Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суық соғыстың тарихшысы (1941 жылы туған)
American historian of the Cold War (born 1941)
Джон Льюис Гаддис (2 сәуір 1941 жылы туған) – американдық әскери тарихшы, саясаттанушы және жазушы. Ол Йель университетінің әскери және теңіз тарихы бойынша Роберт А. Ловетт профессоры. Гаддис ең белгілісі суық соғыс және стратегиялық жоспарлау саласындағы еңбектерімен танымал. Ол сонымен қатар 20 ғасырдың көрнекті американдық дипломаты және тарихшысы Джордж Ф. Кеннанның ресми өмірбаянын жазған. Оның «Джордж Ф. Кеннан: Америкалық өмір» (2011) атты Кеннанға арналған өмірбаяны 2012 жылы «Өмірбаяны немесе өзіндік өмірбаяны» номинациясы бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды.
John Lewis Gaddis (born April 2, 1941) is an American military historian, political scientist, and writer. He is the Robert A. Lovett Professor of Military and Naval History at Yale University. He is best known for his work on the Cold War and grand strategy, Gaddis is also the official biographer of the prominent 20th century American diplomat and historian George F. Kennan. George F. Kennan: An American Life (2011), his biography of Kennan, won the 2012 Pulitzer Prize for Biography or Autobiography.
Өмірбаян
Гаддис Техас штатының Котулла қаласында Гарри Пассмор Гаддис пен оның әйелі Изабел Флоренс (Мальцбергер) Гаддистің ұлы болып дүниеге келді. Ол Остин қаласындағы Техас университетінде 1963 жылы бакалавр, 1965 жылы магистр, ал 1968 жылы доктор ғылымын қорғады, соңғысы Роберт Дивайн басшылығымен жүзеге асты. Гаддис содан кейін 1969 жылы Огайо университетіне өтуге дейін Индиана университетінің Оңтүстік-Шығыс бөлімшесінде қысқа мерзім оқытты. 1983 жылы ол ерекше профессор атанды. Ол сонымен қатар Принстон университеті мен Хельсинки университетінде арнайы шақырылған профессор болып қызмет етті. 1992 жылы Америка сыртқы қатынастары тарихшыларының қоғамының президенті болды. 1997 жылы Йель университетіне әскери және теңіз тарихының Ловетт профессоры болып тағайындалды. 2000-2001 оқу жылында Гаддис Оксфордтағы Джордж Истман профессоры болды, бұл құрметке ие болған екінші ғалым (Робин Винкстен кейін) және Истман мен Хармсворт профессорларының есімдерін біріктірген алғашқысы болды. 2005 жылы ол Ұлттық гуманитарлық медальмен марапатталды. Ол 1991 жылы құрылған Уилсон орталығының «Қышқы соғыс халықаралық тарихы» жобасының кеңесші комитетіне кіреді.
Gaddis was born in Cotulla, Texas, the son of Harry Passmore Gaddis and his wife Isabel Florence (Maltsberger) Gaddis. He attended the University of Texas at Austin, receiving his BA in 1963, MA in 1965, and PhD in 1968, the latter under the direction of Robert Divine. Gaddis then taught briefly at Indiana University Southeast, before joining Ohio University in 1969. and was named a distinguished professor in 1983. He has also held visiting positions at Princeton University and the University of Helsinki. He served as president of the Society for Historians of American Foreign Relations in 1992. In 1997, he moved to Yale University to become the Lovett Professor of Military and Naval History. In the 2000–01 academic year, Gaddis was the George Eastman Professor at Oxford, the second scholar (after Robin Winks) to have the honor of being both Eastman and Harmsworth professor. In 2005, he received the National Humanities Medal. He sits on the advisory committee of the Wilson Center's Cold War International History Project, which he helped establish in 1991.
