Леонард Тристано: Американдық джаз сазгері мен пианистісі

Кіріспе

Америкалық джаз пианині және композиторы

Леонард Джозеф Тристано (19 наурыз 1919 жыл - 18 қараша 1978 жыл) – американдық джаз пианині, композитор, аранжировщик және джаз импровизациясының мұғалімі. Тристано 1946 жылы Нью-Йоркке көшіп кетер алдында Чикагода музыка бойынша бакалавр және магистр дәрежесін оқыды. Ол жетекші бибоп музыканттарымен ойнап, өзінің шағын топтарын құрды, олар көп ұзамай оның алғашқы қызығушылықтарының кейбірін көрсетті – аспаптардың контрапунктікалық өзара әрекеттесуі, гармониялық икемділік және ырғақты күрделілік. 1949 жылы оның квинтеті алғашқы еркін топтық импровизацияны жазды. Тристаноның жаңалықтары 1951 жылы жалғасты, ол алғашқы рет үстінен жазылған, импровизацияланған джаз жазбаларын жасады, және екі жылдан кейін ол гармонияға емес, мотивтерді дамытуға негізделген атональды импровизацияланған фортепиано туындысын жазды. Ол 1960-шы жылдарға дейін полиритмдер мен хроматизм арқылы одан әрі дамыды, бірақ сирек жазылды. Тристано 1940-шы жылдардың басында музыка, әсіресе импровизация пәнін оқытуды бастады, ал 1950-ші жылдардың ортасында орындаушылыққа қарағанда оқытушылыққа көбірек көңіл бөлді. Ол джаз білім беруінде ерекше болған, құрылымды және тәртіпті түрде сабақ берді. Оның үш онжылдықтағы білім беру рөлі оның студенттері, соның ішінде саксофонист Ли Кониц пен Уорн Марш арқылы джазға әсерін тигізді. Музыканттар мен сыншылар Тристаноның музыкант ретінде бағасын әртүрлі береді. Кейбіреулер оның ойнауын салқын деп сипаттап, оның жаңалықтарының әсері аз екенін айтады; басқалары ол бибоп пен кейіннен джаздың еркін түрлері арасындағы көпір болғанын айтады және ол түсініктеме берушілерге оны жіктеу қиын болғандықтан және ол коммерцияланбауды таңдағандықтан, оның қадірі аз бағаланғанын айтады.

Ерте өмір

Тристано 1919 жылғы 19 наурызда Чикагода дүниеге келген. Оның анасы Роза Тристано (қызметтік аты Малано) да Чикагода туған. Оның әкесі Майкл Джозеф Тристано Италияда дүниеге келіп, бала кезінде Америка Құрама Штаттарына көшіп келген. Ленни төрт бауырдың екіншісі еді. Ленни екі-үш жасында отбасының фортепианосында ойнай бастады. Сегіз жасында классикалық фортепианодан сабақ алған, бірақ кейіннен оның дамуына көмектескеннің орнына кедергі келтіргенін айтты. Ол нашар көру қабілетімен дүниеге келген, бұл оның анасы жүктілік кезінде 1918-1919 жылдардағы тұмау пандемиясына ұшырағаннан болуы мүмкін. Алты жасында қызылша ауруы оның жағдайын нашарлатқан, ал тоғыз не он жасында глаукома салдарынан толық соқыр болып қалды. Алғашқыда ол қалыпты мемлекеттік мектептерге барып, кейін 1928 жылдан бастап он жыл бойы Джексонвиллдегі Иллинойс соқырлар мектебінде оқыды. Оқу кезінде ол саксофон, труба, гитара және барабан сияқты бірнеше аспапта ойнады. Он бір жасында ол алғашқы өнер көрсетулеріне қатысты, ол бір жынысқорлық үйінде кларнет ойнады. Тристано 1938 жылдан 1941 жылға дейін Чикагодағы Америка музыка консерваториясында орындаушылықтағы музыка бакалавры дәрежесін оқыды және магистрлік дәрежесін аяқтамай кеткенімен, оқуын жалғастыру үшін тағы екі жыл қалды. Оның бір тәтесі Тристаноға университетте жазба алуға көмектесті.

