Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз музыканты (1934–2004) 1934 жылы туған музыкант.
American jazz musician (1934–2004)
the musician born in 1934
Стив Лейси (нағыз аты Стивен Норман Лакриц; 23 шілде 1934 – 4 маусым 2004) – американдық джаз саксофонисі және композиторы, сопрано саксофонының ірі орындаушыларының бірі. 1950 жылдары прогрессивті диксиленд музыканты ретінде көзге түскен Лейси ұзақ және жемісті мансапқа қол жеткізді. Ол эксперименталды джазда және шамалы дәрежеде еркін импровизацияда көп жұмыс істеді, бірақ Лейсидің музыкасы көбінесе мелодиялық және қатаң құрылымдалған болатын. Лейси ерекше композитор ретінде де танылды, оның шығармалары көбінесе бірнеше рет қайталанатын бір ғана сұрақ тудыратын фразадан тұратын. Телониус Монктың музыкасы пианисттің тобында болғаннан кейін Лейсидің репертуарының тұрақты бөлігіне айналды, Монктың шығармалары Лейсидің дерлік барлық альбомында және концерттік бағдарламаларында орын алды; Лейси Монктың шығармаларын зерттеуде тромбонист Розуэлл Раддпен жиі бірлесіп жұмыс істеді. Монктан басқа, Лейси Чарльз Мингус, Дьюк Эллингтон және Герби Николс сияқты джаз композиторларының шығармаларын орындады; көптеген джаз музыканттарынан өзгеше, ол стандартты халықтық немесе театр әндерін сирек орындады.
Steve Lacy (born Steven Norman Lackritz; July 23, 1934 – June 4, 2004) was an American jazz saxophonist and composer recognized as one of the important players of soprano saxophone. Coming to prominence in the 1950s as a progressive dixieland musician, Lacy went on to a long and prolific career. He worked extensively in experimental jazz and to a lesser extent in free improvisation, but Lacy's music was typically melodic and tightly structured. Lacy also became a highly distinctive composer, with compositions often built out of little more than a single questioning phrase, repeated several times. The music of Thelonious Monk became a permanent part of Lacy's repertoire after a stint in the pianist's band, with Monk's works appearing on virtually every Lacy album and concert program; Lacy often partnered with trombonist Roswell Rudd in exploring Monk's work. Beyond Monk, Lacy performed the work of jazz composers such as Charles Mingus, Duke Ellington and Herbie Nichols; unlike many jazz musicians he rarely played standard popular or show tunes.
Ерте өмір және мансап
Лейси өзінің мансабын он алты жасында Генри "Ред" Аллен, Пи Уи Рассел, Джордж "Попс" Фостер және Зутти Синглтон сияқты әлдеқайда үлкен музыканттармен Диксиленд музыкасын ойнаудан бастады, содан кейін Бак Клейтон, Дикки Уэллс және Джимми Рашинг сияқты Канзас-Сити джазшыларымен бірге сахнаға шықты. 1957 жылы Ньюпорт джаз фестивалінде Тейлордың жаңашыл квартетімен өнер көрсетті; сондай-ақ ол Гил Эванстың алғашқы альбомында ерекше көзге түсті. Кейіннен Монктың "Big Band and Quartet in Concert" альбомында (Columbia, 1963) ойнады.
Lacy began his career at sixteen playing Dixieland music with much older musicians such as Henry "Red" Allen, Pee Wee Russell, George "Pops" Foster and Zutty Singleton and then with Kansas City jazz players like Buck Clayton, Dicky Wells, and Jimmy Rushing. and appearing with Taylor's groundbreaking quartet at the 1957 Newport Jazz Festival; he also made a notable appearance on an early Gil Evans album. and later on Monk's Big Band and Quartet in Concert album (Columbia, 1963).
