A. Califano Jr. to write a book analyzing the decision making that led to the swine flu vaccine debacle in the mid 1970s. Neustadt's co author, his graduate assistant Harvey V. Fineberg, said later that the book was written as a private document for Califano, who later insisted on publishing it as The Swine Flu Affair: Decision Making on a Slippery Disease. The book placed blame for the swine flu vaccine decision on the CDC Director David Sencer, though Sencer's recommendations were appropriate, given the information available at the time.
Жеке өмір
Оның алғашқы әйелі Берта Каммингс "Берт" Нойштадт 1984 жылы қайтыс болды. 1987 жылы ол британдық саясаткер Ширли Уильямсқа үйленді, ол Кеннеди атындағы Үкімет мектебінде сайлау саясаты профессоры болып та қызмет еткен.
His first wife, Bertha Cummings "Bert" Neustadt, died in 1984. In 1987, he married the British politician Shirley Williams, who also served on the faculty at the Kennedy School of Government as Professor of Electoral Politics.