1940 жылдар

1940-жылдардың басында Тристано тенор саксофон мен фортепианода түрлі шараларда, соның ішінде румба тобында орындады. Ол сол кезде жеке музыка сабақтарын берді, оның ішінде саксофонист Ли Коницке де сабақ алды. 1943 жылдан бастап Тристано Аксель Кристенсен атындағы халық музыка мектебінде оқытты. Ол 1944 жылдың басында фортепианода ойнағаны үшін алғаш рет баспасөзде жарияланды, сол жылғы Чикагодағы Metronome журналының музыкалық шолуында, содан кейін 1945 жылдан бастап Down Beat журналында пайда болды. Ол 1945 жылы Вуди Германның тобынан бірнеше музыканттармен бірге жазба жасады; Тристаноның осы тректердегі орындауы "кеңейтілген гармониясымен, жылдам жеке ноталармен және блок-аккордтармен ерекшеленеді". Сол жылы ол жеке фортепиано туындыларын да жазды. Тристано 1945 жылы үйленді; оның әйелі Джуди Мур болды, ол 1940-жылдардың ортасында Чикагода оның фортепианолық сүйемелдеуімен ән айтқан музыкант еді. Тристаноның джазға деген құштарлығы 1946 жылы Нью-Йоркке көшуге түрткі болды. Ол көшуге дайындық ретінде Лонг-Айлендтегі Фрипортта қалды, онда Арнольд Фишкинд (бас) және Билли Бауэр (гитара)мен бірге ресторанда орындады. Бұл трио, Fishkind-тің орнына басқа бассистермен, 1946-1947 жылдары жазылды. Бірақ бес музыкантты бір-бірімен контрапункттік байланыс ұстап тұрды. Екі трек те сыншылар тарапынан мақтау алды, бірақ олардың шығарылуы кейінгіге қалды – "Intuition" 1950 жылдың соңында, ал "Digression" 1954 жылға дейін жарық көрді. Паркер және композитор Аарон Копланд та әсерленді. Дегенмен, сол кездегі көптеген музыканттар Тристаноның музыкасын тым прогрессивті және эмоционалды түрде салқын деп санады, сондай-ақ ол көпшілікке ұнамайды деп болжады. Секстет жұмыс табу үшін күресті, бірақ Birdland клубының ашылу кешінде "Джазбен саяхат" атты қойылымда, содан кейін сол клубта бес апта бойы, сондай-ақ 1949 жылдың соңында АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы басқа да концерт алаңдарында орындады. Олар осы концерттерде Бахтың фугаларын және басқа да еркін пьесаларды орындады, бірақ уақыт өте келе бастапқыда сезінген еркіндікпен ойнауды жалғастыру қиын болды.

In the early 1940s Tristano played tenor saxophone and piano for a variety of engagements, including in a rumba band. He began giving private music lessons at around the same time, including to saxophonist Lee Konitz. From 1943 Tristano also taught at the Axel Christensen School of Popular Music. He first received press coverage for his piano playing in early 1944, appearing in Metronomes summary of music in Chicago from that year, and then in Down Beat from 1945. He recorded with some musicians from Woody Herman's band in 1945; Tristano's playing on these tracks "is characterized by his extended harmonies, fast single line runs, and block chords." He also recorded solo piano pieces in the same year. Tristano also married in 1945; his wife was Judy Moore, a musician who sang to his piano accompaniment in Chicago in the mid 1940s. Tristano's interest in jazz inspired a move to New York City in 1946. As a preliminary step to moving there, he stayed in Freeport, Long Island, where he played in a restaurant with Arnold Fishkind (bass) and Billy Bauer (guitar). This trio, with an assortment of bassists replacing Fishkind, was recorded in 1946–47. Instead, the five musicians were held together by contrapuntal interaction. Both tracks were praised by critics, although their release was delayed – "Intuition" was released late in 1950, and "Digression" not until 1954. Parker and composer Aaron Copland were also impressed. Numerous other musicians of the time, however, thought Tristano's music too progressive and emotionally cold, and predicted that it would not be popular with the public. The sextet struggled to find enough work, but did play at Birdland's opening night "A Journey Through Jazz", a subsequent five week engagement at that club, and at various other venues in the north east of the US late in 1949. They performed free pieces in these concerts, as well as Bach fugues, but found it difficult over time to continue to play with the freedom that they had initially felt.

