Эрик Долфи: Американдық джаз сазгерінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық джаз музыканты (1928–1964)

Эрик Аллан Долфи (Eric Allan Dolphy Jr.) (20 маусым 1928 – 29 маусым 1964) – американдық джаздың көп аспапты орындаушысы және тобының жетекшісі. Негізінен альт-саксофоншы, бас-кларнетші және флейташы болған Долфи сол дәуірде танымал болған көп аспапты музыканттардың бірі еді. Оның бас-кларнетті пайдалануы джазда бұл аспапты қалыпты емес, ерекше деп тануға көмектесті. Долфи альт-саксофонның мүмкіндіктерін кеңейтті және джазда флейтамен жеке орындаудың алғашқы маңызды шеберлерінің бірі болды. Ол "бұрыштармен, интервалдар арасында зигзаг тәрізді қозғалып, күтпеген жерде қайырылып, төменгі тіркемеден жоғарғы тіркемеге күрт секіретін" мелодиялық желілерді қолданды.

Ерте өмір, отбасы және білім

Долфи Лос-Анджелесте туып өскен. Оның ата-анасы Сейди және Эрик Долфи аға болды, олар Панамадан Америка Құрама Штаттарына көшіп келген. Ол орта мектепте оқып жүргенде, кәсіби симфониялық мансапқа ұмтылып, гобойді ойнауды үйрене бастады. 1952 жылдан бастап ол Әскери-теңіз музыка мектебіне қатысты. Долфидің достары жиі келіп, бірге музыка ойнайтын, себебі оның әкесі отбасының ауласында оған студия салып берген.

Мансап

1958 жылы Чико Хамильтонның квинтетіне шақырылғаннан кейін Дольфи үлкен табысқа жетті. Ал жас музыкант 1960 жылы Нью-Йоркке келгеннен кейін көп ұзамай Мингустың джаз шеберханасына қосылды. Ол Мингустың биг-бэндінің Pre Bird альбомын жазуға қатысты (кейде Mingus Revisited деп қайта шығарылады) және "Bemoanable Lady" әнінде ойнады. Кейіннен 1960 жылы Шоуплейсте (Уильям Мэтьюстің "Шоуплейсте Мингус" поэмасында еске алынған) Мингустың жұмыс тобына қосылды және лейблдің екі альбомында пайда болды: Charles Mingus Presents Charles Mingus және Mingus. Мингус: "Дольфи – толыққанды музыкант. Ол кез келген ортаға үйлесе алады. Ол үлкен оркестрде альт саксофонды жақсы орындайтын. Классикалық топта да өнер көрсете алады. Әрине, ол жеке орындағанда өзінің ерекшелігін көрсетті. Ол джазды жақсы меңгерген және өзі ойнаған барлық аспаптарды толыққанды білді. Шын мәнінде, ол олардың мүмкіндіктерінен де артық білген." Сол жылы Дольфи Мингустың жетекшілігімен Jazz Artist Guild жобасына және Newport Rebels жазбаларына қатысты. 1961 жылы Мингуспен Еуропаға гастрольде болған Дольфи Скандинавия және Берлинде жеке орындаушы ретінде жазылды. (Белгілі жазбалар: The Berlin Concerts, The Complete Uppsala Concert, Eric Dolphy in Europe том 1, 2 және 3 (1 және 3 Копенгаген концерті ретінде де шығарылды) және Stockholm Sessions.) Кейіннен ол 1963 жылы Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus альбомын жазуға қатысты және "Hora Decubitus" әнінде ойнады. 1964 жылдың басында ол Мингустың жұмыс тобына қайта оралды. Олар көбінесе идея алмасып, бір-бірінен үйренді. Соңында, Кольтрейннің тобында көп түндер өткеннен кейін, Дольфи 1961 жылдың басында толық мүше болуға шақырылды. Кольтрейн Майлс Дэвистің квинтетімен танылып, сыншылардың назарына ілікті, бірақ ол хард-боптан алыстаған кезде кейбір жетекші джаз сыншыларын наразы қылды. Кольтрейннің Дольфимен бірге жасаған квинтеттері (Village Vanguard және Africa/Brass сессиялары) қазір танымал болғанымен, бастапқыда DownBeat журналы Кольтрейн мен Дольфидің музыкасын "джазға қарсы" деп атады. Кольтрейн кейіннен бұл сын туралы: "Олар біздің музыка туралы ең қарапайым нәрсені де білмейтіндей етіп көрсетті (...) [Дольфидің] осы жағдайдан зардап шеккенін көру маған қиын тиді" деді. Кольтрейннің Vanguard-тағы тұруынан шыққан алғашқы жазбада үш трек болды, олардың тек біреуінде ғана Дольфи ойнады. Келесі 30 жыл ішінде кездейсоқ шығарылғаннан кейін, Vanguard-та жазылған музыканы қамтитын толық жинақ Impulse! лейблінде 1997 жылы "The Complete 1961 Village Vanguard Recordings" деген атпен шығарылды. Бұл жинақта Дольфи альт-саксофон мен бас-кларнетте белсенді ойнайды, ал "Naima" әнінің орындалуында ол жетекші солист ретінде көрінеді. 2001 жылы Pablo лейбліндегі жинақта Кольтрейннің 1960 жылдардың басындағы Еуропалық турнелерінен алынған жазбалар бар, оның ішінде 1961 жылғы Village Vanguard материалдарында жоқ "My Favorite Things" әні де бар, оны Дольфи флейтада орындайды.