Шәкіртақы
Гаддис, әлдебір суық соғыс туралы ағылшын тілінде жазған ең белгілі тарихшы. Оның ең танымал еңбегі, мүмкін, өте ықпалды «Strategies of Containment» (1982; қайта жаңартылған 2005) еңбегі болар, онда ол АҚШ президенттерінің Кеңес Одағына қарсы қолданған тұтастыру саясатының теориясы мен тәжірибесін егжей-тегжейлі талдайды. Бірақ оның 1983 жылғы пост-ревизионистік зерттеулерден жасаған қорытындысы да кейінгі суық соғыс зерттеулеріне бағыт берудің маңызды арнасына айналды. «Біз қазір білеміз» (1997) кітабы Куба зымыран дағдарысына дейінгі суық соғысты, Кеңес блогының жаңа мұрағаттық құжаттарын пайдалана отырып талдады. Оның әріптесі, тарихшы Мелвин Леффлер бұл кітапты «жаңа ғалымдар буынының қалыптасуына ықпал етуі мүмкін» деп атады. Сондай-ақ, ол «суық соғыс аяқталғаннан кейін оның тарихын жазуға жасалған алғашқы жүйелі және тұрақты әрекет» деп мақталды. Дегенмен, Леффлер «Біз қазір білеміз» кітабының ең ерекшелігі Гаддистің «пост-ревизионизмнен бас тартып, суық соғыстың дәстүрлі түсіндірмелеріне оралуы» екенін атап өтті. «The Cold War» (2005) кітабын Джон Айкенберри «суық соғыстың керемет жазылған панорамалық көрінісі, жарық пен өткір ойларға толы» деп мақтады. Бұл кітап суық соғыстың тарихын және оның салдарына бұрынғыдан гөрі алыс тұрғыдан қарастырды және Гаддис 2006 жылы Гарри С. Труманның кітап сыйлығын жеңіп алды. Тәжірибелі мамандар бұл кітапқа онша көңіл бөлмеді, Тони Джадт кітапты «Американың суық соғысының тарихы: Америкадан көрінгендей, Америкада басынан өткендей және көптеген американдық оқырмандарға ұнайтындай баяндалған» деп қорытты, ал Дэвид С. Пейнтер бұл «АҚШ саясатын және саясаткерлерін қорғауға жасалған мұқият құрылған еңбек» екенін, және ол «толыққанды емес» екенін айтты. Гаддис кеңес басшысы Иосиф Сталиннің тұлғасы мен тарихтағы рөлінің суық соғыстың ең маңызды себептерінің бірі болғанын айтады. АҚШ дипломатиялық тарихы саласында ол бастапқыда пост-ревизионизм концепциясымен байланысты болды, яғни суық соғыстың бастауы туралы ревизионистік және ортодоксалды түсіндірмелерден АҚШ, Ұлыбритания және басқа батыс елдерінің мұрағаттарынан қол жетімді үкіметтік құжаттарға негізделген (1970-ші жылдардағы) түсіндірмелерді қабылдау идеясы. Сталинге деген қызығушылығының артуына және АҚШ ұлтшылдығына бейімділігіне байланысты Гаддис қазір пост-ревизионистке қарағанда көбірек ортодокс саналады. Ревизионист Брюс Каммингс 1990 жылдары Гаддиспен пікір таластырып, Каммингс Гаддисті моральдық емес және объективтіліксіз деп сынады.