1950 жылдар

Кейде құрамда өзгерістер бола тұра, секстет 1951 жылға дейін өнер көрсетуді жалғастырды. Сол жылы Тристаноның сабақтары Флашингтегі (Куинс) үйінен Манхэттендегі бір бөлмелі үйге көшті, оның бір бөлігін ол жазу студиясына айналдырды. Бұл жерде әртүрлі музыканттар шақырылып, жиі джем-сессиялар өткізілді. Осы мекенжай оның «317 East 32nd Street» атты композициясының атауына айналды. Шамамен сол кезде Тристано Jazz Records атты лейбл құрды. 1952 жылы ол «Ju ju» және «Pastime» әндерін 45 айналымдық пластинкада шығарды, бірақ уақыт тапшылығы мен тарату мәселелеріне байланысты жобадан бас тартты. Екі трек бассист Питер Инд пен барабаншы Рой Хейнс қатысқан трио сессиясынан алынған, және Тристано кейін қосылған екінші фортепианоның үстіне жазылған бөліктерді қамтиды. Инд оларды джаздағы алғашқы импровизацияланған, үстіне жазылған жазбалар деп сипаттады. Алғашқы сыншылар көбінесе үстіне жазудың қолданылғанын байқамады. Тристаноның жазу студиясы қолданыста болды және Роуч пен бассист Чарльз Мингус бірлесіп құрған Debut Records үшін алғашқы сессиялардың өтетін орны болды. 1952 жылы Тристаноның тобы Торонтода, соның ішінде квинтет ретінде кейде өнер көрсетті. Сол жылдың жазында Кониц Стэн Кентонның тобына қосылып, Тристаноның ұзақ жылдар бойы сақталған квинтеті/сектетінің негізгі құрамын бұзды, бірақ саксофонист кейде Тристаномен қайтадан ойнады. 1953 жылы Тристаноның «Descent into the Maelstrom» жазбасы тағы бір жаңалық болды. Бұл Эдгар Аллан Поның сол аттас әңгімесінің музыкалық бейнесі болды және көпжолға негізделген, алдын ала жоспарланған гармониялық құрылымы жоқ, керісінше мотивтердің дамуына негізделген импровизациялық соло фортепианолық туынды болды. Оның атоналиті Сесил Тейлор және Бора Бергман сияқты пианистердің кейінгі жұмыстарын болжады. Келесі жылы Тристаноның секстеті алғашқы Ньюпорт джаз фестивалінде өнер көрсетті. Бұл оның джаз фестиваліндегі жалғыз қатысуы болуы мүмкін, өйткені ол оларды тым коммерциялық деп есептеді. Марш 1955 жылдың жазында топтан кетіп қалды. Тристано 1955 жылы Atlantic Records үшін алғашқы альбомын жазды; ол жазу процесі мен шығарылатын материалды бақылауға ие болды. Осы аттас альбомға жеке және трио тректері кірді, олар көпжолға негізделген эксперименттерді қамтыды («Requiem» және «Turkish Mambo»). Кейбір сыншылар мен музыканттар үшін үстіне жазу мен таспаны өңдеу әдісі даулы болды. Паркердің жақында қайтыс болған құрметіне арналған «Requiem» терең блюз сезіміне ие – бұл әдетте Тристаномен байланыстырылмайтын стиль. «Line Up» және «East 32nd» үшін Тристаноның «хроматикалық гармонияны қолдануы оны джаз импровизациясының гармониялық сөздік қорын кеңейтудегі пионер ретінде бекітеді», - дейді биограф Юнми Шим. 1950 жылдардың ортасында Тристано өзінің күшін музыкалық білім беруге жұмсады. 1956 жылы ол Манхэттендегі студиясын тастауға мәжбүр болды; 1959 жылы Тристаноның квинтеті Торонтода, бұл жолы Famous Door-да қайтадан өнер көрсетті.