Dolphy gained his big break when he was invited to join Chico Hamilton's quintet in 1958. and the younger man joined Mingus' Jazz Workshop in 1960, shortly after arriving in New York. He took part in Mingus' big band recording Pre Bird (sometimes re released as Mingus Revisited), and is featured on "Bemoanable Lady". Later he joined Mingus' working band at the Showplace during 1960 (memorialized in the poem "Mingus at the Showplace" by William Matthews), and appeared on the leader's two Candid label albums, Charles Mingus Presents Charles Mingus and Mingus. Dolphy, Mingus said, "was a complete musician. He could fit anywhere. He was a fine lead alto in a big band. He could make it in a classical group. And, of course, he was entirely his own man when he soloed He had mastered jazz. And he had mastered all the instruments he played. In fact, he knew more than was supposed to be possible to do on them." In the same year, Dolphy took part in the Mingus led Jazz Artist Guild project and its Newport Rebels recording session. Touring in Europe with Mingus in 1961 Dolphy continued on to perform as a solo artist where he was recorded in Scandinavia and Berlin. (See The Berlin Concerts, The Complete Uppsala Concert, Eric Dolphy in Europe Volumes 1, 2, and 3 (1 and 3 were also released as Copenhagen Concert), and Stockholm Sessions.) He was later among the musicians who worked on Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus in 1963, and is featured on "Hora Decubitus". In early 1964, he returned to Mingus' working band, They would often exchange ideas and learn from each other, and eventually, after many nights sitting in with Coltrane's band, Dolphy was asked to become a full member in early 1961. Coltrane had gained an audience and critical notice with Miles Davis's quintet, but alienated some leading jazz critics when he began to move away from hard bop. Although Coltrane's quintets with Dolphy (including the Village Vanguard and Africa/Brass sessions) are now accepted, they originally provoked DownBeat magazine to brand Coltrane and Dolphy's music as 'anti jazz'. Coltrane later said of this criticism: "they made it appear that we didn't even know the first thing about music ( ) it hurt me to see [Dolphy] get hurt in this thing." The initial release of Coltrane's residency at the Vanguard selected three tracks, only one of which featured Dolphy. After being issued haphazardly over the next 30 years, a comprehensive box set featuring the music recorded at the Vanguard was released on Impulse! in 1997, called The Complete 1961 Village Vanguard Recordings. The set features Dolphy heavily on both alto saxophone and bass clarinet, with Dolphy the featured soloist on their renditions of "Naima". A 2001 Pablo box set, drawing on recordings of Coltrane's performances from his European tours of the early 1960s, features tunes absent from the 1961 Village Vanguard material, such as "My Favorite Things", which Dolphy performs on flute.