Gaddis is probably the best known historian writing in English about the Cold War. Perhaps his most famous work is the highly influential Strategies of Containment (1982; rev. 2005), which analyzes in detail the theory and practice of containment that was employed against the Soviet Union by Cold War American presidents, but his 1983 distillation of post revisionist scholarship similarly became a major channel for guiding subsequent Cold War research. We Now Know (1997) presented an analysis of the Cold War through to the Cuban Missile Crisis that incorporated new archival evidence from the Soviet bloc. Fellow historian Melvyn Leffler named it as "likely to set the parameters for a whole new generation of scholarship". It was also praised as "the first coherent and sustained attempt to write the Cold War's history since it ended." Nonetheless, Leffler observed that the most distinctive feature of We Now Know is the extent to which Gaddis "abandons post revisionism and returns to a more traditional interpretation of the Cold War." The Cold War (2005), praised by John Ikenberry as a "beautifully written panoramic view of the Cold War, full of illuminations and shrewd judgments," was described as an examination of the history and effects of the Cold War in a more removed context than had been previously possible, and won Gaddis the 2006 Harry S. Truman Book Prize. Critics were less impressed, with Tony Judt summarising the book as "a history of America's cold war: as seen from America, as experienced in America, and told in a way most agreeable to many American readers," and David S. Painter writing that it was a "carefully crafted defense of US policy and policymakers" that was "not comprehensive." Gaddis is known for arguing that Soviet leader Joseph Stalin's personality and role in history constituted one of the most important causes of the Cold War. Within the field of U. S. diplomatic history, he was originally most associated with the concept of post revisionism, the idea of moving past the revisionist and orthodox interpretations of the origins of the Cold War to embrace what were (in the 1970s) interpretations based upon the then growing availability of government documents from the United States, Great Britain and other western government archives. Due to his growing focus on Stalin and leanings toward US nationalism, Gaddis is now widely seen as more orthodox than post revisionist. The revisionist Bruce Cumings had a high profile debate with Gaddis in the 1990s, where Cumings criticized Gaddis as moralistic and lacking in objectivity.
Саяси ұстанымдар
Гаддис президент Джордж Бушқа жақын, оның сөйлеу жазушыларына ұсыныстар береді және 43-ші президенттің "ашық сыйластығымен" сипатталады. Президенттік қызметтен кейін Буш Гаддистің ұсынысымен сурет салумен шұғылдана бастады. АҚШ-тың Иракқа басып кіру кезінде Гаддис: "Әлем енді демократия үшін қауіпсіз болуы керек, және бұл енді тек идеалистік мәселе ғана емес, біздің қауіпсіздігіміздің мәселесі" деді. АҚШ-тың Иракты оккупациялау кезінде Гаддис Буш Американы "2001 жылдың 11 қыркүйегінен гөрі халықаралық жүйеде күшті және мақсатты ойыншы ретінде" орнатып, бекіткенін айтты. Тарихшы Джеймс Чейс Гаддис "шет елдердегі бейресми империялық саясатты" қолдайды деп санайды. Гаддис алдын алу соғысы американдық дәстүрдің құрылымдық бөлігі деп есептейді және алдын алу мен шабуылға дейінгі соғыс арасында маңызды айырмашылық жоқ деседі. Трамптың президенттігі туралы ол: "Біз бүкіл саяси жүйені қайта қарастыруға кешіккен шығармыз. Кейде көрерлік нәрсе жүйеден тумайды, керісінше жүйеден тыс жерден келеді. Бәлкім, қазір сондай сәттердің бірі болар" деді.
Gaddis is close to President George W. Bush, making suggestions to his speech writers, and has been described as an "overt admirer" of the 43rd President. After leaving office, Bush took up painting as a hobby at Gaddis's recommendation. During the US invasion of Iraq, Gaddis argued: "The world now must be made safe for democracy, and this is no longer just an idealistic issue; it's an issue of our own safety." During the United States occupation of Iraq, Gaddis asserted that Bush had established America "as a more powerful and purposeful actor within the international system than it had been on September 11, 2001." Historian James Chace argues that Gaddis supports an "informal imperial policy abroad." Gaddis believes that preventive war is a constructive part of American tradition, and that there is no meaningful difference between preventive and pre emptive war. About the Trump presidency he has said, "We may have been overdue for some reconsideration of the whole political system. There are times when the vision is not going to come from within the system and the vision is going to come from outside the system. And maybe this is one of those times."