With occasional personnel changes, the sextet continued performing into 1951. In the same year, the location for Tristano's lessons shifted from his home in Flushing, Queens to a Manhattan loft property, part of which he had converted into a recording studio. This also served as the location for frequent jam sessions with various invited musicians. The address became the title of one of his compositions – "317 East 32nd Street". At around the same time, Tristano started a record label named Jazz Records. It released "Ju ju" and "Pastime" on a 45 record in 1952, before Tristano abandoned the project because of time demands and distribution problems. The two tracks were from a trio session with bassist Peter Ind and drummer Roy Haynes, and contained overdubbed second piano parts added later by Tristano. Ind described them as the first improvised, overdubbed recordings in jazz. Early reviewers largely failed to realize that overdubbing had been used. Tristano's recording studio remained in use, and was the scene of early sessions for Debut Records, co founded by Roach and bassist Charles Mingus. In 1952 Tristano's band performed occasionally, including as a quintet in Toronto. In the summer of that year, Konitz joined Stan Kenton's band, breaking up the core of Tristano's long standing quintet/sextet, although the saxophonist did on occasion play with Tristano again. Tristano's 1953 recording "Descent into the Maelstrom" was another innovation. It was a musical portrayal of Edgar Allan Poe's story of the same title, and was an improvised solo piano piece that used multitracking and had no preconceived harmonic structure, being based instead on the development of motifs. Its atonality anticipated the much later work of pianists such as Cecil Taylor and Borah Bergman. In the following year Tristano's sextet played at the first Newport Jazz Festival. This may have been his only jazz festival appearance – he considered them to be too commercial. Marsh left the band in the summer of 1955. Tristano recorded his first album for Atlantic Records in 1955; he was allowed control over the recording process and what to release. The eponymous album included solo and trio tracks that contained further experiments with multitracking ("Requiem" and "Turkish Mambo") The use of overdubbing and tape manipulation was controversial with some critics and musicians at the time. "Requiem", a tribute to Parker, who had died a short time earlier, has a deep blues feeling – a style not usually associated with Tristano. For "Line Up" and "East 32nd", Tristano's "use of chromatic harmony secures him a position of a pioneer in expanding the harmonic vocabulary of jazz improvisation", in biographer Eunmi Shim's words. By the mid 1950s Tristano focused his energies more on music education. In 1956 he had to leave his Manhattan studio; In 1959 Tristano's quintet again performed in Toronto, this time at the Famous Door.

1960 және 1970 жылдар

Тристаноның Atlantic үшін екінші альбомы 1961 жылы жазылып, келесі жылы жарық көрді. Альбом мұқабасында көрсетілгендей, «Жаңа Тристано» тек фортепианолық сололардан тұрды және үстеме жазу немесе таспа жылдамдығын өзгерту қолданылмады. Тректерде сол қолмен орындалған бас партиялары бар, олар әрбір орындауға құрылым береді, сонымен қатар оң қолмен ойнауға контрапункт қосады; блок ақкорды, тұманды гармониялар және қайшы ырғақтар да кездеседі. 1961 жылы жазылған басқа фортепианолық соло жазбалары 1970 жылдарға дейін жарық көрген жоқ. 1962 жылы Тристано мен оның әйелі ресми түрде ажырасты. Олардың 1952 жылы туған ұлы Стив, 1956 жылы алғашқы ажырысқаннан кейін әкесімен бір рет қана кездесті. Тристано 1960 жылдардың басында қайтадан үйленді. Оның екінші әйелі – оның шәкірттерінің бірі Кэрол Миллер болды. Олардың Бад есімді ұлы және Таня мен Кэрол есімді екі қызы болды. 1964 жылы жұбайлар ажырасып, Тристано кейіннен балалардың күтімі үшін бұрынғы әйелімен соттасты. 1964 жылы пианист Кониц пен Маршпен бірге квинтетін қайта құрып, Half Note клубында екі айлық келісімге келді. Коницсіз квартет екі жылдан кейін Торонтодағы Cellar Club клубында өнер көрсетті. Тристано 1960 жылдардың ортасына дейін Half Note клубында концерттер берді. 1970 жылдары тағы бір альбом, «Descent into the Maelstrom» жарық көрді; ол 1951 және 1966 жылдар аралығында жазылған жазбалардан тұрды. 1970 жылдары Тристано көз ауруы және эмфизема сияқты бірнеше ауруға шалдықты (ол өмірінің көп бөлігінде темекі шекті). 1978 жылдың 18 қарашасында ол Нью-Йорктегі Ямайкадағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Тристано 1960 жылдары пайда болған еркін джазды музыкалық логиканың болмауы және теріс эмоцияларды білдіруі үшін сынады. «Егер сіз біреуге ашулансаңыз, оның мұрнына соққы беріңіз – ашулы музыка ойнауға тырыспаңыз», – деді ол; «Барлық жақсы нәрсені білдіріңіз. Әдемілік – жақсы нәрсе». Ол эмоция мен сезім арасындағы айырмашылықты түсіндіріп, нақты эмоцияны ойнаудың жеке бақыттылыққа ұмтылу және сезімнің болмауы екенін айтты. Тристано сондай-ақ джаздың коммерциялануына және орындаудан ақша табу үшін ойнаудың көркемдік жағын қабылдау қажеттігіне наразылық білдірді. Кейінгі сыншылар бұл шағымдар Atlantic компаниясы оған берген еркіндікті елемегенін және көп жағдайда оның өзінің мансаптық шешімдерінің салдары болған жағдайларда басқаларды кінәлағанын айтты.