Букер Литтл

Трубашы Букер Литтл мен Долфидің музыкалық серіктестігі қысқа ғана болды. Литтлдің Candid лейблындағы «Out Front» альбомындағы жетекшілік жұмысында Долфи көбінесе альт-саксофонда орындады, бірақ кейбір ансамбльдерде бас-кларнет пен флейта да тартып берді. Сонымен қатар, Долфидің Prestige үшін жазылған «Far Cry» альбомында Литтл бес пьесада ойнайды (олардың бірі, «Serene», түпнұсқалық LP шығарылымына енбеген). 1961 жылы Долфи мен Литтл «Five Spot» клубында квинтетке бірлесіп жетекшілік етті. Ритм-секцияны Ричард Дэвис, Мал Уолдрон және Эд Блэкуэлл құрады. Долфидің жетекші ретіндегі алғашқы екі альбомы – «Outward Bound» және «Out There»; екеуінің де обложкасын Ричард «Пророк» Дженнингс жасаған. «Out There» альбомы Нью-Джерсидегі Руди Ван Гелдер студиясында Фредди Хаббардтың қатысуымен жазылды. Хаббард Долфимен бірге Нью-Йоркке келген кезде бір бөлмеде тұрған. Альбомда Долфидің үш композициясы бар: Джеральд Уилсонға арналған «G. W.», сондай-ақ «Les» және «245» блюздері. «Out There» үшінші ағым музыкасына жақын, ол Долфидің шығармашылығының да бір бөлігін құрайды, және Рон Картер виолончельде ойнайды. Чарльз Мингустың осы альбомдағы «Eclipse» пьесасы – Долфидің сопрано кларнетте соло орындаған сирек мысалдарының бірі (басқалары – Мал Уолдронның «The Quest» альбомындағы «Warm Canto», «Vintage Dolphy» жинағындағы «Densities» және 1962 жылғы Town Hall концертінің жазылмаған нұсқасынан «Song For The Ram's Horn»). Долфи кейде саксофонда жеке сололарын жазатын; оның алдында тек тенор саксофоншылар Коулман Хокинс («Picasso», 1948) және Сонни Роллинс («Body and Soul», 1958) ғана осындай тәжірибе жасаған, бұл Долфиді альт-саксофонда бұл тәжірибені алғаш рет жасаған музыкант етті. «Far Cry» альбомында Гросс Лоуренстің «Tenderly» стандарты альт-саксофонда орындалған, ал Еуропалық гастрольдері кезінде Билли Холидейдің «God Bless the Child» әні концерттік бағдарламасына енді. (Бұл әннің ең ертерек жазылған нұсқасы Букер Литтлмен бірлескен «Five Spot» клубындағы концертте тіркелген). Ол сондай-ақ 1963 жылы «Conversations and Muses» альбомында жарық көрген «Love Me» әнінің қысқа сололық нұсқасын екі рет жазды. ХХ ғасырдың классикалық музыкасы да Долфидің музыкалық карьерасының бір бөлігі болды. Ол Антон Веберн және Альбан Берг сияқты композиторлардың музыкасын жақсы білді және Милтон Бэббит, Дональд Эрб, Чарльз Айвс және Оливье Мессиан сияқты композиторлардың ноталарын жинаған. Ол Эдгард Варезге үйіне барып, композитордың «Density 21.5» пьесасын 1962 жылы Охай музыка фестивалінде жеке флейтаға орындады. Долфи 1960-шы жылдары Гюнтер Шуллер мен Джон Льюис жасаған «Үшінші ағым» жобаларына қатысты, «Jazz Abstractions» альбомында ойнады және итальяндық флейта виртуозы Северино Газеллониді құрметтеді, оның құрметіне ол «Gazzelloni» деген композиция жазды. 1962-1963 жылдары Долфидің жұмыс тобының құрамында пианист Герби Хэнкок болды, оның орындауы «The Illinois Concert», «Gaslight 1962» және ақын Ри Драгонеттпен бірге Town Hall концертінде естілуі мүмкін. 1963 жылдың шілдесінде продюсер Алан Дуглас Долфидің бірге ойнаған музыканттары сол кездегі жас дағдылы музыканттар болған жазба сессияларын ұйымдастырды, нәтижесінде «Iron Man» және «Conversations» альбомдары, сондай-ақ 2013 жылдың соңында Жапонияда шыққан «Muses» альбомы жарық көрді. Бұл сессияларда Долфи Лос-Анджелестен таныс болған және бір кезде оның қарындасымен кездескен Бобби Хатчерсонмен алғаш рет бірге ойнады. Бұл сессиялар, әсіресе Долфидің басист Ричард Дэвиспен «Alone Together», «Ode To Charlie Parker» және «Come Sunday» пьесаларын орындаған үш дуетімен танымал; аталған «Muses» релизі «Alone Together» әнінің тағы бір нұсқасын және альбомға атын берген дуэтке арналған жаңа композицияны қосты. 1964 жылы Долфи Blue Note Records компаниясымен келісімшарт жасасты және Фредди Хаббард, Бобби Хатчерсон, Ричард Дэвис және Тони Уильямспен бірге «Out to Lunch!» альбомын жазды. Бұл альбом Долфидің толыққанды дамыған, бірақ құрылымды композициялық стилін көрсетеді, ол дәстүрге негізделген. Ол көбінесе оның шедевр туындысы деп есептеледі.