Еуропа және секстэт
Лейсидің Еуропаға алғашқы сапары 1965 жылы Кенни Дрюмен бірге Копенгагенге барған кезде болды; ол Италияға барып, итальяндық трубашы Энрико Рава, пианист Бобби Фью, басист Жан Жак Авенель және барабаншы Оливер Джонсонмен (кейін Джон Бетч) квартет құрды. Ол дәстүрлі джаз бен авангардтан бастап, заманауи классикалық музыкаға дейін әртүрлі музыканттармен ынтымақтастық етті. Оның тұрақты секстетінен басқа, ең көп серіктес болғаны пианист Мал Уолдрон еді, ол онымен бірнеше дуэттік альбомдар жазды (әсіресе, 1987 жылы Soul Note лейблынан шыққан Эллингтон/Strayhorn материалдарының жинағы – Sempre Amore). Лейси «Еуропаға қоштасу концерттерін» шағын, бірақ ынталы тыңдаушылар алдында дуэт және жеке орындау түрінде Бельгияда өткізді. Бұл концерттер Брюссель, Антверпен, Гент, Брюгге және Мон қалаларында өтті. Дуэтте ол Фред Ван Хоув, Жоэль Леандр, Михаил Безверхни, Ирен Эби, Фредерик Ржевски, Кристофер Калпо және биші Широ Даймонмен бірге ойнады. Бұл естеліктер Naked Music, Afkikker (Гент) баспасында жарияланды. Гентте ол Королева Елизавета конкурсының жеңімпазы, классикалық скрипкашы Михаил Безверхнимен бірге өнер көрсетті. Осы концерттердің екеуін оның Еуропадағы соңғы музасы Рита Де Вюст ұйымдастырды, ол оған өзінің жеке CD-сін – Mother Goose solo @ afkikker арнады. Бұл CD «Бон» атты кітаптың ішіне енгізілді, ол Лейсиге арналған құрметтің белгісі болды. 2002 жылы ол АҚШ-қа оралып, Бостон, Массачусетс штатындағы New England Conservatory of Music консерваториясында сабақ беруді бастады. Оның соңғы қоғамдық өнер көрсетулерінің бірі 2003 жылдың наурыз айында Бостон орталық алаңында өткен бейбіт митингінің соңында 25 000 адамның алдында болды, бұл АҚШ-тың Иракқа басып кіруінен аз уақыт бұрын орын алды. 2003 жылдың тамыз айында бауыр қатерлі ісігі анықталғаннан кейін, Лейси 2004 жылдың 4 маусымында 69 жасында қайтыс болғанға дейін ойнауды және оқытуды жалғастырды.
Lacy's first visit to Europe came in 1965, with a visit to Copenhagen in the company of Kenny Drew; he went to Italy and formed a quartet with Italian trumpeter Enrico Rava pianist Bobby Few, bassist Jean Jacques Avenel, and drummer Oliver Johnson (later John Betsch). He also collaborated with a wide range of musicians, from traditional jazz to the avant garde to contemporary classical music. Outside of his regular sextet, his most regular collaborator was pianist Mal Waldron, with whom he recorded a number of duet albums (notably Sempre Amore, a collection of Ellington/Strayhorn material, Soul Note, 1987). Lacy played his 'farewell concerts to Europe' in Belgium, in duo and solo, for a small but motivated public. This happened in Brussels, Antwerp, Ghent, Bruges and Mons. In duo he played with Fred Van Hove, Joëlle Léandre, Mikhail Bezverkhni, Irène Aebi, Frederic Rzewski, Christopher Culpo and the dancer Shiro Daimon. This recollection is published by Naked Music, Afkikker, Ghent. In Ghent he played with the classical violinist Mikhail Bezverkhni, winner of Queen Elisabeth Concours. Two of these concerts were organized by Rita De Vuyst, his last muse in Europe, to whom he dedicated his solo CD Mother Goose solo @ afkikker. This CD is published within the book, Bone, a tribute to Lacy. He returned to the United States in 2002, where he began teaching at the New England Conservatory of Music in Boston, Massachusetts. One of his last public performances was in front of 25,000 people at the close of a peace rally on Boston Common in March 2003, shortly before the US led invasion of Iraq. After Lacy was diagnosed with liver cancer in August 2003, he continued playing and teaching until weeks before his death on June 4, 2004, at the age of 69.