Tristano's second album for Atlantic was recorded in 1961 and released the following year. The New Tristano, as was stressed on the album cover, consisted entirely of piano solos and no overdubbing or tape speed manipulation was employed. The tracks contain left hand bass lines that provide structure to each performance as well as counterpoint for the right hand playing; block chords, unclear harmonies and contrasting rhythms also appear. Other solo piano recordings that Tristano made in 1961 were not released until the 1970s. Tristano and his wife formally divorced in 1962. Their son, Steve, who was born in 1952, met his father only once after their initial 1956 separation. Tristano married again in the early 1960s. His second wife was Carol Miller, one of his students. They had a son, Bud, and two daughters, Tania and Carol. The couple divorced in 1964, and Tristano later lost a custody battle with his ex wife over the children. In 1964 the pianist reformed his quintet with Konitz and Marsh for a two month engagement at the Half Note and performances at the Coq D'Or in Toronto. The quartet, missing Konitz, played the Cellar Club in Toronto two years later. Tristano played on occasion at the Half Note Club until the mid 1960s, Another album, Descent into the Maelstrom, was released in the 1970s; it consisted of recordings made between 1951 and 1966. Tristano had a series of illnesses in the 1970s, including eye pain and emphysema (he smoked for most of his life). On November 18, 1978, he died of a heart attack at home in Jamaica, New York. Tristano criticized the free jazz that began in the 1960s for its lack of musical logic as well as its expression of negative emotions. "If you feel angry with somebody you hit him on the nose – not try to play angry music", he commented; "Express all that is positive. Beauty is a positive thing." He expanded on this by distinguishing emotion from feeling, and suggested that playing a particular emotion was egotistical and lacking in feeling. Tristano also complained about the commercialization of jazz and what he perceived to be the requirement to abandon the artistic part of playing in order to earn a living from performing. Later commentators have suggested that these complaints ignored the freedom that he was given by Atlantic and blamed others for what in many cases were the outcomes of his own career decisions.

Ойын стилі

Саксофонистер Паркер мен Лестер Янг Тристаноның қалыптасуына маңызды ықпал етті. Тағы бір маңызды тұлға – пианист Арт Татум: Тристано мансабының басында Татумның жеке туындыларын орындаумен шұғылданды, бірақ кейін өзінің ерекше стилін табу үшін осы ықпалдан бірте-бірте алшақтады. Бибоп орындаушысы Бад Пауэлл де Тристаноның ойнау және оқыту әдісіне әсер етті, өйткені ол жас пианистің артикуляциясы мен экспрессиясына қызығушылық танытты. Тристаноның гармонияны терең меңгеруі оның музыкасын заманауи бибоп қозғалысының күрделілігінен асырды: ол өзінің алғашқы жазбаларынан бастап сол кезең үшін ерекше гармонияларды пайдалануға ұмтылды. Оның ойнау өнері «cool jazz» деп аталады, бірақ бұл оның ойнауының кең ауқымын толыққанды көрсетпейді. Юнми Шим Тристаноның мансабындағы өзгерістерді былайша сипаттады: 1946 жылғы триолық жазбаларда фортепиано мен гитараның өзара әрекеттесуінде жаңа тәсіл байқалады, нәтижесінде контрапункт, полиритм және үйлесімді гармониялар пайда болады. 1949 жылғы секстеттік жазбалар ұжымдық орындау мен солистік ойнаудың үйлесімділігімен, сондай-ақ топтық өзара әрекеттесу мен контрапункт принципіне негізделген еркін импровизациялармен ерекшеленеді. 1950 жылдары Тристано джаз импровизациясындағы «side slipping» немесе «outside playing» деп аталатын озық концепцияны қолданды, ол хроматикалық гармония стандартты гармониялық прогрессияларға қойылғанда уақытша битоналитет құрайды. Тристано 1960 жылдары контрапункт, полиритм және хроматизмді қолдануды күшейтті. Қатар пианист Этан Айверсон былай деді: «Пианиношы ретінде Тристано техникалық жағынан жоғары деңгейде болды. Ол дарынды бала ретінде дүниеге келді және өзін жетілдіру үшін тынымсыз еңбек етті». Тристаноның «сырттан кішкентай көрінетін, бірақ өте икемді қолы болды, ол керемет дәрежеде кеңейе алатын», бұл оған үлкен интервалдарға жете алуға мүмкіндік берді.