Trumpeter Booker Little and Dolphy had a short lived musical partnership. Little's leader date for Candid, Out Front, featured Dolphy mainly on alto sax, though he played bass clarinet and flute on some ensemble passages. In addition, Dolphy's album Far Cry, recorded for Prestige, features Little on five tunes (one of which, "Serene", was not included on the original LP release). Dolphy and Little also co led a quintet at the Five Spot during 1961. The rhythm section consisted of Richard Davis, Mal Waldron and Ed Blackwell. Dolphy's first two albums as leader were Outward Bound and Out There; both featured cover artwork by Richard "Prophet" Jennings. was recorded at Rudy Van Gelder's studio in New Jersey with trumpeter Freddie Hubbard, who shared rooms with Dolphy for a time when the two men first arrived in New York. The album features three Dolphy compositions: "G. W.", dedicated to Gerald Wilson, and the blues "Les" and "245". Out There is closer to third stream music, which would also form part of Dolphy's work, and features Ron Carter on cello. Charles Mingus's "Eclipse" from this album is one of the rare instances where Dolphy solos on soprano clarinet (others being "Warm Canto" from Mal Waldron's The Quest, "Densities" from the compilation Vintage Dolphy, and "Song For The Ram's Horn" from an unreleased recording from a 1962 Town Hall concert). Dolphy occasionally recorded unaccompanied saxophone solos; his only predecessors were the tenor players Coleman Hawkins ("Picasso", 1948) and Sonny Rollins (for example "Body and Soul", 1958), making Dolphy the first to do so on alto. The album Far Cry contains his performance of the Gross Lawrence standard "Tenderly" on alto saxophone, and, on his subsequent tour of Europe, Billie Holiday's "God Bless the Child" was featured in his sets. (The earliest known version was recorded at the Five Spot during his residency with Booker Little.) He also recorded two takes of a short solo rendition of "Love Me" in 1963, released on Conversations and Muses. Twentieth century classical music was also part of Dolphy's musical career. He was very familiar with the music of composers such as Anton Webern and Alban Berg, and owned scores by composers such as Milton Babbitt, Donald Erb, Charles Ives, and Olivier Messiaen. He visited Edgard Varèse at his home, and performed the composer's Density 21.5 for solo flute at the Ojai Music Festival in 1962. Dolphy also participated in Gunther Schuller's and John Lewis's Third Stream efforts of the 1960s, appearing on the album Jazz Abstractions, and admired the Italian flute virtuoso Severino Gazzelloni, after whom he named his composition Gazzelloni. Around 1962–63, one of Dolphy's working bands included the pianist Herbie Hancock, who can be heard on The Illinois Concert, Gaslight 1962, and the unissued Town Hall concert with poet Ree Dragonette. In July 1963, producer Alan Douglas arranged recording sessions for which Dolphy's sidemen were emerging musicians of the day, and the results produced the albums Iron Man and Conversations, as well as the Muses album released in Japan in late 2013. These sessions marked the first time Dolphy played with Bobby Hutcherson, whom he knew from Los Angeles, and whose sister he dated at one point. The sessions are perhaps best known for the three duets Dolphy performs with bassist Richard Davis on "Alone Together", "Ode To Charlie Parker", and "Come Sunday"; the aforementioned release Muses adds another take of "Alone Together" and an original composition for duet from which the album takes its name. In 1964, Dolphy signed with Blue Note Records and recorded Out to Lunch! with Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis and Tony Williams. This album features Dolphy's fully developed avant garde yet structured compositional style rooted in tradition. It is often considered his magnum opus.

Еуропалық мансап

Түскі асқа! 1964 жылдың басында Эрик Долфи Чарльз Мингустың секстетімен Еуропаға аттанды. Ослодағы концерт алдында ол Мингуске, турне аяқталған соң Еуропада қалу ниетін білдірді, себебі АҚШ-та жаңашылдыққа ұмтылған музыканттарға қатысты көңілі қалған еді. Содан кейін Мингус олар орындаған блюзді "So Long Eric" деп атады. Долфи Париж балетінде жұмыс істейтін Жойс Мордекаймен бірге Еуропаға қоныстанбақшы болды. Ол Вуди Шоу, Ричард Дэвис және Билли Хиггинспен ансамбль құруды жоспарлап, "Love Suite" атты струнный квартет жазумен айналысты. 1964 жылдың 27 маусымында Долфи Берлинге Карл Бергер басқаратын триомен "The Tangent" джаз клубының ашылуына қатысу үшін барды. Ол келген кезде ауырған сияқты болды, ал алғашқы концертте мүлдем ойнай алмады. Сол түні ауруханаға жатқызылды, бірақ жағдайы нашарлай берді. 29 маусымда Долфи диабеттік комаға түсіп, дүниеден озды. Өлімінің кейбір мән-жайлары әлі де даулы болғанымен, оның диагнозы қойылмаған қант диабетінен комаға түскені қабылданған. "Complete Prestige Recordings" жинағының жазбасында Долфи "Берлиндегі қонақ үй бөлмесінде құлап, ауруханаға жеткізілгенде диабеттік комада екені анықталды. Оған инсулин салынғаннан кейін инсулиндік шокқа түсіп қайтыс болды" делінген. Кейінгі деректі фильмдер мен жазбалар бұл мәліметке қарсы шығып, Долфи Берлинде сахнада құлап, содан кейін ауруханаға жеткізілді дегенді айтады. Дәрігерлер Долфидің диабетпен ауыратынын, темекі тартпайтынын және есірткі қолданбайтынын білмегендіктен, джаз музыканттары туралы қалыптасқан стереотипке сүйене отырып, оның есірткіге тым көп берілгенін ойлаған болуы мүмкін. Тед Курсон былай деп есіне алды: "Бұл мені қатты құлатты. Эрик Берлинде ауырғанда, қара және джаз музыканты болғандықтан, оны нашақор деп ойлады. Эрик есірткі қолданған жоқ. Ол диабетпен ауыратын, тек қан талдау жасағанда ғана анықталар еді. Сондықтан оның өлімі бекер болды. Оған детокс жасады, ол қайтыс болды, және Берлиндегі сол клубқа ешкім енбеді. Сол клубтың жұмысы осымен аяқталды". Долфи қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Курсон "Tears for Dolphy" атты шығарманы жазып, шығарды, ондағы тақырыптық трек досының құрметіне арналған жоқтау ретінде қызмет етті. Чарльз Мингус: "Әдетте адам қайтыс болғанда, оның жақсы жақтарын ғана еске аламыз. Эрик туралы да сондай-ақ есте сақтауға болады. Оның ешкімді ренжіткенін есімде ұстамаймын. Ол кісіге зиян келтіру қажеттілігі болмады".