Оқыту

Тристано джазды, әсіресе импровизацияны, құрылымдалған түрде үйреткен алғашқылардың бірі саналады. Ол музыканттарға аспаптарына қарамастан сабақ беріп, әрбір оқушының қажеттіліктерін ескере отырып, сабақтарды ұйымдастырды. Сабақтар көбінесе 15–20 минутқа созылды. Ол нота оқуды немесе джаздың түрлі стилдерінің ерекшеліктерін үйретпеді, керісінше студенттерге өздерінің музыкалық сезімдерін немесе стильдерін табуға және жетілдіруге көмектесетін тәсілдермен сынады. Оқушының білімін қалыптастыру үшін музыка ретінде (көбінесе диатоникалық) гаммалар мен гармония негіздерін білу қажет болды. Тристанның жиі қолданған оқу құралының бірі – метроном. Студенттер метрономды бастапқыда ең баяу жылдамдыққа немесе оған жақын деңгейге қойып, содан кейін жылдамдығын біртіндеп арттыратын, осылайша уақыт сезімін және әр нотаны дұрыс қоюға сенімділікті дамытатын. Тристано студенттерін джаз стандарттарының мелодияларын ән айту арқылы, содан кейін орындау арқылы, барлық тональностьда ойнауға үйретті. Ол сондай-ақ студенттеріне джаздың танымал өкілдерінің, Паркер мен Янгтың импровизациялық сололарын орындауды үйретті. Макс Харрисон пианистің тек өзінің жақын музыканттарына ғана ықпал еткенін айтты; Роберт Палмер оның қайтыс болған кезде тек бір ғана альбомы басылғанын атап өтті. Тристаноның ерте, сезімге негізделген орындаулары пианист Билл Эванстың стиліне де әсер етті. Авангард музыканты Энтони Бракстон Тристан мен оның кейбір шәкірттерін өзіне үлгі еткендердің қатарында атады. Пианист Моз Эллисон Тристано мен Пауэллдің "қазіргі заманғы фортепиано ойнаудың негізін қалаушылар" екенін, олардың екеуі де көптеген музыканттарға әсер еткенін мәлімдеді. Олбрайт Тристаноның Пол Блей, Эндрю Хилл, Мал Уолдрон және Тейлор пианистеріне әсер еткенін көрсетті. Тристаноның қайтысынан кейін джаз пианиносы оның ерте орындауларының элементтерін қабылдады. Тед Джиояның пікірінше, "жас музыканттар осы нәтижелерге Тристаноны тыңдағандықтан емес, бұл дамулар қазіргі джаз тілінің логикалық кеңейтілуі болғандықтан келді". Индтің пікірінше, Тристаноның мұрасы "жаз лексикасына техникалық үлес қосуы және джазды музыкалық өнер ретінде қарауында". Grove Music анықтамалығында "Тристаноның ықпалы ең жақсы шәкірттерінің жұмысында және оның жоғары ойлылығы мен мінсіздікке ұмтылысында, джазды өнер ретінде музыканың ең жоғары стандарттарын талап етуінен көрінеді" делінген. Шим Тристаноның жетістіктерін толыққанды бағаламау себебі оның стилінің ерекшелігі мен джаз сыншыларына жіктеуге қиын болғандығында деп санайды. 2013 жылы Тристано 1949 жылғы "Crosscurrents" альбомы үшін Грэмми атақ-даңқ залына енгізілді. 2015 жылы ол Эртегун атақ-даңқ залына қосылды.