After Out to Lunch! and an appearance on pianist/composer Andrew Hill's Blue Note album Point of Departure, Dolphy left for Europe with Charles Mingus' sextet in early 1964. Before a concert in Oslo, he informed Mingus that he planned to stay in Europe after their tour was finished, partly because he had become disillusioned with the United States' reception to musicians who were trying something new. Mingus then named the blues they had been performing "So Long Eric". Dolphy intended to settle in Europe with his fiancée Joyce Mordecai, who was working in the ballet scene in Paris. He also planned to form a band with Woody Shaw, Richard Davis, and Billy Higgins, and was writing a string quartet, Love Suite. On June 27, 1964, Dolphy traveled to Berlin to play with a trio led by Karl Berger at the opening of a jazz club called The Tangent. He was apparently seriously ill when he arrived, and during the first concert was barely able to play. He was hospitalized that night, but his condition worsened. On June 29, Dolphy died after falling into a diabetic coma. While certain details of his death are still disputed, it is largely accepted that he fell into a coma caused by undiagnosed diabetes. The liner notes to the Complete Prestige Recordings box set say that Dolphy "collapsed in his hotel room in Berlin and when brought to the hospital he was diagnosed as being in a diabetic coma. After being administered a shot of insulin he lapsed into insulin shock and died". A later documentary and liner notes dispute this, saying Dolphy collapsed on stage in Berlin and was brought to a hospital. Allegedly, the attending hospital physicians did not know Dolphy was a diabetic and teetotaler who did not smoke cigarettes or take drugs, deciding, based on a stereotype of jazz musicians, that he had overdosed on drugs. Ted Curson recalled the following: "That really broke me up. When Eric got sick on that date [in Berlin], and him being black and a jazz musician, they thought he was a junkie. Eric didn't use any drugs. He was a diabetic—all they had to do was take a blood test and they would have found that out. So he died for nothing. They gave him some detox stuff and he died, and nobody ever went into that club in Berlin again. That was the end of that club". Shortly after Dolphy's death, Curson recorded and released Tears for Dolphy, featuring a title track that served as an elegy for his friend. Charles Mingus said, "Usually, when a man dies, you remember—or you say you remember—only the good things about him. With Eric, that's all you could remember. I don't remember any drags he did to anybody. The man was absolutely without a need to hurt."