Tristano is regarded as one of the first to teach jazz, particularly improvisation, in a structured way. He taught musicians irrespective of their instrument and structured lessons to meet the needs of each individual. Lessons were typically 15–20 minutes in length. He did not teach the reading of music or the characteristics of different styles of jazz, instead challenging students in ways that would allow them to find and express their own musical feelings, or style. Foundational elements for a student's learning were having a concept of (principally diatonic) scales as music and a basis for harmony. One of the teaching tools often used by Tristano, including for scales, was the metronome. The student set the metronome at or near its slowest setting initially, and gradually increased its speed, allowing a sense of time to develop, along with confidence in placing each note. Tristano encouraged his students to learn the melodies of jazz standards by singing them, then playing them, before working on playing them in all keys. He also often had his students learn to sing and play the improvised solos of some of the best known names in jazz, including Parker and Young. Max Harrison indicated that the pianist had limited influence outside his own group of affiliated musicians; Robert Palmer, who pointed out that only one of Tristano's albums was in print at the time of his death, Tristano's early, more feelings based performances also influenced the style of pianist Bill Evans, Avant garde musician Anthony Braxton has often mentioned Tristano and some of his students as influences. Pianist Mose Allison commented that Tristano and Powell "were the founders of modern piano playing, since nearly everyone was influenced by one or the other of them." Albright cited Tristano as an influence on the pianists Paul Bley, Andrew Hill, Mal Waldron, and Taylor. After Tristano's death, jazz piano increasingly adopted aspects of his early playing, in Ted Gioia's view: "younger players were coming to these same end points not because they had listened to Tristano but because these developments were logical extensions of the modern jazz idiom." In Ind's opinion, Tristano's legacy "is what he added technically to the jazz vocabulary and his vision of jazz as a serious musical craft". Grove Musics summary is that "Tristano's influence is felt most strongly in the work of his best pupils and in his example of high mindedness and perfectionism, characteristics which presupposed for jazz the highest standards of music as art." Shim suggested that the common under appreciation of Tristano is attributable in part to his style being unusual and too difficult for jazz commentators to categorize. In 2013 Tristano was inducted into the Grammy Hall of Fame for Crosscurrents, an album of recordings from 1949. He was added to the Ertegun Hall of Fame in 2015.

Дискография

Тек альбомдар тізімделген.

Басшы / жетекші ретінде

Жазылған жылыАтауЖейіншемелер1945–49Бұшпақ елінде 1949ЖазКейбір тректер соло фортепиано; кейбір тректер квинтет, Уорн Маршпен (тенор саксофон), Билли Бауэрмен (гитара), Арнольд Фишкиндпен (бас), Джефф Мортонмен (барабан); концертте; 1979 жылы шығарылды1946–70Жеке жазбалар 1946–1970Dot Time / Mosaic Кейбір тректер соло фортепиано; басқа тректер әртүрлі музыканттармен1949CrosscurrentsCapitolКейбір тректер квартет, Билли Бауэрмен (гитара), Арнольд Фишкиндпен (бас), Гарольд Грановскиймен (барабан); кейбір тректер секстет, Уорн Маршпен (тенор саксофон), Ли Коницпен (альто саксофон) бірге; кейбір тректер секстет, Дензил Бест (барабан) Грановскийді алмастырды; кейбір тректер квинтет, барабансыз; 1972 жылы Бадди ДеФранконың жазбаларымен бірге шығарылды.c. 1950WowJazzСекстет, Уорн Марш (тенор саксофон), Ли Кониц (альто саксофон), Билли Бауэр (гитара), белгісіз (бас), белгісіз (барабан); концертте1951Чикаго сәуір 1951Uptown JazzСекстет, Уорн Марш (тенор саксофон), Ли Кониц (альто саксофон), Уилли Деннис (тромбон), Бургер "Буди" Джонс (бас), Доминик "Микки" Симонетта (барабан); концертте; 2014 жылы шығарылды1951–66Маэльстромға түсуInner CityКейбір тректер соло фортепиано; кейбір тректер трио, Питер Индпен (бас), Рой Хейнспен (барабан); кейбір тректер трио, Сонни Далласпен (бас), Ник Стабуламен (барабан); 1970-ші жылдары шығарылды1952Торонтодағы тікелей эфирJazzКвинтет, Ли Кониц (альто саксофон), Уорн Марш (тенор саксофон), Питер Инд (бас), Ал Левитт (барабан); концертте1954–55Ленни ТристаноAtlanticКейбір тректер соло фортепиано; кейбір тректер трио, Питер Индпен (бас), Джефф Мортонмен (барабан); кейбір тректер квартет, Ли Коницпен (альто саксофон), Джин Рэмимен (бас), Арт Тейлормен (барабан); 1956 жылы шығарылды1955Ленни Тристано квартетіAtlanticКвартет, Ли Кониц (альто саксофон), Джин Рэми (бас), Арт Тейлор (барабан); концертте; шамамен 1982 жылы шығарылды1955–56Нью-Йорк импровизацияларыElektraТрио, Питер Индпен (бас), Том Уэйбурнмен (барабан); шамамен 1983 жылы шығарылды; сондай-ақ Jazz лейблымен Manhattan Studio деп шығарылды1958–64ҮзділіссіздікJazzКейбір тректер квартет, Уорн Маршпен (тенор саксофон), Генри Граймспен (бас), Пол Мотианмен (барабан); кейбір тректер квинтет, Маршпен (тенор саксофон), Ли Коницпен (альто саксофон), Сонни Далласпен (бас), Ник Стабуламен (барабан); концертте1961Жаңа ТристаноAtlanticСоло фортепиано; 1962 жылы шығарылды1964–65Нотадан нотағаJazzТрио, Сонни Далласпен (бас), Кэрол Тристаномен (барабан, 1993 жылы қосылды)1965Копенгагендегі концертJazzСоло фортепиано; концертте1965Ленни Тристано Еуропадағы соло және Ли Кониц квартеті ЕуропадаUnique JazzКейбір тректер соло фортепиано; кейбір тректер трио, Нильс Хеннинг Орстед Педерсенмен (бас), Конни Кеймен (барабан)1965–74Бетти Скотт Ленни Тристаномен әндейдіJazzДуэт, Бетти Скоттпен (вокал)c. 1967 – c. 1976Дуэттік сессияларDot TimeДуэттер, Конни Кроттерспен (фортепиано), Роджер Манкузомен (барабан), Ленни Попкинмен (тенор саксофон); 2020 жылы шығарылды

Year recordedTitleLabelNotes1945–49Live at Birdland 1949JazzSome tracks solo piano; some tracks quintet, with Warne Marsh (tenor sax), Billy Bauer (guitar), Arnold Fishkind (bass), Jeff Morton (drums); in concert; released in 19791946–70Personal Recordings 1946–1970Dot Time / Mosaic Some tracks solo piano; other tracks with various others1949CrosscurrentsCapitolSome tracks quartet, with Billy Bauer (guitar), Arnold Fishkind (bass), Harold Granowsky (drums); some tracks sextet, with Warne Marsh (tenor sax), Lee Konitz (alto sax) added; some tracks sextet, with Denzil Best (drums) replacing Granowsky; some tracks quintet, without drums; released with recordings by Buddy DeFranco in 1972c. 1950WowJazzSextet, with Warne Marsh (tenor sax), Lee Konitz (alto sax), Billy Bauer (guitar), unknown (bass), unknown (drums); in concert1951Chicago April 1951Uptown JazzSextet, with Warne Marsh (tenor sax), Lee Konitz (alto sax), Willie Dennis (trombone), Burgher "Buddy" Jones (bass), Dominic "Mickey" Simonetta (drums); in concert; released in 20141951–66Descent into the MaelstromInner CitySome tracks solo piano; some tracks trio, with Peter Ind (bass), Roy Haynes (drums); some tracks trio, with Sonny Dallas (bass), Nick Stabulas (drums); released in the 1970s1952Live in TorontoJazzQuintet, with Lee Konitz (alto sax), Warne Marsh (tenor sax), Peter Ind (bass), Al Levitt (drums); in concert1954–55Lennie TristanoAtlanticSome tracks solo piano; some tracks trio, with Peter Ind (bass), Jeff Morton (drums); some tracks quartet, with Lee Konitz (alto sax), Gene Ramey (bass), Art Taylor (drums); released in 19561955The Lennie Tristano QuartetAtlanticQuartet, with Lee Konitz (alto sax), Gene Ramey (bass), Art Taylor (drums); in concert; released c. 19821955–56New York ImprovisationsElektraTrio, with Peter Ind (bass), Tom Weyburn (drums); released c. 1983; also released as Manhattan Studio by Jazz1958–64ContinuityJazzSome tracks quartet, with Warne Marsh (tenor sax), Henry Grimes (bass), Paul Motian (drums); some tracks quintet, with Marsh (tenor sax), Lee Konitz (alto sax), Sonny Dallas (bass), Nick Stabulas (drums); in concert1961The New TristanoAtlanticSolo piano; released in 19621964–65Note to NoteJazzTrio, with Sonny Dallas (bass), Carol Tristano (drums, added in 1993)1965Concert in CopenhagenJazzSolo piano; in concert1965Lennie Tristano Solo in Europe and Lee Konitz Quartet in EuropeUnique JazzSome tracks solo piano; some tracks trio, with Niels Henning Ørsted Pedersen (bass), Connie Kay (drums)1965–74Betty Scott Sings with Lennie TristanoJazzDuo, with Betty Scott (vocals)c. 1967 – c. 1976The Duo SessionsDot TimeDuos, with Connie Crothers (piano), Roger Mancuso (drums), Lenny Popkin (tenor sax); released in 2020