Мұра

Джон Колтрейн 1962 жылы DownBeat сұхбатында Долфидің ықпалын мойындап, былай деді: "Ол бізбен бірге ойнағаннан кейін, бұрын тек сөйлесіп жүрген нәрселерді ойнай бастадық. Ол тобымызға қосылғаннан бері бізге кеңейтім әсерін тигізді. Қазір біз бұрын ешқашан жасаған емес көптеген нәрселерді тырысып жатырмыз. Бұл маған көмектесті. Біз бұрынғыдан гөрі еркін ойнаймыз". Колтрейннің өмірбаяуын жазған Эрик Нисенсон: "Долфидің Колтрейнге әсері терең болды. Колтрейннің сололары әлдеқайда тәуекелге толы болды, ол Долфидің жетілген стилінің химиясы болмаса, көпшіліктен жасырып қоятын музыкалық тұжырымдамаларды қолданды". Эккехард Йост өзінің "Free Jazz" кітабында Колтрейннің Долфимен бірге өткізген уақытында ойнау стилі қалай өзгергеніне нақты мысалдар келтірді, атап айтқанда, Колтрейн алтыншы және жетінші интервалдары сияқты кең мелодиялық аралықтарды қолдана бастады және дыбыстың бояуын және мультифониканы өз сололарына енгізуге көбірек назар аудара бастады. Йост 1961 жылдың қараша айында Долфи топта болған кезде жазылған және "Impressions" альбомында шыққан "India" әніндегі Колтрейннің солосын, шамамен бір жыл бұрын жазылған және "Atlantic" альбомында шыққан "My Favorite Things" әніндегі солосымен салыстырып, "My Favorite Things" әнінде Колтрейн "моданы белгілі бір деңгейде міндетті деп қабылдады, кейде одан ауытқып, гаммаға жат тондарға ұмтылды", ал "India" әнінде Колтрейн, Долфи сияқты, "моданың ішінде емес, айналасында ойнады" деп атап өтті. Алайда, Дэвистің жаңа квинтетінің ритм секциясы бұрын Долфимен жұмыс істеген, осылайша Долфидің ерекше стильіне күшті әсер еткен топ құрылды. Долфидің виртуоздық аспаптарда ойнау шеберлігі және джаздың ерекше стилі, терең эмоционалды және еркін болғанымен, дәстүрге және құрылымды композицияға берік негізделген, Энтони Бракстон, Чикаго өнер ансамблінің мүшелері, Оливер Лейк, Артур Блайт, Дон Байрон және Эван Паркер сияқты музыканттарға зор ықпал етті.

Сыйлықтар, марапаттар және құрметтер

1964 жылы Долфи DownBeat журналының Даңқ залына енгізілді. Джон Колтрейн Долфиге арнап сұхбатында былай деді: "Мен айтсам, тілім жетпейді. Оны танығаным үшін өмірім жақсарғанын айта аламын. Ол – мен таныған ең ұлы адамдардың бірі, адам, дос және музыкант ретінде". Долфи қайтыс болғаннан кейін анасы Колтрейнге флейта мен бас-кларнетті сыйға берді, ал Колтрейн Долфидің суретін алып, қонақүй бөлмелерінің қабырғасына іліп, саяхаттап жүрді. Фрэнк Заппа 1966 жылғы Freak Out! альбомының сыртқы жазбаларында Долфині музыкалық ықпал етуші ретінде мойындады және 1970 жылғы Weasels Ripped My Flesh альбомына "Эрик Долфиге арналған естелік барбекю" атты Долфиге құрмет көрсетуін қосты. Пианист Гери Аллен Питтсбург университетіндегі магистрлік диссертациясы үшін Долфидің музыкасын талдады және 1992 жылы шыққан Maroons альбомында жазылған "Dolphy's Dance" сияқты пьесаларында Долфиге құрмет көрсетті. 1989 жылы Po Torch Records "The Ericle of Dolphi" атты альбомды шығарды, онда Эван Паркер, Пол Ратерфорд, Дэйв Холланд және Пол Ловенс өнер көрсетті. 1997 жылы Вена өнер оркестрі 20 жылдығына арналған жинақтағы бір бөлігі ретінде Эрик Долфиге арналған "Powerful Ways: Nine Immortal Non evergreens" альбомын шығарды. 2003 жылы Долфинің 75 жылдығына орай, оның туған қаласы Лос-Анджелестегі Уильям Грант Стил өнер орталығында Фил Рэнелиннің жаңа композициясы оның құрметіне орындалды. Сонымен қатар, Лос-Анджелес округінің қадағалаушылар кеңесі 20 маусымды Эрик Долфи күні деп белгіледі. Долфидің композициялары көптеген құрмет альбомдарына шабыт берді, мысалы Оливер Лейктің "Prophet" және "Dedicated to Dolphy", Джером Харристің "Hidden In Plain View", Отомо Ёсихиденің "Out to Lunch!" пьесасының жаңаша түсінігі, Сильке Эберхардтың "Potsa Lotsa: The Complete Works of Eric Dolphy" және Аки Такасе мен Руди Махаллдың "Duet For Eric Dolphy" дуэттік альбомы. Пианист Ларри Уиллис жазған және Джеки Маклиннің 1966 жылғы Right Now! альбомында орын алған "Poor Eric" балладасы Долфиге арналған. Долфи 1991 жылы Ханс Хилкема режиссерлік еткен, Хилкема мен Тьерри Брюно жазған және Акка Вольта шығарған "Last Date" атты деректі фильмнің тақырыбы болды. Фильмде Долфидің телешоудағы бейнежазбалары, сондай-ақ 1964 жылдың маусымында Долфимен бірге жазба жасаған Миша Менгельберг триосының мүшелерімен сұхбаттар, сонымен қатар Бадди Колетт, Тед Курсон, Жаки Байард, Гюнтер Шуллер және Ричард Дэвис берген түсіндірмелер бар.

Dolphy was posthumously inducted into the DownBeat magazine Hall of Fame in 1964. John Coltrane paid tribute to Dolphy in an interview: "Whatever I'd say would be an understatement. I can only say my life was made much better by knowing him. He was one of the greatest people I've ever known, as a man, a friend, and a musician." After Dolphy died, his mother gave Coltrane his flute and bass clarinet, and Coltrane, who traveled with Dolphy's photograph, hanging it on his hotel room walls,

Frank Zappa acknowledged Dolphy as a musical influence in the liner notes to the 1966 album Freak Out! and included a Dolphy tribute entitled "The Eric Dolphy Memorial Barbecue" on his 1970 album Weasels Ripped My Flesh. Pianist Geri Allen analyzed Dolphy's music for her master's thesis at the University of Pittsburgh, and paid tribute to Dolphy in tunes like "Dolphy's Dance," recorded and released on her 1992 album Maroons. In 1989, Po Torch Records released an album titled "The Ericle of Dolphi," featuring Evan Parker, Paul Rutherford, Dave Holland, and Paul Lovens. In 1997, the Vienna Art Orchestra released Powerful Ways: Nine Immortal Non evergreens for Eric Dolphy as part of its 20th anniversary box set. In 2003, to mark what would have been Dolphy's 75th birthday, a performance was made in his honor of an original composition by Phil Ranelin at the William Grant Still Arts Center in Dolphy's hometown Los Angeles. Additionally, the Los Angeles County Board of Supervisors designated June 20 as Eric Dolphy Day. Dolphy's compositions are the inspiration for many tribute albums, such as Oliver Lake's Prophet and Dedicated to Dolphy, Jerome Harris' Hidden In Plain View, Otomo Yoshihide's re imagining of Out to Lunch!, Silke Eberhard's Potsa Lotsa: The Complete Works of Eric Dolphy, and Aki Takase and Rudi Mahall's duo album Duet For Eric Dolphy. The ballad "Poor Eric", composed by pianist Larry Willis and appearing on Jackie McLean's 1966 Right Now! album, is dedicated to Dolphy. Dolphy was the subject of a 1991 documentary titled Last Date, directed by Hans Hylkema, written by Hylkema and Thierry Bruneau, and produced by Akka Volta. The film includes video clips from Dolphy's TV appearances, along with interviews with the members of the Misha Mengelberg trio, with whom Dolphy recorded in June 1964, as well as commentary from Buddy Collette, Ted Curson, Jaki Byard, Gunther Schuller, and Richard Davis.